Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Κύπρος- Αποκάλυψη - Ο Χριστόφιας ετοιμάζει ξεπούλημα

Το δημόσιο-οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα έχει καθαρά πολιτικές αιτίες


Λίγοι αμφιβάλλουν ότι η επιδείνωση του δημόσιο-οικονομού προβλήματος είναι η κύρια αιτία των εκλογών του 4η Οκτωβρίου. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ελλείμματα στο κρατικό προϋπολογισμό που αποτελούν σημαντική υπέρβαση του ορίου 3%. Το δημόσιο χρέος ήταν 89,5% του ΑΕΠ το 2007 και τώρα χειρότερο. Βέβαια, πρέπει το δημόσιο να κάνει προσφυγή σε περαιτέρω δανεισμό να καλύψει τα αυξημένα ελλείμματα και το κόστος δανειοδότηση είναι σημαντικά πιο ακριβά με πιο δυσμενείς όρους. Η Ελλάδα θα χρειασθεί φέτος ακόμα 5 δισ. ευρώ, ενώ έχει ήδη δανειστεί πανάκριβα 55,4 δισ.

Οι οικονομικές αποδόσεις από το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στη μακρύ περίοδο της Μεταπολίτευσης είναι πενιχρές. Σήμερα σε σύνολο 183 οικονομιών η Ελλάδα κατατάσσεται στην 109 θέση και σε σχέση με πέρυσι έχασε εννέα θέσεις. Η έκθεση συμπεραίνει ότι είναι ευκολότερο να λειτουργήσει ένας επιχειρηματίας στην Αιθιοπία, την Μολδαβία ή την Αλβανία, παρά στην Ελλάδα.

Για συγκρίνουμε τις παραπάνω αποδόσεις με την Κύπρο. Το δημόσιο χρέος της Κύπρου ήταν 59,6% του ΑΕΠ το 2007 και δεν ήταν ποτέ σε επιτήρηση για ελλείμματα ούτε θέμα δημιουργικής λογιστικής όπως οι δικοί μας Ρωμιοί. Κατά την Παγκόσμια Τράπεζα, η Κύπρος είναι στη θέση νούμερο 40. Η συνολική βαθμολογία διαμορφώνεται από τις επιδόσεις κάθε οικονομίας σε εννιά επιμέρους κατηγορίες, όπως στην έναρξη των επιχειρήσεων, όπου η Ελλάδα λαμβάνει την 140η θέση!!! Μπορούμε μόνο να ευχαριστήσουμε το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ μαζί με την Αριστερά σαν ηθικός αυτουργός για το θαυμάσιο έργο τους τα τελευταία 30-40 χρόνια. Μπράβο, παιδιά!

Το δημόσιο-οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα έχει καθαρά πολιτικές αιτίες. Οι βασικοί θεσμοί όπως δημόσια διοίκηση, πανεπιστήμια, και ένοπλες ελέγχονται από ένα ανίκανο και εκφυλισμένο ελίτ και έχουν εξελιχτεί σαν βαρίδια για δημιουργική ανάπτυξη της χώρας που υποφέρει από τα παραπάνω τεράστια υπερχρέωση, ελλείμματα και φόρους. Σήμερα έχουμε δύο οικονομίες: ο ιδιωτικός τομέας που είναι σε διωγμό με φόρους και απέραντη γραφειοκρατία οπού ο κόσμος παλεύει και το κράτος αδιαφορεί γιατί πολιτικά δεν τους ενδιαφέρει και το θεωρεί ξέφραγο αμπέλι για φορολογικό εισόδημα, και το δημόσιο οπού υπάρχουν τα συνδικάτα και οι παρακλαδικές πολιτικές οργανώσεις που είναι το κύριο μερίμνα του πολιτικού κόσμου. Ο σπάταλος δημόσιος τομέας συντηρείται από μια παρακμάζοντας παραγωγική βάση. Υπάρχει τεράστιες απώλειες ανθρώπινο κεφάλαιο με την υψηλή ανεργία και υποαπασχόληση.

Η είσοδος στο Ευρώ επιδείνωσε την κατάσταση αυτή σε τέτοιο βαθμό που κλονίστηκε η εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ στις λαϊκές γειτονιές της Β! Αθηνών. Με την δραχμή, το ελληνικό δημόσιο αναγκάστηκε να πληρώσει ένα επιτόκιο που αντικατόπτρισε την ποιότητα της διαχείρισης και υπήρχαν εμπόδια για περαιτέρω δανεισμό λόγω μειωμένης φερεγγυότητας. Οι διαστρεβλώσεις σε παραγωγικότητα διορθώθηκαν με συνεχές υποτιμήσεις. Το σύστημα αυτό ενθάρρυνε συσσώρευση με τα ψηλά επιτόκια σε καταθέσεις. Καταναλωτική πίστη ήταν περιορισμένη. Οι ελληνικές οικογένειες δεν ήταν υπερχρεωμένοι. Το εμπορικό ισοζύγιο συγκρατήθηκε με τις υποτιμήσεις.

Από το 2002, ο πολιτικός κόσμος κατάφερε να βγει από την πειθαρχία της αγοράς του παλαιού συστήματος που αντικαταστήθηκε με την επίβλεψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με το Σύμφωνο Σταθερότητας. Το κόστος κρατικής δανειοδότησης έπεσε σημαντικά αλλά ο κόσμος πλήρωσε το τμήμα σε πολύ χαμηλά επιτόκια στις αποταμιεύσεις τους. Το Ευρώ προκάλεσε ψήλο πληθωρισμό και συρρίκνωση εισόδημα με συγκρατημένους μισθούς. Έγινε μια τεράστια επέκταση καταναλωτικής πίστης με ψηλότατο επιτόκιο. Μπήκανε στην αγορά μεγάλες Ευρωπαϊκές επιχειρήσεις σε μεγάλο βάρος στο εμπορικό ισοζύγιο γιατί οι ξένες επενδύσεις για παραγωγή ήταν ελάχιστές να αντισταθμίζουν την διαφορά. Το ακριβό Ευρώ πλήγωσε την ναυτιλία και τον τουρισμό, εξαφάνισε το τομέα επισκευής πλοίων καθώς τη υφαντουργία, αλλά οι υπηρεσίες δεν μπορούσαν να αναπτυχθούν λόγω της κακής ποιότητας της παιδείας και πανεπιστήμιων.

Είμαστε θύματα 35 χρόνια αριστολογίας και ισοπέδωσης περί συγκεντρωτικού κράτους με μέριμνα σε όλους. Μας ελκύει με το Βυζαντινό μοντέλο όπου όλες οι αποφάσεις έγιναν από το πάνω κάτω και το τζάμπα. Το τζάμπα καλλιεργείται από την ΠΑΣΟΚική φενάκη ότι η ΕΕ είναι για να μας ταΐσει και να μας φροντίσει για όλο και εμείς να μη δώσουμε τίποτε. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Βυζάντιος πολίτης ήταν δούλος του κράτους να πληρώσει φόρους και να συμμετέχει σε στρατολογία και το σύστημα αυτό κατέρρευσε από τους Ενετούς που με το φεουδαρχισμό διαίρεσε την εξουσία σε μονάδες και άνοιξε το δρόμο σε καπιταλισμό. Αντιθέτως, η ελληνική δημιουργία, όμως, απαιτεί την ιδιωτική πρωτοβουλία όπου το άτομο είναι ελεύθερο να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του. Η οικονομική ελευθερία απαιτεί προσωπική ευθύνη και το κράτος να μεριμνεί για το γενικό καλό να μην γίνουν καταχρήσεις. Σήμερα στην Ελλάδα το κράτος εμποδίζει την ατομική πρωτοβουλία και ενθαρρύνει καταχρήσεις.

Κανένα από τα μεγάλα κόμμα είναι έτοιμο για την απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται από φόβου να χάσουν τα πολιτικά τους προνόμια στο δημόσιο τομέα. Το ελληνικό δημόσιο τρώει τη σάρκα του ελληνικού λαού γιατί καθιστά το κύριο εμπόδιο στο πρόοδο του τόπου μας. Η απάντηση της αριστεράς είναι μεγαλύτερο κράτος για περισσότερη μιζέρια. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ παίζει το παιχνίδι του για διατηρήσουν τις πελατειακές τους σχέσεις καθώς πολιτική τους αιγίδα. Θεωρούν τον ψηφοφόρο σαν δούλος τους.

Πρέπει να μας προβληματίζει πολύ γιατί το κυπριακό δημόσιο είναι τόσο πιο αποτελεσματικό από το ελληνικό σε δημόσιο-οικονομική διαχείριση. Συνιστεί ότι τα αγγλικά πρωτότυπα που κληρονομήσαν ήταν πολύ ανώτερα από δικά μας εδώ και έχουμε να μάθουμε από το δικό τους παράδειγμα. Πρέπει να αμφισβητούμε το ελληνικό ελίτ και την αποτυχία τους.

Χωρίς μια άνθηση του ιδιωτικού τομέα, αυξημένη παραγωγή κυρίως σε τεχνολογία, καινοτομία και υπηρεσίες και αναβάθμιση της παιδείας, δεν υπάρχει λύση στα δημόσιο-οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να παραμείνει κλειστό σε μικρό αριθμό ανίκανο και εκφυλισμένο ελίτ και να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους σε βάρος των παραγωγικών τάξεων. Χρειάζονται σημαντικές θεσμικές αλλαγές για ένα πιο ανοιχτό σύστημα που δίνει περισσότερα ελευθερία στον κόσμο να πραγματοποιήσουν τις ανησυχίες και δυνατότητες τους και καλλιεργεί προσωπική και κοινωνική ευθύνη προς τους συμπολίτες του.






LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...