Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Ο ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ...

Καθως μοναχος αντικρυζω
το προσωπο μου στον καθρεπτη
θαρρω, δεν βλεπω τιποτα
παρα εναν ψευτη


Ομορφα ταχα τα περνω
εξω στην κοινωνια
μα σπιτι μονος σαν γυρνω
αρχιζει η αγωνια


Ειν΄αραγε η μοναξια
η πιο σκληρη η τιμωρια
η μηπως το να μαι μοναχος
μου φερνει αηδια ?


Ολη μου την ημερα,
πασχιζω να κρυφτω
αναμεσα σ΄αγνωστους
να ανακατευτω


Μα οταν μενω μοναχος
μπροστα σ΄εναν καθρεπτη
ειναι για παντοτε γραφτο
να βλεπω εναν ψευτη

Καλησπερα προς ολους...

Αγαπητοι μου

Απο σημερα θα αρχισω την δημοσιευση καποιων ποιητικων προσπαθειων μου μεσω του παροντος ιστολογιου.Θα ηθελα να ευχαριστησω για ακομη μια φορα τους αγαπητους δημιουργους για την τιμη και την προσκληση εδω, καθως και ολους εσας για την διαθεση και τον χρονο σας.


Με εκτιμηση
Νικηφορος Βυζαντινος

Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό



Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ενόραση ούτε διαίσθηση· είναι η προβολή της εσωτερικής ισχύος μίας χώρας στον άμεσο και διεθνή περίγυρό της· και εκεί ακριβώς βρίσκεται το έλλειμμα της Ελλάδος. Αντί να μιλάμε για περασμένες δόξες, πρέπει να σκεφτόμαστε μπροστά. Δεν μπορούμε να έχουμε αποτελεσματική εξωτερική χωρίς να έχουμε την απαραίτητη εσωτερική δύναμη.


Η Μεταπολίτευση απέτυχε οικτρά στην εντολή αυτή. Δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων. Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική!


Καλό θα ήταν το ΕΡ.Κ.ΕΛ. να στρατολογήσει την καλύτερη ελληνική διανόηση και να αποτελεί σημαντικό "think-tank" για το μέλλον και να απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού της Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ’ όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους, που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.


Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/08/2009_325783

Η Διεύρυνση και η Πρόκληση



Η συμμαχία του ΝΑΤΟ πάσχει από προβλήματα διεύρυνσης όπως η ΕΕ. Από 15 κράτη μέλη (Κ-Μ) το 1991, έφθασε σήμερα πλέον 28 μέλη. Είτε στο στρατιωτικό είτε στο πολιτικό σκέλος της Συμμαχίας δεν ενισχύεται το αίσθημα εμπιστοσύνης μεταξύ των Κ-Μ. Το πλέον κρίσιμο όμως και κορυφαίας σημασίας θέμα αποτελεί η αποκατάσταση εμπιστοσύνης μεταξύ των Κ-Μ ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον στρατηγικά ολισθήματα και αυθαιρεσίες που διασπούν την αμυντική ενότητα του χώρου της Συμμαχίας, πριμοδοτούν την άλογη και άτοπη κατά περίπτωση «πολιτική ίσων αποστάσεων» σε θέματα που καταστρατηγούν τη νομιμοποιητική απαίτηση της ίδρυσης του ΝΑΤΟ και διευρύνουν «κατά ίσες αποστάσεις» το ρήγμα εμπιστοσύνης και την αξιοπιστία της Συμμαχίας.


Έτσι δεν θα παρέχεται εφεξής πεδίο δράσεως για νεοφανείς και κενόσοφες γεωστρατηγικές ενός Κ-Μ έναντι ενός άλλου όχι μόνον στην περιοχή του αμέσου ενδιαφέροντος της Ελλάδος αλλά και σε άλλες εν δυνάμει περιοχές εντός της Συμμαχίας. Παραμένει μεγάλη η πρόκληση σε Αθήνα και Άγκυρα με βάση τα επιζητούμενα ισχυρά θεμέλια εμπιστοσύνης στις σχέσεις μεταξύ των Κ-Μ και τη συστοίχιση της νέας Στρατηγικής Αντίληψης με την κοινωνική αντίληψη στα Κ-Μ.


Για μας, η συμμαχία του ΝΑΤΟ αποτελεί διπλό μαχαίρι με την οδυνηρή εμπειρία της αποχώρησης από το στρατιωτικό σκέλος και τα χρόνια διαπραγματεύσεων για επανένταξη. Η συμμαχία δεν παύει να αποτελεί ένα βασικό πλαίσιο για ομαλοποίηση Έλληνο-Τουρκικών σχέσεων.


Η νέα Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/08/2009_325785


ΜΙΚΡΑΣΙΑ 1921

Στο περιθώριο της ιστορίας

Παρασκευή, 07 Αύγουστος 2009 15:39Στερνός απ' όλους δούπησε ο σαλπιγχτής στο χώμα,Της σάλπιγγας του ο αντίλαλος δεν είχε σβήσει ακόμα.Της Μικρασίας ξετρέχοντας τα πλάτη πέρα ως πέρα,πότε αντηχούσε σα λυγμός και πότε σα φοβέρα!
Πάντοτε τις μέρες του Αύγουστου έρχεται στη σκέψη μου το ποίημα του Γ. Αθάνα, «Ο σαλπιγχτής».

Τον Αύγουστο του 1921 οι Έλληνες εξορμούν για την τελική απελευθέρωση της Μικράς Ασίας. Ποταμοί αίματος, και σελίδες ηρωισμού φέρονται ως παράσημα σε αυτούς τους ημιθέους προγόνους μας. Προγόνους που δεν είναι μια μακρινή ιστορική ανάμνηση, ή μια φαντασιόπληκτη υπερβολική εξιστόρηση, αλλά που πολλοί από εμάς τους γνωρίσαμε, τους ακούγαμε να μας μιλούν για τόπους που σήμερα η μνήμη μας έχει κατατάξει στο σφαίρα του θρύλου, κάτι μεταφυσικό φαντάζει να τους περιβάλει τόσο στη ανάμνηση μας αλλά κυρίως στις ψυχές μας.

Ίσως αυτό να είναι και το πάθος, αν θέλετε αμάρτημα, όσων διαισθάνονται να συγκλονίζονται από τις σελίδες ιστορίας του Ελληνισμού. Είναι καταδικασμένοι να παλεύουν ανάμεσα σε δυο κόσμους, ανάμεσα στο υπερβατό και στο πραγματικό, στο μυθικό και στο ρεαλιστικό. Η ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους είναι κάτι το οποίο λίγοι το επιδιώκουν, και ακόμη λιγότεροι το επιτυγχάνουν. Ας είναι, σε μια εποχή στυγνού ορθολογισμού είναι υπαρξιακή ανάγκη να αναζητούμε μια όαση υπερβατού, μια μεταφυσική ανάγκη το επιβάλει, μια άγνωστη ροπή κατευθύνει με αυτόν τον τρόπο τον άνθρωπο σε μυστική κοινωνία με τους προγόνους του.

Πόσο παράδοξο άραγε ακούγεται στην καταναλωτική εποχή, στο κόσμο της media democracy να υπάρχουν ακόμη κάποιοι, λίγοι ελάχιστοι, που θέλουν να μιλούν και να σκέφτονται για στιγμές σαν αυτή της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Δυστυχώς στη σύγχρονη νεοελλάδα, ακόμη και ο συγκλονισμός των ψυχών μας από τα μυστικά μηνύματα μας ιστορίας μας, έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ακόμη-ακόμη και ευκαιρία για πλουτισμό των επιτηδείων.

Στην Αλμυρά Έρημο, στο Εσκή Σεχίρ, στα πρόθυρα της Άγκυρας, και στη συνέχεια στη παραλία της Σμύρνης γράφτηκε ο τραγικός επίλογος του Νέου Ελληνισμού. Στα χώματα ακριβώς στα οποία γεννήθηκε, εκεί η άγνωστη ύφανση της Μοίρας τον έφερε να ταφή. Σημείο εκκίνησης του Νέου Ελληνισμού κατά τη γνώμη μας τοποθετείται η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και δια μέσου όλης αυτής της ιστορικής περιόδου σε πορεία σταυροαναστάσιμη, με πτώσεις και ανατάσεις, με συντριβή αλλά και δόξα, η ύπαρξη του Νέου Ελληνισμού κορυφώνεται ως Επιλογος στη Μικρά Ασία, και τελικά γράφεται ως τραγωδία και συμφορά στο ίδιο ακριβώς μέρος.

Εύλογα όμως θα αναρωτηθεί κανείς, αν τελικά η μικρασιατική καταστροφή είναι αποτυχία του λαού μας, της ηγεσίας, ή της ίδιας της εκστρατείας. Νομίζουμε πως είναι συνολικά μια αποτυχία της ίδιας της ιστορίας. Μιας ιστορίας που ως αδέκαστος κριτής, έχει κατατάξει από τότε την Ελλάδα σε μια φρικτή θέση. Με μοναδική εξαίρεση τη στιγμή του 1940, και την ΕΟΚΑ, η Ελλάδα από το 1922 καταδικάστηκε να βρίσκεται στο περιθώριο της ιστορίας.

Χάνοντας τον έναν πνεύμονα, την ανατολική πλευρά του Αιγαίου, ο Ελληνισμός μπορούμε να πούμε ότι υπέστη μια οντολογική μετάλλαξη. Συρρικνώθηκε σε ένα ένοχο αθηναϊκό κράτος, ο πολιτικός «ρεαλισμός», η «μικρή πλην τίμια» Ελλάδα, ήρθε να αντικαταστήσει σαν σκιάχτρο τον Ελληνισμό. Ο ενδοτισμός και χυδαιότητα της προδοσίας έκτοτε κυριάρχησαν στο κοινοβουλευτικό έκτρωμα του αθηναϊκού κράτους.

Η απώλεια της Ελληνικής Ανατολής θεωρούμε πως καταδίκασε ως σήμερα την έννοια του Ελληνισμού σε έναν απόλυτο μηδενισμό. Δεν είναι απλά αυτή καθ' εαυτή η απώλεια των εδαφών της Μικρασίας. Εδάφη χάνονται και κερδίζονται στο γύρισμα της ιστορίας. Ο μηδενισμός αυτός όμως θεμελιώθηκε στην καθιέρωση και παγίωση της νοοτροπίας του νεοραγιά που σήμερα όσο ποτέ είναι εμφανής στη πατρίδα μας. Μόνον μιζέρια, κακομοιριά και ηττοπάθεια συνοδεύει οτιδήποτε έχει να κάνει με την ανάμνηση της ιστορίας μας.

Δυστυχώς καταλήξαμε να είμαστε ένας λαός μνημοσύνων, να επικοινωνούμε με το παρελθόν μας όχι βιωματικά, όχι μέσω μιας λογικής και μεταφυσικής προσωπικής συνέχειας, αλλά μόνο με μνημόσυνα. Αυτό νομίζουμε δείχνει και την αλλαγή της προσωπικής σύστασης αυτού του λαού. Δεν θέλει να θυμάται αγωνιζόμενος, αλλά θρηνώντας. Προτιμά τον παθητικό ρόλο της μνήμης, τον ξεκούραστο, αυτόν που μπορεί να τον φέρει στα μέτρα του καθώς πολύ εύκολα μπορεί να θυμηθεί όσα και μόνον τον βολεύουν... Και έτσι
ξέχασε την ενέργεια, την μάχη, τον αγώνα.

Είναι ένας λαός που πορεύεται πλέον μέσα στην ιστορία χωρίς νόημα ύπαρξης, έχοντας χάσει την ενεργητικό βίωμα της ιστορικής του συνέχειας. Ταυτόχρονα όμως το σύγχρονο αυτό πάθος του Ελληνισμού αποτελεί ένα καθαρτήριο πυρ για όσους μπορούν να το βιώσουν, να το αισθανθούν στις ψυχές τους. Αυτοί που θα εξέλθουν μέσα από αυτό δεν έχουν άλλη επιλογή παρά την αποκατάσταση της έννοιας του Ελληνισμού, ζήτημα παγκόσμιας ηθικής τάξης.

Ευάγγελος Χ. Χανιώτης

ΠΗΓΗ: www.elkosmos.gr

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...