Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ

Κάθ΄όλη την εξέλιξη των πολεμικών επιχειρήσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, την Ρωσία και τη Γεωργία, βλέπουμε στη συνέχεια, να εκτυλίγεται μπροστά μας ένα πεδίο σφοδρών διπλωματικών αντιπαραθέσεων και ιαχών πολέμου εκατέρωθεν, ανάμεσα στη Δύση και τους Ρώσους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες.

Αντιλαμβανόμαστε για άλλη μία φορά τον εξοβελισμό καί την κατάπτωση εννοιών, όπως αυτών της επί των εθνών αρετής καθώς και της παγκοσμίου ηθικής αρχής ως δύο φιλοσοφικές ιδέες άρρηκτα συνδεδεμένες με την ορθή λειτουργία των διεθνών θεσμών και διεθνούς δικαίου.

Μία τακτική ή οποία έχει επιταθεί σε πολύ μεγάλο, και κυρίως, απροκάλυπτο βαθμό τα τελευταία χρόνια από την δυτική ισχύ, – κάτι πού έλαβε χώρα μετά την κατάρρευση του συμφώνου της Βαρσοβίας και τη διάλυση του Σοβιετικού μπλόκ στις 31 Μαρτίου 1990 – με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όπου με το ύφος της παγκόσμιας υπερδύναμης να συμπεριφέρονται σαν τον εντολέα και καθοδηγητή αυτού πού παραδοσιακά είναι χαρακτηρισμένο αλλά και προσδιορισμένο ως δυτικός κόσμος. Αναφέρομαι στην πρόδηλη καταστρατήγηση του διεθνούς δικαίου καί τών θεσμών του ώς έννοια καθώς καί ώς ρυθμιστικός μηχανισμός τής συλλογικής συμπεριφοράς τών χωρών, όπου ώς ένα διεθνές νομικό φαινόμενο κάνει να αντικατοπτρίζεται μπροστά μας όλο το σύνολο εκείνων των κανόνων πού έχουν σάν μοναδικό τους σκοπό τελικά να συνετίσουν, απλά, μονάχα τά αδύναμα κράτη επιβάλλοντάς τους μία αναγκαία ορθή και μη έκνομη συμπεριφορά. Κάτι τέτοιο όμως, απ΄ ότι φαίνεται με τά ρέοντα γεγονότα, και από την ιστορία ακόμη, δεν έχει καμία ηθική αξία και επιπλέον ως προς την νομική του υπόσταση για εκείνα τά κράτη γίγαντες τά οποία με την υπέρμετρη δυναμική τους, δεν σέβονται αυτό το οποίο επιβάλουν οί νόμοι και οί κανόνες αυτοί, είτε είναι πολιτικοί, οικονομικοί, αλλά πάνω απ΄ όλα, εκείνοι πού επιβάλει ή παγκόσμια ηθική διά μέσου της οποίας θα υπάρχει ή αρμονία εκείνη πού θα μπορέσει να επιτύχει ένα καλύτερο μέλλον για όλους μέσα στήν γραμμική πορεία πού διαγράφουμε στο χρονικό ιστορικό γίγνεσθαι.

Φυσικά, εδώ βλέπουμε το Ρωσικό ενδυναμωμένο πλέον κράτος, να ανταπαντά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναγνωρίζοντας την ν.Οσετία και την Αμπχαζία, σε αυτό πού υλοποίησαν οί ΗΠΑ και οί δυτικοί της εταίροι, την αναγνώριση δηλαδή, του Κοσσόβου ως μία <<ανεξάρτητη>> εθνική και κρατική οντότητα μέσω κάποιων διαδικασιών πού ομοιάζουν εντελώς αμφίβολες και παράνομες σε σχέση με την ορθή και συνετή εφαρμογή των κανόνων τού διεθνούς δικαίου.

Το ζήτημα δεν είναι ποιος έκανε πρώτος την αρχή, δεν έχει σημασία άλλωστε, αλλά ή έλλειψη σωφροσύνης μπροστά σε ένα κρατικό-εθνικό υποκειμενικό συμφέρον που έχει μοναδικό στόχο τις επεκτατικές βλέψεις της κάθε υπερδύναμης ως οντότητας πολιτικοοικονομικής και γεωγραφικής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τά ιδιαιτέρως ισχυρά κράτη να παρουσιάζονται οί ρυθμιστές του παγκόσμιου, κατά βούληση, γίγνεσθαι καθιστώντας ανδράποδα τίς ασθενέστερες χώρες. Όλες αυτές οί ενέργειες πού ασκούν υπέρμετρα είναι αποτέλεσμα της ισχυρής πολιτικής τους επιρροής και του πολύ-ολοκληρωτισμού πού ασκήται - από τά λίγα και ισχυρά κράτη - στή διεθνή σκηνή μαζί με έναν άκρως ισχυρό οικονομισμό και βιομηχανισμό πού τά περιβάλλει. Φαινόμενα, τά οποία ιστορικά γίνονται πιο εμφανή μετά τον θάνατο των παλαιών αυτοκρατοριών καί την έκρηξη της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης πού έλαβε χώρα στο δεύτερο μισό τού 18ο μέχρι και το πρώτο μισό τού 19ο αιώνα, όπου αρχίζουν σιγά σιγά να παρουσιάζονται οί ζυμώσεις εκείνες πού τελικά θα δημιουργήσουν το status quo το οποίο θα επιτρέψει την γέννηση των λεγόμενων σφαιρών επιρροής με τις πελατειακές σχέσεις μεταξύ κρατών, ως αποτέλεσμα του επιβαλλόμενου παρά τη θέληση προστατευτισμού – ενός αμιγούς καί έντονα υπαρκτικού comportamentismo machiavellico - από τά ισχυρά κράτη. Μέ τήν ισχυρή τους πολιτική επιρροή, καθώς και μέ τήν οικονομική, βιομηχανική καί τεχνολογική τους υπεροχή ό αυτοκρατορισμός πού τά χαρακτηρίζει μέ τήν όλο καί πιό έντονη εξάπλωση τής ηγεμονίας τους ώς επακόλουθο τής ανάπτυξής τους, προσδιορίζει αυτές τίς υπέρ-δυνάμεις όλο καί περισσότερο ασυνεπείς στήν υποχρέωση καί τό καθήκον πού επιβάλλει τό νομοταγές απέναντι στό διεθνές δίκαιο, καί στούς θεσμούς.

Συνεπώς βλέπουμε ότι ο μη σεβασμός αυτών των διεθνών κανόνων είναι για να ωφελήσει μόνο τά ισχυρά κράτη, τα οποία με την φιλοσοφία του επεκτατισμού μπορούν να συνθλίβουν εθνικές συνειδήσεις αδιαφορώντας για την επιβίωση αυτών των εθνικών-κρατικών οντοτήτων. Είναι αυτό πού λένε, ότι το δίκαιο του ισχυρού είναι πάνω απ’όλα και όλους, αδρανοποιώντας πάσης φύσεως εφαρμογές σωστών νόμων και κανόνων τού παγκόσμιου behaviorismo..............................................


ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗ

Τεύχος 36

Νοέμβριος 2008

Άγγελος . Ιωάννη . Μάλφας

Πολιτικών και οικονομικών επιστημών

Università di Bologna

Τήλ. 210.4828107 – 6976.071447

e-mail. a_malfa@otenet.gr

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...