Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Το στρατήγημα και ο αφανισμός των Σαρακηνών





Η ναυμαχία του Κορινθιακού ήταν μια από τις πολλές συγκρούσεις Βυζαντίου και Αράβων τον 9ο αιώνα μ.Χ. Δόθηκε το 873 μ.Χ. και αποτελεί μια από τις πλέον αξιομνημόνευτες νίκες του μεγάλου, αν και εν πολλοίς αγνώστου, Βυζαντινού ναυάρχου Νικήτα Ωορυφά.

Σύμφωνα με τους χρονικογράφους Θεοφάνη και Ιωάννη Σκυλίτζη το αραβικό εμιράτο της Κρήτης είχε καταστεί ιδιαίτερα επικίνδυνος αντίπαλος του Βυζαντίου στην περίοδο βασιλείας του πρώτου Μακεδόνα βασιλιά Βασιλείου Α΄.

Ο εμίρης Σαέτ διέταξε το εξωμότη Φώτιο να επιτεθεί  στα βυζαντινά εδάφη επικεφαλής ισχυρής μοίρας 50 τουλάχιστον πολεμικών. Ο Φώτιος, που περιγράφεται ως ιδιαίτερα τολμηρός και έξυπνος, δεν δίστασε να εισέλθει ακόμα και στη θάλασσα της Προποντίδας θέλοντας να ταπεινώσει την Αυτοκρατορία.

Ωστόσο κατά την έξοδό του από τα στενά του επιτέθηκε ο βυζαντινός στόλος υπό τον δρουγγάριο Νικήτα Ωορυφά και τον κατανίκησε. Ο αραβικός στόλος έχασε τουλάχιστον 20 πλοία και επέστρεψε ταπεινωμένος στην Κρήτη. Μερικούς μήνες αργότερα όμως ο Φώτιος επανήλθε έμπλεος μένους θέλοντας να εκδικηθεί.

Ο αραβικός στόλος, αγνώστου συνθέσεως, έπλευσε προς τη Πελοπόννησο το 873 μ.Χ. και άρχισε να λεηλατεί με αγριότητα τα παράλια σπέρνοντας τον τρόμο, τον πανικό και τον θάνατο. Ο Ωορυφάς πληροφορήθηκε την παρουσία των Αράβων και έσπευσε να τον συναντήσει.

Δεν γνωρίζουμε τον αριθμό ή το είδος των σκαφών που διέθετε. Πάντως πλέοντας με ούριο άνεμο ο Βυζαντινός ναύαρχος έφτασε τις Κεχριές, στο ανατολικό λιμάνι της Κορίνθου. Εκεί πληροφορήθηκε πως οι Άραβες είχε πλεύσει νότια και είχαν λεηλατήσει τη Μεθώνη, την Πύλο και την Πάτρα και ότι είχαν εισέλθει στον Κορινθιακό.

Ο Ωορυφάς αν ακολουθούσε τα ίχνη των αντιπάλων του, περιπλέοντας την Πελοπόννησο ήταν δεδομένο ότι δεν θα τους προλάβαινε. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι άλλο. Και το βρήκε. Αντί να περιπλεύσει την Πελοπόννησο για να βρεθεί στον Κορινθιακό έσυρε τα πλοία του στον ισθμό της Κορίνθου και βρέθηκε στον Κορινθιακό.

Αυτό έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες άλλωστε, μέσω της περίφημης διόλκου. Δεν είναι γνωστό αν την εποχή εκείνη σωζόταν η δίολκος και ποια ακριβώς μέθοδος χρησιμοποιήθηκε από τον Νικήτα Ωορυφά. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα μετρά και το αποτέλεσμα ήταν ο απόλυτος τακτικός αιφνιδιασμός των Αράβων.

Οι Βυζαντινοί επέπεσαν στους ανυποψίαστους Άραβες και τους συνέτριψαν βυθίζοντας πολλά εχθρικά πλοία και σκοτώνοντας ή αιχμαλωτίζοντας χιλιάδες, μεταξύ των οποίων και τον προδότη Φώτιο.Χειρότερη μοίρα ανέμενε τους χριστιανούς που εκούσια συμπολεμούσαν με τους Άραβες και αιχμαλωτίσθηκαν.  Εκτελέστηκαν όλοι με φρικτά βασανιστήρια προς παραδειγματισμό.

Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν πάντως και τον τρόπο και τον χρόνο της συγκεκριμένης ναυμαχίας. Έτσι άλλοι την τοποθετούν χρονικά στο 879 μ.Χ. ενώ άλλοι απορρίπτουν την πιθανότητα να έσυρε τα πλοία του από τον ισθμό ο Ωορυφάς.


Πηγή: https://www.history-point.gr/i-naymachia-toy-korinthiakoy-to-stratigima-kai-i-syntrivi-ton-aravon


Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Στην πιο μεγάλη μάχη... κουράστηκες;





σχόλιο Γ.Θ : Διαβάστε το και μην το ξεχάσετε ποτέ...

«Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες.
Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι:

Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. 
Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος;
Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του.
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη».

Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Κουράστηκες»


Πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2019/02/blog-post_125.html?m=1#more

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Πρωσία: Ο Μέγας Φρειδερίκος ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ τους αντιπάλους με τη Λοξή Φάλαγγα



Ο Πρωσικός Στρατός κατά τη διάρκεια των 42 ετών διακυβέρνησης από τον Φρειδερίκο, υπήρξε η τελειότερη στρατιωτική μηχανή του κόσμου. Ο ίδιος ο Πρώσος μονάρχης, υπήρξε και ο εμπνευστής του νέου στρατιωτικού δόγματος του στρατού του, το οποίο ανέσυρε από την αρχαία ελληνική ιστορία, της οποίας ήταν λάτρης.

Πριν ξεκινήσει για εκστρατεία το στράτευμα οργανώνονταν σε προσωρινούς σχηματισμούς μεγέθους ταξιαρχίας. Ο στρατός μετέπιπτε από σχηματισμό πορείας σε σχηματισμό μάχης σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 8χλμ. από τι προωθημένες εχθρικές θέσεις. Η συνήθης απόσταση ήταν αυτή των 5χλμ.αν και αργότερα μειώθηκε στα 1.000 με 1.500 μέτρα. Εξαρτάτο βέβαια και από τη μορφολογία του εδάφους και από το σχέδιο επίθεσης.

Αν διοικούσε ο ίδιος ο Φρειδερίκος τότε το σχέδιο ήταν απλό. Άμεση επίθεση! Η μορφή εκδήλωσης της επίθεσης ήταν αρχικά κλασική. Ο Πρωσικός Στρατός αναπτυσσόταν σε τρείς γραμμές μάχης – πρώτη, δεύτερη και εφεδρική- απέναντι από τον αντίπαλο και επιτίθονταν εναντίον του μετωπικά. Ο Πρωσικός Στρατός όμως υστερούσε αριθμητικά έναντι των αντιπάλων του και η επίτευξη αιματηρών επιτυχιών ήταν πέρα των δυνατοτήτων του. Μάχες όπως του Μόλβιτς ή της Πράγας ήταν το ίδιο επώδεινες για τον νικητή και τον ηττημένο.

Ο Φρειδερίκος αντιλήφθηκε ότι ήταν πολύ εύκολο να κερδίζει τέτοιες πύρρειες νίκες και να χάσει τελικά τον πόλεμο από έλλειψη ανδρών. Οι μονολιθικές, μετωπικές επιθέσεις με το σύνολο του στρατού κατά των οργανωμένων εχθρικών δυνάμεων κόστιζαν πολύ σε αίμα και δεν εξασφάλιζαν πάντα την επιτυχία.

Έπρεπε να ανακαλυφθεί μια νέα τακτική μάχης που θα επέτρεπε στους λιγοστούς Πρώσους να νικούν, με χαμηλό «κόστος» σε αίμα, τους πολυπληθέστερους εχθρούς τους. Ευτυχώς για τον ίδιο ο Φρειδερίκος ήταν λάτρης της πολεμικής ιστορίας και ιδιαίτερα της ελληνικής και της ρωμαϊκής. Βρήκε λοιπόν τη λύση που αναζητούσε επιστρέφοντας στο παρελθόν.

Αφού ο στρατός του υστερούσε αριθμητικά η μοναδική του πιθανότητα επιτυχίας ήταν να αποκτά τοπική αριθμητική υπεροχή, σε επιλεγμένα σημεία του μετώπου και κυρίως απέναντι από τα πλευρά της εχθρικής παράταξης.

Με τον τρόπο αυτό το εχθρικό μέτωπο θα διεσπάτο και οι Πρώσοι θα είχαν την ευκαιρία να σαρώσουν τους αντίπαλους στρατούς αγκιστρώνοντας τους κατά μέτωπο και πλήττοντας τους στα πλευρά. Η τακτική αυτή της οικονομίας δυνάμεων και της απόκτησης τοπικής αριθμητικής υπεροχής ήταν φυσικά αρχαιοελληνική επινόηση, η περίφημη τακτική της Λοξής Φάλαγγας των Επαμεινώνδα και Πελοπίδα, των δύο Θηβαίων στρατηγών του 4ου αιώνα π.Χ.

Αυτή ήταν η λύση που κυριολεκτικά ξέθαψε ο Φρειδερίκος 2.000 χρόνια μετά. Με βάση την τακτική της λοξής φάλαγγας ο στρατός κινείτο παράλληλα στο εχθρικό μέτωπο και άρχιζε να μεταπίπτει σε σχηματισμό μάχης με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα. Ο όγκος των πρωσικών δυνάμεων συγκεντρώνονταν όσο το δυνατό κάθετα ως προς το ή τα εχθρικά πλευρά. Παράλληλα τμήματα ελαφρού πεζικού, ιππικού και πυροβολικού αγκίστρωναν το εχθρικό κέντρο.

Σε πολλές περιπτώσεις ταξιαρχίες πεζικού γραμμής και βαρέως ιππικού στάθμευαν πίσω από τα ελαφρά τμήματα, σε μια προσπάθεια παραπλάνησης του αντιπάλου σχετικά με το ακριβές σημείο εκτόξευσης της πρωσικής επίθεσης.

Ο στρατός εξακολουθούσε να αναπτύσσετε για μάχη σε τρείς γραμμές. Η πρώτη και η δεύτερη σχηματίζονταν από τον ίδιο αριθμό ταγμάτων και ιλών. Η πρώτη γραμμή μάχης απείχε από τη δεύτερη μεταξύ 200 (συνήθως) και 500 μέτρων Η τρίτη εφεδρική γραμμή αποτελείτο από λίγα τάγματα πεζικού και μερικές ίλες ελαφρού ιππικού.

Η όλη διάταξη μάχης θύμιζε πολύ έντονα την αντίστοιχη του Βυζαντινού Στρατού. Σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως μετά το 1760, τα τάγματα της δεύτερης γραμμής δεν αναπτύσσονταν σε σχηματισμό γραμμής, αλλά σε σχηματισμό φάλαγγας, ώστε να είναι σε θέση να καλύψουν ταχύτερα και το παραμικρό ρήγμα που τυχόν θα δημιουργείτο στην πρώτη γραμμή.

Αμέσως μόλις ο στρατός λάμβανε τη διάταξη μάχης του τρείς βολές πυροβόλων έδιναν το σύνθημα έναρξης της μάχης. Αμέσως μετά το σύνολο του βαρέως πυροβολικού άνοιγε πυρ κατά των εχθρικών θέσεων και συγκέντρωνε τα πυρά του κατά επιλεγέντων σημείων στηρίγματος του εχθρού ή κατά προεπιλεγμένων σημείων του εχθρικού μετώπου εναντίον των οποίων θα εξαπολύονταν η επίθεση.

Ακριβώς κατά του πρό-επισημασμένου αυτού σημείου της εχθρικής παράταξης θα εξαπολύονταν, μετά την προπαρασκευή του πυροβολικού και η επίθεση τμήματος των πρωσικών δυνάμεων.

Τα λοιπά πρωσικά τμήματα θα αγκίστρωναν απλώς τις απέναντι τους εχθρικές μονάδες, χωρίς να εμπλέκονται αποφασιστικά μαζί τους. Με τον τρόπο αυτό ακόμα και αν η επίθεση αποτύγχανε, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού θα ήταν σε θέση να οπισθοχωρήσει με ασφάλεια. Με τον τρόπο αυτό ο μικρός Πρωσικός στρατός πέτυχε περιφανείς νίκες, όπως του Λιούτεν, το 1757, όπου με 35.000 άνδρες, ο Φρειδερίκος, διέλυσε μια σχεδόν τριπλάσια εχθρική στρατιά.

Tags: ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΚΑΙ ΠΕΛΟΠΙΔΑΣΛΟΞΗ ΦΑΛΑΓΓΑΜΕΓΑΣ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΣΙΑ

Πηγή: http://www.history-point.gr/oi-germanoi-prosoi-i-loxi-falagga-epameinonda-kai-pelopida

Practicing Yoga and Meditation Reverses the DNA Damage that Makes us Sick and Depressed



The journal Frontiers in Immunology, reviewed over ten years of  studies analyzing how our genes are affected by different practices such as mindfulness, yoga, meditation, and Tai Chi and found that they: “don’t simply relax us; they can ‘reverse’ the molecular reactions in our DNA which cause ill-health and depression…”

Here’s how it works: when you experience a stressful event, your sympathetic nervous system (SNS) flips on and your “fight-or-flight” response goes into high-gear. In early human times, this response was key to our survival, when danger may have lurked around every corner. If you survived the event, your body systems returned to normal fairly quickly. In today’s stressful world, however, our fight-or-flight mechanism can be greatly over-used and results in poor health often in the form of a higher risk of cancer and mental health issues.

Once that SNS is activated, there is increased production of a molecule called nuclear factor kappa B (NF-kB). This molecule is responsible for controlling how our genes are expressed. NF-kB turns on genes that make and release proteins called cytokines that cause inflammation and contribute to illness and disease.

According to this careful review of the research, however, people who engage in these “Mind-body Interventions” (MBIs) like yoga and meditation, show a remarkable decrease in the manufacture of both Nf-kB and inflammatory cytokines.

According to Science Daily:

“These activities are leaving what we call a molecular signature in our cells, which reverses the effect that stress or anxiety would have on the body by changing how our genes are expressed. Put simply, MBIs cause the brain to steer our DNA processes along a path which improves our wellbeing.”

This exciting analysis of the scientific literature confirms what many people have already experienced: mindful practices such as yoga, meditation and tai chi, can “rewire” us at the molecular level and heal and protect us from addictions, mental health issues and cancer.

Here’s a short beginning meditation to help get you started:

Sources:

Buric I, Farias M, Jong J, Mee C and Brazil IA (2017) What Is the Molecular Signature of Mind–Body Interventions? A Systematic Review of Gene Expression Changes Induced by Meditation and Related Practices. Front. Immunol. 8:670. doi: 10.3389/fimmu.2017.00670


Coventry University. “Meditation and yoga can ‘reverse’ DNA reactions which cause stress, new study suggests.” ScienceDaily. ScienceDaily, 15 June 2017.


Πηγή: http://expand-your-consciousness.com/practicing-yoga-mindfulness-meditation-tai-chi-reverses-dna-damage-makes-us-sick-depressed/?t=HHL&fbclid=IwAR2DDPPv9l_1hdBinNhoPw7eH3xIrbI7ZOsKKa34Xamu3RyAwtDfozzZyBA

Πλεύρης Παπασημάκης Καραθάνος για τη Βόρεια Ήπειρο


Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Μάχη του Βιτ: Βυζαντινές “Θερμοπύλες” και αναχαίτιση του Ούννου Αττίλα



Το 444 μ.Χ. ο διαβόητος ηγέτης των Ούννων Αττίλας, εισέβαλε στα βυζαντινά εδάφη και λεηλάτησε, έσφαξε και άρπαξε, κατά την συνήθεια της φυλής του, λέγοντας, αυτάρεσκα, ότι όπου πατούσε δεν ξαναφύτρωνε καν χορτάρι! Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β’ υποχρεώθηκε να αποδεχθεί τους εξευτελιστικούς όρους του Αττίλα, καταβάλλοντας του σχεδόν 1.050 κιλά χρυσού.

Έχοντας λάβει σχεδόν όλα όσα ζήτησε ο Αττίλας αποχώρησε από τα αυτοκρατορικά εδάφη. Δε έπαψε όμως κατά καιρούς να ενοχλεί την Αυτοκρατορία, εγείροντας διάφορα ζητήματα και νέες απαιτήσεις.

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τον βαρύ φόρο χρυσού ετησίως προς τον Αττίλα είχαν προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στο αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο. Το 445 μ.Χ. ο Αττίλας δολοφόνησε τον αδερφό του και ανέλαβε μόνος τα ηνία του απέραντου κράτους των Ούννων. Το επόμενο έτος αποφάσισε να εισβάλει και πάλι στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Αυτή τη φορά όμως θα αντιμετώπιζε ισχυρότερη αντίσταση.

Το 446 μ.Χ. η Κωνσταντινούπολη πληροφορήθηκε ότι ο Αττίλας ετοιμαζόταν για νέα εισβολή. Ο Αττίλας, έχοντας συγκεντρώσει έναν τεράστιο στρατό, αποτελούμενο από Ούννους, Γότθους, Γεπίδες και άλλους Γερμανούς, πέρασε τα σύνορα, στην περιοχή της Μοισίας και άρχισε το καταστροφικό του έργο.

Αιματηρή αναχαίτιση

Ο Αττίλας αυτή τη φορά φαινόταν αποφασισμένος να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Οι συνθήκες άλλωστε τον ευνοούσαν. Τον Ιανουάριο του 447 μ.Χ. ένας τρομακτικός σεισμός έπληξε την Κωνσταντινούπολη, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές και κυρίως, γκρεμίζοντας μεγάλο μέρος των τειχών της πόλης. Ο Αττίλας πληροφορήθηκε το γεγονός και φυσικά έσπευσε να το εκμεταλλευτεί.

Ωστόσο και η Αυτοκρατορία, έχοντας πληροφορίες για την επικείμενη εισβολή, είχε προετοιμαστεί κατά το δυνατό. Η αρχιστρατηγία είχε δοθεί σε έναν Γερμανό στρατηγό, τον Αμέγκισκλο, ο οποίος είχε συγκεντρώσει έναν ισχυρό στρατό, φιλοδοξώντας να πολεμήσει σε κατά παράταξη μάχη τον Αττίλα.

Ο Αμέγκισκλος, μετακίνησε τον στρατό του στην Μαρκιανούπολη, στην Κάτω Μοισία, στις εκβολές του παραπόταμου του Δούναβη Βιτ, ο οποίος ονομάζονταν τότε Ούτους (λατινικά Utus). Από εκεί κάλυπτε τις οδεύσεις προς την Κωνσταντινούπολη και μπορούσε να τον πλαγιοκοπήσει, ακόμα και να τον κυκλώσει, αν κινείτο, ασύνετα, προς νότο.

Ο Αττίλας, έμπειρος πολεμιστής και ο ίδιος, δεν μπορούσε, προφανώς, να αγνοήσει την απειλή. Την ίδια ώρα ο έπαρχος της Κωνσταντινούπολης Κωνστάντιος είχε επιστρατεύσει το σύνολο του πληθυσμού της πόλης για την επισκευή των τειχών. Στο μεταξύ, ψηλά στα σύνορα ο Αμέγκισκλος, με την πρώτη εμφάνιση των Ούννων, κινήθηκε εναντίον τους.

Ο στρατός του πήρε θέσεις στον ποταμό και περίμενε τους εχθρούς, οι οποίοι δεν άργησαν να φτάσουν. Πρέπει να ήταν τρομερό το θέαμα των εκατοντάδων χιλιάδων πολεμιστών του Αττίλα, οι οποίοι παρατάσσονταν απέναντι στις, σε κάθε περίπτωση, υστερούσες, δραματικά, σε αριθμητική ισχύ, δυνάμεις του Αμέγκισκλου.

Η μάχη που ακολούθησε ήταν πάντως επική, σύμφωνα με τις ελάχιστες ιστορικές μαρτυρίες που διέσωσαν για αυτή ορισμένοι Βυζαντινοί χρονικογράφοι και ιστορικοί, όπως ο Ιορδάνης, ο Μαρκελλίνος και ο συγγραφέας της «Επιτομής», του 7ου αιώνα.

Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα πολέμησαν ηρωικά. Ο ίδιος ο Αμέγκισκλος, όταν σκοτώθηκε το άλογό του, πολέμησε πεζός, ως απλός στρατιώτης, μέχρι την στιγμή πουκατακόπηκε από πολυάριθμους εχθρούς. Ο Αυτοκρατορικός στρατός ηττήθηκε, αλλά οι απώλειες που προκάλεσε στον στρατό του Αττίλα, δικαιολόγησαν την θυσία.

Σύμφωνα με τα ελάχιστα ιστορικά στοιχεία στην μάχη συμμετείχαν, από αυτοκρατορικής πλευράς οι στρατιές του Ιλλυρικού και της Θράκης, αλλά και αυτοκρατορικές μονάδες από την Κωνσταντινούπολη. Φαίνεται πως στη μάχη έλαβε μέρος και ένας μεσήλικας στρατηγός, ο Μαρκιανός, ο οποίος, για καλή τύχη της Αυτοκρατορίας, επέζησε και κατόπιν ανέβηκε στον θρόνο και εξάλειψε την ουννική απειλή.

Βαρβαρικά αντίποινα

Ο Αττίλας μετά την αιματηρή νίκη του, απίστευτα οργισμένος, επιτέθηκε στην Μαρκιανούπολη, την οποία εξαφάνισε από τον χάρτη, κυριολεκτικά. Πάντως η ευκαιρία για το Αττίλα να καταλάβει την Κωνσνταντινούπολη είχε χαθεί. Στα τέλη Μαρτίου του 447 μ.Χ. τα τείχη της Πόλης υψώνονταν και πάλι περήφανα και η φρουρά είχε ενισχυθεί από σκληροτράχηλους Ίσαυρους στρατιώτες από την Μικρά Ασία.

Αυτό που ακολούθησε την μάχη του Βιτ και την ανακατασκευή των τειχών της Βασιλεύουσας μόνο ως εκστρατεία εκδίκησης μπορεί να εκληφθεί. «…έγιναν τόσες σφαγές, τέτοια αιματοχυσία, που κανείς δεν μπορεί να μετρήσει τους νεκρούς. Ισοπέδωσαν ναούς και μοναστήρια, έσφαξαν μοναχούς και παρθένες…», αναφέρει ένα χρονικό της εποχής.

Ο Αττίλας αφού ισοπέδωσε τα πάντα, από τον Δούναβη και νότια, έφτασε μέχρι την Θεσσαλία. Τελικά αναχαιτίστηκε στις Θερμοπύλες και υποχώρησε.

Πηγή: https://www.history-point.gr/lt-div-gt-machi-toy-vit-vyzantines-thermopyles-kai-anachaitisi-toy-oynnoy-attila-lt-div-gt

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

“Θαλασσοκράτορες” σε όλο τον κόσμο οι Έλληνες εφοπλιστές… Die Welt





«Σύμφωνα με την “Top 10 λίστα ιδιοκτησίας πλοίων” / “Top 10 Ship Owning List” των μεγάλων εθνών της ναυτιλίας, η οποία δημοσιεύεται από την εταιρεία Vesselsvalue του Λονδίνου και βρίσκεται στη διάθεση της γερμανικής εφημερίδας «Die Welt», η αξία των πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών ξεπερνά για πρώτη φορά το φράγμα των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Πρόκειται γενικώς για την πρώτη φορά που μια χώρα διαθέτει τόσο μεγάλης αξίας φορτηγά πλοία. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες αύξησαν για άλλη μια φορά το ποσό της αξίας των πλοίων τους κατά 5,5 δισ. δολάρια (4,8 δισ. ευρώ). Η διαφορά με τις επόμενες χώρες Ιαπωνία και Κίνα ανέρχεται σε ποσοστό πάνω από 10%.

«Οι Έλληνες πλοιοκτήτες δεν σταμάτησαν ποτέ να αναζητούν ευκαιρίες στη ναυτιλιακή αγορά, παρά τις οικονομικές δυσκολίες της χώρας τους» λέει ο Court Smith, αναλυτής της Value Vessels. Και (οι Έλληνες εφοπλιστές) έχουν διαίσθηση για τις τάσεις: Πέρυσι επένδυσαν 9 δισ. δολάρια για συμφωνίες δεξαμενόπλοιων που μπορούν να μεταφέρουν υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG).

Αυτός ο ναυτιλιακός τομέας θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη σημασία τα επόμενα χρόνια, εάν οι χώρες παραγωγής όπως οι ΗΠΑ και τα Αραβικά Εμιράτα αυξήσουν τις εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) όπως ανακοινώθηκε.

Οι ναυλώσεις δεξαμενοπλοίων για LNG έχουν πενταπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια. Και καμία άλλη χώρα του κόσμου δεν διαθέτει όπως η Ελλάδα δεξαμενόπλοια LNG αξίας αξίας άνω των 18 δισεκατομμυρίων δολαρίων», όπως σημειώνει η «Welt».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Tags: ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ

Πηγή: defence-point.gr

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Στήνεται» προτομή του Παύλου Μελά στην πλατεία Ηρώων



Ένα όραμα και προσωπικό «στοίχημα» του προέδρου των Δυτικομακεδόνων της Καβάλας Αλέξη Γούλα παίρνει σάρκα και οστά μετά από έναν και πλέον χρόνο συντονισμένων προσπαθειών και η Καβάλα θα αποκτήσει προτομή της εμβληματικής για τον Μακεδονικό Αγώνα προσωπικότητας του Παύλου Μελά.


Η πρόταση κατατέθηκε από τον Σύλλογο Δυτικομακεδόνων Νομού Καβάλας και «αγκαλιάστηκε» εξ αρχής από τη Δημοτική Αρχή.

Την ορειχάλκινη προτομή του μακεδονομάχου έχει φιλοτεχνήσει ο γλύπτης Γεώργιος Κικώτης, ενώ η βάση της, από λευκό μάρμαρο Θάσου, είναι μια δωρεά των Αδελφών Τούλη (Μακεδονικά Μάρμαρα) εις μνήμην του πατέρα τους, ιδρυτικού μέλους του Συλλόγου (έτος ίδρυσης, 1981).

Η προτομή του «Πρωτομάρτυρα της Μακεδονικής Ελευθερίας» Παύλου Μελά θα «στηθεί» στον Δημοτικό Κήπο, στην πλατεία Ηρώων και τα αποκαλυπτήρια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 2 Μαρτίου 2019, στις 13:00.

www.elkosmos.gr

 © http://www.elkosmos.gr

Πηγή: https://national-pride.org/2019/02/06/στήνεται-προτομή-του-παύλου-μελά-στ/

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Ερντογάν: “Σπάει” την απομόνωση μέσω της Ελλάδας που ελπίζει… να “αγοράσει” ηρεμία



16

SHARES

Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Τουρκία δεν έχει μέχρι στιγμής φέρει κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα. Οι δυο ηγέτες, επιβεβαίωσαν εκ νέου την καλή προσωπική τους σχέσεις, με την Τουρκία να μην υποχωρεί σε οτιδήποτε και οι δηλώσεις να μοιάζουν με τις συνομιλίες, οι οποίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από «παράλληλους μονολόγους».

Γράφει ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΙΧΑΣ*

Ωστόσο, η συνάντηση των δύο χωρίς την παρουσία υπηρεσιακών παραγόντων που γνωρίζουν στη λεπτομέρειά τους τα θέματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, εγείρει κάποιες υποψίες, καθώς το προηγούμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι νωπό.

Η Ελλάδα με τις «Πρέσπες» βιάστηκε περισσότερο και από τους Σκοπιανούς, στην κυριολεξία «κατορθώνοντας» να μην αξιοποιήσει την ευνοϊκή συγκυρία και την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ώστε να κατοχυρώσει τουλάχιστον το ζήτημα της ταυτότητας.

Θα έχουμε επανάληψη της… μεθοδολογίας των Πρεσπών στα ελληνοτουρκικά;

Εάν αυτό η ελληνική διπλωματία το επιτύγχανε, θα ακύρωνε στην πράξη το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού», το οποίο αποτελεί την πραγματική απειλή μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα για την Ελλάδα. Εάν ο διεθνής – δυτικός – παράγων επειγόταν όσο λέγεται για λύση στο πρόβλημα θα έστρεφε τις πιέσεις του στα Σκόπια, αναγνωρίζοντας εμμέσως το εύλογο της ελληνικής θέσης.

Εάν αποτύγχανε, το βάρος της ευθύνης θα πήγαινε στους Σκοπιανούς και η Ελλάδα θα είχε καταγράψει με πάσα επισημότητα την «κόκκινη γραμμή» της. Διότι όπως έγινε, καλύτερα η Ελλάδα να είχε απεμπολήσει το διαπραγματευτικό της «χαρτί» ανοίγοντας τον δρόμο μιας διαρρύθμισης για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.

Διότι με τη λύση που επελέγη από την ελληνική διπλωματία, ή μάλλον για την ακρίβεια για τη «διπλωματία Κοτζιά», η γειτονική χώρα και στην Ατλαντική Συμμαχία εισέρχεται και κατοχύρωσε την ελληνική συναίνεση στο ζήτημα της «μακεδονικής» ταυτότητας και της γλώσσας.

Αυτή η πρακτική είναι που εγείρει ανησυχία ότι θα επιχειρηθεί κάτι παρόμοιο και στα ελληνοτουρκικά. Δηλαδή, τη θέση της «μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας» θα μπορούσαν να πάρει το να κάνουμε τα «στραβά μάτια» σε πάγιες θέσεις που αφορούν στο Αιγαίο και τη «μεθοδολογία» χρήσης του εναέριου χώρου του από την τουρκική Αεροπορία.

Τα ανταλλάγματα για τη Χάλκη σε πρέπει αν δοθούν από την ελληνική πλευρά

Άλλος ένας κίνδυνος είναι το να παρασυρθεί η Ελλάδα και να πανηγυρίζει για το άνοιγμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης και σε αντάλλαγμα να δώσει θέματα τουρκικού ενδιαφέροντος, όπως αυτά που μας ζητούν για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, την οποία η Τουρκία παγίως αποκαλεί «τουρκική», παρότι σε αυτήν εντάσσονται Πομάκοι και Ρομά.

Με απλά λόγια, το θέμα της Χάλκης το χρησιμοποιεί η Τουρκία ως «τυρί» προς την ελληνική πλευρά, καθώς έχει αντιληφθεί ότι συνειδητά δεν πράττει το αυτονόητο: Να ξεκαθαρίσει δημοσίως, ότι άλλο τα του Φαναρίου και άλλα τα της μειονότητας.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι ένα διεθνές ζήτημα, δεν είναι ελληνοτουρκικό και δεν θα πρέπει αν αφεθεί από την ελληνική διπλωματία να αναγνωριστεί ως τέτοιο. Το ότι οι του Πατριαρχείου θα τυγχάνουν συνδρομής από την ελληνική διπλωματία, δεν σημαίνει αποδοχή της ένταξής τους στις διμερείς ελληνοτουρκικές διαφορές (σ.σ. τουρκικές διεκδικήσεις για την ακρίβεια!

Το τελευταίο διάστημα, οι εξελίξεις με την απόδοση «Αυτοκεφαλίας» στην ουκρανική Εκκλησία, αναδείχθηκε ο γεωπολιτικός ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η σύγκρουσή του με το Πατριαρχείο Μόσχας.

Το σύνολο των αναλύσεων εντάσσει τη διαμάχη στον γεωστρατηγικό ανταγωνισμό της Δύσης με τη Ρωσία, που όσον αφορά την περιοχή μας ξεκινά από τα βορειοδυτικά σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κατεβαίνει στη Μαύρη Θάλασσα και παρακάμπτοντας την Τουρκία λόγω της συμπεριφοράς της τα τελευταία χρόνια, καταλήγει στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γιατί όμως αναφέρθηκε αυτό; Διότι θυμίζει τον παλιό καλό καιρό που οι Ευρωπαίοι εταίροι κρύβονταν πίσω από το ελληνικό βέτο στην ΕΕ για να ρίχνουν στην Ελλάδα το φταίξιμο για τις δυσκολίες στα ευρωτουρκικά, ενώ οι ίδιοι έκαναν τα «γλυκά μάτια» στην Τουρκία.

Με τον ίδιο τρόπο, μοιάζει αυτοκαταστροφικό να ζητείται από την Ελλάδα να υποχωρήσει σε θέματα που αφορούν ζωτικά συμφέροντα και την ασφάλειά της για να λάβει ως αντάλλαγμα την εκ νέου λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Θράκης, την οποία παρανόμως έκλεισε η Άγκυρα στις αρχές της δεκαετίας του 1970!

Αφού είναι τόσο σημαντικό το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο πλαίσιο της στρατηγικής της Δύσης, αν πρόκειται να δοθούν ανταλλάγματα, αυτά θα πρέπει να βρεθούν από τη Δύση εν συνόλω, όχι από την Ελλάδα, η οποία θα πρέπει ταχύτατα να αποδεσμευτεί από αυτή την παγίδα.

Αν και όπως φάνηκε από την ομιλία Τσίπρα, η γραμμή είναι πως είναι αυτονόητη η προστασία των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων… Οπότε ή η Τουρκία αποδέχεται τον θρησκευτικό χαρακτήρα της μειονότητας στη Δυτική Θράκη και λαμβάνει τα ανταλλάγματα που ζητά με τους μουφτήδες, ή εμμένει στον “τουρκικό” της χαρακτήρα και… Έχει μια λογική. Θα το τηρήσουμε ή θα δοθούν απλά όσα ζητά η Τουρκία με αντάλλαγμα τη Χάλκη;

Τούτων λεχθέντων, για ποιον λόγο έγινε αυτή η επίσκεψη; Σε τι εξυπηρετούσε και τις δυο πλευρές; Ποιον εξυπηρετούσε περισσότερο και για ποιον λόγο η άλλη πλευρά αποφάσισε να τον διευκολύνει;

Τα υπόλοιπα συμφέροντα που κατέστησαν επιθυμητή την επίσκεψη

Η υπόθεση του παρόντος σημειώματος είναι, ότι η επίσκεψη ίσως βόλευε περισσότερο τον Ερντογάν, αν και ο Τσίπρας φαίνεται πως αποφάσισε να του κάνει τη χάρη, ευελπιστώντας να «αγοράσει» χρόνο ηρεμίας στο Αιγαίο μέχρι τις εκλογές, που φαίνεται πως «κλειδώνουν» για τα τέλη Μαΐου…

Άρα είναι και εσωτερικοί οι λόγοι και στις δυο πλευρές που καθοδήγησαν τις δυο ηγεσίες να επιθυμούν αυτή τη συνάντηση. Ο Ερντογάν τελεί υπό μεγάλη πίεση στο εσωτερικό καθώς οι υπολογισμοί του για μεγάλη νίκη στο μέτωπο της Συρίας δεν είχαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα και πλέον οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες συζητούν με τις συριακές για να αποφασιστεί το τι μέλλει γενέσθαι.

Η Τουρκία, μέχρι στιγμή τουλάχιστον, έχει βρεθεί εκτός του «μεγάλου παιχνιδιού» των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και πλέον βρίσκεται πλήρως απομονωμένος από τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, υπό την υψηλή εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, παρότι η Ουάσιγκτον συνεχίζει να επιδιώκει την ολική επαναφορά της Τουρκίας στο «δυτικό στρατόπεδο».

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι για την απομονωμένη Τουρκία, η οποία προσθέτει σε αυτή την αρνητική εξίσωση την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, κατά βάθος γνωρίζει ότι η μοναδική έξοδος από την απομόνωση περνάει μέσα από τις δυο χώρες του Ελληνισμού. Οπότε, η συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα θα πρέπει να ενταχθεί και σε αυτό το πλαίσιο.

Η Τουρκία αισθάνεται ότι στην παρούσα συγκυρία είναι δύσκολο να πετύχει αποτελέσματα με την απειλή χρήσης βίας, πέραν των αντικειμενικών προβλημάτων που έχουν προκαλέσει στο στράτευμα οι διώξεις με αφορμή την εσωτερική σύγκρουση με το δίκτυο του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι μοναδική διέξοδος για να μην βρεθεί οριστικά εκτός από τη νομή του πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου, δεν είναι άλλη από μια διευθέτηση του Κυπριακού, καθότι η Άγκυρα γνωρίζει πως τα επιχειρήματα της τουρκικής διπλωματίας στηρίζονται σε ένα «διεθνές δίκαιο αλά τούρκα», όχι πάντως το υφιστάμενο…

Δεν είναι τυχαίες οι διαρροές ότι το ερχόμενο καλοκαίρι θα ασχοληθούμε ξανά εκτεταμένα με το Κυπριακό και αυτή τη φορά η έννοια της «τελευταίας ευκαιρίας», με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, μάλλον δεν θα αφορά την ελληνική πλευρά αλλά την τουρκική, καθώς ο στρατιωτικός καταναγκασμός με όλες τις προαναφερθείσες χώρες συνασπισμένες, προφανώς δεν μπορεί να παράξει αποτελέσματα..

Θεωρητικά, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ιδανική συγκυρία για την ελληνική πλευρά ώστε να αποσπάσει ανταλλάγματα ουσίας, καθώς το κίνητρο για την Τουρκία είναι επίσης ισχυρότερο από ποτέ. Βέβαια, η ιστορία της ελληνικής (ελλαδικής και κυπριακής) διπλωματίας, με την εξαίρεση του τελευταίου γύρου διαπραγματεύσεων στην Ελβετία (σ.σ. προφανώς πιστώνεται και στον Κοτζιά), δημιουργεί εύλογη ανησυχία…

Κατά συνέπεια, ανακεφαλαιώνοντας, η επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία έγινε διότι είχαν λόγους να την επιθυμούν για εσωτερικούς λόγους και οι δυο πλευρές, ενώ και στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, η Τουρκία αναζητά διέξοδο στο καθεστώς απομόνωσης που έχει περιέλθει με δική της αποκλειστική ευθύνη.

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών του Ινστιτούτου βΑναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA/IAAA)

Πηγή: https://www.defence-point.gr/news/oi-logoi-tis-athinas-kai-tis-agkyras-na-epithymoyn-tin-episkepsi-toy-alexi-tsipra-stin-toyrkia

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...