Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Και πάλι το Κυπριακό; Γιατί δεν λύνεται.

Έχουν περάσει 35 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και ότι αναφορά στο θέμα μοιάζει σαν χαλασμένο δίσκο με την ίδια ξύλινη γλώσσα. Τι συμβαίνει ή μάλλον γιατί δεν συμβαίνει ποτέ τίποτε;

Η Κύπρος είναι το τελευταίο κομμάτι Ελληνισμού του ευρύτερου χώρου της Μικρά Ασίας στο Ανατολικό Μεσόγειο. Αποτελεί την πόρτα της Ελλάδος στη Μέση Ανατολή που συνδέεται με δύο σημαντικές χώρες στην άλλη όχθη: το Λίβανο και το Ισραήλ, δύο χώρες που προσφέρουν σημαντικές εμπορικές ευκαιρίες και οπού υπάρχουν δημοκρατικές παραδόσεις και ελευθερίες σε μια θάλασσα καταπιεστικών καθεστώτων. Αντιμετωπίζουμε το Κυπριακό πάντα σε ελληνικό πρίσμα, αλλά η Κύπρος έχει και πολλά κοινά σημεία και με το Λίβανο και το Ισραήλ.

Η τρείς χώρες αυτές ήταν μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. ¨Όλες οι τρείς χώρες περάσανε από μια Δυτική κηδεμονία για αρκετά χρόνια. Κάθε χώρα έγινε θύμα σφοδρών κοινοτικών συγκρούσεων. Σήμερα η Λίβανος έχει καταμερισμένη εθνική κυριαρχία με συνεχής πίεση από τη Συρία. Το Ισραήλ ταλαιπωρείται με πολέμους και τρομοκρατία. Το Ισλαμικό στοιχείο στο Λίβανο με τη Χέζμπόλλα και στη Γάζα με το Χαμάς είναι φανατικό και έχει στόχο αιώνιες αγώνες να εξολοθρέψει το αλλόθρησκό εχθρό του. Η Χέζπβολλα κράτησε μήνες την νόμιμη Λιβανέζικη κυβέρνηση σε πολιορκία. Η Συρία έχει δολοφονήσει πολλούς Λιβάνους πολιτικές ηγέτες. Το Χαμάς απειλεί Ισραηλινές πόλεις με πυραύλους και προκάλεσε αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με το Φατάχ με πολλές εκτελέσεις.

Η Κύπρος παρά την Τουρκική εισβολή το 1974 βρίσκεται σε συγκριτικά ήπια κατάσταση με ελάχιστη τρομοκρατία και βία. Οι Τουρκοκύπριοι δεν έχουν θέσει περαιτέρω απαιτήσεις για Κυπριακό έδαφος από το 1974, αλλά υπάρχει μεγάλη Τουρκική στρατιωτική παρουσία στο νησί και μια συστηματική πολιτική να αυξήσει το Ισλαμικό πληθυσμό με έποικους στον Τουρκικό τμήμα του νησιού. Οι Άραβες ακλουθούσαν παρόμοια πολιτική κατά το μεσοπόλεμο στον Αγγλικό Μαντάτο της Παλαιστίνης. Η κοινοτική σύγκρουση στην παρούσα φάση στην Κύπρο είναι χαμηλής έντασης.

Η μεγάλη Ελληνική ελπίδα ήταν η ενοποίηση και ενσωμάτωση του νησιού όπως η Κρήτη. Οι Τούρκοι βλέπουν τη στρατιωτική σημασία της Κύπρου και δεν θέλουν να ακλουθούν το Κρητικό παράδειγμα όπου χάσανε πάση έλεγχο του νησιού και ο ισλαμικός πληθυσμός μηδενίστηκε. Προωθούσαν την διχοτόμηση του νησιού με τις δύο ξεχωριστές κοινότητες. Η ιδέα αυτή συχνά παρουσιάστηκε με διπλή ένωση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Τελικά με την Συνθήκη της Ζυρίχης, η Κύπρος ανεξαρτητοποιήθηκε από την Αγγλία σαν αυτόνομη περιοχή όπως η Κρήτη για μια εποχή και η Ιωνία κατά το Ελληνοτούρκικο Πόλεμο. Μετά την Τουρκική εισβολή η Κυπριακή Δημοκρατία έμεινε στη πλήρης κυριαρχία των Ελληνοκυπρίων και το βόρειο μέρος του νησιού έπεσε στην defacto κυριαρχία της Τουρκίας παρ’ όλο αποκαλείται αυτόνομη «χώρα». Εκτός από την Τούρκικη παρουσία στο μεγαλόνησο, η Αγγλία έχει σημαντικές βάσεις στη Κύπρο στο Ακροτήρι.

Σήμερα το Κυπριακό παραμείνει σημαντικό αγκάθι αλλά όχι το μοναδικό σε Ελληνοτούρκικες σχέσεις, γιατί δεν υπάρχει «λύση»:

Έλλειψη κατάλληλο διεθνείς πλαίσιο για διαπραγματεύσεις: Σήμερα τα Ηνωμένα ‘Έθνη έχουν χάσει το κύρος τους με μια Γενική Συνέλευση οπού κυριαρχούν Ισλαμικές χώρες. Στην επιτροπή δικαιωμάτων ανθρώπου κάθονται χώρες σαν τη Λιβύη που είναι στυγνές, καταπιεστικές δικτατορίες. Και στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, υπάρχει πολιτική ίσων αποστάσεων. Δεν θέλουν Ελληνοτούρκικη σύγκρουση. Οι διαπραγματεύσεις παραμείνουν δικοινοτικές στη βάση.

Αμφίβολες Προϋποθέσεις: Το πρόσφατο Σχέδιο Ανάν προϋπόθεσε την Τουρκική ένταξη στην ΕΕ. Η ιδέα της Τουρκικής ένταξης στην ΕΕ ήταν δημοφιλής σε ελληνικούς κύκλους για επίλυση διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Επιπλέον θεωρούταν ένας τρόπος να δώσει ασφάλεια στους Ελληνοκύπριους στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παρ ‘όλο που η ΕΕ δέχτηκε το Δεκέμβριο 2005 την Τουρκία σαν υποψηφία χώρα, η διαδικασία συγκρούστηκε με τις Ευρωπαϊκές φιλοδοξίες για εμβάθυνση και ενοποίηση με σύνταγμα για συνομοσπονδία. Σήμερα δεν φαίνεται εύκολη η Τουρκική ένταξη στην ΕΕ. Υπάρχει μεγάλη αντίσταση σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με μετανάστες. Οι Ευρωπαίοι δεν δέχονται εύκολα πολυπολιτισμικές κοινωνίες, προτιμώντας την εθνική τους ταυτότητα. Τώρα μετά από πολλά χρόνια με την Ισλαμική κυβέρνηση στην Τουρκία, υπάρχει μια σημαντική αναθεώρηση στις ελπίδες της δημοκρατίας στην Τουρκία στο πλαίσιο της ΕΕ καθώς αυξημένοι φόβοι για άνοδο ακραίου ισλαμισμού και εσωτερικές συγκρούσεις με τους Κεμαλιστές.

Υπερβολικά υψηλό τμήματα για την ενοποίηση του Νησιού: Το σχέδιο Ανάν απαιτούσε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ένα καινούργιο, αρκετά περίπλοκο και περιοριστικό πλαίσιο οπού η Τουρκία επεκτείνει δικαιώματα σαν εγγυήτρια δύναμη πάνω στην καινούργια πολιτική οντότητα. Τα ωφελήματα σαν επιστροφή περιουσίες ήταν περιορισμένα και η απόσυρση Τουρκικών στρατευμάτων ήταν σταδιακά από πολλά χρόνια. Ποιός θα δεχόταν τον γεωπολιτικό κίνδυνο να δώσει σημαντικές και μη αναστρέψιμες παραχωρήσεις μπροστά στους Τουρκοκύπριους και να πάρει αντίκρισμα βάθους χρόνου σε δόσεις από την Τουρκία;

Πολιτικό κέρδος στο status quo: Το status quo στην Κύπρο είναι defacto διχοτόμηση. Στην έλλειψη συμφωνίας, δεν υπάρχει παραγραφή στην Τουρκική εισβολή χωρίς να μπορέσει να ακυρωθεί το αποτέλεσμα. Δημιουργεί περισσότερα πρακτικά προβλήματα στους Τουρκοκύπριους. Αντιθέτως η Τουρκία προσπαθεί να τους ανοίξει την απομόνωση. Ζητεί λιμάνι και αεροδρόμια. Προωθεί ξένες επενδύσεις, κλπ.

Η Σουηδέζικη Προεδρία συνεχίζεται τις διαπραγματεύσεις μέσω τα ΟΗΕ με αισιοδοξία χωρίς ιδιαίτερη βάση ρεαλισμού. Το μεγάλο αγκάθι για την ΕΕ παραμείνει οιΤούρκικες ενταξιακές διαδικασίες παρά την σφοδρή λαϊκή αντίδραση και αρνητική στάσή μεγάλων μελών σαν τη Γαλλία. Οι παρούσες συγκυρίες είναι για μια ειδική συμφωνία με την Τουρκία στη τελική φάση – όχι πλήρης πολιτική ένταξη. Για την Τουρκία η ίδια το θέμα της Ευρωπαϊκής ένταξης δεν είναι μείζονος σημασίας. Παραμείνει μια μεγάλη ασιατική χώρα με πολλά μέτωπα. Τα τελευταία αναπτύσσεται στενές σχέσεις με τη Ρωσία ως ενεργειακός κόμβος στο Μεσόγειο και η Ρωσία είναι η πιο σημαντική αγορά για τις εξαγωγές της.

Κακώς η Ελληνική κυβέρνηση υιοθέτησε την πλήρης άνευ όρων υποστήριξη της Τούρκικης ένταξης. Παρ’ ‘όλου που ήταν συζητήσιμο τακτικό ελιγμό στο Ελσίνκι ποτέ δεν είχε σοβαρή βάση για πάγια εξωτερική πολιτική. Ακόμα στο Ελσίνκι ο ελιγμός κατέληξε σε αποτυχία.

Παραμείνει ο τακτικός ελιγμός για την Κύπρο με Ελληνική υποστήριξη να ζητεί να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ - κάτι που δεν ζητείται λόγω κομμουνιστικής μειοδοσίας. Σαν μέλος του ΝΑΤΟ (όπως της ΕΕ), η Κύπρος θα αποχτούσε τεχνογνωσία και αρνησικυρία με τα άλλα μέλη της συμμαχίας και θα μπορούσε να ζητεί να παίξει πιο ενεργό ρόλο στις στρατιωτικές βάσεις στο Ακροτήρη. Με τόσο μεγάλο κομμουνιστικό κόμμα ΑΚΕΛ να κατέχει το 35% του ψήφου και τις προοπτικές από Τουρκικό βέτο, η είσοδος στο ΝΑΤΟ είναι ανέφικτη παρά τα ωφελήματα στην επέκταση της κυριαρχίας, καλή θέληση και ισοτιμία με τους άλλους συμμάχους. Το βάρος του βέτο θα ήταν πάνω στην Τουρκία.

Ενιαίο στρατιωτικό δόγμα με την Ελλάδα και κοινή συμμετοχή σε στρατιωτικές δαπάνες έχει μεγάλο νόημα, αλλά οι τωρινές πολιτικές ηγεσίες έχουν εγκαταλείψει την ιδέα τουλάχιστον επισήμως. Η ιδέα της ενοποίησης πέθανε πριν πολλά χρόνια με τις αντίστοιχες ηγεσίες Αθηνών και Λευκωσίας εν μέρει από φόβο να προκαλέσει διπλή ένωση του βόρειου τμήματος στην Τουρκία αλλά και λόγω διαφορετικών νοοτροπιών όπως παλαιότερα με την διασπορά της Μικρά-ασίας και της Αίγυπτου. Θεσμικά θα απαιτούσε δημοψήφισμα στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Παντού υπάρχει μεγάλο πολιτικό κόστος και ισχνή λαϊκή απήχηση, έτσι το Κυπριακό έχει μπει στη λογική της ήσσονος προσπάθειας.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ... ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ, ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ, ΒΙΑΣΜΟΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ


Στις 6 Σεπτεβρίου του 1955 με αφορμή μιά εξακριβομένη πλέον προβοκάτσια στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη, ξεκινάνε οι μεθοδευμένες και καθοδηγούμενες ενέργειες κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Η βόμβα που τοποθετείτε σκάει και τα θράυσματά της πετυχένουν τονστόχο τους. Τους Ελληνες της Πόλης. Έκτακτες εκδόσεις στην τουρκία για το συμβάν και μιά μικρή συγκέντρωση μιάς οργάνωσης με το όνομα «Η κύπρος είναι τουρκική» γίνονται εφαλτήριο για μιά μαύρη νύχτα και το ξεκλήρισμα που ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ όσο θα έπρεπε. Αντιγράφουμε απο την Wikipedia:


Το σχέδιο είχε αρτιότατα οργανωθεί, αφού μέρες ή και εβδομάδες πριν στρατολογήθηκαν άτομα από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη – εκτός των Κωνσταντινουπολιτών Τούρκων, μεταφέρθηκαν με σιδηροδρόμους, ταξί, λεωφορεία και πλοία, εφοδιάστηκαν με ρόπαλα, αξίνες, λοστούς, βενζίνη, δυναμίτιδα, ενώ παρεσχέθη στους επίδοξους ταραχοποιούς τροφή και κατάλυμα για μία ή δύο ημέρες. Ακόμη συντάχθηκαν οι κατάλογοι των επικείμενων στόχων σε κάθε συνοικία και σημαδεύτηκαν την κατάλληλη στιγμή τα ελληνικά κτήρια. Τέλος, εκπαιδεύτηκαν οι αστυνομικοί και στρατιώτες με πολιτικά που θα ελάμβαναν μέρος στη λεηλασία και θα κατηύθυναν το πλήθος, ενώ αργότερα θα έπαιζαν τον ρόλο των ειρηνοποιών.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της 12 Αυγούστου 2008 της εφημερίδας Ραντικάλ, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1995 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (Özel Harp Dairesi), το οποίο αποτελούσε τον μηχανισμό, που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου.
Οι πρώτες συγκεντρώσεις και ομιλίες ξεκίνησαν κατά τις 4:30 το απόγευμα, ενώ οι πρώτες ταραχές πρέπει να ξεκίνησαν γύρω στις 5:30. Φυσικά, η ώρα ενάρξεως των τουρκικών επιθέσεων εποίκιλλε από συνοικία σε συνοικία. Επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων και των περιουσιών τους έλαβαν χώρα και στην ευρωπαϊκή και στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και στις νήσους Χάλκη και Πρίγκηπο, από Τούρκους που μεταφέρθηκαν εκεί με πλοιάρια.

Με στρατιωτική πειθαρχία κινούμενος ο τουρκικός όχλος, ο οποίος ανερχόταν σε δεκάδες χιλιάδες άτομα, κινήθηκε κατά παντός του ελληνικού. Μέσα σε εννέα περίπου ώρες (διότι σε πολλά σημεία οι βανδαλισμοί συνεχίστηκαν και μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου μετά τα μεσάνυκτα) καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή.
Αξίζει να σημειωθεί ότι επίθεση δέχτηκαν και ένας μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μια εβραϊκή συναγωγή.

Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται από τους κύκλους της ομογενείας οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200, για ευνόητους λόγους. Ιδιαίτερο μίσος επεδείχθη κατά των ιερωμένων, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν αγριότατα, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική», ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι σε κάποιο ιεροδιάκονο έγινε αναγκαστική περιτομή. Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο ηλικιωμένος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο απεβίωσε.


http://networkedblogs.com/p10960141?ref=mf

Ξύπνα επιτέλους Έλληνα ραγιά!



Έλληνες Κύπριοι, είστε και Ευρωπαίοι πολίτες από τις 16 Απριλίου 2003 και επίσημα από την 1η Μαϊου 2004.
Αυτό σημαίνει:
Απαιτείτε σεβασμό των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών σας.
Απαιτείτε ελευθερία διακίνησης, εγκατάστασης και ιδιοκτησίας πανταχόθεν της νήσου.
Απαιτείτε κράτος δικαίου σε όλη την επικράτεια, δημοκρατία, ελευθερία και αξιοπρέπεια. Και, προπάντων, δεν αφήνετε κανέναν να στραπατσάρει την προσωπική και συλλογική σας αξιοπρέπεια, εθνική τιμή και ήθος, που πρέπει να μας χαρακτηρίζουν εμάς τους Έλληνες, που καυχόμαστε ότι διδάξαμε στους άλλους τι θα πει αγώνας, θυσία, ηρωισμός και αξιοπρέπεια.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:http://ellines-antepithesi.blogspot.com/2009/09/blog-post_06.html

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

Σήμερα, στις 11 το πρωί, στην εκκλησία του Αποστόλου Λουκά στο συνοικισμό ΆΚόκκινεςΆ Στροβόλου, θα γίνει η κηδεία ενός ακόμα προδομένου παιδιού της Κύπρου. Του Παναγιώτη Νικολάου του Χρυσοστόμου από το Έξω Μετόχι, του οποίου το λείψανο βρέθηκε σε ομαδικό τάφο κοντά στο Τζιάος, ύστερα από εκσκαφές που διενήργησε η επιστημονική ομάδα της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων.


Η Ήβη της καρτερικότητας
Δίπλα στο φέρετρο με τα καθαγιασμένα οστά του ήρωα Παναγιώτη θα στηθούν, μαυροφορεμένα, τΆ αδέλφια του Ανδρέας, Κυπρούλα και Μάρω μετά συζύγων και τέκνων. Εκεί, μαζί τους θα είναι και η 59χρονη σήμερα Ήβη Αχνιώτου, η αρραβωνιαστικιά του, η οποία μετέτρεψε τη ζωή της σε φωτεινό σύμβολο καρτερικότητας. Ο Παναγιώτης της χάθηκε όταν αυτή ήταν μόλις 24 χρονών. «Παντρέψου, Ήβη μου», την παρότρυναν οι συγγενείς του Παναγιώτη, αλλά αυτή πού να ακούσει; Να ΆπροδώσειΆ τον λατρευτό της Παναγιώτη; Ούτε που να το σκεφτεί. Έκατσε και με σύντροφο την ελπίδα τον καρτερούσε να γυρίσει από τα μπουντρούμια της αιχμαλωσίας. Την μάραναν τα χρόνια, αλλά αυτή εκεί, να καρτερά. Μέχρι που ήρθε το μαντάτο. Στις 6 του περασμένου μηνός, οι εκπρόσωποι της Διερευνητικής Επιτροπής έφεραν την πληροφορία στΆ αδέλφια του και στην Ήβη ότι μεταξύ των οστών που βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο στο Τζιάος και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA ήταν και τα οστά του Παναγιώτη.

Ξεχειλίζει ο θυμός

Ο μεγαλύτερος της οικογένειας, ο Ανδρέας, θυμάται τις τραγικές μέρες του καλοκαιριού του 1974 κι ανακατεύεται. Χρόνια τώρα η ίδια κατάσταση, τα ίδια συναισθήματα. Πάνω απΆ όλα θυμός μπόλικος, ο οποίος ξεχειλίζει και γίνεται λόγος καυτός. «Ποιος τους άφησε εγκαταλειμμένους μέσα στον κάμπο; Γιατί δεν τους ειδοποίησαν ότι έσπασε η γραμμή κι ήταν εκτεθειμένοι στους Τούρκους;». Μέσα σΆ αυτά τα αναπάντητα «γιατί» περικλείεται η τραγωδία των πέντε συλληφθέντων στο Τζιάος. Οι φωτογραφίες του Τούρκου φωτορεπόρτερ Κουνουκσεβέρ, οι πληροφορίες ότι ο τουρκικός στρατός τούς συνέλαβε και τους παρέδωσε σε «Τουρκοκύπριους μαχητές» και η βεβαιότητα ότι αυτοί τους πυροβόλησαν εν ψυχρώ, τους σκότωσαν και τους έθαψαν, συνοψίζουν την τραγική τους ιστορία, όπως τη βιώσαμε όλοι μας μέσα από δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εκπομπές, τις τελευταίες δύο εβδομάδες.

Θα λείπουν οι γονείς

Σήμερα, στις δύσκολες ώρες της οικογένειας, η απουσία των γονιών του Παναγιώτη θα γίνεται πιο αισθητή. Ο Χρυσόστομος και η Θεογνωσία δεν πρόλαβαν. Ο Χρυσόστομος πέθανε το 1978 σε ηλικία 63 χρόνων. Δεν άντεξε το μαράζι. Ο πόνος για τον αγνοούμενο γιο του τον τσάκισε και τελικά τον κατέβαλε ο καρκίνος. Το 1997 πέθανε και η Θεογνωσία. Ο Αντρέας τους θυμάται να τρέχουν εδώ κι εκεί και να ρωτούν τους στρατιώτες. «Μήπως εκεί που ήσασταν είδατε και το γιο μας;». Κι όταν άρχισε η ανταλλαγή των αιχμαλώτων, τον Σεπτέμβρη του 1974, ξυπνούσαν πρωί και έφθαναν με τον Αντρέα στο χώρο της Ξενοδοχειακής Σχολής. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το Φιλοξένια. Κρατούσαν τη φωτογραφία του Παναγιώτη και την έδειχναν. «Μήπως τον είδατε, γιε μου;». Οι απαντήσεις που έπαιρναν ήταν αρνητικές. Έφευγαν γεμάτοι απογοήτευση, αλλά την άλλη ημέρα επιστράτευαν τον Αντρέα για να τους ξαναπάει στο χώρο που θα έφτανε η νέα φουρνιά των ελεύθερων πλέον αιχμαλώτων. Τα ίδια και την άλλη ημέρα και την παρΆ άλλη. Εβδομάδες κράτησε αυτό το μαρτύριο. Ωστόσο, κάποιοι είχαν αναφέρει ότι τον είδαν στις φυλακές των Αδάνων, άλλος ότι βρισκόταν στις φυλακές της Αμάσειας μαζί του και ένας τρίτος ότι άκουσε τον Αντωνάκη Κορέλλη, ο οποίος συνελήφθη μαζί του, να μιλά και να στέλλει μήνυμα από το ραδιοσταθμό «Μπαϊράκ».
Έφυγαν με το μαράζι

Όσα χρόνια έζησαν, τα χείλη τους δεν γέλασαν. Αγαπούσαν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, αλλά η σκέψη τους έμεινε καρφωμένη στον Παναγιώτη. Ξυπνούσαν και άλλη αναφορά δεν είχαν. Έστηναν αφτί στο ράδιο μπας κι ακούσουν κάτι, και το βράδυ στην τηλεόραση. Όπως διηγείται ο Αντρέας, η μάνα του, πριν πεθάνει, ζητούσε από τις κόρες της να κάνουν μνημόσυνο του Παναγιώτη. Δεν συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι ήταν νεκρός, αλλά ήθελε να τον μνημονεύουν έστω κι αν ήταν ακόμα ζωντανός. Έφυγε, όμως, κι αυτή με το μεγάλο μαράζι. Ήθελε να μάθει αν ο Παναγιώτης ήταν ζωντανός ή νεκρός. Κι αν συνέβαινε το δεύτερο, πού τον έθαψαν. Με το ίδιο μαράζι, δυστυχώς, έφυγαν από τη ζωή εκατοντάδες γονείς αγνοουμένων.


Σύμβολο καρτερικότητας
«Θα κορόιδευα τον εαυτό μου»

Ήταν μόλις 24 χρόνων το καλοκαίρι του 1974. Είχαν αρραβωνιαστεί με τον Παναγιώτη δύο χρόνια προηγουμένως και έκτιζαν το σπίτι τους. Σκόπευαν να παντρευτούν μόλις αυτό θα τέλειωνε. Έκαναν όνειρα, αλλά η τουρκική εισβολή, ο πόλεμος αναποδογύρισε τη ζωή τους.

Ήταν αιχμάλωτος

Ο Παναγιώτης πιάστηκε αιχμάλωτος και η Ήβη Αχνιώτου, η αρραβωνιαστικιά του, πονούσε πολύ. Όμως, κρατούσε ζωντανή την ελπίδα ότι οι Τούρκοι θα τον άφηναν ελεύθερο. Δεν το χωρούσε ο νους της ότι στα 26 του χρόνια θα βρίσκονταν άνθρωποι να του κόψουν το νήμα της ζωής με βάρβαρο τρόπο. 'Αλλωστε, ήταν αιχμάλωτος και στους αιχμαλώτους πρέπει να επιδεικνύεται σεβασμός.

Δεν ήθελε να ακούσει
Η μακαρίτισσα η πεθερά της, η Θεογνωσία, της έλεγε να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Να βρει έναν καλό νέο και να παντρευτεί. Η Ήβη αρνιόταν. Γιατί, όπως λέει «δεν μπορούσα να το κάνω. Τον Παναγιώτη τον αγαπούσα. Δέθηκα μαζί του. Να πάω να παντρευτώ και με έναν άλλο άνθρωπο; Θα ξεγελούσα τον εαυτό μου. Το χειρότερο, όμως, είναι πως θα ξεγελούσα και τον άντρα που θα παντρευόμουν. Πώς να ζήσω μαζί του τη στιγμή που θα σκεφτόμουν συνεχώς τον Παναγιώτη; Εξάλλου, πίστευα ότι ο Παναγιώτης θα γυρίσει». Δυστυχώς, λάθεψε στους υπολογισμούς της η Ήβη.




ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΕΡΖΙΑΝ

Ντιράν Ματζαριάν και Γεώργιος Παπασημάκης για το Ισλάμ

Ντιράν Ματζαριάν:
Μεγάλο μέρος των παρεξηγήσεων που εκτρέφουν ορισμένοι Ευρωπαίοι για την Τουρκία, οφείλονται στην παρερμηνεία του όρου «εκσυγχρονισμός», όπως χρησιμοποιείται από τον Τούρκο πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του. Κανένας μουσουλμάνος, ακόμα και μετριοπαθής, δεν συμφωνεί με την προσαρμογή του Ισλάμ στα δυτικά κελεύσματα του εκσυγχρονισμού.


Η σημασία αντίθετα που οι πιστοί αποδίδουν στον όρο, είναι η κάθαρση του πολιτικού Ισλάμ από ξένα στοιχεία, τα οποία νοθεύουν τη γνησιότητα της αρχικής εκδοχής. Ενα τέλειο θρησκευτικό σύστημα δεν επιδέχεται βελτιώσεις. Η ισλαμική μέριμνα για τα δικαιώματα της κοινότητας των πιστών, όπως και η απαξίωση του αυταρχικού κράτους που λειτουργεί εκτός των ισλαμικών κανόνων (Κεμαλισμός), δεν ισοδυναμούν με μέριμνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνότητας.

Η τυραννία που μισούν οι ισλαμιστές είναι εκείνη μόνο που στρέφεται εναντίον της «ούμα» των πιστών.


Γεώργιος Παπασημάκης:Ακριβώς.Αυτό που ζητά το λεγόμενο εκσυγχρονιστικό ισλάμ είναι η κάθαρση του απο τα ξένα (δυτικά) στοιχεία και η επιστροφή του στο αρχέγονο ισλάμ που όλοι ξέρουμε ότι δια πυρός και σιδήρου επικράτησε στην Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Δυστυχώς το ισλάμ περιέχει μέσα στην κουλτούρα που έχει δημιουργήσει το στοιχείο της βίας και του φανατισμού με το οποίο και ξεκίνησε την δράση του όταν οι πρώτοι μουσουλμάνοι πιστοι ξεκίνησαν απο την Αραβία και σφάζοντας, καίγοντας και λεηλατώντας έφτασαν έξω απο την Πόλη,κατέλαβαν την Ισπανία και έφτασαν μέχρι το Πουατιέ.
Η μη αποδοχή της Πίστης του άλλου φαίνεται καθαρά απο την μεσαιωνική νομοθεσία κρατών όπως η Σ.Αραβία και το Ιράν.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν κάνει τεράστιο λάθος που έχουν δεχθεί τόσο μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων λαθρομεταναστών οι οποίοι ήδη δημιουργούν προβλήματα, αλλά και μόλις γίνουν πλειοψηφία πληθυσμιακά -πράγμα βέβαιο με τον ρυθμό γεννήσεων που παρουσιάζουν- θα εγκαθιδρύσουν ισλαμικές δημοκρατίες με όλα τα επακόλουθα

Απιστευτο-δερβισηδες χορευουν πανω στην εικονα του ιησου!!!




Η παραπανω εικονα προερχεται απο διαφημιστικο τηλεοπτικο σποτ της τουρκιας στο εξωτερικο.
Δειχνει δερβισηδες να ποδοπατουν ψηφιδωτο που απεικονιζει τον Ιησου.
Που ειστε τωρα ολοι εσεις που υποστηριζατε τους λαθραιους που σπασανε ολη την αθηνα για το ΚΟΡΑΝΙ?
Που ειναι οι αντιρατσιστικες οργανωσεις,ο συριζα,ο πρεζα,τα παιδια του ιντιμιντια?
Εδω δηλαδη δεν καταπατουνται τα θρησκευτικα δικαιωματα?
Μονο οι αλλοδαποι κατ'εσας αριστεροι κυριοι ανθελληνες εχουν δικαιωμα να αντιδρουν για τα θρησκευτικα ιδεωδη?
Αν απεικονιζονταν ηπειρωτες η καλαματιανοι να χορευουν τσαμικο πανω στην εικονα του μωαμεθ τι θα γινοταν?
Μπορει να το συλλαβει ο νους σας κυριοι?

Θα διοργανωναν μια πορεια με την συμπαρασταση του συριζα και αλλων αντιρατσιστικων οργανωσεων ,θα μαζευαν ολους τους μουσουλμανους της αθηνας και θα εκαναν συλλαλητηριο εξω απο το κοινοβουλιο..

Αν εγω ομως παω στο τζαμι της αλεξανδρουπολης και μπω μεσα με παπουτσια ,ειναι σιγουρο οτι θα παω στο νοσοκομειο....

Μουγγα ομως τωρα για αυτη την εικονα..

Φυσικα και σεβομαι τις θρησκευτικες ελευθεριες,αυτο ομως τωρα δεν ειναι λιγο χοντρο κυριε preza?
Γιατι τοση μουγγα?
Στην συγκεκριμενη περιπτωση ομως θιγεται η ορθοδοξια...δεν μας πειραζει ετσι??


http://spyros1000.blogspot.com/2009/09/blog-post_6563.html

Μεγάλος κίνδυνος ακυβερνησίας, Μεγάλες ευθύνες για το ΛΑ.Ο.Σ


Κανείς δεν ξέρει τι αποτέλεσμα αυτές οι εκλογές θα φέρει. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να μπούμε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας όπου κανένα κόμμα δεν έχει την πλειοψηφία για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αντ 'αυτού το αποτέλεσμα θα είναι μια αδύναμη υπηρεσιακή κυβέρνηση με περιορισμένο χρονικό διάστημα, δηλαδή την άνοιξη μέχρι να γίνουν νέες εκλογές με ένα νέο ενισχυμένο εκλογικό νόμο.


Η σκιά της ακυβερνησίας πλανάται απειλητικά πάνω από την ελληνική εξωτερική πολιτική σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία στο Αιγαίο επικρατεί ένταση, στο Κυπριακό οι συνομιλίες Χριστόφια - Ταλάτ εισέρχονται στην πλέον κρίσιμη καμπή, και η Ε.Ε. ετοιμάζεται να αξιολογήσει την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας καθώς σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα με τεράστια κρατικά ελλείμματα σε παράβαση του Σύμφωνου Σταθερότητας με την ΕΕ.


Αν ND επικρατήσει είναι πιθανόν να είναι μία από τα ίδια, εκτός από το ότι το νέο εκλογικό νόμο θα είναι δυσκολότερο για το ΠΑΣΟΚ να τα αμφισβητήσει εάν δεν είναι πιο ισχυρά πολιτικά. Κανένας δεν πιστεύει, όμως, ότι η αποτυχία του Καραμανλή και της ND έχει τίποτα να κάνει με το ΠΑΣΟΚ. Οι πραγματικοί λόγοι είναι η αδυναμία του Καραμανλη ως ηγέτη και η φαγωμάρα μέσα ND. Μετά από μόλις πέντε χρόνια στην εξουσία, και εκλογικές αναμετρήσεις η φθορά εξουσίας στη ND είναι εμφανής.


Ο ΛΑΟΣ αντιμετωπίζει την πρόκληση της μετάβασης από το ένα κίνημα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας. Ένα κόμμα εξουσίας που πράγματι έχει να αποφανθεί, χαράσσεται πολιτική και λαμβάνει σοβαρά τις αποφάσεις του. Αν ο ΛΑΟΣ έχει κερδίσει έδαφος από το 2007, είναι επειδή έχει μερικούς νέους αξιόπιστους βουλευτές όπως ο Μάκης Βορίδης, ο Θάνος Πλεύρης, και ο Άδωνις Γεωργιάδης καθώς οι Ευρωβουλευτές Γεώργος Γεωρίου και η οικονομολόγος η Νίκη Τζαβέλλα. Οι άνθρωποί αυτοί εμπνέουν εμπιστοσύνη, έχουν στιβαρό πολιτικό λόγο και συνέχεια έχουν υπερκεράσει τους αντίστοιχους συναδέλφους τους της ΝΔ σε δύσκολες στιγμές όπως τα έκτροπα γεγονότα το Δεκέμβριο μήνα στο κέντρο Αθηνών .


Στην παρούσα εκλογική μάχη, ο ΛΑ.Ο.Σ έχει ελάχιστο περιθώριο να «παίξει» με γραφικούς υποψήφιους βουλευτές. Σε μια χρήσιμη αναμέτρηση με την ΝΔ τέτοιοι υποψήφιοι βουλευτές καταστούν πανούκλα! Κόμμα που ζητάει την εμπιστοσύνη του Ελληνικού Λάου να κυβερνήσει τον τόπο μας πρέπει να σέβεται την αξιοπρέπεια του Έλλην ψηφοφόρου! Καιρός είναι για συγκριτικό ποιοτικό άλμα με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Το τουρκικό θέατρο

Το τουρκικό θέατρο

Tου Θανου Bερεμη*

Την Τουρκία τη θυμόμαστε κάθε φορά που αισθανόμαστε ότι μας απειλεί. Οι παραβιάσεις του εναερίου χώρου ελληνικών νησιών και οι εξαγγελίες τουρκικών ερευνών σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, μας επαναφέρουν μετά από περιόδους αμεριμνησίας στη σκληρή πραγματικότητα της γείτονος.

Η ελληνική αντιμετώπιση του πολύπλοκου τουρκικού φαινομένου υπήρξε επί χρόνια η μετακύλιση του προβλήματος στην ευθύνη μελλοντικής κυβέρνησης. Η επίσημη ωστόσο πολιτική μας από το 1999 ήταν η στήριξη της τουρκικής υποψηφιότητας στην Ε.Ε. με την ελπίδα ότι η Τουρκία θα μετασχηματιζόταν σε εκσυγχρονισμένη δυτικότροπη χώρα, καθώς θα υιοθετούσε τους όρους του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Δεν υπάρχει όμως προηγούμενο ανάλογου μετασχηματισμού σε μουσουλμανική χώρα, είτε πρόκειται για την Αίγυπτο των μεταρρυθμιστών στρατιωτικών, είτε για το κοινοβουλευτικό Πακιστάν.

Η προσπάθεια κάθε ελληνικής κυβέρνησης να αναβάλει την αναμέτρηση με την Τουρκία δεν είναι βέβαιο ότι θα μας ευνοήσει. Ο χρόνος δεν δουλεύει για μας, αφού η Τουρκία είναι σήμερα, σε σχέση με αυτό που υπήρξε πριν από είκοσι χρόνια, πλουσιότερη, στρατιωτικά ισχυρότερη και πολυπληθέστερη. Εμείς αντίθετα παρουσιάζουμε κάμψη σε όλους αυτούς τους τομείς.

Υπάρχει άραγε κάποια ένδειξη ότι η Τουρκία μετασχηματίζεται σε πιο δημοκρατική χώρα; Ο εκδημοκρατισμός όμως θα προϋπέθετε μια σύγκλιση κεμαλιστών και ισλαμιστών που δεν συμβαίνει. Αντίθετα ο κλεφτοπόλεμος ανάμεσα στους δύο αντιπάλους κλιμακώνεται με τη δίκη κατά της μυστικής υπερεθνικιστικής οργάνωσης «Εργκένεκον». Πρόκειται για απόπειρα αποδυνάμωσης ορισμένων φανατικών κεμαλιστών αποστράτων, ή για την αρχή της επιβολής των ισλαμιστών στον δημόσιο βίο; Είναι βέβαιο πάντως ότι οι εν ενεργεία στρατιωτικοί, οι οποίοι εμπόδισαν τον κ. Ερντογάν να περάσει τα φιλοϊσλαμικά του νομοσχέδια στο παρελθόν, ανησυχούν τώρα για την επιθετική πλέον τακτική της κυβέρνησης. Ορισμένοι Τούρκοι μάλιστα πιστεύουν ότι βρίσκονται στην αρχή μιας τελικής αναμέτρησης κοσμικού και θρησκευτικού κρατικού συστήματος. Παρ’ όλα αυτά η Σουηδική Προεδρία της Ε.Ε. μας συνιστά αισιοδοξία για την επίλυση του Κυπριακού και χαιρετίζει τις εκσυγχρονιστικές κατακτήσεις της τουρκικής κυβέρνησης.

Μεγάλο μέρος των παρεξηγήσεων που εκτρέφουν ορισμένοι Ευρωπαίοι για την Τουρκία, οφείλονται στην παρερμηνεία του όρου «εκσυγχρονισμός», όπως χρησιμοποιείται από τον Τούρκο πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του. Κανένας μουσουλμάνος, ακόμα και μετριοπαθής, δεν συμφωνεί με την προσαρμογή του Ισλάμ στα δυτικά κελεύσματα του εκσυγχρονισμού. Η σημασία αντίθετα που οι πιστοί αποδίδουν στον όρο, είναι η κάθαρση του πολιτικού Ισλάμ από ξένα στοιχεία, τα οποία νοθεύουν τη γνησιότητα της αρχικής εκδοχής. Ενα τέλειο θρησκευτικό σύστημα δεν επιδέχεται βελτιώσεις. Η ισλαμική μέριμνα για τα δικαιώματα της κοινότητας των πιστών, όπως και η απαξίωση του αυταρχικού κράτους που λειτουργεί εκτός των ισλαμικών κανόνων (Κεμαλισμός), δεν ισοδυναμούν με μέριμνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνότητας. Η τυραννία που μισούν οι ισλαμιστές είναι εκείνη μόνο που στρέφεται εναντίον της «ούμα» των πιστών. Οι ομοιότητες συνεπώς του ισλαμικού εκσυγχρονισμού με τον δυτικό περιορίζονται μάλλον στον ίδιο τον όρο. Παρεξηγείται ακόμα η προτίμηση των ισλαμιστών για την οικονομία της αγοράς ως ένδειξη εκδυτικισμού. Ομως ο κεμαλικός κρατισμός τον οποίο υπονόμευσε ο Τουργκούτ Οζάλ ως πρωθυπουργός, είναι γενικότερα ανεπιθύμητος στο ορθόδοξο Ισλάμ.

Σε συνάντηση Ελλήνων πανεπιστημιακών με τον Βρετανό υπ. Εξωτερικών κ. Μίλιμπαντ, ο οποίος ζήτησε την υποστήριξη των Ελλήνων για την τουρκική υποψηφιότητα στην Ε.Ε., ο γράφων επέστησε την προσοχή του υπουργού στην ενδεχόμενη παντομίμα και των δύο τουρκικών παρατάξεων έναντι της Ε.Ε. Οι κεμαλιστές προφασίζονται ότι συνεχίζουν την πορεία του ιδρυτού των προς τη Δύση, ενώ οι ισλαμιστές επιδιώκουν τη νομιμοποίηση που η σχέση με τα ευρωπαϊκά κόμματα προσφέρει στο δικό τους. Ομως οι μεν κεμαλιστές δεν σκοπεύουν να αποποιηθούν την εγγύηση του Στρατού για τη διατήρηση του κοσμικού καθεστώτος, οι δε ισλαμιστές εξασφαλίζουν περίοδο χάριτος από τους διώκτες τους χωρίς να θέλουν να νοθεύσουν την ιδεολογική τους βάση. Ετσι το εκατέρωθεν θέατρο καλά κρατεί.

* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι πρόεδρος του ΕΣΥΠ.

Christopher Caldwell: What is Europe's problem with Islam?

Here's Christopher Caldwell, author of Reflections on the Revolution in Europe: Immigration, Islam, and the West, stepping on some more toes.

He's discussing -- although perhaps not specifically in the photo above -- "The European model of managing religion," which he maintains is inadequate for addressing Islam because this model was conceived of with respect to Christianity and "deals with the place of religion in society rather than scrutinizing religious doctrines from the inside" (193). This ignorance of Muslim doctrine has consequences demonstrating the model's inadequacy:

One sign of its inadequacy is that politicians are increasingly given to pronouncing on what is and is not Islam. Those who make such pronouncements are usually trying to exonerate Islam from the charge that it is a violent or intolerant religion, as George Bush famously did in the days after September 11, 2001, by pronouncing that "Islam is peace." One hears non-Arabic-speaking statesmen holding forth on what the Koran does and doesn't say about the duties of veiling. One reads about "poorly trained, mostly foreign imams" who incite young men to terrorism or "poorly educated judges" on sharia courts. The blame never falls on Islam itself but always on something aberrant, adventitious, exogenous, atypical, something imposed on it by an unrepresentative handful of nutcases, misinterpreters, Svengalis, and secret agents. The public is generally unconvinced. It asks what kind of religion requires expertise -- even "training" -- to keep it from being dangerous in the hands of its practitioners. Surely most Christian ministers in the United States are "poorly trained," and most new priests in Ireland (where only a handful a year are now ordained) are "foreign." But they don't scare people. And if they did, few would argue that their scariness had nothing to do with "real" Christianity. (193)

Again, rather blunt. But also a bit unclear. The inadequacy that he refers to would seem to be the assumption on the part of many politicians and statesmen that Islam is a peaceful religion because religions are intrinsically peaceful . . . like Christianity. But Caldwell doesn't clearly state this point, and when he does draw a parallel to Christianity, he does so to a hypothetical case. But I'm not entirely convinced by his analogy to a hypothetical 'scary' Christianity. If ministers and priests did go about scaring people with threats of violence, I think that a sizeable number of observers (though not all, of course) would "argue that their scariness had nothing to do with 'real' Christianity." And they would be right! That sort of scariness would be a distortion of New Testament teachings (unless we're also intended to hypothesize a different New Testament text).

The problem with Islam's 'scariness' -- as Caldwell emphasizes -- is that very many observers have the impression that this is the "real" Islam. Most of those observing Islam and drawing this conclusion, however, are also judging Islam from the outside because they don't know its "religious doctrines from the inside." They, too, are "non-Arabic-speaking," much like the "statesmen holding forth on what the Koran does and doesn't say."

People are thus not entirely sure, and most of us would prefer to believe the best about such a powerful, numerous religion . . . but perhaps we should be investigating instead.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...