Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

ΟΙ ΚΟΥΜΠΑΡΕΣ ΚΑΙ Η Ν.Δ.

http://paideia-gr.blogspot.com/2009/11/blog-post.html
Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ
Η εκλογή νέου προέδρου στο έτερο μεγάλο κόμμα της Ελλάδας προφανώς θα πρέπει να ενδιαφέρει τον κάθε Έλληνα που θα θέλει να αποφευχθούν και άλλα άμεσα ή έμμεσα <<δακτυλίδια>> του παρελθόντος, δακτυλίδια με όχι και τόσο διαφανή προέλευση. Για την εν εξελίξει διαδικασία εκλογής του νέου προέδρου στην Νέα Δημοκρατία, παρατηρούμε τα εξής.
Μετά την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή είχε αρχικά δρομολογηθεί σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος, η εκλογή του νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας να γίνει από το έκτακτο συνέδριο, η σύνθεση του οποίου ήταν περίπου η ίδια με αυτήν του τακτικού συνεδρίου του ίδιου κόμματος το 2007.
Είχε όμως επισημανθεί ότι από καιρό τα μέλη του έκτακτου αυτού συνεδρίου είχαν <<πλησιαστεί>> και πεισθεί (παντοιοτρόπως, δεν ξέρω λεπτομέρειες) να προσφέρουν την προτίμηση τους στην κυρία Ντόρα Μπακογιάννη-Μητσοτάκη ( γνωστών απόψεων στο κυπριακό ,σχέδιο Ανάν και στα άλλα εθνικά θέματα).
Δηλαδή είχαμε εμμέσως <<δακτυλίδι>>.
Μετά από αντιδράσεις των άλλων υποψηφίων είχε κατ ͐ αρχήν αποφασιστεί, μετά από αρχικές αντιδράσεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη- Μητσοτάκη, η κεντρική επιτροπή του κόμματος να εισηγηθεί το έκτακτο συνέδριο να μην εκλέξει το νέο πρόεδρο και να προβεί σε αλλαγή του καταστατικού ώστε ο νέος πρόεδρος να εκλεγεί από όλα τα μέλη του κόμματος, τα υπάρχοντα και όσα τυχόν θα ήθελαν εγγραφεί μέχρι την εκλογή.
Υπήρχε όμως πρόβλεψη για υποβολή και άλλης πρότασης για την εκλογήν αυτήν.
Στα πλαίσια αυτά έγινε πρόταση από ένα υποψήφιο η εκλογή του νέου προέδρου να γίνει, όχι μόνον από τα μέλη του κόμματος αλλά και από όσους ήθελαν να εγγραφούν ως φίλοι του κόμματος με το επιχείρημα ότι από όσους ψηφίζουν το κόμμα αυτό τα μέλη αποτελούν μικρό ποσοστο. Ελέγχθησαν και πολλά άλλα προφανή πλεονεκτήματα του τρόπου αυτού.
Με την πρόταση αυτή συμφώνησαν οι τρείς άλλοι υποψήφιοι πλην της κ. Ντόρας Μπακογιάννη-Μητσοτάκη. Αναφερόμενη η κ. τεώς ΥΠΕΞ στην πρόταση αυτή που προφανώς δεν τη συνέφερε, γιατί παρά την συνεχή πλύση του εγκεφάλου του ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται αρκετά, με προφανή εκνευρισμό με <<αρχηγικό ύφος>> και με θρασύτητα είπε:
Δεν ήρθα εδώ για να παίξω τις κουμπάρες.
Τελικά μετά και αφού ο εν αποχωρήσει πρόεδρος, παρά την αντίθετη άποψη των τριών άλλων υποψηφίων, έρριξε περιέργως το <<πραγματικό>> του βάρος υπέρ των απόψεων της κ. Ντόρας-Μητσοτάκη Μπακογιάννη, η ως διαδίδεται προμιλημένη υπέρ της κ. Ντόρας κεντρική επιτροπή <<ομόφωνα>>, για να φανεί προς τα έξω η <<ενότητα>>, υπερψήφισε υπέρ των απόψεων της εκλεκτής του κ. Ντόρας, προφανώς προσπαθώντας να τη βοηθήσει αλλά και επίσης προφανώς προσβάλλοντας τους φίλους του κόμματος αυτού.
Έτσι της δόθηκε τελικά <<μισό>> δακτυλίδι που όμως με την αναμενόμενη <<θερμή>> υποστήριξη της από τα γνωστά ΜΜΕ μάλλον θα τη βοηθήσει να εκλεγεί τελικά από τα μέλη του κόμματος ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Ξέχασε επίσης η έχουσα ασθενή μνήμη κεντρική επιτροπή την προϊστορία της τέως ΥΠΕΞ, για το σχέδιο Ανάν, για το αεροπλάνο που έφτασε με τα σήματα της <<Μακεδονίας>> για την οποία είχε κaταβάλει παλαιότερα φιλότιμες προσπάθεις (σύμφωνα με πάρα πολλά δημοσιεύματα) να μπει στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ ως FYROM ως και πολλά άλλα παλαιά και νέα.
Τα νεότερα που δεν έπρεπε να ξεχάσει η επιτροπή τα οποία θα θυμηθούν πολλοί αν μη γενοιτο για το καλό της χώρας, κάποια στιγμή η κ. τέως ΥΠΕΞ είναι υποψήφια για πρωθυπουργός, είναι η <<άθελα>> της φυγάδευση του Χριστοφοράκου της Siemens καθώς και τα <<δώρα>> της εταιρίας αυτής στην ίδια και σε στενούς συγγενείς της.
Βέβαια έχει ένα μεγάλο <<πλεονέκτημα>>. Η οικογένεια της και η ίδια έχει πάρα πολύ στενές σχέσεις με την οικογένεια Μπούς.
σχόλιο paideia-gr: Αλήθεια, γιατί τόσο τα κομματικά όργανα της ΝΔ όσο και τα ΜΜΕ αναφέρουν πρώτα την υποψηφιότητα της Μπακογιανο-μητσοτακο-κούβελα; Προηγείται ήδη πριν διεξαχθούν οι εκλογές; Ή το "Α" (Αβραμόπουλος) πήγε μετά το "Μ" επειδή το θέλουν οι ΗΠΑ;
http://paideia-gr.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Έλλην σημαίνει φως και πνεύμα



Έλλην σημαίνει Φως και Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος και Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή και Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία και Δίκαιον και σεβασμό Ετεροδόξων. Έλλην σημαίνει Αρμονία και Ηθος και Έρως για την Φύση και τον Κόσμο. Βαρύ το φορτίο της κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος και λίγοι έχουν το δικαίωμα να το φέρουν.
"Νίκος"

Το κόστος της υποκρισίας και η μοίρα του πτηνού «ντόντο»*

Στη ρίζα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, από την εξαχρείωση της δημόσιας παιδείας ώς την υπέρμετρη διόγκωση του δημόσιου χρέους, βρίσκεται η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Η ιδεολογία δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό για να το φοβούνται στη Ν.Δ. ούτε κάτι δευτερεύον ώστε να το αγνοούν. Αποκρυσταλλώνει τις κυρίαρχες αντιλήψεις ενός πολιτικού χώρου για τον κόσμο ο οποίος αλλάζει. Αν εξακολουθήσει αυτό, θα φθάσει κάποτε και η στιγμή όπου απλώς η Κεντροδεξιά δεν θα έχει καθόλου ρόλο στα πράγματα και θα εξαφανιστεί σαν το «ντόντο»...


Το κόστος της υποκρισίας και η μοίρα του πτηνού «ντόντο»*


Tου Στεφανου Kασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Ενας παράγων, που αυξάνει το πολιτικό κόστος μιας αποτυχίας στη διακυβέρνηση της χώρας, είναι η υποκρισία. Αυτό πλήρωσε, κατά κύριο λόγο, η Ν.Δ. με το γιουχάισμα που της επεφύλασσε η κάλπη. (Ας μην κρυβόμαστε σεμνότυφα πίσω από ευπρεπείς όρους, όπως «συντριβή»...) Το απογοητευτικό, για όσους επιθυμούν μια σύγχρονη Κεντροδεξιά (ώστε να έχουν δυνατότητα επιλογής σε ένα διπολικό σύστημα), είναι το γεγονός ότι η διαδικασία διαδοχής στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης διεξάγεται με την ίδια υποκρισία που χαρακτήρισε και το ύφος της Νέας Διακυβέρνησης.

Εννοώ το γεγονός ότι, ενώ οι πάντες αντιλαμβάνονται τα πολιτικά χαρακτηριστικά κάθε υποψηφιότητας, κανείς δεν τα συζητάει. Ακόμη και οι ίδιοι οι υποψήφιοι (ή μήπως πρώτοι αυτοί;) φροντίζουν να το αποφεύγουν! Το αποτέλεσμα είναι ότι η πολιτική ουσία της διαδικασίας διαδοχής εκφράζεται με υπαινιγμούς και έμμεσες παραπομπές.

Ολοι κατανοούν, φέρ’ ειπείν, ότι αν κάποιοι προσβλέπουν στην Ντόρα ή την αποστρέφονται, αυτό οφείλεται στον κοσμοπολιτισμό της συγκρότησής της, που την κάνει να προσεγγίζει τα θέματα εξωτερικών σχέσεων της χώρας μέσα από τη λειτουργία διεθνών οργανισμών και θεσμών, όχι μέσα από παρωχημένα εθνικιστικά στερεότυπα. Ομοίως, την κάνει περισσότερο φιλελεύθερη σε ζητήματα οικονομικά και κοινωνικά. Ομως, αντί να βγουν οι αντίπαλοί της (π.χ., ο πολύς κ. Μανώλης...) και να μας εξηγήσουν τι το βλαπτικό ή ασύμφορο υπάρχει στην πολιτική συγκρότηση της υποψηφίας, βάλλουν εναντίον της εμμέσως: είναι κόρη του Μητσοτάκη, είναι ενδοτική στα εθνικά θέματα, έχει την έπαρση της μεγαλοαστής και το χαμόγελο «που ανοίγει στρείδι στα εξήντα βήματα» (μια ωραία παρομοίωση του P. G. Wodehouse...) και άλλα παρόμοια.

Το ίδιο ισχύει και με τους άλλους υποψηφίους. Ο Αντώνης Σαμαράς, ας πούμε, ο οποίος εμφανίζεται διαρκώς με το ύφος του πληγωμένου πρίγκιπα, εκπροσωπεί αξιοπρεπώς, ένα τέταρτο του αιώνος μετά τον Ευάγγελο Αβέρωφ, την επιστροφή στις ιδεολογικές ρίζες της Δεξιάς και τη σταθερότητα στις παρακαταθήκες της εθνικής ιδεολογίας. (Σαν κάποιους χωρικούς στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, που κρεμάνε στο σαλόνι τους την «Dixie», τη σημαία της Συνομοσπονδίας των Νοτίων στον Εμφύλιο...) Από την πλευρά του, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος (μην ξεχνάτε ότι «δεν κλέψαμε»...) εκπροσωπεί την ιδεολογικά ασαφή πολυσυλλεκτικότητα, που χαρακτήρισε τα κόμματα εξουσίας στην ωριμότητά τους, σε μία κάπως πιο φαντεζί εκδοχή. Εν τούτοις, η κριτική στις υποψηφιότητές τους δεν στρέφεται κατά των πολιτικών χαρακτηριστικών τους και της σημασίας τους, αλλά προσπαθεί να υπενθυμίζει την αποστασία του καθενός. (Οσο για την περίπτωση Ψωμιάδη, αυτή δεν αντέχει σοβαρή συζήτηση...)

Τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της πολιτικής και ιδεολογικής σεμνοτυφίας (ή ακόμη και οκνηρίας...) στη Ν.Δ., όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τις δει σήμερα στον τρόπο με τον οποίον αντιδρά η Αριστερά στην κυβέρνηση του Γιώργου (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ξεκίνησε με σοβαρές προθέσεις, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε «τραλαλά»...) Στη ρίζα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, από την εξαχρείωση της δημόσιας παιδείας ώς την υπέρμετρη διόγκωση του δημόσιου χρέους, βρίσκεται η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ωστόσο, είναι φανερό ότι, από το βαθύ ΠΑΣΟΚ έως τους παλαιοημερολογίτες του ΚΚΕ και την εξτρεμιστική Αριστερά των Εξαρχείων, σύσσωμη η Αριστερά έχει λυσσάξει εναντίον της κυβέρνησης. Προφανώς, επειδή αισθάνονται ότι απειλούνται περισσότερο από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρά από τους κομπλεξικούς, που καταρρέουν ψυχολογικά αν τους κατηγορήσουν ως δεξιούς! Λογικό δεν είναι; Το είδαμε, άλλωστε, πέρυσι τον Δεκέμβριο...

Η ιδεολογία δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό για να το φοβούνται στη Ν.Δ. ούτε κάτι δευτερεύον ώστε να το αγνοούν. Αποκρυσταλλώνει τις κυρίαρχες αντιλήψεις ενός πολιτικού χώρου για τον κόσμο ο οποίος αλλάζει. Δεν είναι δόγμα θρησκευτικό, αναλλοίωτο στην αιωνιότητα. Οσο η Ν.Δ. φοβάται να καταπιαστεί με το θέμα, το μόνο που πετυχαίνει είναι να παραχωρεί ακόμη μεγαλύτερο μέρος από τον δικό της ρόλο στην Κεντροαριστερά. Αν εξακολουθήσει αυτό, θα φθάσει κάποτε και η στιγμή όπου απλώς η Κεντροδεξιά δεν θα έχει καθόλου ρόλο στα πράγματα. Από μια τέτοια εξέλιξη της Ν.Δ. κανείς μας δεν πρόκειται να βγει κερδισμένος, εκτός από τα άκρα του πολιτικού φάσματος...

(* Το πτηνό «ντόντο» έχει, ως γνωστόν, εξαλειφθεί από τα μέσα του 18ου αιώνα...)

Λαϊκισμός και Οικονομική Ανάπτυξη στην Ελλάδα

Λαϊκισμός στο πολιτικό μας σύστημα είναι ο κύριος λόγος της κακίστης απόδοσής μας στην ΕΕ. Και τα stages και οι αναπτυξιακές εταιρίες ήταν σχεδιασμένα προγράμματα να προωθήσουν αποκέντρωση και ιδιωτικές επενδύσεις. Αντί να ενθαρρύνουν καινοτομία, επιχειρηματικότητα και ιδιωτική πρωτοβουλία, η ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διαλέξανε την κρατικοδίαιτη οδό, με τα stages ως εργαλείο προσλήψεων στο δημόσιο και οτιςαναπτυξιακές εταιρίες ως ρουσφέτι και «τζάμπα λεφτά» στην τοπική αυτοδιοίκηση.


Η ηθική του λαϊκισμού


Tου Γιωργου Παγουλατου*

Πολλοί στη Ν.Δ. θεωρούν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχει είναι να εγκλωβιστεί για πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση. Ομως αυτός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Ν. Δ. Ο πρώτος είναι να μετεξελιχθεί σε μια σκληρή, κομματική, λαϊκιστική Δεξιά, αποκόπτοντας τους δεσμούς της με τα δυναμικά φιλελεύθερα μεταρρυθμιστικά στρώματα της κοινωνίας.

Υπερβολές; Πάρτε το θέμα των stage. Ο δικομματικός κρατισμός είχε μετατρέψει έναν ευρωπαϊκό θεσμό βραχυχρόνιας μαθητείας στον ιδιωτικό τομέα, σε μηχανή ρουσφετολογικών τοποθετήσεων στο Δημόσιο, με προσδοκία μονιμοποίησης και με υπέρμετρη μοριοδότηση έναντι εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Η μηχανή των stage παρήγαγε χιλιάδες προεκλογικές προσλήψεις, που πληρώνονταν με δημόσιο χρήμα. Ευλόγως, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση έπραξε το αυτονόητο: καταργεί τις συμβάσεις stage στο Δημόσιο και τις περιορίζει αυστηρά στον ιδιωτικό τομέα.

Πώς αντέδρασε η Ν. Δ. σε αυτό το σωστό μέτρο; Πλην ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων (Κυριάκος Μητσοτάκης) με ένα μπαράζ λαϊκισμού. «Σπρώχνει σε πραγματικό εργασιακό Μεσαίωνα χιλιάδες νέους που έχουν ανάγκη», ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος της Ν. Δ., αποδεικνύοντας ότι το λεξιλόγιο του ΚΚΕ κάνει θραύση στη Ρηγίλλης. Καταδικαστική, αν και συγκρατημένη, ήταν η θέση της κ. Μπακογιάννη, που κάλεσε την κυβέρνηση «να προχωρήσει άμεσα σε ουσιαστικό διάλογο έτσι ώστε να βρεθεί ο καλύτερος δυνατός τρόπος επίλυσης του θέματος». Αμετροεπής η δήλωση του κ. Σαμαρά, που μίλησε για «απίστευτη εκδικητικότητα» της κυβέρνησης. «Συνθλίβοντας τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων δεν μειώνονται τα δημόσια ελλείμματα, φωτίζεται απλώς το έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είπε ο κ. Σαμαράς, αποδεικνύοντας ότι δεν άλλαξαν πολλά από την εποχή που ο ανεύθυνος λαϊκισμός εγκλώβιζε την εξωτερική πολιτική της χώρας. Κομψευόμενος και τρυφερός, ο λαϊκισμός του κ. Αβραμόπουλου, στηλίτευσε το «έλλειμμα ευαισθησίας απέναντι στους νέους». «Δεν είναι αυτά τα νέα παιδιά που δημιουργούν το (δημοσιονομικό) έλλειμμα». Και καταλήγοντας σε μιαν έξαρση στρογγυλοποίησης: «Θα συμφωνήσω ότι κάποια στιγμή το πρόγραμμα των stage πρέπει να σταματήσει. Αλλά χωρίς θύματα»!

Συναντώνται εδώ διάφορα στερεότυπα γνωρίσματα του λαϊκισμού. Οι οξείς ηθικοί χαρακτηρισμοί («απίστευτη εκδικητικότητα»). Η καταδίκη των «αντιλαϊκών» προθέσεων και της κοινωνικής «αναλγησίας» του αντιπάλου. Η επιπόλαιη σχετικοποίηση («τόσες δαπάνες προκαλούν το έλλειμμα, τα stage σας έφταιξαν...»;). Η ρητορική της «θυματοποίησης», η αφόρητη κολακεία των νέων, σαν να μην πρόκειται για ενηλίκους που ενσυνείδητα επέλεξαν την ευκολότερη οδό προς το Δημόσιο. Ο προστατευτικός, πατερναλιστικός λόγος. Η περιφρόνηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας («δεν μειώνονται έτσι τα δημόσια ελλείμματα»). Ή ο μεταμοντέρνος λαϊκισμός, ως μια ωραιοποιημένη εκδοχή διακυβέρνησης, στην οποία μπορούμε να έχουμε τις μεταρρυθμίσεις μας και κανείς να μην ξεβολεύεται, και να είναι όλοι ευχαριστημένοι – το είδος δηλαδή της κενής πολιτικού περιεχομένου ωραιολογίας που με συνέπεια υπηρέτησε ο πρώην υπουργός Υγείας.

Ο λαϊκισμός ζημιώνει το δημόσιο συμφέρον, όμως ο λαϊκιστικός λόγος δεν είναι κυνικός και αμοράλ όπως θα του άρμοζε. Αντίθετα, αμπαλάρεται σε τρυφερές κοινοτοπίες, απευθύνεται στην ηθική του «φίλου», του «αδικημένου αγωνιστή της παράταξης», του «νέου παιδιού», του «θύματος» – του «μη προνομιούχου», όπως έλεγε κάποτε ο πρώτος διδάξας Ανδρέας Παπανδρέου. Επικαλείται την ηθική μιας ζεστής κοινότητας φροντίδας και αλληλεγγύης, που συμπαθείς ευκολότερα από την ψυχρή λογική ενός θεσμοκρατούμενου κράτους δικαίου. Υπομιμνήσκει τη φιλόξενη θαλπωρή του πολιτικού γραφείου απέναντι στην απάνθρωπα σκληρή διαδικασία εισαγωγής στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ. Παραπέμπει σε μια αποζημιωτική, επανορθωτική δικαιοσύνη «για τα δικά μας τα παιδιά...», που μιλάει στον απλό άνθρωπο αμεσότερα από την απρόσωπη δικαιοσύνη της αμερόληπτης αξιοκρατίας. Γι’ αυτό ο λαϊκιστικός λόγος χαϊδεύει κατεξοχήν τους κομματικούς πελάτες και οπαδούς. Η επιμέρους φροντίδα για τον «φίλο» εκτοπίζει τον καθολικό σεβασμό στον πολίτη.

Θα είμαστε εδώ για να δούμε εάν τους γαλάζιους stagers θα αντικαταστήσουν μελλοντικοί πράσινοι συμβασιούχοι. Ομως, μια ενδιαφέρουσα ειρωνεία παραμένει: Σε μια νέα περίοδο φιλόδοξης διακυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, μια «καραμανλική» Ν. Δ. δείχνει να αναζητεί έμπνευση όχι στη δωρική αυστηρότητα του ιδρυτή της, αλλά στη λαϊκιστική παράδοση του πρώιμου ΠΑΣΟΚ...

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος διδάσκει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Μπορεί η ΝΔ να αποτελεί σοβαρή αντιπολίτευση ή πετάει ο γάιδαρος;

Πάρτι κατεδάφισης

Tου Αλεξη Παπαχελα

Κανείς από τους τρεις βασικούς υποψήφιους για την αρχηγία της Ν.Δ. δεν μοιάζει να έχει δημιουργήσει αυτό που στην πολιτική αποκαλούμε «ρεύμα». Αντιθέτως, όσοι γυρίζουν τα καφενεία και τις γειτονιές ανά την Ελλάδα υποστηρίζουν πως το πιο έντονο φαινόμενο είναι η απόρριψη και των τριών και η αγωνιώδης αναζήτηση κάποιου νέου και άφθαρτου ηγέτη που θα μπορούσε να σταθεί άνετα στα πόδια του απέναντι στον κ. Παπανδρέου. Στην πολιτική, όμως, κάνεις σούπα με τα υλικά που έχεις στον πάγκο του μαγειρέματος και όχι με αυτά που εύχεσαι να σου βγουν αφού τα καλλιεργήσεις για 3 - 4 χρόνια. Και γι’ αυτό οι επιλογές είναι μετρημένες και, αυτήν την ώρα, δεδομένες.

Γεγονός πάντως είναι πως η Ν.Δ. έκανε ό,τι μπορεί, πριν και μετά τις εκλογές, για να υπονομεύσει τη θέση της. Πριν από την προκήρυξη των εκλογών έμοιαζε με καφενείο, μετά τις εκλογές μοιάζει με πολυμελή οικογένεια που συμμετέχει σε ομαδική ψυχοθεραπεία για να εκτονώσει τον θυμό της. Μόνο που αυτό γίνεται στις τηλεοπτικές μας οθόνες, σε κεντρικά καφενεία της πόλης και με τον πιο δημόσιο και απαξιωτικό τρόπο. Οι χειρισμοί τόσο του απερχόμενου ηγέτη της Ν.Δ. όσο και της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου έχουν βοηθήσει στην απαξίωση της διαδικασίας. Ο κ. Καραμανλής είναι φυσικό να βιάζεται να φύγει από τον άχαρο ρόλο που του επεφύλαξε για λίγες εβδομάδες η ιστορία. Θα μπορούσε όμως να είναι πολύ πιο αποφασιστικός ως προς τις διαδικασίες μιας και είναι βέβαιο πως κανείς δεν θα του έφερνε αντίρρηση. Προτίμησε, όμως, όπως και τα χρόνια της εξουσίας, τον θανατηφόρο συνδυασμό του σιωπηρού θυμού, του ελάχιστου ρίσκου και των ισορροπιών. Οσο για την οργανωτική επιτροπή, μοιάζει με κακέκτυπο κομματικού οργάνου άλλης μαυρόασπρης εποχής.

Η αρχική πρόταση του κ. Αβραμόπουλου για την ανάδειξη ηγεσίας από τη βάση και τους φίλους της Ν.Δ. άναψε φωτιά γιατί βρήκε πρόσφορο έδαφος. Ο κόσμος της Ν.Δ. είναι θυμωμένος, τα έχει χαμένα μετά τη μεγάλη ήττα και θέλει δύο αντιφατικά πράγματα: από τη μια να βρει άμεσα μια αποφασιστική ηγεσία, από την άλλη να κουβεντιάσει εξαντλητικά τον καημό του. Η κ. Μπακογιάννη δεν κατάλαβε αρχικά αυτό το φαινόμενο και ταυτίστηκε με την απερχόμενη κομματική «καμαρίλα» κινούμενη με τον αέρα του δεδομένου φαβορί. Ο κ. Σαμαράς έχει την ικανότητα να απευθύνεται στον σκληρό πυρήνα της Ν.Δ. χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι μπορεί να απευθυνθεί στον περίφημο μεσαίο χώρο με τον «πατριωτικό» του κομματικό λόγο. Οπως έλεγε χαρακτηριστικά παλιό στέλεχος της Ν.Δ., το αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσοι και ποιοι θα πάνε να ψηφίσουν και συμπλήρωνε «αν ψηφίσουν με το θυμικό, μπορεί να πάνε με τον Σαμαρά, αν πάλι ψηφίσουν με το μυαλό το πιθανότερο είναι να πάνε με την Ντόρα. Αν τα πάρουν και με τους δύο, πιθανότητες έχει ο Αβραμόπουλος».

Ο μεγάλος πάντως κίνδυνος για την κεντροδεξιά παράταξη είναι να εμπλακεί σε μία σύρραξη που θα μοιάζει με replay του προπατορικού επεισοδίου Μητσοτακικών - Σαμαρικών του 1993. Οι ταλιμπάν των δύο πλευρών είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν τον πετροπόλεμο, ενώ υπάρχουν και οι φανατικοί των κομματικών διαδικασιών που θεωρούν ότι δικαιούνται να τα κάνουν όλα λίμπα σε υπεράσπιση του... καταστατικού ή κάποιας φανταστικής κομματικής τάξης.

Η χώρα χρειάζεται μια σοβαρή αντιπολίτευση, όσο και μια σοβαρή κυβέρνηση. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως όσο ο κ. Καραμανλής, οι δημογέροντες του κόμματος κ.ά. αφήνουν αυτό το πάρτι κατεδάφισης να συνεχιστεί στη Ρηγίλλης, τόσο πιο δύσκολο θα είναι για όποιον εκλεγεί αρχηγός της Ν.Δ. να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του ως αξιόπιστος αντίπαλος του κ. Παπανδρέου.

Το Μεγάλο Φαγοπότι της Μεταπολίτευσης και το Λυπητερό

Η «δουλική φύση» του δανειολήπτη

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η στοιχειώδης λογική λέει: Δεν γίνεται να είμαστε και καταχρεωμένοι και ελεύθεροι. Να έχουμε δεσμεύσει τρεις ή τέσσερεις γενιές μετά από μας με κρατικά χρέη, και όμως να απολαμβάνουμε κρατική ανεξαρτησία, πολιτικές ελευθερίες, εδαφική ακεραιότητα. Δεν γίνεται, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.

Οποιος χρωστάει λίγα, είναι δεσμευμένος. Οποιος χρωστάει πολλά, είναι υποτελής. Οι δανειστές του ή τα αφεντικά των δανειστών του, του κρατάνε το δελτίο τροφίμων. Δεν έχει περιθώριο να αρνηθεί τίποτα, δεν έχει μερτικό στην αξιοπρέπεια. Είτε άτομο είτε λαός. Η Χάννα Αρεντ έλεγε: Ο δούλος, είτε άτομο είτε λαός, έχει αποδείξει τη δουλική του φύση, αφού, χωρίς πια δικαίωμα αυτοκαθορισμού και αξιοπρέπειας, δεν αυτοκτονεί, ανέχεται να επιβιώνει.

Το σημερινό ελλαδικό κράτος ζει με δανεικά. Το έχει οδηγήσει σε αυτή τη δουλική μειονεξία μια συγκεκριμένη συντεχνιακή κάστα: οι επαγγελματίες της πολιτικής. Η εξωφρενική δανειοληψία ξεκίνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, αποχαλινώθηκε με τον Κ. Μητσοτάκη, δικαιολογήθηκε με τη φιέστα των Ολυμπιακών Αγώνων και κατέληξε εφιαλτική απειλή με τον Κ. Καραμανλή τον βραχύ. Οι διαχειριστές της εξουσίας δανείζονταν αλόγιστα όχι για παραγωγικές επενδύσεις, όχι για έργα υποδομής, όχι για κοινωνικές ανάγκες. Δανείζονταν μόνο για να χρυσοπληρώνουν «ημετέρους», να εξαργυρώνουν ψήφους με άσκοπους διορισμούς στο δημόσιο, με ξέφρενη σπατάλη επιδείξεων κομματικής αλαζονείας.

Ζούμε με δανεικά. Η συντριπτική πλειονότητα του παραγωγικού δυναμικού της χώρας είναι παροπλισμένη, ηδονικά αδρανοποιημένη στην περίπου αεργία της δημοσιοϋπαλληλίας. Το ιδανικό, το όνειρο, η φιλοδοξία της νεολαίας είναι μια θέση, οποιαδήποτε, στο δημόσιο – «το κράτος να παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι» (Ροΐδης, 1875). Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (που εφευρέθηκε για να αποκλειστεί θεσμικά η αυθαιρεσία των κομματικών απολύσεων) αποδείχθηκε το ειδεχθέστερο κοινωνικό έγκλημα από την ίδρυση του ελλαδικού κράτους: Δημιούργησε ένα κράτος ραστώνης, ατομικού βολέματος, χυδαίας ιδιοτέλειας. Παρέδωσε τη διαχείριση της συλλογικότητας στους παραιτημένους από φιλοδοξίες. Οι δημιουργικοί Ελληνες ή μαραζώνουν ή φεύγουν.

Βασικός μοχλός για την αναρρίχηση στην εξουσία ή για τη διατήρηση της εξουσίας ήταν και είναι οι διορισμοί στο δημόσιο. Οι πολίτες δεσμεύουν την ψήφο τους στον οποιοδήποτε πολιτευόμενο, αρκεί να τους εξασφαλίσει τον διορισμό, τη διά βίου ραστώνη. Με την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. φάνηκε προς στιγμήν ότι η κομματική αυθαιρεσία των διορισμών θα χαλιναγωγηθεί: Εγινε ο «νόμος Πεπονή», δημιουργήθηκε το ΑΣΕΠ. Αλλά η δυναμική της ιδιοτέλειας και η αξιοποίησή της από τα κόμματα αποδείχθηκαν ακαταμάχητες. Βρήκαν μεθόδους να παρακάμπτουν το ΑΣΕΠ (με προσλήψεις συμβασιούχων, εποχιακών «σταζιέρ», κριτήρια «μορίων» και χίλια δυο ακόμη στρατηγήματα), ο νόμος Πεπονή διατηρείται σαν γραφική διακόσμηση της κομματικής αθλιότητας.

Αλλά το μεγάλο, οργιαστικό φαγοπότι έγινε με τους πακτωλούς των χρημάτων που έρρευσαν, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελλαδικού κράτους, προκειμένου να επιτευχθεί «σύγκλιση» της ελληνικής οικονομίας με τις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών που μας δέχθηκαν ως εταίρους. Ονειρο και καημός των Ελλαδιτών, από ιδρύσεως κρατιδίου, ήταν να γίνουν «Ευρώπη», αλλά δεν είχαν τον πλούτο για να το πετύχουν, η χώρα ήταν ανεκκλήτως «ψωροκώσταινα». Και να, που απρόσμενα σαν σε παραμύθι, οι «Ευρωπαίγοι», που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης, έρχονται να δώσουν τον πλούτο, για να στήσουμε κι εμείς κράτος ίδιο με τα δικά τους: Να αποκτήσει κάθε παραμικρή γωνιά της χώρας υπερσύγχρονα τρένα, άψογο οδικό δίκτυο, μοντέρνα λιμάνια, αεροδρόμια, ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες που να ζωντανέψουν το αρχιπέλαγος, μετρό οι μεγαλουπόλεις, στρατηγική οργάνωση της αγροτικής παραγωγής, εργοστάσια αξιοποίησης των αγροτικών προϊόντων, χωροταξικό σχεδιασμό με σύγχρονο κτηματολόγιο, σχολειά, νοσοκομεία, ασφάλιση και κρατική πρόνοια ίδια με των Ευρωπαίων πολιτών.

Αυτή τη μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία την ξεπούλησαν τα κόμματα σε ένα ξέφρενο όργιο σπατάλης, για να εξαγοράσουν «νταβατζήδες» και τη ραδιοτηλεοπτική τους υποστήριξη, να μπουκώσουν με εφήμερες «επιδοτήσεις» την κοντόφθαλμη απληστία αγροτών, τον αναίσχυντο γκανγκστερισμό συνδικαλιστών, την κτηνώδη αδηφαγία προμηθευτών του δημοσίου. Η Ε.Ε. ζητούσε αποκέντρωση διοικητική και αποκρατικοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας των υπουργείων, για ευελιξία και αποδοτικότερο έλεγχο διαχείρισης των προγραμμάτων στήριξης της οικονομίας. Και τα κόμματα διεύρυναν την κραιπάλη της καταλήστευσης σε επίπεδο νομαρχιών, δημαρχιών και ιδρύοντας χιλιάδες (κυριολεκτικά) εταιρείες όπου μεταβιβάστηκαν αρμοδιότητες υπουργείων σε προέδρους, διευθύνοντες συμβούλους, απλούς συμβούλους με αποδοχές Κροίσων.

Στη Μικρασία χάθηκαν οριστικά πανάρχαιες κοιτίδες του ελληνικού πολιτισμού, στα είκοσι οκτώ χρόνια από την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. χάθηκε η μοναδική δυνατότητα να μεταμορφωθεί η «ψωροκώσταινα» σε κράτος με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Το δεύτερο αυτό έγκλημα έχει ιστορικές συνέπειες, ίσως ανάλογες με το πρώτο. Αλλά «νέμεσις» δεν λειτουργεί, οι αυτουργοί εξακολουθούν να νέμονται τις προνομίες που τους εξασφάλισαν τα κλοπιμαία. Η ευρωπαϊκή γενναιοδωρία (ναι, είναι η σωστή λέξη), έχει εξαργυρωθεί σε μυθώδεις βίλες, νεοπλουτίστικα κότερα, θηριώδη τζιπ, οφ-σορ εταιρείες. Και μόλις άρχισαν να περιορίζονται οι δωροδοτικές εισροές από την Ε.Ε., στράφηκαν οι κυβερνήσεις στον αχαλίνωτο δανεισμό. Αν το εξωτερικό χρέος από δανεισμό είναι, όπως λένε, τριακόσια δισ. ευρώ και αν οι Ελλαδίτες είμαστε δέκα εκατομμύρια, τότε τον καθένα μας τον έχουν φορτώσει τα κόμματα με οφειλή τριάντα χιλιάδων ευρώ: ένα ετήσιο εισόδημα που λίγοι απολαμβάνουν. Χρωστάνε αυτό το ποσό και τα βρέφη και οι υπερήλικες, υγιείς και ανάπηροι, όλοι.

Ετσι ίσως εξηγείται γιατί προωθήθηκε μεθοδικά να γίνει πρωθυπουργός ο πολιτικός που, ως προπαγανδιστής του Σχεδίου Ανάν, είχε δώσει έμπρακτο δείγμα για το πώς αντιλαμβάνεται την ευθύνη διαχείρισης ελληνικών κοιτίδων πολιτισμού. Και γιατί τώρα ανέλαβε ο ίδιος το υπουργείο Εξωτερικών με αναπληρωτή τον συγκεκριμένο εκλεκτό του. Δεν γίνεται να χρωστάει η χώρα τριακόσια δισ. και όμως να απολαμβάνει ανεξαρτησία, πολιτικές ελευθερίες, εδαφική ακεραιότητα. Είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.

Ομως, το κυρίως σκάνδαλο είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η κοινή (όλων μας) συνείδηση ποδηγετούμενη από τα κόμματα: Φρίττουμε όλοι και καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο ένας «λοχίας» να μας στερήσει τις ελευθερίες μας, αλλά βρίσκουμε φυσικό να μας υποδουλώνουν σε δανειστές και στα αφεντικά των δανειστών οι κομματικοί μας φεουδάρχες. Κανείς μας δεν τολμάει να διερωτηθεί, σε τι διαφέρει η ασυδοσία του «λοχία», από την ασυδοσία των κομματανθρώπων, αφού και στις δύο περιπτώσεις ξεπουλιώνται η κρατική μας ανεξαρτησία, οι πολιτικές μας ελευθερίες, η εδαφική μας ακεραιότητα, η συλλογική μας αξιοπρέπεια.

Ο «λοχίας» ενδέχεται να παραπεμφθεί σε «ειδικό δικαστήριο», οι κομματάνθρωποι ποτέ.

ΕΠΚ : Το άγνωστο Ελληνικό τυφέκιο εφόδου

ΕΠΚ : Το άγνωστο Ελληνικό τυφέκιο εφόδου
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Το πολυβόλο της Εταιρίας Ελληνικού Πυριτιδοποιείου Καλυκοποιείου (ΕΕΠΚ ή ΕΠΚ), σημερινής ΠΥΡΚΑΛ, αποτέλεσε ένα πρωτοποριακό για την εποχή του όπλο, που ωστόσο έμεινε άγνωστο, λόγω των συγκυριών που εμπόδισαν την παραγωγή του

Από τα μέσα του 19ου αιώνα και την τυποποίηση των μέτρων και σταθμών μέσα στα πλαίσια της βιομηχανικής επανάστασης, έγινε σαφές πως ο πόλεμος θα άλλαζε ριζικά την παραδοσιακή μορφή του. Αμήχανοι οι στρατιωτικοί πειραματίστηκαν με τις ζωές των υφισταμένων τους προκειμένου να βρουν τον καλύτερο τρόπο για να αξιοποιούν τις νέες τεχνολογικές καινοτομίες που τους προσέφεραν οι βιομηχανίες. Μα οι εφευρέτες βρίσκονταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά και τα συντηρητικά μυαλά ποτέ δεν κατάφερναν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, κάτι που μοιάζει να συμβαίνει και σήμερα.

Το πρώτο αυτόματο πολυβόλο εμφανίστηκε ήδη στα 1885 και η δημιουργία ενός ανάλογου φορητού όπλου ήταν καθαρά θέμα χρόνου. Τα αρχικά σχέδια απέτυχαν κυρίως λόγω πρακτικών προβλημάτων, αλλά ήδη μέχρι τις αρχές του νέου αιώνα κάποια πρώτα αυτόματα τυφέκια(Madsen, Cei-Rigotti)είχαν εμφανιστεί αν και δεν μπήκαν σε υπηρεσία και πολύ δικαιολογημένα. Η τεχνολογία και η στρατιωτική φιλοσοφία της εποχής οδήγησε κατ’ αρχάς στη δημιουργία του οπλοπολυβόλου, ενώ στη Ρωσία το πρώτο αυτόματο τουφέκι (Fedorov Avtomat) μπήκε κιόλας σε υπηρεσία στα 1915.

Η ιστορία έχει καταγράψει τους Γερμανούς ως το πρώτο έθνος που, αφομοιώνοντας τις εμπειρίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιούργησε στα μέσα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το πρώτο επιτυχημένο ατομικό οπλοπολυβόλο (StG 44), που ένας ενθουσιασμένος Χίτλερ βάφτισε Sturmgewehr-τουφέκι εφόδου, όρος που παραμένει ακόμα σε πολλές χώρες. Τέλος ακολούθησε το θρυλικό ρωσικό οπλοπολυβόλο Καλάσνικοφ (ΑΚ-47) και σήμερα πλέον τα όπλα αυτού του είδους αποτελούν θεσμό σε κάθε στρατό του κόσμου.

Ανάπτυξη

Το 1937, η ΕΕΠΚ πρότεινε στην Ελληνική κυβέρνηση να επεκτείνει τις δραστηριότητες της και στον τομέα της παραγωγής όπλων. Τα ανθηρά οικονομικά της εταιρίας και η επίκαιρη τότε προσπάθεια της Ελλάδας να επανεξοπλιστεί, καθιστούσαν τη στιγμή ιδανική. Αμέσως ξεκίνησε η ανάπτυξη ενός σύγχρονου όπλου Ελληνικής σχεδίασης, που θα ακολουθούσε το πνεύμα της εποχής. Ένας μικρός αριθμός πρωτοτύπων κατασκευάστηκε στα [1939]] και παραδόξως μαρτυρούν ένα Ελληνικό τουφέκι εφόδου, τρία χρόνια πριν από το πρώτο αντίστοιχο Γερμανικό σχέδιο.

Κατά πάσα πιθανότητα, τα πυρομαχικά που θα χρησιμοποιούσε το όπλο, αποτελούσαν απλή τροποποίηση του κάλυκα Μάνλιχερ (6,5mm x 54mm) μειωμένου σε μήκος στα 36 mm και προσαρμοσμένου να δέχεται βολίδες Γερμανικού τύπου, των 7,92 mm, διαμέτρημα προς το οποίο ήδη στρεφόταν την εποχή εκείνη ο Ελληνικός Στρατός. Δημιουργήθηκε έτσι το φυσίγγιο ΕΕΠΚ 7,92mm x 36mm, το οποίο έμοιαζε πολύ με το Γερμανικό 7.92x33mm Kurz, που αποτέλεσε το αρχέτυπο φυσιγγίου όλων των όπλων αυτής της κατηγορίας. Η ανάπτυξη των δύο φυσιγγίων υπήρξε παράλληλη, αλλά συνεργασία της ΕΠΚ με τη Γερμανική POLKE που δημιούργησε το 7.92x33mm Kurz δεν είναι γνωστό να υπήρξε, αν και ούτε μπορεί να αποκλειστεί. Πάντως η POLKE ξεκίνησε τις εργασίες της πάνω στο πρόγραμμα αυτό στα 1938, με φιλοσοφία ακριβώς ανάλογη της ΕΠΚ: αρχικά μείωσαν το μήκος κάλυκα του βασικού Γερμανικού φυσιγγίου 7,92 x 57mm Mauser στα 35 mm και κατόπιν στα 30 mm για να καταλήξουν στα 33 mm.

Το όλο πρόγραμμα περιελάμβανε την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων και υποδομής για την παραγωγή του όπλου σε μεγάλες ποσότητες, αλλά κατά την είσοδο της Ελλάδας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις 28 Οκτωβρίου 1940 οι εγκαταστάσεις αυτές βρισκόταν ακόμα υπό κατασκευή και το όπλο δεν πρόλαβε να μπει ποτέ σε μαζική παραγωγή. Ο πόλεμος και η Κατοχή εμπόδισαν τα σχέδια της εταιρίας και η καταστροφή των εργοστασίων από τους υποχωρούντες Γερμανούς, μαζί με την οικονομική κατάσταση της μεταπολεμικής Ελλάδας κατέστησε αδύνατη την αξιοποίηση του Ελληνικού πολυβόλου, φαινόμενο συνηθισμένο για όπλα Ελληνικής ανάπτυξης μέχρι και σήμερα.

Η αναχορηγία θα πρέπει να γινόταν με αποσπώμενο γεμιστήρα, οριζοντίως από τα αριστερά, προκειμένου να μην εμποδίζει το χειριστή κατά την εκ του πρηνηδόν βολή. Οι άδειοι κάλυκες εξολκύονταν προς τα δεξιά. Διέθετε συμβατικό κλισιοσκόπιο και ανοικτή σκοπευτική ακίδα. Ο μοχλός κλείστρου βρισκόταν στα δεξιά. Πιστολοειδής λαβή σκανδάλης και δεύτερη λαβή στη θέση του απόντος χειροφυλακτήρα σημαίνουν ότι ο χειριστής θα το κρατούσε όπως τα μεσοπολεμικά υποπολυβόλα Τόμσον. Ο αορτήρας τοποθετούνταν στην κάτω πλευρά του όπλου. Με ιδανικό βάρος και διαστάσεις, εμπεριείχε τις προδιαγραφές της επιτυχίας στο σχέδιό του, αν και δε θα μάθουμε ποτέ κατά πόσο επρόκειτο για μία πραγματικά υγιή και χωρίς σοβαρά λειτουργικά ελαττώματα κατασκευή. Ωστόσο, όλα σχεδόν τα πρωτοποριακά σχέδια όπλων χρειάστηκε να περάσουν κάποιες «παιδικές ασθένειες» και να ενηλικιωθούν, διδασκόμενα από την εμπειρία. Ευκαιρία που έχασε το πολυβόλο της ΕΠΚ.

Στην Κατοχή, η ΕΕΠΚ πέρασε στα χέρια των Γερμανών, μαζί με τις εγκαταστάσεις της άθικτες. Υποχωρώντας στα 1944, οι Γερμανοί κατέστρεψαν ό,τι δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί τους. Από τα 10 με 15 πρωτότυπα τεμάχια που κατασκευάστηκαν, κανένα δεν είναι γνωστό να σώζεται σήμερα.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%

http://www.enkripto.com/2009/10/blog-post_6787.html

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...