Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ

1η ΜΑΡΤΙΟΥ, ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ, ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΜΕ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,

ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ

ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΥΠΟΚΛΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ.







ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



Την ΔΕΥΤΕΡΑ, 1 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010 στις 7:00 μ.μ

στο ξενοδοχείο PRESIDENT στη λεωφόρο Κηφισίας.



Το κίνημα , για Εθνική Αναγέννηση και Δημοκρατική Αντίσταση, που καθημερινά γιγαντώνεται,

από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, λέει:




- ΟΧΙ στο λαθρονομοσχέδιο, και τον εξισλαμισμό της Χώρας μας

- ΟΧΙ στην ομοσπονδοποίηση και το διαμελισμό της Ελλάδας

- ΟΧΙ στον ολιγαρχικό εκλογικό νόμο για χειραγωγούμενη Δημοκρατία

- ΟΧΙ στην καταλήστευση του Ελληνικού λαού.

- ΟΧΙ στην Παγκόσμια Διακυβέρνηση της Τραπεζιτικής Χούντας

- ΟΧΙ στον Νέο-Οθωμανισμό και τον Εθνομηδενισμό



Η κρίση δεν θα γίνει η ΕΥΚΑΙΡΙΑ τους. Θα την κάνουμε ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ για τα σχέδια της

Νέας Τάξης.



Η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας και η Επιτροπή Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων,

οργανώνουν, μαζί με το Ελληνικό Ανανεωτικό Ρεύμα και την Πατριωτική Αυτόνομη

Κίνηση Εκπαιδευτικών συγκέντρωση, για να απαντήσουμε στα σχέδια της Παγκόσμιας

Διακυβέρνησης και των ντόπιων συνεργατών της, κατά του Ελληνικού Λαού, και του Έθνους,

για κατάργηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, και της Λαικής Κυριαρχίας, και να απαιτήσουμε

Κοινωνική Δικαιοσύνη.



Καλούμε κάθε πατριώτη, κάθε Έλληνα, να δώσει το Παρόν, στο ξενοδοχείο ΠΡΕΖΙΝΤΕΝΤ για να διατρανώσουμε

προς πάσα κατεύθυνση, ότι.



- Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

- Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και η ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ είναι Α Δ Ι Α Π Ρ Α Γ Μ A Τ Ε Υ Τ Ε Σ

- Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡAΣΕΙ.



Η ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΕ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ.



- ΕΞΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



Όλοι την ΔΕΥΤΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010 στις 7:00 μ.μ στο ξενοδοχείο PRESIDENT στη λεωφόρο Κηφισίας.



- Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ,

- Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

========================================================================================

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ : προωθείστε την παντού ώστε να επιτευχθεί πρωτοφανής συγκέντρωση


http://deltio11.blogspot.com/2009/12/blog-post_759.html

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Σκηνικό νοθείας, με τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας

Ψαρεύοντας στα «θολά νερά» των οικονομικών μεταναστών


Σκηνικό νοθείας, με τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας σε 532.898 «εισαγόμενους» ψηφοφόρους στήνει το ΠΑΣΟΚ, όπως γράφει ο Γ. Φράγκος , λίγους μήνες πριν από τη διενέργεια των τοπικών εκλογών και τις επικείμενες αλλαγές στον χωροταξικό χάρτη της χώρας.

Πρόκειται για την πλέον εκτεταμένη επιχείρηση (ξεπερνώντας ακόμη κι αυτή του 2000 με τους αερομεταφερόμενους Τσετσένους και Αμπχάζιους) αλλοίωσης της ετυμηγορίας του ελληνικού λαού, αφού οι αλλογενείς ψηφοφόροι ανέρχονται στο 6% (!) του εκλογικού σώματος.



Ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γιάννης Ραγκούσης φοβούμενος τις αντιδράσεις που θα προκληθούν, προτίμησε να καταθέσει το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή, ακριβώς τη στιγμή που αυτή έκλεινε τις εργασίες της, λόγω του Σαββατοκύριακου.

Η κίνηση αυτή, που δεν τιμά την κοινοβουλευτική δημοκρατία μας, καθώς παραβίασε τον βασικό κανόνα της έγκαιρης ενημέρωσης των πολιτικών κομμάτων για μείζονα θέματα, έρχεται να επιβεβαιώσει τις ανησυχίες εκατομμυρίων Ελλήνων ότι το ΠΑΣΟΚ προετοιμάζει τον νέο «κομματικό στρατό» του, ψαρεύοντας στα «θολά νερά» των οικονομικών μεταναστών.

Στην άποψη αυτή συνηγορεί και το γεγονός ότι η προθεσμία εγγραφής νέων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους που κανονικά έληγε στις 31 Μαρτίου, παρατάθηκε για τις 30 Ιουνίου. Είναι κάτι που δεν έχει (ξανα)συμβεί στα εκλογικά χρονικά, πλην όμως αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από τους 532.898 πρώην παράνομους μετανάστες, που σύμφωνα με τον κ. Ραγκούση είχαν θεμελιώσει «δικαίωμα ψήφου» μέχρι τις 13-1-2010, οι 378.340 προέρχονται από την όμορη Αλβανία σε μια περίοδο που ο αλυτρωτισμός των Τιράνων βρίσκεται σε νέα έξαρση και οι Τσάμηδες επανακάμπτουν θεαματικά στο προσκήνιο.

Οι υπόλοιποι 154.552 έλκουν την καταγωγή τους από τριτοκοσμικές χώρες, όπως το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, η Σομαλία, η Νιγηρία κ.ά.
Στον παραπάνω αριθμό θα προστεθούν εντός του έτους άλλοι 110.017 αλλοδαποί που θα ενταχθούν στον θεσμό του μακρώς διαμένοντος.

Δεν είναι μόνο τα νούμερα των αλλοεθνών που τρομάζουν τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και η εγκληματικότητα που τους συνοδεύει, αλλά και οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Πράγματι, το 80% όσων «ελληνοποιηθούν» είναι μουσουλμάνοι, οι οποίοι εκτός από φονταμενταλιστές συνηθίζουν να μεταφέρουν τις εσωτερικές έριδές τους (βλέπε σιίτες εναντίον σουιτών) και στα κράτη που μεταναστεύουν.

Το χειρότερο είναι ότι με το δόγμα Ραγκούση «όποιος γεννιέται στην Ελλάδα αποκτά αυτομάτως και την υπηκοότητά της» θα υπάρξει κύμα εκατομμυρίων οικονομικών μεταναστών που αναζητούν τη Γη της Επαγγελίας στην Ευρώπη.
Η «κερκόπορτα» πάντως άνοιξε…

http://gataros.blogspot.com/2010/02/blog-post_5928.html
http://www.politis-gr.com/?p=942

Η Ελλάδα δεν χάνεται, η «αλήτ» που την κυβερνά καταρρέει

Η Ελλάδα δεν χάνεται, η «αλήτ» που την κυβερνά καταρρέει…

Ο «Τιτανικός» της «αλήτ»…

Όχι, η Ελλάδα δεν βουλιάζει. Βουλιάζει και χρεοκοπεί, ένα καθεστώς:

- Ελλειμματικό, ανίκανο, άδικο και τυφλό (αφού δεν έβλεπε πέρα από τη μύτη του), - Α-πολίτικο (αφού δεν έκανε μείζονες επιλογές ούτε ιεραρχήσεις, ενώ έτρεμε τις δύσκολες αποφάσεις και τις είχε υποκαταστήσει με ανώδυνες υπεκφυγές),

- Άτολμο (αφού δεν μπορεί πια ούτε τη μιζέρια του να διαχειριστεί),

- Ανήθικο (αφού μισεί τα πρότυπα και κατάργησε τις αξίες)

- Απαίδευτο (αφού δεν γνωρίζουν πια οι εκπρόσωποί του ούτε καν στοιχειωδώς σωστά Ελληνικά)…

Όχι, η Ελλάδα δεν χάνεται. Το καθεστώς που την κυβερνά καταρρέει, αφού υποκατέστησε:

- Την Πολιτική με τη διαχείριση (και τα θαλάσσωσαν και σ΄ αυτήν)

- Τις ιδέες με τις «εικόνες» του νέο-πλουτίστικου life style.

- Το εθνικό με το «παγκοσμιοποιημένο»,

- Την Δικαιοσύνη με την ισοπέδωση των πάντων,

- Τα Δικαιώματα των Πολιτών με τα ποικίλα προνόμια των λίγων,

- Την Ανάπτυξη που καταπολεμά τη φτώχεια, με την κατανομή κοινοτικών κονδυλίων που φτιάχνει λίγους νεόπλουτους από τη μία και πολλούς νεόπτωχους από την άλλη.

- Τη Δημόσια κριτική με το λίβελλο και τη συκοφαντία

Καταρρέει η κυρίαρχη κάστα μεταλλαγμένων, που δεν είναι ούτε Αριστεροί (γιατί έχουν απεμπολήσει προ πολλού προτάγματα συλλογικότητας και κριτικής σκέψης), ούτε Δεξιοί (γιατί έχουν απεμπολήσει προ πολλού διαχρονικές αξίες και αρχές), ούτε Ευρωπαϊστές (αφού βλέπουν την Ευρώπη αποκλειστικά ως πηγή προνομίων και νεοπλουτισμού), ούτε Ατλαντιστές (αφού μισούν την Αμερική, αλλά σπεύδουν πρώτοι να υποκλιθούν στο παραμικρό νεύμα της), ούτε Προοδευτικοί (αφού καμιά αληθινή μεταρρύθμιση δεν αποτόλμησαν), ούτε Συντηρητικοί (αφού τίποτε δεν άφησαν όρθιο)…

Μια υποτιθέμενη ελίτ που συμπεριφέρεται ως «αλήτ», δεν έχει ήθος.

Μια υποτιθέμενη ελίτ που συμπεριφέρεται ως καρυδότσουφλο στο πέλαγο, δεν έχει έρμα.

Μια υποτιθέμενη ελίτ που συμπεριφέρεται ως σκουπίδι, εισάγει σκουπίδια, καταναλώνει σκουπίδια, αναδεικνύει σκουπίδια, συσσωρεύει σκουπίδια και μετατρέπει σε σκουπίδια ότι πολύτιμο αγγίζει…

Αυτή η αλήτ βουλιάζει τώρα τη χώρα!

Ο «Τιτανικός» τους βουλιάζει.

Αλλά η Ελλάδα δεν είναι «Τιτανικός».

Το καθεστώς που έφτιαξαν είναι «Τιτανικός»…

Η Ελλάδα δεν είναι η σκουπιδο-αλήτ που βουλιάζει σήμερα…

Κι αυτό το «διαζύγιο» μιας κοινωνίας από την χρεοκοπημένη «ελίτ» της είναι πιο επώδυνο από την ίδια τη χρεοκοπία.

Και, ταυτόχρονα, πιο λυτρωτικό…

N.Z.
http://www.antinews.gr/?p=35650

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

ένας τούρκος με φέσι «απαυτώνει» ένα τσολιά.

Η γερμανική τηλεόραση ξεπέρασε κάθε όριο! Βίντεο ντροπή

Νέα άθλια επίθεση σε βάρος της Ελλάδας εξαπέλυσε ΜΜΕ στη Γερμανία, αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά, αφού έγινε μέσα από το κρατικό κανάλι της Γερμανίας ARD.

Ο παρουσιαστής Harald Schmidt έδωσε το λόγο στην Katrin Bauerfeind η οποία σε χάρτη της Ελλάδας παρουσίασε ομοφυλοφιλικά όργια και ούτε λίγο ούτε πολύ μας παρομοίασε με το Ιράν, αλλά και με σπασμένο κουμπαρά όπου μέσα γλεντοκοπούν μέθυσοι

Με άθλια και κακόγουστα υπονοούμενα οι εμπνευστές της εκπομπής βάζουν στο στόχαστρό τους και τον Όττο Ρεχάγκελ, ενώ η αποθέωση του κιτς ήταν το κλείσιμο, όπου ένας τούρκος με φέσι «απαυτώνει» ένα τσολιά.

Η αλήθεια είναι ότι η γερμανική τηλεόραση ήταν πάντα κακόγουστη, όποτε το ύφος δεν εκπλήσσει. Ούτε την παρουσία του Αχμαντινεντζάντ αξίζει να σχολιάσουμε γιατί και μόνο το ότι τον ταυτίζει κάποιος με την Ελλάδα δείχνει ότι είναι ανιστόρητος. Τώρα όσο για τον Ρεχάγκελ, οι Έλληνες ξέρουμε να τιμάμε όσους μας τιμούν, το δείξαμε και θα το δείξουμε και πάλι.
MADATA.GR

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_6572.html

Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_6572.html#ixzz0gkVr9tgC

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ "ΑΝΕΝΤΑΧΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ " ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΠΡΟΣΑΓΩΓΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ


ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕΙ ΜΕ ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΛΛΑ…ΣΤΟ "ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ ΔΕΞΙΟΙ" ΘΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ;


Πριν αναφερθούμε στα γεγονότα της 24ης Φεβρουαρίου εκφράζουμε τη συμπαράσταση μας στο συναγωνιστή - εκδότη της εφημερίδας "Στόχος" -Σάββα Χατζηπαρασκευά που παραμένει ως πολιτικός κρατούμενος διωκόμενος για τις ιδέες του στη ΓΑΔΑ. Αυτή είναι η αλήθεια κι ας μην προσπαθούν κάποιοι να βρουν δικαιολογίες.
Ο Νόμος εφαρμόζεται επιλεκτικά και κατά περίπτωση όταν εκατοντάδες κακοποιοί και εγκληματίες οι οποίοι δεν χωρούν στις φυλακές αφήνονται ελεύθεροι, ενώ όταν πρόκειται για άτομα που οι Ιδέες του ενοχλούν το σύστημα πάντα υπάρχει χώρος.

Για να αποσαφηνιστεί λοιπόν η αλήθεια για το ποιοι ήταν οι παράνομα προσαχθέντες από τα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα, σας γνωρίζουμε ότι πλην των δημοσιοποιημένων ήδη ονομάτων: της κ. Χριστίνας Σιδέρη, Νομαρχιακής Συμβούλου Αθηνών, Τομεάρχη Β3 της Νομαρχιακής της ΝΔ , το κ. Ηλία Λέντζο, Μέλος του Πολιτικού Γραφείου της "Δημοκρατικής Αναγέννησης" και το Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΚΙ και της Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας, κ. Tάσσο Χατζηπαράσχου καθώς και 5 κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα οι υπόλοιποι ήταν ηγετικά στελέχη των ''Ανένταχτων Πατριωτών'', οι οποίοι στεκόμενοι στο πλευρό κάθε Έλληνα που βιώνει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας στη γειτονιά του, ήταν έτοιμοι να δώσουν, μαζί με πλήθος συναγωνιστών που κατέφθαναν στο σημείο, βροντερό παρών στη νόμιμη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των κατοίκων της πλατείας Αμερικής.

Σε μια επιχείρηση βγαλμένη από ταινία τρείς διμοιρίες ΜΑΤ κατέφθασαν στο σημείο και παρανόμως προσήγαγαν τους ανωτέρω, ενώ όλοι είχαν μαζί τους τα απαραίτητα έγγραφα.
Οι προσαγωγές αυτές παραβίασαν κατάφορα τα Συνταγματικά και Ανθρώπινα δικαιώματά μας και θύμισαν άλλες εποχές που απαγορευόταν το δικαίωμα του Συναθροίζεσθε..
Κατόπιν όλων αυτών οι πολιτικά διωκόμενοι θα χρησιμοποιήσουν κάθε νόμιμο μέσο που έχουν στη διάθεσή τους απαιτώντας τη παραίτηση των εντολέων που δεν είναι άλλοι από τον Υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ Λευτέρη Οικονόμου.

Οι ''Ανένταχτοι Πατριώτες'' δηλώνουν πως δεν τους κάμπτουν και δεν τους φοβίζουν οι σταλινικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι δυνάστες της κυβέρνησης και συνεργάτες της Νέας Κατοχής και θα συνεχίσουν τον Αγώνα ενάντια σε όλους όσους επιχειρούν την εξαφάνιση του Ελληνικού Έθνους μέσω του λαθρονομοσχεδίου και ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του έγκλειστου στη ΓΑΔΑ Συναγωνιστή Σάββα Χατζηπαρασκευά θα δώσουμε το παρών στην εκδήλωση της Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας την Δευτέρα 1η Μαρτίου στο ξενοδοχείο Πρέζιντεντ στις 7 το απόγευμα και καλούμε με τη σειρά μας τους Έλληνες πατριώτες να πράξουν το ίδιο.

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ. ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΥΓΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ!



"ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ"

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

26.02.10: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

26.02.10: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
Συγγραφέας: Της Σύνταξης




ΑΥΤΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ;

Οι απόγονοι αυτών που εξόντωσαν μια γενιά στην πείνα του ’41, στα σκοπευτήρια και τα μπλόκα, στα καμένα χωριά, αυτοί που λεηλάτησαν για τρία χρόνια την χώρα μας. Αυτοί που έχτισαν την οικονομία τους με τον ιδρώτα των πατεράδων μας στα χυτήρια και τις φάμπρικες τους. Αυτοί που μας πουλάν υποβρύχια που γέρνουν, τανκς που ραγίζουν, C4I που δεν δουλεύουν, κι όταν διαμαρτυρόμαστε κλείνουν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και πετούν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτοί μας αποκαλούν διεφθαρμένους όταν πίσω από κάθε σκάνδαλο (όπως αυτό της ΖΙΜΕΝΣ) θα βρεις μια γερμανική φίρμα, πίσω από κάθε αποικιακή σύμβαση (αεροδρόμια, διόδια κ.λπ.) κάποιο γερμανικό όνομα θα παίζει, όταν στις γερμανικές αλυσίδες λιανικής οι τιμές είναι διπλάσιες απ’ ότι για τα ίδια προϊόντα στη Γερμανία.



Το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη πραγματοποιούν παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τη Γερμανική Πρεσβεία (Καραολή & Δημητρίου 3, πίσω από τη βρετανική πρεσβεία), την Παρασκευή 26/02/10, στις 6:30 μ.μ. ως ελάχιστη απάντηση στο κύμα της συκοφαντίας που έχουν εξαπολύσει τα αφεντικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.



ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΜΟΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΚΡΑΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ


ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

http://www.ardin.gr/node/2794

ο Οδυσσέας Τσενάι

07/01/2010
Το θυμάστε το παιδάκι ; Επιστρέφει σύντομα στην Ελλάδα με το "Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανοφώνων"
Για όσους ξεχνούν εύκολα, είναι ο Οδυσσέας Τσενάι, οπού το 2003 τα ΜΜΕ τον έκαναν διάσημο για τον εαν τελικά θα έπρεπε, ο τότε ,νεαρός Αλβανός να κρατήσει την Ελληνική σημαία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Θυμίζουμε πως τότε ο Θ.Πάγκαλος έκανε λόγο για ρατσιστές και ξενόφοβους Έλληνες και ζήτησε να δοθεί Ελληνική υπηκοότητα εντός 24ωρου στο νεαρό Αλβανό (Δείτε εδώ)

Τι κάνει όμως σήμερα ο τότε "τηλεοπτικός αστήρ" της Ελληνικής τηλεόρασης ;;;




Σύμφωνα με έγκυρες πηγές του
ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ , ισχυρό Aλβανικό λόμπι "επέλεξε" τον "αδικημένο" και προβεβλημένο Αλβανό μετανάστη ώς ιδανικό πρόσωπο στο οποίο θα μπορούσαν να επενδύσουν για το μέλλον.....

Συγκεκριμένα η American Bank of Albania ανήκει κατά 100% στο Αλβανοαμερικανικό λόμπι και ιδρύθηκε στην πολιτεία Delaware των ΗΠΑ, το 1989, με πράξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την υποστήριξη της δημοκρατίας στις χώρες της ΝοτιοανατολικήςΕυρώπης.

Επίσης, η ίδια τράπεζα είναι ο κύριος χρηματοδότης των μεγαλύτερων εκδόσεων (εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία κ.λ.π.) στην αλβανική γλώσσα για τα Βαλκάνια.

Έτσι, πρωταγωνιστικό ρόλο στο συντονισμό του αλβανόφωνου στοιχείου πάντα στον κόσμο - ειδικότερα όμως όσον αφορά στα Βαλκάνια -, με την επίσημη γενική πολιτική του κράτους της Αλβανίας, έχει αναλάβει η Αλβανο-Αμερικανική Τράπεζα - η οποία λειτουργεί με τρία καταστήματα στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής του αλβανο-αμερικανικού λόμπι είναι πρώην γερουσιαστής των ΗΠΑ. Επίσης, το λόμπι των Αλβανών στις ΗΠΑ έδειξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την υπόθεση Τσενάι μετά την τηλεοπτική του προβολή.

Επέλεξαν λοιπόν το δημοφιλή προφίλ του Οδυσσέα Τσενάι ώς "επένδυση" για το μέλλον των Αλβανικών συμφερόντων στέλνοντάς τον να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στη Βοστώνη

Έτσι προετοιμάζουν , το νέο δημοφιλή ηγέτη που θα εκπροσωπήσει τη μεγάλη παράταξη του "Δημοκρατικού Κόμματος Αλβανοφώνων" η οποία σχεδιάζεται εδώ και χρόνια με στόχο το νέο κόμμα να ισχυροποιήσει ακόμη περισσότερο ο ρόλος της Αλβανίας στα Βαλκάνια.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Τσενάι φοιτά στη Σχολή Ηγετών του Harvard, αφού έκανε ένα "πέρασμα" - για τα μάτια του κόσμου - από το τμήμα Φυσικής του Boston College.

Γιατί όμως επέλεξαν ένα "φτωχό μετανάστη" όπως ο Τσενάι ;;;

Ο πατέρας Τσενάι δεν είναι καθόλου τυχαίος αφου , εκτός από Λοχαγός των Αλβανικών Μυστικών Υπηρεσιών εκείνη την εποχή, ήταν και ένας από τους πρωταγωνιστές του μεγαλύτερου οικονομικού σκανδάλου που γνώρισε ποτέ η Αλβανία, εκείνου με τις Πυραμίδες.

Στην Ελλάδα ήρθε όχι ως φτωχός πλην τίμιος λαθρομετανάστης, αλλά για να αποφύγει τις απειλές για τη ζωή του και τη φυλακή από τις απάτες, σύμφωναμε τον αλβανικό Τύπο, που είχε διαπράξει εκεί.

Και για τη διακίνηση των χρημάτων προς την Ελλάδα έκανε χρήση των Ελληνικών τραπεζικών υπηρεσιών.....Αξίζει να σημειωθεί ότι η οικοιγένεια Τσενάι είναι γνωστή οικογένεια Τσάμηδων από το Φίερε, περιοχή στην οποία κατέφυγαν υπό διωγμό πολλοί Τσάμηδες για τη συνεργασία που προσέφεραν κατά την διάρκεια της Κατοχής στους Γερμανούς.

O διάσημος Τσενάι

O διάσημος στην Ελλάδα Οδυσσέας Τσενάι επηρέασε μέσω της τηλεοπτικής προβολής ένα μεγάλο ποσοστό Αλβανοφώνων στην Ελλάδα που τον έκαναν σύμβολο των "καταπιεσμένων" Αλβανών.

Ιδανικό επικοινωνιακό προφίλ του πλέον δημοφιλή "κατατρεγμένου φτωχόπαιδου" που θα επιστρέψει ώς ηγέτης για να απονείμει δικαιοσύνη στους συμπατριώτες του.

Στο πολιτικό σκηνικό της γείτονα χώρας όλα τα πολιτικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, συμφωνούν απόλυτα με τη δημιουργία κόμματος Αλβανοφώνων στην Ελλάδα.

Όλα τα Αλβανικά κόμματα έχουν συμφωνήσει ότι ο κύριος μοχλός της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας τους είναι τα τραπεζικά εμβάσματα των Αλβανών μεταναστών προς την πατρίδα τους, αφού η Αλβανία δεν έχει τα περιθώρια να στηριχτεί στην παραγωγή ή στις υπηρεσίες. Γι αυτό, άλλωστε, τα ίδια τα Αλβανικά κόμματα χρηματοδοτούν ολόκληρες οικογένειες Αλβανών πολιτών με τα πρώτα έξοδα εγκατάστασής τους σε ξένες χώρες, ενθαρρύνοντας έτσι τη μετανάστευση.

Είναι γεγονός πως η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια (ιδιαίτερα μετά το "προσκλητήριο" του τότε υπουργού εξωτερικών Α.Σαμαρά) έχει συγκεντρώσει ένα τεράστιο αριθμό Αλβανών με αποτέλεσμα ήδη στη χώρα μας να κυκλοφορούν - και μάλιστα με πολύ καλές πωλήσεις- Αλβανικές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ όλες οι Ελληνικές τράπεζες έχουν προβεί στην προσθήκη Αλβανικής γλώσσας στα περισσότερα ΑΤΜ αφού οι Αλβανοί αποτελούν πια ενα επίλεκτο ποσοστό πελατών σε τραπεζικές καταθέσεις.

Τελευταία μάλιστα έχουν ξεκινήσει ήδη να κάνουν την εμφάνισή τους ιστοσελίδες επωνύμων δημοσιογράφων που περιέχουν έκδοση στα Αλβανικά για περισσότερη επισκεψιμότητα π.χ.(βλέπε εδώ)

Υποστηρικτές στην Ελλάδα

Τη δημιουργία κόμματος Ανβανοφώνων στην Ελλάδα ενθαρρύνουν επίσης εγχώριοι πολιτικοί αλλά και οικονομικοί κύκλοι. Δημοσιογραφικά συγκροτήματα, εκδοτικοί οίκοι, μεγαλομέτοχοι Ελληνικών ιδιωτικών καναλιών, κατασκευαστές δημόσιων έργων, εμπορικά επιμελητήρια, πολιτικές οργανώσεις, μη-κυβερνητικές οργανώσεις κ.α.

Το "Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανοφώνων" υποστηρίζεται επίσης από εξωκοινοβουλευτικές συσπειρώσεις της Αριστεράς στην Ελλάδα, από ορισμένους Έλληνες Αλβανικής καταγωγής που έχουν διακριθεί μέσα από τα Ελληνικά media, αλλά και Αλβανούς επιχειρηματίες που ζουν και δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.

Πρωταγωνιστικό ρόλο, επίσης, στη δημιουργία του Κόμματος των Αλβανοφώνων στην Ελλάδα θα έχει φυσικά και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αλβανών Μεταναστών Ταχίρ Μήτσι.

Ποιός είναι αυτός ;;;;

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αλβανών Μεταναστών Ταχίρ Μήτσι, ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος μέσα από τις εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αλλά και του Νίκου Ευαγγελάτου, αλλά και πολύ γνωστός για τις κατά καιρούς εμπρηστικές του δηλώσεις σε βάρος των Ελλήνων, ας μην ξεχνάμε πως ακόμη και η αρνητική διαφήμιση, αποτελεί κι αυτή διαφημιστική προβολή.

Θυμίζουμε κάποιες δηλώσεις του, όταν ανέφερε ότι το μαρτύριο των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζεται και ότι "οι Αλβανοί στην Ελλάδα είναι σκλάβοι".

Ο άνθρωπος, βέβαια, στον οποίο θα στηριχτεί η πόλιτική αυτή επιχείρηση για λογαριασμό των Αλβανοφώνων στην Ελλάδα δεν είναι άλλος από τον Οδυσσέα Τσενάι, ο οποίος θα εμφανιστεί στην Ελληνική πολιτική σκηνή την κατάλληλη ψυχολογική στιγμή, όντας και προικισμένος με όλα τα μυστικά της Πολιτικής Τέχνης από τα μεγαλύτερα σχολεία των ΗΠΑ.

Προς το παρόν όπως όλα δείχνουν το "έδαφος" προετοιμάζεται, η αλλοίωση του εκλογικού σώματος έχει σκοπό την προσέλκυση αλλοδαπών ψηφοφόρων στο ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία προσφάτως συμφώνησε προκειμένου να μην ρισκάρει πολιτικά και να επωφεληθεί και αυτή από έστω από ένα μέρος των νέων ψηφοφόρων..

Ποιό απ'τα δύο μεγάλα κόμματα μπορεί όμως να εγγυηθεί πως το νέο εκλογικό σώμα ψηφοφόρων, μετά το αναφαίρετο δικαίωμα που θα αποκτήσουν, δεν θα στρέψει μαζικά την εκλογική του δύναμη σε απαιτήσεις που πολύ σύντομα θα δημιουργήσουν τις τέλειες συνθήκες για νέους "ηγέτες" !!!

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Η Ελληνική υπαιτιότητα και η χυδαία Γερμανική αντίδραση

Η Ελληνική υπαιτιότητα και η χυδαία Γερμανική αντίδραση

"Βαραίνει" το κλίμα ανάμεσα σε Γερμανία και Ελλάδα, με υπαιτιότητα πολιτικών και ΜΜΕ!!!
Για το ελληνικό κατάντημα ασφαλώς και δεν είμεθα υπερήφανοι. Οι χρυσές μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά την Ελλάδα ευθύνονται για την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας. Από την άλλη μεριά, όμως, η στάση των "συμμάχων" Γερμανών είναι επιεικώς απαράδεκτη. Αντί να φροντίσουν για την επιστροφή του κατοχικού δανείου, του χρυσού, των κλεμμένων αρχαιοτήτων, καθώς και για την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων, συνεχίζουν να λοιδωρούν έναν ολόκληρο λαό.
Από τη μία, αμφότεροι οι εκφυλισμένοι πολιτικάντηδες ελαφροψοφοδεξιοί και σοσιαΛηστές της μίζας και της λοβιτούρας, κατάφεραν μέσα από το σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς να καρπωθούν σχεδόν στο σύνολό τους τόσο τα ευρωπαϊκά πακέτα, όσο και τη φορολόγηση των πολιτών. Ήδη από τη δεκαετία του '80 οι πρώην ζιβαγκοφόροι και νυν ψευτοσοσιαλιστές της αρπαχτής και της ρεμούλας νέμονταν την εισροή των κοινοτικών κονδυλίων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η επόμενη γενιά των νεοπλούτων. Λίγο αργότερα, στις αρχές του '90 μπήκαν δυνατά στον χορό οι μητσοτακικοί ψοφοδεξιοί για να λιγδώσει και αυτών το αντεράκι. Ξέχωρα του γεγονότος ότι τις χρεοκοπημένες κρατικές εταιρείες του αποτυχημένου ανδρεϊκού σοσιαλιστικού πειράματος, οι "εγκέφαλοι" του μητσοτάκη τις μεταπώλησαν καθαρές σε δικούς τους επιχειρηματίες. Φυσικά, το υπέρογκο χρέος αυτών που σχηματίστηκε κατά τη μοιραία δεκαετία του '80 μετεκυλήθη στις πλάτες του "κυρίαρχου" λαού.
Για να φθάσουμε στις αλχημείες των "εκσυγχρονιστών" της συμφοράς ώστε να μεθοδευτεί η είσοδος της Ελλάδος στην ΟΝΕ και συνακόλουθα στο Ευρώ, αφού πρώτα καταληστεύθηκαν οι περιουσίες αμέτρητων αφελών στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Και αφού, επίσης, ρημάχτηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία λόγωι της κακοδιαχείρισης και της εσπευσμένης, λανθασμένης όπως αποδείχτηκε, εισόδου των στο παιγνίδι των μετοχών και των ομολογιών` σε πρώτη φάση το 2000 (προ των εκλογών του Απριλίου για την εκλογική πριμοδότηση του ΠΑΣΟΚ) για να σηκώσουν τεχνητά την καταρρέουσα χρηματιστηριακή αγορά από τη βουτιά της μετά την σκόπιμη υπερτίμηση των κερδοσκόπων το καλοκαίρι του 1999. Με άλλα λόγια ο Σημίτης και οι εκσυγχρονιστές του θέλησαν να προστατεύσουν τη φούσκα που οι ίδιοι, μαζί με τους εξωτερικούς συνεργάτες των, δημιούργησαν ώστε να αρπάξουν ζεστό χρήμα και όχι μόνον.
Όσο για τη "Δημιουργική Λογιστική", αυτή επετεύχθη χάρις τις άοκνες προσπάθειες, του Χριστοφοράκου, των Γερμανών μεγαλοτραπεζιτών, καθώς και του αδελφού του Σημίτη που ζει μονίμως στη Γερμανία και νοιώθει υπερήφανος ως Γερμανός και όχι ως Έλλην. Ο στόχος προφανής. Φθηνά δάνεια μέσωι Ευρώ από τις γερμανικές τράπεζες για την κατανάλωση ολοένα και περισσοτέρων γερμανικών προϊόντων και υπηρεσιών. Την ίδια τακτική συνέχισε και ο επόμενος καθηγητής της αρλουμπολογίας, ο Αλογοσκούφης με την περιβόητη απογραφή, την αύξηση του ΦΠΑ από 18% σε 19%, την τοποθέτηση των υπολοίπων αποθεματικών των ταμείων σε άχρηστα ομόλογα, με αποκορύφωμα την εκτίναξη του χρέους σε ύψη που δεν κρυβόταν πια. Όταν το διεπίστωσε ο ανύπαρκτος θαμών των κολονακιώτικων μπαρ, αποφάσισε να προκηρύξει εκλογές με προφανή επιδίωξη τη σίγουρη ήττα και τη αποφυγή των ευθυνών.
Βεβαίως, ο επόμενος που ήταν να πάρει σειρά, ο αμερικάνος κλητήρας δηλαδή, γνώριζε τα πάντα, αλλά, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν απεκάλυψε τίποτα. Επειδή όμως είναι τόσο ανίκανος όσο δεν παίρνει, με τα διαρκή λεκτικά του ατοπήματα προκέλεσε τη φρενήρη άνοδο των spreads με αποτέλεσμα ο δανεισμός της χώρας να καθίσταται απαγορευτικός. Άλλωστε πρόκειται για έναν χαμηλόβαθμο υπάλληλο που αρκείται στη θέση του Έλληνος νομάρχη, ή στην καλλίτερη των περιπτώσεων, σε αυτή του περιφερειάρχη. Το ζήτημα, φυσικά που τίθεται είναι γιατί να πληρώνει την ανεπάρκειά του ο κόσμος. Ας πρόσεχαν όμως όταν εισερχόντουσαν στις... κάλτσες για να ψηφίσουν ένα σκέτο μηδενικό εις το...πηλίκιον. Σε όλα αυτά να προσθέσουμε το...κατιτίς που έπαιρνε σύσσωμη η αριστερά του "πόνου" και της "κλάψας" για το "δίκαιο" του εργάτη, με σκοπό να συνεχίζει να "παλεύει" για αυτό.
Από την άλλη έχουμε τους Γερμανούς να ζητούν τα ρέστα. Οι ίδιοι που βοήθησαν χώρες, όπως η Ελλάδα, προκειμένου να ενταχθούν στο ενιαίο νόμισμα, με το αζημίωτο φυσικά,:cool: τώρα φωνασκούν δήθεν για τους απατεώνες τους Έλληνες. Γιατί άραγε; Μα φυσικά για να κρύψουν τα δικά των οικονομικά χάλια. Η αλήθεια είναι ότι τα νούμερα της γερμανικής οικονομίας προκαλούν ίλιγγο στους απογόνους των γότθων και των ούννων.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Το Γερμανικό ΑΕΠ κατά το 2009 μειώθηκε κατά 5%. Ποσοστό πρωτοφανές από καταβολής της Ομοσπονδιακής Γερμανίας το 1949. Τέτοια μείωση του ΑΕΠ είχε να γνωρίσει η χώρα από το 1932, λίγο πριν αναλάβει τις τύχες της ο... θείος Αδόλφος. Οι ίδιοι οι Γερμανοί θεωρούν κατόρθωμα το να κρατήσουν το έλλειμά τους στο 2,9% το 2009, αλλά δεν δείχνουν να ανησυχούν για το γεγονός ότι για το 2010 το έλλειμά των προβλέπεται να αυξηθεί στο 6% (υπενθυμίζω ότι το πλαφόν ελλείματος για μία χώρα της ευρωζώνης είναι στο 3%).
Έπειτα, το δημόσιο χρέος των, από το 66% το 2008, βαίνει ολοταχώς κοντά στο 80%, τη στιγμή που ο ανώτατος επιτρεπτός δείκτης, με βάση τη συμφωνία του Μάαστριχτ, βρίσκεται στο 60%. (Και πάλι σε αυτό το σημείο να αποκαλύψω ότι η Ελλάς, ήδη από τη δεκαετία του '90 είχε ξεπεράσει το όριο του Μάαστριχτ, αλλά αυτό φαίνεται διόλου δεν ανησύχησε τους εταίρους μας και δει τους Γερμανούς). Επομένως, όταν εκείνοι που θεωρούνται η "ατμομηχανή" της Ευρώπης κινούνται εκτός των αποδεκτών οικονομικών ορίων, πως ζητούν από μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, να είναι ακριβείς; Είναι αυτονόητο, βεβαίως, ότι δεν δυνάμεθα να συγκρίνουμε αμφότερες τις δύο οικονομίες Γερμανική και Ελληνική. Από τη στιγμή που οι ίδιοι δυσκολεύονται αφάνταστα, με τους οικονομικούς των δείκτες να βρίσκονται στο ναδίρ, θα έπρεπε να περιμένουν ότι η ασθενής ελληνική οικονομία δεν γίνεται να βελτιωθεί θεαματικά, και μάλιστα εντός τριών ετών, ακόμη και με τα πλέον επαχθή μέτρα` διότι έτσι ελλοχεύει ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε άλλες καταστάσεις, μη πολιτισμένες.
Εξετάζοντας τώρα τις Γερμανικές τράπεζες, σύμφωνα με δική τους εφημερίδα (Die zeit), θα διαπιστώσουμε ότι έχουν δανείσει διάφορα ευρωπαϊκά κράτη με το ασύλληπτο ποσόν των 2,2 τρις Ευρώ (Προσέξτε ΤΡΙΣ). Από αυτά η Ισπανία έχει λάβει 237 δις, η Ιταλία 202, η Ιρλανδία 183 και η Ελλάς μόνο 38. Εάν διαιρέσουμε τα 38 δις με τα 2,2 τρις, τότε το ελληνικό δάνειο αντιστοιχεί μόλις στο 1,8% του συνόλου που έχουν χορηγήσει οι Γερμανοί σε άλλες χώρες. Από αυτό, βγάζουμε αβίαστα το συμπέρασμα ότι χτυπούν το καμπανάκι στους άλλους με το να γρονθοκοπούν ανελέητα τον ελληνικό πυγμαχικό σάκκο (με άλλα λόγια χτυπούν το σαμάρι για να τ'ακούσει το γαϊδούρι). Εάν σε αυτό συνδυάσουμε την απώλεια τεραστίων ποσών από τα Γερμανικά τραπεζικά ιδρύματα λόγωι της συμμετοχής των στον παγκόσμιο χρηματιστηριακό τζόγο των παραγώγων και των άλλων προϊόντων υψηλού κινδύνου, τότε θα καταλάβουμε γιατί έχουν χάσει την ψυχραιμία των.
Υπάρχει, όμως, ακόμη ένας λόγος για αυτήν την ξαφνική δυσκοιλιότητα που νοιώθουν οι Γερμανοί όταν αναφέρονται στην Ελλάδα. Θα τον εντοπίσουμε στην πίεση για την αγορά των Γιουροφάιτερ, για την παραλαβή των υποβρυχίων, στην προσπάθεια για την εξαγορά του υπολοίπου ΟΤΕ (ο οποίος προσέφερε μεγάλο ποσοστό κερδών στα συνολικά της Doitse Telekom), στο κλείσιμο του σκανδάλου της ziemens και στην αποκλειστικότητα δανειακής χορηγήσεως.
Τελειώνοντας, θα κάνω μία μικρή αναφορά και στους έτερους Καππαδόκες που πρωτοστατούν στη δυσφήμιση των Ελλήνων (πλην των πολιτικών αγυρτών φυσικά), στους Άγγλους. Και εκεί λοιπόν η πτώση του ΑΕΠ ήταν πρωτοφανής, φθάνοντας στο ποσοστό του 4,8%. Το γεγονός είναι εντυπωσικό, δεδομένου ότι τέτοια πτώση στο ΑΕΠ της Αγγλίας είχε να συμβεί από το...1921, δηλαδή τρία χρόνια μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου. Να σημειώσω επίσης ότι η χώρα βρίσκεται εκτός της ζώνης του Ευρώ, έχουσα το δικό της νόμισμα: Τη Λίρα. Τούτο σημαίνει πάρα πολλά για όσους γνωρίζουν. Έχουμε, παραδείγματος χάριν, τη δήλωση του Amser Mayer Rothchild: "Δεν με ενδιαφέρει να μου παραχωρήσει μια χώρα την διακυβέρνηση, ούτε να μου δώσει τη δυνατότητα να νομοθετώ τους νόμους της, αρκεί να έχω τη δυνατότητα να εκδίδω το νόμισμά της."
Πηγή
http://kostasxan.blogspot.com/2010/02/blog-post_25.html

Πεντάγωνο: Να, ποιοί είναι οι απατεώνες της Ευρώπης!

Πεντάγωνο: Να, ποιοί είναι οι απατεώνες της Ευρώπης!

Άρματα μάχης από ...βούτυρο και υποβρύχια που γέρνουν αξίας περίπου πέντε δις μας έχουν πουλήσει οι γερμανοί,οι οποίοι μας κατηγορούν ως απατεώνες της Ευρώπης και μας δείχνουν ...δάχτυλο μέσω Αφροδίτης της Μήλου.

Το Βερολίνο έχει πουλήσει στην Ελλάδα 170 καινούργια Leopard και 253 μεταχειρισμένα. Κόστος; Πάνω από δύο δις!

Τα άρματα έχουν παρουσιάσει ρωγμές στη θωράκισή τους και τα κανόνια τους ...ξεφλουδίζουν μετά από κάθε βολή!

Οι Γερμανοί προσπάθησαν να ρίξουν την ευθύνη σε Ελληνικές εταιρείες που είχαν εμπλακεί στη συμπαραγωγή σε ότι είχε να κάνει με τις ρωγμές.

Για το ξεφλούδισμα κατηγορούσαν τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ότι δεν συντηρούν σωστά τα άρματα.

Μόνο που ίδια ακριβώς προβλήματα παρουσίασαν και τα άρματα μάχης του γερμανικού στρατού!

Τελικά το πρόβλημα εντοπίστηκε στη ποιότητα του χάλυβα που χρησιμοποιήθηκε και τον οποίο είχαν προμηθευτεί από την Σουηδία.

Προς το παρόν οι Γερμανοί σφυρίζουν αδιάφορα υποσχόμενοι ότι θα βρουν λύση.

Ίδιες υποσχέσεις είχαν δώσει και για τα υποβρύχια.Τέσσερα χρόνια μετά όχι μόνο δεν έχουν λύσει το πρόβλημα αλλά μας απειλούν και με κλείσιμο των ναυπηγείων Σκαραμαγκά.

Μετά απ´όλα αυτά είναι λογικό στο ελληνικό Πεντάγωνο να ...δείχνουν δάχτυλο!
http://www.sigmalive.com/news/greece/241630

*Αυτό το "μας κατηγορούν" αφιερώνεται εξαιρετικά σε όλους εκείνους που πιστεύουν οτι η Ελλάδα και Κύπρος δεν είναι ενιαίος χώρος.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_2369.html

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

Ο ΠΑΛΑΙΧΘΩΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙ

ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΤΗΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/02/2010 ΣΤΙΣ 8:00 ΜΜ

ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΤΟΥΣΑ


ΜΕ ΘΕΜΑ:
ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ


--------------------------------------------------------------------------------


ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΤΟΥ ΕΓΚΕΛΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΕΣΤΗΚΥΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ
ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ
ΘΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

ΠΗΓΗ: http://palaixthon.ath.cx/mathimata.htm

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2010 ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ;



ΧΕΡΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ Επίσκεψη του Προέδρου του ΛΑΟΣ σε δυο πολιτικούς κρατούμενους, στο δημοσιογράφο Δ. Παπαγεωργίου και τον ειδικό φρουρό του Α.Τ Ακροπόλεως Αλ. Παπαπέτρου οι οποίοι μπήκαν στο στόχαστρο του Υπ. Προστασίας του Αριστερού πολίτη και παραμένουν φυλακισμένοι στο Κορυδαλλό.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΞΥΛΟΚΟΠΗΣΑΝ

ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΞΥΛΟΚΟΠΗΣΑΝ

Μια ιδιαίτερη είδηση πέρασε στα ψιλά αυτές τις μέρες. Η επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας των Οικολόγων-Πράσινων, πρώην υποψήφια ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ιδρύτρια του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων εν Ελλάδι (και μόνιμη κατήγορος των σωμάτων ασφαλείας για …βασανιστήρια λαθρομεταναστών), τακτική εισηγήτρια της “ένωσης πολιτών κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας”, ιδρυτικό μέλος κάμποσων ΜΚΟ και χαίρουσα διαφόρων άλλων ιδιοτήτων και τίτλων κρατικής αναγνώρισης, Μαρία Πίνιου-Καλλή, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού και ληστείας από… μετανάστες! Μεταφέρουμε από την Καθημερινή, μερικά άξια σχολιασμού αποσπάσματα:
Ηταν το βράδυ της Κυριακής 31ης Ιανουαρίου –ξημερώματα προς Δευτέρα– όταν η κ. Πίνιου – Καλλή, γιατρός και ιδρύτρια το 1989 του περίφημου Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, παρέα με μία φίλη της έβγαιναν από το γνωστό καλλιτεχνικό στέκι «Αλεκτον» στον Κεραμεικό. «Ηταν γύρω στις 2 το βράδυ και θυμάμαι ότι η βραδιά ήταν πολύ ευχάριστη, φύσαγε ένα ελαφρύ αεράκι, δεν έκανε κρύο», λέει στην «Κ». Ούτε 50 μέτρα δεν έκαναν και εμφανίστηκε ένα ταξί, θα το μοιράζονταν.





Πρώτη μπαίνει η φίλη της, ενώ η Μαρία κάνει τον γύρο του αυτοκινήτου για να μπει από την άλλη πλευρά. Είχε μπει σχεδόν η μισή μέσα όταν είδε μια ομάδα πέντε ατόμων να πετάγονται από μία γωνία και να έρχονται προς το μέρος της. «Ηθελαν να μου πάρουν την τσάντα. Ηταν κρεμασμένη, όμως, στον ώμο μου, οπότε με τράβηξαν κι εμένα κάτω και άρχισαν να με σέρνουν στο οδόστρωμα». Μεγάλη ήταν η ατυχία της που, την ώρα της επίθεσης, ούτε ο οδηγός του ταξί ούτε η φίλη της αντιλήφθηκαν το παραμικρό, συνομιλώντας έντονα μεταξύ τους. Αντίθετα, από τις φωνές βγήκαν έξω οι θαμώνες παρακείμενου μπαρ. «Το θέαμα που αντίκρισαν πρέπει να ήταν τρομακτικό, μια κι επειδή εγώ πέφτοντας από το ταξί πλάκωσα την τσάντα μου, η ομάδα των νεαρών με χτυπούσε ανελέητα στο πρόσωπο, στα πλευρά, σε όλο το σώμα», διηγείται η κ. Πίνιου – Καλλή.

«Τους κυνήγησαν, αλλά μου είχαν ήδη αποσπάσει την τσάντα κι έτρεχαν. Δεν τους έπιασαν». Από τις πρώτες στιγμές είχε αντιληφθεί ότι οι δράστες δεν ήταν Ελληνες και καθώς παρέμενε αιμόφυρτη στο οδόστρωμα, συνειδητοποιούσε ότι το ψυχολογικό σοκ ήταν μεγαλύτερο και από τον σωματικό πόνο. «Πρέπει να καταλάβετε ότι για μένα ήταν διπλό το χτύπημα. Είκοσι πέντε χρόνια ασχολούμαι με μετανάστες και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τις μπότες τους, να με κλωτσούν. Ενιωσα την τρομακτική βία, αυτή που έχω εκπαιδευθεί να αναγνωρίζω στους άλλους και να προσπαθώ να την θεραπεύσω».

Το πρώτο που μας κάνει εντύπωση είναι η περιγραφή της για το συμβάν. Φανταστείτε την σκηνή: Έχει ανοίξει την πόρτα του ταξί, έχει μπει σχεδόν η μισή μέσα, όπου ήδη βρίσκεται η φίλη της, βλέπει 5 άντρες να πετάγονται από μια γωνία και να την πλησιάζουν, τραβάνε την τσάντα της, σέρνοντας και την ίδια έξω, την χτυπούν ανελέητα, αυτή φωνάζει, οι θαμώνες παρακείμενου μπαρ ακούν τις φωνές, βγαίνουν έξω και κυνηγούν τους αλλοδαπούς, ενώ η φίλη της και ο ταξιτζής δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα, γιατί …συνομιλούσαν έντονα μεταξύ τους. Δεν θα κάνουμε υποθέσεις για το τι λόγους έχει για να αποφεύγει την κλήση σε κατάθεση της φίλης της και του οδηγού. Είναι όμως φανερό ότι τα πράγματα δεν μπορεί να έγιναν όπως ακριβώς τα περιγράφει. Μας επιτρέπεται λοιπόν να αμφιβάλλουμε για την ειλικρίνειά της ως άτομο. Καθόλου παράξενο, αν αναλογιστούμε τις κατηγορίες που εξαπολύει κατά καιρούς έναντι λιμενικών, ειδικών φρουρών, αστυνομικών, στρατιωτών, κλπ, στα πλαίσια της προσπάθειας “δικαίωσης” των λαθρομεταναστών.

Όμως, το καλύτερο και πιο μελό μέρος της περιγραφής της περιπέτειας της κυρίας “θέλω-να-γίνω-τουλάχιστον-βουλευτής” ακολουθεί:

Την επόμενη κιόλας μέρα, η αστυνομία ειδοποίησε την κ. Πίνιου – Καλλή ότι κάποια από τα πράγματά της είχαν βρεθεί – τα είχε πάνω του νεαρός Βούλγαρος που είχε συλληφθεί. Δεκαεννιά χρόνων παιδί. «Ελάτε στο τμήμα να καταθέσετε μήνυση», της είπαν. «Θυμάμαι, καθόμουν στο κρεβάτι, ακόμα σε μαύρα χάλια και σκεφτόμουν αυτό το παιδί. Σκεφτόμουν και όλους τους άλλους, τους υπεύθυνους για πολύ πιο σοβαρά αδικήματα που βρίσκονται όμως έξω, ανενόχλητοι συνεχίζουν τη ζωή τους. Μήπως για ένα 19χρονο παιδί δεν είναι αρκετή τιμωρία αυτό που περνάει ήδη; Να βρίσκεται στα κρατητήρια της Ομόνοιας;» Δεν δέχθηκε να την επισκεφθεί ιατροδικαστής, παρά ξεκίνησε για το αστυνομικό τμήμα. Ο νεαρός της φώναζε από μακριά: «Κυρία, είδες εμένα; Εμένα είδες να σου παίρνω την τσάντα;» «Το μόνο που του είπα εγώ ήταν “θα το έκανες αυτό στη μητέρα σου;”»

«Τι θα γίνει, λοιπόν; Θα κάνετε μήνυση;» Ο αστυνόμος ήταν ανυπόμονος. «Φυσικά», πήρε την απάντηση από την κ. Καλλή, που συνέχισε: «Θα τον γράψετε, όμως, σε κάποιο κολέγιο να μάθει γράμματα που δεν ξέρει; Θα του φέρετε ψυχολόγο να καταπραΰνει τις πληγές του; Θα του κόψετε κι έναν κοινωνικό μισθό να μην αναγκάζεται να κλέβει για να ζει;» «Ε, όχι». «Τότε, λυπάμαι, δεν κάνω καμία μήνυση.»

Αναδημοσίευση απο http://dhmopshfisma.blogspot.com

http://antipliroforisi.blogspot.com/2010/02/blog-post_18.html

Συγκέντρωση στην πλατεία Αμερικής την Τετάρτη 24/2/2010 στις 7 μ.μ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Κίνηση πολιτών του 6ου διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων

Συγκέντρωση στην πλατεία Αμερικής την Τετάρτη 24/2/2010 στις 7 μ.μ.


Αγαπητέ συμπολίτη,

Είμαστε ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων που κατοικούμε γύρω από την πλατεία Αμερικής, στην Κυψέλη και γενικότερα στις περιοχές του 6ου διαμερίσματος που όπως φαίνεται έχει σχεδιαστεί από τους κυβερνώντες μας να αλωθεί, να χάσει την ελληνική ταυτότητά του από λαθρομετανάστες κάθε εθνικότητας που συρρέουν ανεξέλεγκτα κατά χιλιάδες την τελευταία δεκαετία. Η κεντρική λεωφόρος της περιοχής μας, η οδός Πατησίων με θέα τον Παρθενώνα μας, οι πλατείες μας , οι δρόμοι μας έχουν μετατραπεί από παράνομους εμπόρους σε ένα υπαίθριο παζάρι, κάκιστης αισθητικής. Εκατοντάδες προκλητικοί Ασιάτες, Αφρικανοί, Πακιστανοί απλώνουν τα σεντόνια τους έξω από τα καταστήματά μας που κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Στη θέση τους ανοίγουν λαθρομετανάστες καταστήματα, οι περισσότεροι χωρίς άδειες που τις περισσότερες φορές πίσω από τη νόμιμη ταμπέλα κρύβονται προσφιλείς τους παράνομες δραστηριότητες (ναρκωτικά, πορνεία), διανυκτερεύοντας όλη τη νύχτα.
Ολόκληρο το 6ο διαμέρισμα είναι πλέον ένα γκέτο από αμέτρητους και μη καταγεγραμμένους λαθρομετανάστες που κατουρούν και αφοδεύουν όπου βρουν , στις πλατείες μας, στις πόρτες μας και ενοχλούν σεξουαλικά τις γυναίκες. Τίθεται σοβαρότατος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Κάθε δρόμος μας, κάθε πλατεία μας, είναι δικό τους σημείο αναφοράς.
Εμείς παρακολουθούμε ανήμποροι αυτό το οικτρό θέαμα της πλήρους απαξίωσης της κάθε γειτονιάς μας μη έχοντας συμπαράσταση από κανένα φορέα της πολιτείας. Τα ακίνητα μας πωλούνται για ένα κομμάτι ψωμί, βιώνουμε απεγνωσμένοι την καθημερινότητά μας, απογοητευμένοι για το μέλλον.
Έχει άραγε τέτοια δικαιώματα μια Προεδρευόμενη Δημοκρατία, να φέρνει δηλαδή την πλήρη καταστροφή σε συνοικίες του 6ου διαμερίσματος και την απόγνωση στους κατοίκους της;
Η επιστέγαση όλων των προηγούμενων υπαρχόντων προβλημάτων (συγκοινωνιακό, νέφος, τσιμεντοποίηση, έλλειψη πρασίνου), ήταν η πλήρης γκετοποίηση της περιοχής μας. Δυστυχώς δεκάδες πολιτιστικοί φορείς ψυχορραγούν στις γειτονιές μας, θέατρα, πνευματικά κέντρα κλπ. λόγω μη προσέλευσης κόσμου στις τριτοκοσμικές γειτονιές μας που τα μαχαίρια βγαίνουν τόσο εύκολα !
ΦΤΑΝΕΙ ΟΜΩΣ ΠΙΑ είμαστε αποφασισμένοι να παλέψουμε πέρα από τις επιθέσεις που δεχόμαστε ότι είμαστε ρατσιστές και φασίστες.
ΦΤΑΝΟΥΝ οι υποσχέσεις και οι φθηνές δικαιολογίες.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την άμεση απογκετοποίηση της περιοχής μας , με την καταγραφή των αλλοδαπών και τον καταμερισμό τους ισομερώς σε όλα τα διαμερίσματα του Δήμου & ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ των Ελλήνων που δυστυχώς για το κέρδος νοικιάζουν τα διαμερίσματα και τις υπόγειες αποθήκες τους αλλάζοντας χρήση, σε 20 και 30 άτομα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ τον τερματισμό της παράνομης κατάληψης της Δημοτικής αγοράς Κυψέλης & την αξιοποίηση της από το Δήμο

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την απόσυρση του αντισυνταγματικού λαθρομεταναστευτικού ν/σ & τη διενέργεια δημοψηφίσματος – Πολιτικά δικαιώματα μόνο σε Έλληνες πολίτες

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ για μια αξιοπρεπή ζωή στην πόλη μας!!!!!!
http://deltio11.blogspot.com/2010/02/blog-post_515.html

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

ΘΡΑΚΗ - ΟΙ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

ΘΡΑΚΗ - ΟΙ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ
Πρώην Υπουργός
Ο ισχυρισμός των Τούρκων ότι καταπιέζεται η τουρκική μειονότητα στη Θράκη και η επιδίωξη τους για συνδιοίκηση της Θράκης, είναι στόχος απορριπτέος πλην των ανωτέρω γεγονότων και διότι οι Τούρκοι παραβίασαν τους ακόλουθους δύο ουσιώδεις όρους της Συνθήκης της Λωζάνης: Ότι είναι θρησκευτικός ο χαρακτήρας των μειονοτήτων και ότι θα διατηρηθεί η αριθμητική ισορροπία των μειονοτήτων.

ΘΡΑΚΗ - ΟΙ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Όταν ήμουν Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης ο Καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νίκος Μουτσόπουλος, μου ζήτησε να χρηματοδοτήσω ανασκαφές στην περιοχή που είναι τα χωριά στα οποία κατοικούν Πομάκοι. Του έδωσα χρήματα από το Πρόγραμμα Παραμεθορίων Περιοχών. Όταν έκανε την ανασκαφή, μου είπε ότι βρήκε χριστιανική εκκλησία. Οι Πομάκοι που χρησιμοποίησε για την ανασκαφή είπαν του: «Χριστιανοί δεν έζησαν εδώ». Τους απάντησε: «Εσείς ήσαστε χριστιανοί και σας έκαναν Μουσουλμάνους». Τα γεγονότα αυτά και τον βίαιο εξισλαμισμό των Πομάκων αναφέρει η Αιμιλία Λαδοπούλου από βουλγάρικες πηγές και από τον Τσέχο Γλωσσολόγο και Ιστορικό Leopold Geitler. [Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ - 10 Φεβρουαρίου 2010].

Το ότι οι Πομάκοι ήταν Χριστιανοί επιβεβαιώνεται και εκ του ότι οι Πομάκοι διατηρούν χριστιανικά έθιμα, όπως π.χ. στη ζύμη για το ψωμί κάνουν τον σταυρό και πριν από το κόψιμο του ψωμιού το σταυρώνουν με το μαχαίρι, επίσης σταυρώνουν τα παιδιά όταν πρόκειται να κοιμηθούν. Οι Πομάκοι εκδίδουν στην Κομοτηνή την εφημερίδα «Ζαγόρισσα» στην ελληνική γλώσσα και τιμούν την Παναγία, την οποία αποκαλούν Μυριάμ. [Λεπτομέρειες σε άρθρο της Αιμιλίας Λαδοπούλου - ΕΣΤΙΑ, 31.12.2009].

Οι Πομάκοι διαφέρουν φυσιογνωμικά από τους Τούρκους και προϋπήρχαν ιστορικά προ της αφίξεως των Τούρκων. Τότε ήσαν γνωστοί ως Αγριάνες.

Εθνική προσφορά αποτελεί η έκδοση από τον Πρόεδρο της ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ, Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, Λεξικού Ελληνο-Πομακικής Γλώσσας και βιβλία για τα σχολεία της δημοτικής εκπαίδευσης.

Στο Παππίκιο όρος τον 11ο αιώνα υπήρχαν δεκάδες Μοναστήρια και επί των ημερών που ήμουν Υπουργός έγιναν ανασκαφές και αποκαλύφθηκαν ψηφιδωτά και χριστιανικά τεκμήρια.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία μου με τον τότε Σωματάρχη του 4ου Σώματος Στρατού στην Ξάνθη, με πληροφόρησε ότι και ο στρατός έχει επισημάνει θέσεις χριστιανικές (νεκροταφεία).

Οι πρώτοι ημίθεοι όπως ο Ορφέας, ο Μουσαίος, ο Ευμόλαος ήταν Θράκες. Ο Πρωταγόρας, ο Λεύκιππος, ο Εκκαβαίος, ο γλύπτης Πρίνιος, ο αρχιγραμματέας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ευμένης και κυρίως Δημόκριτος ο-ο πατέρας της Θεωρίας του Ατόμου-ήταν Θράκες.

Η λατρεία του Διονύσου από τη Θράκη διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Οι βασιλείς της Θράκης ισχυρίζοντο ότι κατάγονται από τον Ερμή.

Το 1980 έγινε στο Βελιγράδι Συνέδριο της ΟΥΝΕΣΚΟ. Τηλεφώνησα στον Καθηγητή Γρηγόριο Κασιμάτη (Πρέσβη μας στην ΟΥΝΕΣΚΟ) και του ζήτησα να προτείνει διοργάνωση Συνεδρίου από την ΟΥΝΕΣΚΟ για τον Δημόκριτο στην Ξάνθη. Αποφασίστηκε και το Συνέδριο αυτό έγινε το 1982 στην Ξάνθη. Το φιλοξένησε το Δημοκρίτειο ίδρυμα της Ξάνθης και έλαβαν μέρος πολλοί Ατομικοί Επιστήμονες, οι οποίοι αναφέρθηκαν στην ειρηνική και οικολογική χρησιμοποίηση της ατομικής ενέργειας.

Πρέπει να προβληθούν τα Άβδηρα και η Σαμοθράκη, όπου βρέθηκε η Νίκη της Σαμοθράκης - το σημαντικότερο έκθεμα του Μουσείου του Λούβρου - και όπου ο Φίλιππος γνώρισε την μητέρα του Αλέξανδρου, την Ολυμπιάδα.

Ο ισχυρισμός των Τούρκων ότι καταπιέζεται η τουρκική μειονότητα στη Θράκη και η επιδίωξη τους για συνδιοίκηση της Θράκης, είναι στόχος απορριπτέος πλην των ανωτέρω γεγονότων και διότι οι Τούρκοι παραβίασαν τους ακόλουθους δύο ουσιώδεις όρους της Συνθήκης της Λωζάνης: Ότι είναι θρησκευτικός ο χαρακτήρας των μειονοτήτων και ότι θα διατηρηθεί η αριθμητική ισορροπία των μειονοτήτων.

Όταν ήμουν Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης ήρθε στο γραφείο μου αμερικανός δημοσιογράφος και μου ζήτησε να τον διευκολύνουν οι αρχές της Θράκης για να εξετάσει καταγγελία Τούρκων, ότι καταπιέζονται οι Τούρκοι. Του υποσχέθηκα ότι θα το φροντίσω, αλλά πρέπει να ξέρει ότι η ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη ήταν τότε μόνο περί τους 3.000, ενώ το 1920 ήταν 200,000 και πλέον. Αντιθέτως η μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη αυξήθηκε από το 1921 κατά 30%. και τον ερώτησα ποιος ποιόν πιέζει? Ο αμερικανός δημοσιογράφος μου απάντησε ότι δεν θα πάει στη Θράκη κατόπιν των όσων του είπα.

Όταν ήταν Πρόεδρος της ΕΟΚ ο Ντελόρ, ανέθεσε στον Ισπανό Καθηγητή Σεγκουάν να εξετάσει το θέμα των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Για τη μουσουλμανική μειονότητα στην έκθεση ο Καθηγητής έγραψε ότι απολαμβάνει όλων των δικαιωμάτων, ότι τα σχολεία λειτουργούν κανονικά με δαπάνη του ελληνικού δημοσίου και διδάσκεται η τουρκική.

Η φερόμενη ως τουρκική μειονότητα στη Θράκη δεν είναι τουρκική, αλλά μουσουλμανική, η οποία αποτελείται από τουρκογενείς, από Πομάκους και Αθίγγανους. Κατόπιν οργανωμένου σχεδίου της τουρκικής κυβερνήσεως παραβιάστηκε η αριθμητική ισορροπία των μειονοτήτων. Η παραβίαση της αριθμητικής ισορροπίας κορυφώθηκε το 1955, με το πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Νέρων έκαψε τη Ρώμη για να εξοντώσει τους Χριστιανούς. Οι Τούρκοι εφήρμοσαν άλλη μέθοδο για την εξόντωση του ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως, όπως συνάγεται από τα πρακτικά της Δίκης Μεντερές, τα αρχεία του ΝΑΤΟ, τις ομολογίες στην Τουρκική βουλή και άπειρα δημοσιεύματα ξένου τύπου.

Την 3.9.1955 η σύζυγος του Τούρκου Προξένου της Θεσσαλονίκης με Έλληνα φωτογράφο της Θεσσαλονίκης, έβγαλε φωτογραφίες του τουρκικού Προξενείου της Θεσσαλονίκης (όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ). Την επομένη αναχώρησε με τα παιδιά της στην Κωνσταντινούπολη και παρέδωσε τις φωτογραφίες σε εφημερίδες της Κωνσταντινουπόλεως. Στις 10 το πρωί της 5ης Σεπτεμβρίου 1955 ο φύλακας του Τουρκικού Προξενείου της Θεσσαλονίκης και ένας Τούρκος φοιτητής (ο οποίος αργότερα διορίστηκε Νομάρχης Καππαδοκίας), έριξαν στην αυλή του Προξενείου καψύλλιο δυναμίτιδας με συνέπεια να σπάσουν οι υαλοπίνακες του κτιρίου. Το πρωί της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 εφημερίδα της Κωνσταντινουπόλεως, σε έκτακτη έκδοση της, δημοσίευσε την προκατασκευασμένη ψευδή πληροφορία ότι ανατινάχτηκε στη Θεσσαλονίκη η οικία στην οποία γεννήθηκε ο Κεμάλ. Το απόγευμα της ίδιας μέρας τουρκικός όχλος, που είχε ήδη μεταφερθεί από την Ασιατική ακτή - βάσει σχεδίου των τουρκικών αρχών - εντός 9 ωρών κατέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη 4,500 καταστήματα Ελλήνων, 1.000 σπίτια, 73 εκκλησίας και 37 σχολεία, προέβη σε τυμβωρυχίες και βίασε 200 Ελληνίδες. Το ίδιο βράδυ έκαψαν το Ελληνικό Προξενείο στη Σμύρνη και λεηλάτησαν τα σπίτια των Ελλήνων Αξιωματικών που υπηρετούσαν στο εκεί κλιμάκιο του ΝΑΤΟ. Με τα γεγονότα αυτά, μεγάλος αριθμός Ελλήνων εγκατέλειψαν την Τουρκία και τις εκεί περιουσίες τους. Η Ελλάδα με έντονη πίεση Αμερικής και ΝΑΤΟ για αυτοσυγκράτηση, δεν αντέδρασε χάριν της συμμαχίας. Η μη άμεση καταδίκη των παρανόμων ενεργειών της Τουρκίας, αποθράσυνε τους Τούρκους, οι οποίοι χρησιμοποίησαν έκτοτε ακατονόμαστα εκβιαστικά μέτρα (αστυνομικά, οικονομικά και άλλα), με στόχο τον εξαναγκασμό προς φυγή και των υπόλοιπων Ελλήνων.

Όταν ήμουν Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία έκαναν εκδρομή στις πόλεις και τα χωριά που είχαν ζήσει. Επιστρέφοντας μου έλεγαν με δάκρυα στα μάτια την συγκίνησή τους από τις συναντήσεις τους με τους Τούρκους που τώρα ζούσαν στα χωριά αυτά .. Πιστεύω ότι ο τουρκικός και ο ελληνικός λαός μπορούν να ζήσουν ειρηνικά αν οι αξιωματούχοι της Τουρκίας συνειδητοποιήσουν τα οφέλη των δύο λαών που θα αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα ειρήνης στην περιοχή.

Νίκος Μάρτης
Πρώην Υπουργός

http://www.hellenicnews.com/gr/readnews.html?newsid=11522〈=GR



Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_7601.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+InfognomonPolitics+(InfognomonPolitics)#ixzz0fv98EJKO
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_7601.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+InfognomonPolitics+(InfognomonPolitics)

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

«Οι Μινωίτες ανακάλυψαν την Αμερική 3.700 χρόνια πριν από τον Κολόμβο»,

ΝΕΑ ΘΕΩΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΕΤΑΝΟ ΓΚΑΒΙΝ ΜΕΝΖΙΣ «Η Αμερική ανακαλύφθηκε από Μινωίτες θαλασσοπόρους»

«Οι Μινωίτες ανακάλυψαν την Αμερική 3.700 χρόνια πριν από τον Κολόμβο», υποστηρίζει Βρετανός συγγραφέας και αντιπλοίαρχος σε υπό έκδοση βιβλίο, που ήδη συναντά αντιρρήσεις

οιος λαός κατάφερε να αξιοποιήσει τα ορυχεία χαλκού πριν από 4.200 χρόνια στα σύνορα μεταξύ Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών; Και πώς βρέθηκαν ίχνη νικοτίνης στην αρχαία Αίγυπτο; Λύση σε ένα από τα «μεγαλύτερα μυστήρια» της αρχαιολογίας έρχεται να δώσει το υπό έκδοση βιβλίο του Γκάβιν Μένζις, ο οποίος υποστηρίζει ότι οι Μινωίτες ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να διασχίσουν τον Ατλαντικό και να πατήσουν το πόδι τους στην Αμερική, 3.700 χρόνια πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

Ο 72χρονος Βρετανός συγγραφέας, πρώην αντιπλοίαρχος υποβρυχίου του βασιλικού ναυτικού, είχε προκαλέσει σάλο πριν από οκτώ χρόνια με το πρώτο του βιβλίο «1421: η χρονιά που η Κίνα ανακάλυψε την Αμερική», που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε 130 χώρες και στο οποίο διατεινόταν πως ένας Κινέζος ευνούχος είχε οδηγήσει έναν στόλο ιστιοφόρων στην Αμερική 71 χρόνια πριν από τον Κολόμβο.

Τώρα σειρά έχουν οι Μινωίτες θαλασσοπόροι. «Μπορούμε να κάνουμε ακριβείς εκτιμήσεις όσον αφορά το μήκος, το πλάτος και το βύθισμα των σκαφών και ως εκ τούτου να υπολογίσουμε την ποντοπόρο ικανότητά τους», εξηγεί στη «Wall Street Journal» ο συγγραφέας. «Τα σκάφη θα μπορούσαν να πλεύσουν με τον αέρα καθώς και με χαμηλότερο πανί σε περίπτωση θύελλας», είναι το πρώτο επιχείρημα του συγγραφέα. Και βασίζεται τόσο στις απεικονίσεις πλοίων σε μινωικές τοιχογραφίες όσο και στα ελάχιστα υπολείμματα του ναυαγίου του Uluburun που ανακαλύφθηκε το 1982 στη Μικρά Ασία και χρονολογείται με ακρίβεια στο 1305 π.Χ.- σώθηκε τμήμα από το σκαρί και το φορτίο περιείχε στοιχεία από εννέα διαφορετικούς πολιτισμούς της εποχής).

Επόμενος άσος στο μανίκι του συγγραφέα είναι αποδείξεις που σχετίζονται με το DΝΑ, καθώς υποστηρίζει πως διαθέτει στοιχεία ότι οι Μινωίτες έφεραν ένα σπάνιο γονίδιο που εντοπίζεται σήμερα ανάμεσα στους γηγενείς Αμερικανούς που ζουν γύρω από τη Λίμνη Σουπίριορ, κοντά στα αμερικανοκαναδικά σύνορα, όπου έχουν εντοπιστεί πλούσια κοιτάσματα χαλκού και χιλιάδες χάλκινα εργαλεία. Μάλιστα επικαλείται επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν πως ο «μοναδικής καθαρότητας χαλκός» της περιοχής της λίμνης ταιριάζει με τα ευρήματα του ναυαγίου του Uluburun. Τρίτη απόδειξη είναι η μεταφορά ενδημικών φυτών της Αμερικής σε άλλους πολιτισμούς: ίχνη νικοτίνης εντοπίστηκαν στην Αίγυπτο σε αρχαίες μούμιες και κόκκοι καλαμποκιού είναι χαραγμένοι στους ναούς τους (και ο καπνός και το καλαμπόκι ήταν άγνωστα στην περιοχή). «Οι Αιγύπτιοι όμως με τα σαθρά πλοία τους δεν ήταν ικανοί ναυτικοί», σημειώνει ο Γκάβιν Μένζις. «Μόνο οι Μινωίτες, με τους οποίους διατηρούσαν εμπορικές σχέσεις, μπορούσαν να κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια».

Αν όμως οι Μινωίτες είχαν μεταφέρει καπνό από την Αμερική στην Αίγυπτο, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ίχνη και στην Κρήτη; «Ένα έντομο που συνδέεται άμεσα με τον καπνό βρέθηκε θαμμένο στην ηφαιστειακή στάχτη περί το 1450 π.Χ. στο σπίτι ενός εμπόρου, στο Ακρωτήρι της Θήρας. Ονομάζεται Lasioderma Serricorne και ενδημεί στην Αμερική. Και ας μην ξεχνάμε πως ο καπνός δεν ευδοκιμούσε στην Ευρώπη το 1450 π.Χ.», υποστηρίζει ο συγγραφέας.


Άρχισαν οι αμφισβητήσεις
Πριν ακόμη το βιβλίο οριστικοποιήσει τίτλο και ημερομηνία κυκλοφορίας οι ατζέντηδες τρίβουν τα χέρια τους καθώς «η ιστορία που αναθεωρεί τα μέχρι τώρα δεδομένα πουλάει εξαιρετικά», όπως παραδέχεται ο ατζέντης του συγγραφέα Λουίτζι Μπονόμι.

Οι επιστήμονες είναι ήδη στις επάλξεις της αμφισβήτησης: «Δεν υπάρχουν στοιχεία για την εξερεύνηση ή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων από άλλους πέρα από τους γηγενείς Αμερικανούς», εκτιμά η αναπληρώτρια καθηγήτρια Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και ειδική στην προϊστορική αρχαιολογία της Λίμνης Σουπίριορ Σούζαν Μάρτιν.

«Θεωρητικά είναι πιθανό οι Μινωίτες να έφτασαν στην Αμερική», λέει ο ειδικός στη μινωική αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ Τζον Μπένετ. «Τα πλοία τους όμως ήταν πολύ μικρά για να μεταφέρουν ικανές προμήθειες και φορτίο για ένα τόσο μακρινό ταξίδι».

Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας που ηγήθηκε των ανασκαφών του Uluburum Κεμάλ Πουλάκ. «Δεν θα ήταν εφικτό ένα τόσο φιλόδοξο ταξίδι. Παρά το γεγονός ότι τα πλοία ήταν γερά, δεν είχαν κατάστρωμα που να αντέχει στις καταιγίδες και τις θαλασσοταραχές» ενώ προσθέτει πως ο χαλκός από το ναυάγιο του Uluburum προέρχεται από την Κύπρο.

Εκτός βεβαίως από τις αντιρρήσεις υπάρχουν κι εκείνοι που συντάσσονται με τον Βρετανό συγγραφέα. Όπως ο ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον Καρλ Γιόχανσεν που επικροτεί τη νέα θεωρία και δηλώνει πως είναι «πεπεισμένος πως οι Μινωίτες δεν ήταν ούτε οι πρώτοι ούτε οι μόνοι που κατάφεραν να διαπλεύσουν τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό».

«Χρειάζονταν ορμητήρια»
«Διατυπώνονται διαρκώς καινοφανείς θεωρίες από ερευνητές που προσπαθούν να παρουσιάσουν απόψεις για να αυξήσουν τις μετοχές και τις πωλήσεις των βιβλίων τους», παρατηρεί από την πλευρά του στα «ΝΕΑ» ο ομότιμος καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γεώργιος Κορρές. «Όσον αφορά τις απόψεις του κ. Μένζις, θα ήθελα να επισημάνω πως οι Αιγύπτιοι είχαν κάνει υπερπόντια ταξίδια προς Νότον. Δεύτερον, πώς ήταν δυνατόν να διαπλέουν τόσο μικρά πλοιάρια τη νύχτα τον Ατλαντικό; Μπορεί να έκαναν μεγάλα ταξίδια, αλλά η προώθηση γινόταν σταδιακά, καθώς τη νύχτα τα πλοιάρια σταματούσαν σε όρμους, νησάκια και ακρωτήρια με τα οποία είναι διάσπαρτο το Αιγαίο. Και τέλος, πώς μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι Αιγύπτιοι να εντόπισαν καπνό και καλαμπόκι στους λαούς που ζούσαν προς Νότον ή στους λαούς της Εγγύς Ανατολής;».

Μαίρη Αδαμοπούλου
ΝΕΑ
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/02/blog-post_7655.html

ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΟΛΟΜΟΥ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΗΡΩΙΚΗ...

Έχουν πει πως το δέντρο της ελευθερίας ποτίζεται με αίμα. Ο Καραθανάσης, ο Γιαλοψος, ο Βλαχάκος, ο Ισαάκ, ο Σολωμός, ο Ηλιάκης μας δίνουν εγγύηση με τη θυσία τους υπογεγραμμένη με το Άγιο και Ηρωϊκο Αίμα τους, ότι το δέντρο αυτό ποτίζεται και στις μέρες μας και θα συνεχείσει να ποτίζεται όσο υπάρχουν τέτοιοι λεβέντες με αίμα Ελληνικό στις φλέβες τους, καρδιά Ελληνική μέσα στο στήθος και γεννητικούς αδένες μέσα στο παντελόνι.

Μέσα στη σήψη που οι γραικύλοι έχουν σύρει την Πατρίδα και τη Φυλή υπάρχουν ακόμα Έλληνες που κρατούν την Σημαία και την Τιμή της Ελλάδος!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Γεώργιος Παπασημάκης

Αντιπρόεδρος ΜΚΟ ΕΡ.Κ.ΕΛ

"Η Μακεδονία είναι ελληνική" φωνάζει ο πρωθυπουργός της Νότιας Αυστραλίας



Mike Rann ο πρωθυπουργός της Νοτίου Αυστραλίας.Μάλιστα η εφημερίδα της Αδελαΐδας ‘The Advertiser’ δημοσιεύει άρθρο που αναφέρεται σε ομιλία του κ. Ραν κατά τη διάρκεια των ‘Δημητρίων’ (Ελληνικό Φεστιβάλ της Ν. Αυστραλίας), στην οποία χαρακτήρισε τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ ως «υποκινητή προβλημάτων με τον πλέον επικίνδυνο τρόπο» και κατηγόρησε την ΠΓΔΜ ότι «κλέβει τον ελληνικό πολιτισμό». Ο κ. Ραν αναθέρμανε την υπόσχεσή του στους ελληνικής καταγωγής ψηφοφόρους του ότι θα 'συνεχίσει με συνέπεια και χωρίς περιστροφές να υποστηρίζει το σκοπό' τους. "Είναι σημαντικό γιατί κανείς δεν δικαιούται να κλέβει την ιστορία και τον πολιτισμό ενός άλλου έθνους" είπε.
Η ομιλία προκάλεσε την παρέμβαση του Μετόντιγια Κολόσκι, προέδρου της αυτοαποκαλούμενης «Ενωμένης Μακεδονικής Διασποράς» (με έδρα την Ουάσιγκτον) ο οποίος συναντήθηκε στην Αδελαΐδα με τον Υπουργό Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων Μάικλ Άτκινσον και του επέδωσε επιστολή διαμαρτυρίας με αποδέκτη τον πρωθυπουργό Μάικ Ραν. Ο Κολόσκι δήλωσε στην εφημερίδα ότι ο λαός του «συκοφαντήθηκε» και απαίτησε άνευ όρων συγνώμη. Ο κ. Ραν απάντησε ότι δεν θα σιωπήσει «ούτε θα φιμωθεί» και ότι «συνεχίζει» να μιλά δημοσίως για ζητήματα στα οποία πιστεύει. Ο κ. Ραν είχε δηλώσει παλαιότερα πως «η Μακεδονία είναι τόσο ελληνική όσο και η Ακρόπολη».

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

«Επέτειος» της ντροπής και της προδοσίας...

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010
«Επέτειος» της ντροπής και της προδοσίας...







Δυο μέρες μετά την παράδοση του ηγέτη των Κούρδων, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για την υπόθεση Οτσαλάν. Το επισημαίνουμε: Εκείνη η ανακοίνωση του Κ. Σημίτη εκδόθηκε σε μια στιγμή που ο ηγέτης των Κούρδων βρισκόταν ήδη στις τουρκικές φυλακές, με - αν μη τι άλλο - εμφανέστατη την εμπλοκή και τις βαριές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης σε αυτήν την εξέλιξη.

Τι επέλεξε να τονίσει σε κείνη την ανακοίνωση ο κύριος Σημίτης; Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει:

«Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας»!

«Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν»!

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3925862&publDate=

Διαβάστε περισσότερα... http://spynews-gr.blogspot.com/

The Greek Tragedy That Changed Europe

Greece's dysfunctional economy is now at the heart of a rescue effort that could be disastrous for the entire continent—and the rest of the world.

By SIMON JOHNSON and PETER BOONE
Associated Press Greek firefighters protest government spending cuts on Jan. 29.

Plutus, the Greek god of wealth, did not have an easy life. As the myth goes, Plutus wanted to grant riches only to the "the just, the wise, the men of ordered life." Zeus blinded him out of jealousy of mankind (and envy of the good), leaving Plutus to indiscriminately distribute his favors.

Modern-day Greece may be just and wise, but it certainly has not had an ordered life. As a result, the great opportunity and wealth bestowed by European integration has been largely squandered. And lower interest rates over the past decade—brought down to German levels through Greece being allowed, rather generously, into the euro zone—led to little more than further deficits and a dangerous buildup of government debt.

Now Plutus wants his money back. Europe is entering unprepared into a serious economic crisis—and the nascent global recovery could easily collapse due to the unsustainable and Ponzi-like buildup of government debt in weaker countries.

At the end of the G7 meeting in Canada last weekend, Treasury Secretary Tim Geithner told reporters, "I just want to underscore they made it clear to us—they, the European authorities—that they will manage this [Greek debt crisis] with great care."

But the Europeans have not been careful so far. The issues for troubled euro zone countries are straightforward: Portugal, Ireland, Italy, Greece and Spain (known to the financial markets, and not in a polite way, as the PIIGS) had varying degrees of foreign- and bank credit-financed rapid expansions over the past decade. In fall 2008, these bubbles collapsed.

As custodian of their shared currency, the European Central Bank responded by quietly opening lifelines to all these countries, effectively buying government bonds through special credit windows. Europe's periphery was fragile but surviving on this intravenous line of credit from the ECB until a few weeks ago, when it suddenly became apparent that Jean-Claude Trichet, president of the ECB, and his German backers were finally lining up to cut Greece off from that implicit subsidy. The Germans have become tired of supporting countries that do not, to their minds, try hard enough. Investors naturally flew from Greek debt—Greece's debt yields rose, and its banking system verged near collapse as investors and savers ran from the country.

MoreEuro-Zone Growth Slows EU Leaders Meet to Avoid Greek Crisis Heard on the Street: Why Europe Blinked Euro Extends Slide on Lack of Detail on Greek Support Deal Journal: What Trotsky Teaches Us About the Greek Crisis .
View Full Image
Associated Press Demonstrators try to burn an EU flag in Athens on Wednesday.
.
But it's not just about Greece any more. Thursday's European Union summit ended with vague assurances of mutual support but did not fundamentally change the financial markets' assessment. Other countries can also be cut off from easy ECB funding, so worries have spread through the euro zone to Spain and Portugal. Ireland and Italy are also up for hostile reconsideration by the markets, and Austria and Belgium may not be far behind. If these problems are not addressed quickly and effectively, Europe's economy will be derailed—with serious, if hard to quantify, implications for the rest of the world.

Germany and France are cooking up a belated support package for Greece, but they have made it abundantly clear that Greece must slash public sector wages and other spending; the Greek trade unions get this and are in the streets. If Greece (and the other troubled countries) still had their own currencies, it would all be a lot easier. Just as in the U.K. since 2008, their exchange rates would depreciate sharply. This would lower the cost of labor, making them competitive again (remember Asia after 1997-'98) while also inflating asset prices and helping to refloat borrowers who are underwater on their mortgages and other debts. It would undoubtedly hurt the Germans and the French, who would suffer from less competitiveness—but when you are in deep trouble, who cares?

Since these struggling countries share the euro, run by the European Central Bank in Frankfurt, their currencies cannot fall in this fashion. So they are left with the need to massively curtail demand, lower wages and reduce the public sector workforce. The last time we saw this kind of precipitate fiscal austerity—when nations were tied to the gold standard—it contributed directly to the onset of the Great Depression in the 1930s.

The International Monetary Fund is supposed to lend to countries in trouble, to cushion the blow of crisis and to offer a form of international circuit breaker when everything looks fragile. The idea is not to prevent necessary adjustments—for example, in the form of budget deficit reduction—but to spread those out over time, to restore confidence, and to serve as an external seal of approval on a government's credibility.

Despite the fact that the IMF was created after World War II essentially as a U.S.-Western European partnership, and despite the fact that Europe has strong representation at the fund and has always chosen its top leader, in this instance the fund has been reduced to not-entirely-helpful kibitzing from the sidelines.

Dominique Strauss-Kahn, the fund's managing director, said recently on French radio that the fund stands ready to help Greece. But he knows this is wishful thinking.

"Going to the IMF" brings with it a great deal of stigma; just ask the Asian countries that had to borrow from the fund during their crises of the 1990s. And many in Europe view the fund as an American-influenced institution—located three blocks from the White House for a reason—that would be invading Europe's territory.

In addition, French President Nicolas Sarkozy has serious personal reasons to push the IMF away. Mr. Strauss-Kahn is a serious potential challenger in France's upcoming elections; Mr. Sarkozy would hate to see the IMF play a statesman-like role on his home turf.

Chancellor Angela Merkel, currently maneuvering to ensure a German is the next head at the ECB, is also concerned. The IMF might take the position that ECB policies have been overly contractionary—resulting in a strong euro and very low inflation—and not appropriate for member countries in the midst of a financial collapse. If the IMF were to support Europe's weaker economies, this would challenge the prevailing ideology among Frankfurt-dominated policy makers.

Nations outside Europe, such as the U.S., are naturally reluctant to get involved. Sending Greece to the IMF would result in some international "burden sharing," as it would be IMF resources, from its member countries around the world, on the line, rather than just European Union funds. Is the U.S. really willing to share the burden through the IMF?

And how would the Chinese, for example, react if such a proposition came to the IMF? No industrialized democracy is in a particular hurry to find out.

What is the solution? One possibility is to recognize that the current euro zone might not make sense. This is not a decision that anyone will take this week, but it may well be the fast-approaching reality.

If Europe really does want to save this version of the euro zone from collapse, what would constitute substantive steps?

First, the EU leadership should recognize that, despite all its warts, the IMF has unique expertise in designing programs that pull countries back from the brink of financial collapse. The latest indications are that the IMF could be brought in as "technical assistance plus" to comb through the books of troubled countries, work with the governments to determine what macroeconomic programs are needed, and then monitor the conditionality of such programs while reporting back to the EU (and, more informally, to the IMF executive board).

These programs would involve some upfront fiscal austerity to bring nations on a solvent path, but perhaps not as much as in the Franco-German bilateral-bailout scenario.

Second, Europe must soon create a multilateral funding system that ensured adequate finance was available to each nation that adhered to these conditional programs. This could be pooled resources of EU nations, and could be supplemented with IMF financing.

Relying on money directly from France or Germany is unwise. Finding a robust deal directly between hard-pressed French and German taxpayers and Greek public sector trade unions will be difficult. German voters, in particular, are fed up with subsidizing other Europeans—who they feel, with some justification, have not made the adjustments they promised when the euro was founded. Greek civil servants, on the other hand, are already pushing back hard against what they are framing as unwarranted German intervention and harshness.

The Europeans will experience firsthand what the IMF has long known. When you ride to the rescue of a financially embattled nation, your arrival is appreciated for about 20 minutes. Then people become embarrassed, resentful and even angry.

Illustration by Adam McCauley .
Third, the European Central Bank needs to adjust its policies, lowering interest rates further and allowing higher inflation throughout the currency union. If such looser money policies are not palatable to the Germanic core, then Berlin/Frankfurt should get on with the task of admitting that the euro zone itself is a failure.

Finally, if the troubled countries cannot adhere to the conditionality attached to their lifelines, the European Union needs a graceful way out. They need "living wills"—plans for countries to exit from the euro zone. The mere existence of such living wills could lead to serious complications—perhaps inviting further speculative attacks—but failing to prepare would be completely irresponsible.

Frankly, it would be a disaster for weaker euro zone countries to leave the bloc. Exiting countries would need to rewrite all their contracts in terms of new currencies, converting as many liabilities and assets as possible into those, and then manage a new monetary policy. There would be legal challenges in international courts to rewritten contracts—some of which would certainly constitute default. Building trust in any new currency is always difficult. But a German exit from the euro zone, in a huff, cannot be ruled out—although its consequences could be equally chaotic.

Even following Thursday's EU summit, an orderly resolution of these problems seems unlikely. The Germans will push for draconian cuts to Greece's government spending and public sector wages but they won't budge on relatively tight monetary policy and the overly strong euro—and they definitely won't agree to loosen their own (German) fiscal policy.

Ireland is already cutting hard. Such fiscal austerity leads to double-digit declines in GDP, and risks massive political revolts. Ireland's banks are today probably insolvent. Who can afford to repay their mortgages when wages are falling and unemployment rising? Irish house prices continue to speed downward. This is not an example of a "careful" solution—it is a nation in a financial death spiral.

Other EU countries will lobby for a continuation of the status quo. They would prefer the ECB keep lending to the periphery, and the problems be pushed off for another day. This too is no solution.

For now Europe will try to muddle through. Greece will promise a pound of flesh, hoping not to pay, and other nations will be spared with promises of continued financing—but just for now.

Financial markets know that this makes no sense, hence the "largest ever" short euro positions, betting on a further decline of the currency. If one country must make a substantial and painful fiscal adjustment, eventually the rest will follow. The implication for bondholders is obvious: Edge towards the door. Bond yields will stay high or creep up, until the next wave of financial crisis and contagion. The problems could easily jump beyond Europe; any sovereign with shaky finances can be hauled before the harsh court of international creditor opinion.

The Obama administration should not recuse itself from these problems. The U.S. must press Europe to act in a way that supports the broader global economy. We should encourage an orderly resolution to problems in Europe, and press the Europeans to bring in the IMF in an appropriate fashion. The U.S. must stop relying on Europe to be "careful," and instead cooperate assertively to help reduce the risk of further collapse in Europe.

American leaders must also address problems at home. Unless and until the U.S. puts in place a plausible process to take its own government debt off an explosive path—for example, through an independent but Congress-backed fiscal commission of some kind, with everything on the table—we are vulnerable to the same kind of debt dynamics that now plague parts of Europe.

This is not a call for immediate fiscal austerity; that is the path back to the 1930s. But no country can go on issuing your debt without consequence when the buyers declare, "Enough!" In the case of the U.K. and the U.S., the macro situation remains stable only as long as foreigners buy and hold our government debt. This is a major economic and national security risk.

Financial markets are telling us the euro zone is under threat, but the real message is much broader: Unsustainable debt dynamics can undermine us all.

—Simon Johnson is a professor at MIT's Sloan School of Management, a senior fellow at the Peterson Institute and former chief economist of the IMF. Peter Boone, a research associate at the London School of Economics's Center for Economic Performance, is a principal in Salute Capital Management Ltd.

Η προκλήση της Ελλάδος μπροστά στο ΔΝΤ


Ακόμα και το ΔΝΤ θα αντιμετωπίζει δυσκολίες στην περίπτωση της Ελλάδος με την παρέμβαση της ΕΕ και τις αντιφατικές τους νομισματικές πολιτικές. Τα προγράμματα του ΔΝΤ που ήταν επιτυχημένα στην Ρωσία, Τουρκία, Βραζιλία και Κορέα βασίζονταν από συμμάζεμα στο δημόσιο, περικοπή της διαφθοράς, διαρθρωτικές αλλαγές και υποτίμηση του νομίσματος για ανταγωνιστικότητα. Δεν είναι δεδομένο πως το ΔΝΤ θα μπορέσει να δουλέψει στο στενό πλαίσιο της ΕΕ με τις σφικτές νομισματικές πολιτικές και σκληρό νόμισμα καθώς τα μικτά συμφέροντα των Ευρωπαίων δανειστών του ελληνικού δημοσίου.

Η χώρα μας εκεί που έχει φθάσει χρειάζεται μια ρύθμιση δημοσίων χρεών γιατί είναι πέραν από την πραγματική παραγωγική δυνατότητα της χώρας να αποπληρώσει. Το συζητούμενο ΠΣΑ είναι κυρίως φορομπηχτικό, χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές και εχθρικό στο ιδιωτικό τομέα και ιδιωτικές επενδύσεις. Ευνοεί τους Ευρωπαίους πιστωτές και τα πολιτικά συμφέροντα στις Βρυξέλλες που θέλουν να διατηρήσουν το Ευρώ σκληρό νόμισμα και να εισπράξουν τα ελληνικά χρεόγραφα στα ακέραια σε βάρους των εγχώριων παραγωγικών τάξεων της χώρας. Το Ευρωπαϊκό νότο δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μια υποτίμηση του Ευρώ σε χαμηλότερα επίπεδα με το δολάριο. Όλες οι άλλες χώρες από την Τουρκία μέχρι την Κίνα έχουν δέσει δικές του ισοτιμίες με το δολάριο για να έχουν φτηνό νόμισμα για να προωθούν τις εξαγωγές τους.

Η τελευταία φορά που γινόταν παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα ήταν τα χρόνια ’60 με τα ναυπηγεία, το αλουμίνιο, το τσιμέντο τα διυλιστήρια και την ΟΑ του Ωνάση καθώς το νόμο 89 για offshore εμπορικές και ναυτιλιακές εταιρίες. Οι ελληνικές κατασκευαστικές εταιρίες κυριαρχούσαν στη Μέση Ανατολή. Το οικονομικό θαύμα της εποχής που τριπλασίασε το εισόδημα το Έλληνα από το 1967 στο 1973 ήταν προϊόντα της πολιτικής του λιτού δημοσίου με σφιχτές παροχές του ΕΡΕ και την στροφή προς ιδιωτικό κεφάλαιο και offshore εμπορικές και ναυτιλιακές δραστηριότητες με το όραμα του Μακαρέζου της Επταετίας να κάνει την Ελλάδα σημαντικό κρίκο σύνδεσης Ευρώπης με την Μέση Ανατολή. Η Επταετία εκτροχιάστηκε με την ανατροπή του Κωνσταντίνου και την έκπτωση της μοναρχίας. Η έσχατη προσπάθεια για εκλογές με τον έντιμο πολιτικό Σπύρο Μαρκεζίνη ματαιώθηκε από τους αναρχικούς του Πολυτεχνείου.

Από το 1974 και πέρα, ο Καραμανλής ο Μέγας άρχισε ένα πόλεμο έναντι της παραγωγής και όλες οι διαδοχικές κυβερνήσεις προωθούσαν κρατικές παροχές και λαϊκή κατανάλωση με δάνεια ελληνικού δημοσίου. Κατέστρεψαν το πολιτικό ήθος της χώρας, λιβανίζοντας την αριστερά. Καθιέρωσε μια πολιτική κουλτούρα της βίας με την αγιοποίηση των αναρχικών και τον νέο κουσταβακισμό στους δρόμους Αθήνας και τις καταληψίες στα σχολεία να εμποδίσει αναγκαίες διαρθωτικές αλλαγές. Ο Καραμανλής πέρασε τη σκυτάλη εξουσίας (όπως ο χλιαρός του ανεψιός πρόσφατα με τον ΓΑΠ!) στον Ανδρέα Παπανδρέου που ξεκίνησε την πολιτική των αλόγιστων παροχών με δανειακά λεπτά και λεηλάτηση των ταμείων. Η τελευταία φάση της ολοσχερής καταστροφής της παραγωγικής βάσης της χώρας έγινε στην περίοδο του Σημίτη με την είσοδο της χώρας στο Ευρώ σε σκληρή ισοτιμία της δραχμής με δημιουργική λογιστική και αναπτυξιακή πολιτική της διαπλοκής με κοινοτικά κονδύλια για έργα βιτρίνας.

Υπάρχουν δύο μέθοδοι για ρύθμιση δημοσίων χρεών: περικοπή και νομισματοποίηση. Η νομισματοποίηση με υποτίμηση και ελεγχόμενο πληθωρισμό ήταν η ελληνική λύση μέχρι που μπήκε στο Ευρώ το 2002. Η περικοπή εφαρμόστηκε στη τελευταία χρεωκοπία της Ελλάδος στη εποχή του Βενιζέλου που κάλεσε χρεοστάσιο και από κει και πέρα πλήρωσε μόνο ένα τμήμα από το τοκοχρεολύσια. Ο Μεταξάς αναγκάστηκε να κάνει συμψηφισμό με αγροτικά προϊόντα με την Γερμανία για να χρηματοδοτήσει το αναγκαίο εξοπλισμό για το ερχόμενο πόλεμο. Χάρισε ένα μέρος των υποχρεώσεων την αγροτών (που τότε ήταν πράγματι μέρος της ελληνικής παράγωγης) για να τονίσει την επαρχία.

Η σκληρή λύση Αργεντινής θα ήταν να αποχωρίσει από το Ευρώ και αναγκαστικά να μετατρέπει όλες τις υποχρεώσεις σε πιστωτές του δημοσίου σε δραχμές με μια υποτίμηση 15-20% έναντι Ευρώ για να βάλει τα πράγματα κοντά στο δολάριο. Οι ΕΕ θα υποστούν μεγάλες απώλειες σε ελληνικά χρεόγραφα, αλλά τα ολικά ποσά δεν είναι τόσο μεγάλο να προκαλέσει την καταστροφή τους, απλώς θα ήταν ο φόβος άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου να ακολουθήσουν το παράδειγμα. Είναι πολύ πιο εύκολη παρά να κόψει μισθούς και η Ελλάδα με φτηνό νόμισμα κοντά στο δολάριο θα γινόταν αμέσως ανταγωνιστική για δουλειές και επενδύσεις. Φοβάμαι ότι η Ευρωπαϊκή λύση θα επιφέρει κοινωνική αναταραχή και πλήρης κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας. Επιπλέον χρήματα από την ΕΕ σε τέτοιες συνθήκες αποτελεί μια κατοχή και ξένη κηδεμονία της χώρας.

Δεν είναι προτιμότερο η ΕΕ θα υποστεί κάποια ζημιά παρά η Ελλάς να πεθαίνει; Δυστυχώς οι ελληνική πολιτική τάξη δεν έχει το σθένος, μυαλό και την διορατικότητα του Μεταξά που είπε το «όχι» σε δώρα άδωρα.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Συλλογή υπογραφών: Να αποσυρθεί η κ. Θ. Δραγώνα από την γ.γ. του υπ. Παιδείας

Συλλογή υπογραφών: Να αποσυρθεί η κ. Θ. Δραγώνα από την γ.γ. του υπ. Παιδείας
Συγγραφέας: Της Σύνταξης

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΔΩ : http://www.ardin.gr/node/2707
(Συμπληρώστε τα στοιχεία σας στα ελληνικά) : http://www.ardin.gr/node/2707

(του Στάθη, από την 'Ε')



Η τοποθέτηση της Θ. Δραγώνα στην Γενική Γραμματεία του υπουργείου Παιδείας, ξεσήκωσε, όπως ήταν αναμενόμενο, θύελλα αντιδράσεων. Τούτο ήταν απόλυτα φυσιολογικό, μιας και η Θάλεια Δραγώνα έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί με άρθρα, στα βιβλία και τις παρεμβάσεις της με θέσεις που θίγουν το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού.

Σε πλήρη ευθυγράμμιση με το κλίμα της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης αυτοκρατορίας, που θέλει τον άνθρωπο έναν ανέστιο υπήκοο της δικτατορίας της αγοράς, η Θ. Δραγώνα προωθεί εδώ και χρόνια μέσα από τα άρθρα και τα βιβλία της μια νέα, αποεθνικοποιημένη, εργαλειακή εκδοχή της εκπαίδευσης. Σύμφωνα με την κυρία Δραγώνα, το σχολείο θα πρέπει να προσαρμοστεί πλήρως στην νέα «παγκοσμιοποιημένη» πραγματικότητα της χώρας μας εγκαταλείποντας κάθε αναφορά στο συλλογικό φαντασιακό αυτής της κοινωνίας, τις ιδιαίτερες αξίες, τα ήθη, τα έθιμα και τον πολιτισμό της. Για την κυρία Δραγώνα, όλα αυτά, καταδικάζονται συλλήβδην ως οπισθοδρομικός εθνοκεντρισμός.

Δίχως όλα αυτά δεν υπάρχει παιδεία. Ένα δήθεν «πολυπολιτισμικό», δίχως ταυτότητα σχολείο είναι ένα φαστ φουντ σχολείο που μεταδίδει ξερές πληροφορίες και κούφιες δεξιότητες, φτιάχνοντας πειθήνιους υπηκόους και άκριτους καταναλωτές.

Δίχως όλα αυτά δεν υπάρχει κοινωνία. Εάν κατεδαφίσουμε τη συλλογική ταυτότητα των Ελλήνων τι θα απομείνει; Μια πολυεθνική βαβέλ, όπου επικρατεί ο πόλεμος των διαφορετικών ομάδων μεταξύ τους, μέσα σε συνθήκες ατομισμού, εξαθλίωσης, εγκληματικότητας και φτώχειας.

Δίχως όλα αυτά, τέλος, δεν υπάρχει ελευθερία. Ένας λαός συγκροτείται σε ελεύθερο σώμα, διεκδικώντας την δική του κουλτούρα, τα ήθη, τα έθιμα, τον πολιτισμό και την μνήμη του παρελθόντος του. Δίχως αυτά, καταλήγει δούλος στα χέρια των πολυεθνικών, των ελίτ, και των πρεσβειών.

Και βέβαια, καθ’ όλη την διάρκεια της νεώτερης –τουλάχιστο– ιστορίας του, ο ελληνικός λαός έχει δώσει αγώνες για την ελευθερία και την δικαιοσύνη, αγώνες παγκόσμιας ακτινοβολίας, μπροστά στους οποίους οι εφήμεροι τεχνοκράτες φαντάζουν, βεβαίως, ελάχιστοι.

Εξάλλου, τι καλύτερη απόδειξη για το επικίνδυνα αδιέξοδα που ελλοχεύουν πίσω από τις απόψεις της Θ. Δραγώνα από το γεγονός ότι, για τα τελευταία 15 χρόνια, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχουν διαλύσει την ελληνική εκπαίδευση, καθοδηγούνται και καταρτίζονται από τους ομοϊδεάτες της στα παιδαγωγικά ινστιτούτα και τα αντίστοιχα τμήματα του πανεπιστημίου. Για να μην μιλήσουμε για τα ευρωπαϊκά προγράμματα των εκατομμυρίων ευρώ που διαχειρίζονται οι συνοδοιπόροι της κ. Δραγώνα, αλλά και πολύ συχνά η ίδια.

Οι κυβερνώντες και οι απολογητές τους γνωρίζουν πολύ καλά, ότι εξαιτίας όλων αυτών, η επιλογή τους δεν επικροτείται από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό και στον αγώνα τους για την υπεράσπιση της Θ. Δραγώνα, το μόνο που μπορούν να επικαλεστούν είναι το σκιάχτρο της Άκρας Δεξιάς, γιατί δίχως αυτό, οι νεοφιλελεύθεροι εθνομηδενιστές και οι λοιποί κοσμοπολίτες υποστηρικτές της, είναι σίγουρο ότι θα ήταν στριμωγμένοι στην γωνία.

Είτε το θέλουν, είτε όχι όμως, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αντιτίθεται στις θέσεις που πρεσβεύει η Θ. Δραγώνα για το περιεχόμενο της ελληνικής εκπαίδευσης –όπως επίσης αντέδρασε και στην καθιέρωση του άθλιου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, που στήριζε η ίδια και άλλοι συνοδοιπόροι της. Η απομάκρυνσή της από τη θέση της, λοιπόν, είναι πρώτα και κύρια ζήτημα δημοκρατίας. Κι αφού δέχεστε ότι ο λαός είναι τυπικά κυρίαρχος, τότε είστε υποχρεωμένοι να σεβαστείτε την βούλησή του, και να αποσύρετε την Θ. Δραγώνα από τη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Παιδείας.
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΔΩ : http://www.ardin.gr/node/2707
(Συμπληρώστε τα στοιχεία σας στα ελληνικά) : http://www.ardin.gr/node/2707

Για μια εθνική αναγέννηση μετά το μεγάλο φαγοπότι του Ευρώ

Μια εθνική αναγέννηση απαιτεί προπάντων αλλαγή νοοτροπίας και αντίληψης: Η χώρα μας να σταθεί στα πόδια και να παράγει όχι να φυτοζωεί από την ΕΕ σαν φτωχό συγγενής, το κράτος να είναι μικρότερο και να ασχοληθεί σε βασικές υπηρεσίας, ανάπτυξη με ιδιωτικά κεφάλαια και πρωτοβουλία που απελευθερώνει το άτομο να δημιουργεί σε χειραφέτηση από το κράτος.

Θα ήταν προτιμότερο εάν το ελληνικό δημόσιο είχε πάει εξ’ αρχής στο ΔΝΤ να χαράξει αξιόπιστο πρόγραμμα εξυγίανσης παρά στις Βρυξέλλες για βοήθεια με άλλα δάνεια εφ’ όσον μετά δυσκολία αποπληρώνει τα δάνεια που έχει…. Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προτιμάει πολιτικό θέατρο και προχειρότητες του ποδιού για να αντιμετωπίσει σοβαρά περίπλοκα προβλήματα.

Ένα φορομπηχτικό πρόγραμμα που θα πνίξει το ιδιωτικό τομέα ως πράξη κανιβαλισμού σε προσπάθεια να σώσει το δημόσιο και τους Ευρωπαίους δανειοδότες κινδυνεύει να παρασύρει την χώρα μας σε χρόνια ύφεση και αυξάνει τα βάρη στο ελληνικό λαό.

Τελικά η ζωή με την Δραχμή ήταν πολύ καλύτερη για το κοσμάκη. Επιβλήθηκε περισσότερη πειθαρχία στο Ελληνικό δημόσιο, που πλήρωνε ένα επιτόκιο της αγοράς και αντιμετώπισε όρια δανειοδότησης στην ίδια λογική των αγορών που επιβάλλεται σε κάθε επιχειρηματία και νοικοκυρά. Ο κόσμος κέρδισε ψηλότερα επιτόκια στις καταθέσεις τους που ενθάρρυνε εκταμιεύσεις και εμπόδισε καταναλωτική πίστη σε μεγάλη έκταση. Οι υποτιμήσεις κράτησε την ανταγωνιστικότητα στις ελληνικές επιχειρήσεις και στάθηκε φρένο στα εισαγόμενα προϊόντα. Ο κόσμος επένδυσε σε ακίνητα και συνάλλαγμα για να προστατέψει την περιούσια του από τις υποτιμήσεις. Το κόστος ζωής έμεινε χαμηλά. Τώρα με το Ευρώ δεν υπάρχει έξοδος από την μόνιμη ακρίβεια, αυξημένη ανεργία και συρρίκνωση εισοδήματος.

Οι πολιτική τάξη και οι παρέες του που ζούνε παρασιτικά από το ελληνικό δημόσιο ωφελήθηκαν από το Ευρώ και τα φτηνά δάνεια, ενώ καταλήστεψε το ελληνικό λαό και κατέστρεψε την εγχώρια οικονομία. Το Ευρώ τους επέτρεψε ένα γιγαντιαίο δημόσιο φαγοπότι που κατέληξε στα σημερινά χάλια.

Πως θα φύγουμε από το εφιάλτη με την βοήθεια αυτών που το δημιούργησε εξ αρχής πρέπει να το βλέπει κανείς με μεγάλη καχυποψία.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

"Διάλογο εφ'όλων των διεκδικήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο αποδέχθηκε ο Γ. Παπανδρέου"

"Διάλογο εφ'όλων των διεκδικήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο αποδέχθηκε ο Γ. Παπανδρέου"

"Μία εξέλιξη που μπορεί να αποβεί εξαιρετικά δυσμενής για τα εθνικά συμφέροντα, σημειώθηκε πριν από λίγο: Σύμφωνα με πληροφορίες ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αποδέχθηκε την πρόταση του Ταγίπ Ερντογάν για διμερή απ'ευθείας διάλογο "εφ'όλης της ύλης" στο Αιγαίο και από εδώ και στο εξής οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα μπορούν πλέον να οδηγήσουν μέχρι και σε αναθεώρηση των...

διεθνών συνθηκών που καθορίζουν την κυριαρχία της χώρας. Μάλιστα στην απαντητική επιστολή του στον Ταγίπ Ερντογάν πέρα από τον απ'ευθείας διάλογο για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών (!) προτείνει εν συνεχεία, αν δεν "τα βρούμε", προσφυγή στην...Χάγη! Η κίνηση είναι πρωτοφανής και είναι άγνωστες οι συνέπειές της.

Κατ'αρχήν τι εννοεί με την προσφυγή στην Χάγη; Εννοεί ότι μπορούν να προσφύγουν οι δύο πλευρές μόνο για την υφαλοκρηπίδα ή για το σύνολο των διμερών προβλημάτων που υπάρχουν και έχουν προκληθεί από την επιθετικότητα της Τουρκίας; Αυτό δεν διευκρινίζεται. Διότι αν πάμε και για συνοριακές διαφορές είναι τελείως διαφορετικό το θέμα από την υφαλοκρηπίδα.

Τι σημαίνει Δικαστήριο Χάγης; Σημαίνει ότι έτσι και συμφωνήσει και η Τουρκία για την προσφυγή στη Χάγη, όποια απόφαση λάβει το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένα τα μέρη που έχουν προσφύγει να την αποδεχθούν! Αν π.χ. αποφασίσει το Δικαστήριο ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και η υφαλοκρηπίδα τους αποτελεί προέκταση της υφαλοκρηπίδας της Μικράς Ασίας, είμαστε υποχρεωμένοι να το δεχθούμε.

Το ζήτημα είναι ποιος θα εγγυηθεί την ανεξαρτησία των δικαστών και σε τελική ανάλυση πως αυτά που κατακτήσαμε - με την έννοια του επιτεύγματος της απελευθέρωσης μετά από 450 χρόνια τουρκοκρατίας - με τα όπλα και με άφθονο αίμα θα τεθούν υπ'όψιν ενός ουδέτερου - στην καλύτερη περίπτωση - παρατηρητή. Δηλαδή κάποιος τρίτος θα αποφασίσει για το αν η χώρα έχει δίκαιο ή όχι;

Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο:

Στην επιστολή σημειώνει ως προς τη συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο ότι ενέργειες όπως το casus belli, οι υπερπτήσεις και οι ερευνητικές δραστηριότητες στην υφαλοκρηπίδα που δεν έχει ακόμα οριοθετηθεί σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας «δεν βοηθούν καθόλου τη βελτίωση των σχέσεών μας» και υπογραμμίζει ότι πρέπει να αναζωογονηθούν οι διερευνητικές επαφές και να λάβουν νέα ώθηση". Δηλαδή "επειδή μας απειλείτε με πόλεμο, επειδή πετάτε επάνω από τις στέγες των σπιτιών μας με τα μαχητικά σας, επειδή κάνετε έρευνες για πετρέλαιο σε περιοχή που θεωρούμε ότι είναι δική μας, ελάτε να κάνουμε διάλογο"! Απίστευτο!

Σημειώνει, ωστόσο, ότι "η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να είναι χωρίς ημερομηνία λήξης."

Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ η Τουρκία κατάφερε αυτό που ήθελε με την επιθετική της πολιτική: Να καθίσει την Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να διαπραγματευθούμε τις απαιτήσεις της, αφού ως γνωστόν η ελληνική πλευρά δεν διεκδικεί τίποτα!

Σε περίπτωση αδυναμίας επίτευξης συμφωνημένης λύσης, σε προσυμφωνημένο χρόνο που μένει να καθορισθεί, ο Γιώργος Παπανδρέου προτείνει η Ελλάδα και η Τουρκία να απευθυνθούν από κοινού στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας.

Έτσι λοιπόν η Τουρκία καθίζει στο τραπέζι "με το έτσι θέλω" της Ελλάδα για να διαπραγματευθεί η τελευταία αυτά που μέχρι την έναρξη των διαπραγματεύσεων θεωρούσε δικαιώματά της.

Ποια είναι τα θέματα που θέλει η Άγκυρα να συζητηθούν; Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα τεθούν θέματα όπως το ιδιοκτησιακό καθεστώς των "γκρίζων ζωνών", δηλαδή νησιών και βραχονησίδων του Αιγαίου, ο αφοπλισμός των νησιών Ανατολικού Αιγαίου και Δωδεκανήσου, τα 10 ν.μ του εναέριου χώρου, η αποδοχή από την Ελλάδα της άρνησης επέκτασης των χωρικών υδάτων πάνω από τα 6 ν.μ. κλπ.

Που σημαίνει ότι στην καλύτερη περίπτωση που δεν υπάρξει ελληνική υποχώρηση και ύπαρξη συμφωνίας θα έχουν καταγραφεί επίσημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όλες οι τουρκικές διεκδικήσεις. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι αποδείχθηκε αδιέξοδη η πολιτική του "δεν διεκδικούμε τίποτα δεν παραχωρούμε τίποτα".

Θα καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όχι για να ζητήσουμε, έστω σεβασμό συνθηκών (διαβάστε σε άλλο σημείωμα της πρώτης σελίδας, ποία μεταχείριση επιφύλαξαν στους Έλληνες της Ίμβρου που υποτίθεται ότι προστατεύονταν από την συνθήκη της Λοζάνης, οι Τούρκοι), αλλά για να επιτύχουμε να πάψουν να παραβιάζουν τα θαλάσσια, εναέρια και ενίοτε χερσαία σύνορά μας και να μην προκαλούν. Αυτό ζητάμε μόνο...

Ένα άλλο σημείο της επιστολής που χρειάζεται να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι αυτό που αναφέρεται στις "στρατιωτικές δραστηριότητες των δύο χωρών στο Αιγαίο ως εστίες έντασης οι οποίες πρέπει να αποτραπούν"! Το Αιγαίο χωρίς τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ή τουλάχιστον χωρίς τις δραστηριότητές τους (;), δηλαδή για "να μην προκαλούν εστίες έντασης"...

Από εκεί και πέρα στην επιστολή αναφέρονται ως τομείς δυνητικής συνεργασίας η Ενέργεια (πετρέλαια...), το Εμπόριο και Επενδύσεις, ο Πολιτισμός, η Παράνομη μετανάστευση, η Πράσινη Ενέργεια, Περιβάλλον, Αναδάσωση και Πράσινη Ανάπτυξη, οι Υποδομές και Μεταφορές και η Καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος.

Όλα αυτά υπό την προστασία της τουρκικής Αεροπορίας στο Αιγαίο, προφανώς...

Κάνει τέλος μια απαρίθμηση των γενικών ενοτήτων συνεργασίας μεταξύ των δύο χώρων, αναφέροντας συγκεκριμένα τις ακόλουθες θεματικές: διμερής συνεργασία, περιφερειακή συνεργασία (Μεσόγειος, Μέση Ανατολή, Μαύρη Θάλασσα, Βαλκάνια, Καύκασος), παγκόσμια θέματα (κλιματική αλλαγή, μη διασπορά πυρηνικών όπλων, οικονομική κρίση και θεσμοί), σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας, πρόοδος διερευνητικών επαφών και μέτρα μείωσης της έντασης και ενίσχυσης της ασφάλειας στο Αιγαίο.

Κλείνοντας την επιστολή του προς τον Τούρκο Πρωθυπουργό, ο Γιώργος Παπανδρέου επαναλαμβάνει το μήνυμα ειρήνης που μετέφερε τον Οκτώβριο στον τουρκικό λαό και τονίζει ότι από κοινού με τον Ταγίπ Ερντογάν μπορούν να αλλάξουν την πορεία των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και να τις οδηγήσουν προς ένα λαμπρό μέλλον προς όφελος των δύο λαών.

Η επιστολή επιδόθηκε από τον Πρέσβη της Ελλάδας στην Άγκυρα, Φάνη Ξυδά. Στην απαντητική του επιστολή προς τον Τούρκο ομόλογό του, ο Γ. Παπανδρέου δηλώνει ενθαρρυμένος από την κοινή τους επιθυμία για βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών, Τονίζει δε, ότι Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να επιλύσουν τα θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα που παραμένουν ανεπίλυτα, ιδίως ενώπιον των μεγάλων παγκόσμιων προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε.

"Αναφορικά με το Αιγαίο, πρωταρχική προτεραιότητα της Ελλάδας είναι η δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος και ατμόσφαιρας αμοιβαίας εμπιστοσύνης".

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός τονίζει "την ανάγκη σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας, του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών, τόσο των διμερών όσο και των πολυμερών, καθώς αυτές αποτελούν το πλαίσιο για το εδαφικό καθεστώς στο Αιγαίο και συνιστούν θεμέλιο προς εξασφάλιση διαρκών σχέσεων καλής γειτονίας". Τότε τι θα συζητήσουν; Αφού η Άγκυρα διαφωνεί ως προς το σύνολο των ανωτέρω θεμάτων με την ελληνική θέση και η επιδίωξή της είναι να αναθεωρηθούν οι συνθήκες.

Αναφορικά με το Κυπριακό, ο Έλληνας Πρωθυπουργός τονίζει ότι "το κλειδί για βιώσιμη λύση είναι να αφεθούν οι δύο κοινότητες να αποφασίσουν ελεύθερα για το κοινό τους μέλλον, χωρίς καμιά έξωθεν παρέμβαση ή πίεση". Περιγράφοντας τη λύση, κάνει αναφορά σε "ένα ομοσπονδιακό σχήμα με δομές που θα εγγυώνται την αποτελεσματική λειτουργία του κράτους". Ιδού και η ελληνοτουρκική ομοσπονδία στην Κύπρο...

Αφού εκφράζει την υποστήριξη της Ελλάδας στην ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας, ο Έλληνας Πρωθυπουργός κάνει ειδική αναφορά στη σημασία εκπλήρωσης εκ μέρους της Τουρκίας, των υποχρεώσεών της έναντι της Ελληνικής μειονότητας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, ο Έλληνας Πρωθυπουργός τονίζει ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Ελλήνων πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκείας, πολιτιστικών καταβολών ή εθνοτικής προέλευσης, είναι αποκλειστική ευθύνη της Ελληνικής Πολιτείας και προσωπική του δέσμευση έναντι κάθε Έλληνα πολίτη.


Όσον αφορά την παράνομη μετανάστευση, στην επιστολή αναφέρεται ότι η συνεργασία τόσο στο διμερές, όσο και στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης της Τουρκίας προς τις επιχειρήσεις της FRONTEX, αποτελεί τον μόνο τρόπο για αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου. Δεν αναφέρει όμως ότι η Τουρκία μέχρι σήμερα αρνείται να συμμετάσχει σε αυτή την προσπάθεια με αποτέλεσμα η λαθρομετανάστευση να έχει εξελιχθεί στην κορυφαία ασσύμετρη απειλή για τη χώρα.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Έλληνας Πρωθυπουργός προτείνει την οργάνωση μιας επίσημης επίσκεψης σε πρωθυπουργικό επίπεδο και προσκαλεί τον κ. Ερντογάν να επισκεφθεί τη χώρα μας, τονίζοντας ότι τα δύο υπουργεία Εξωτερικών θα πρέπει να καθορίσουν μια κατάλληλη ημερομηνία πιθανώς πριν το καλοκαίρι.

Είναι βέβαια η πρώτη φορά που Έλληνας πρωθυπουργός δέχεται διάλογο εφ΄όλων των διεκδικήσεων της Τουρκίας..."

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
http://troktiko.blogspot.com/2010/01/blog-post_151.html

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Τα φυλλάδια του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) προτρέπουν τους Λάθρο-μετανάστες για απεργία στις 10 Φλεβάρη.

Άλλα φυλλάδια δίνει στους Έλληνες το ΚΚΕ και άλλα στους μετανάστες
11.2.10


DELTIO11
Τα φυλλάδια του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) προτρέπουν τους Λάθρο-μετανάστες για απεργία στις 10 Φλεβάρη.
Το αξιοσημείωτο του πράγματος είναι ότι στην ελληνική εκδοχή του φυλλαδίου οι λόγοι της απεργίας είναι η άρνηση των μισθωτών να πληρώσουν την κρίση των τραπεζιτών και των αφεντικών (ούτε και εδώ κάνουν λόγω για μετανάστες http://www.edupame.gr/

http://www.pamehellas.gr/main.php ).


Στην Λαθρο εκδοχή (και δη στην Αγγλική) όμως, πέραν τούτου κύριος λόγος απεργίας είναι και το αίτημα για νομιμοποίηση όλων των (Λαθρο)μεταναστών (legalization of all immigrants who live and work in Greece). Ζητείται η διδασκαλία των παιδιών των (Λαθρο) μεταναστών της γλώσσας, της ιστορίας, των ηθών και των εθίμων της πατρίδας τους από την ελληνική πολιτεία (δηλαδή όχι αφομοίωση αλλά δημιουργία γκέτο) αλλά το φοβερό είναι ότι:


ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ FRONTEX ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΩΡΑΚΙΣΕΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ!!


(Takes measures to strengthen Frontex and the mechanisms of immigrant's deportation and intimidation)


Η αποκορύφωση είναι ότι κατηγορούν την Ελλάδα για........ τρομοκρατία και απελάσεις (δηλαδή την εφαρμογή του νόμου -όσον αφορά στις απελάσεις) κατά των (ΛΑΘΡΟ) μεταναστών που στερούνται των απαιτούμενων εγγράφων ή πιστοποιητικών.

Αν κατάλαβα καλά οι Έλληνες δεν είναι που διπλο-τριπλο κλειδώνονται μέσα στα σπίτια τους;

(Τo stop the terrorist operations and deportations of the undocumented immigrants)

Απ' ότι φαίνεται όμως και στην αγγλική εκδοχή -που οι περισσότεροι Έλληνες μπορούν να διαβάσουν- δεν τα είπαν όλα!

Αν καταλαβαίνω καλά πρέπει να είναι η βουλγαρική εκδοχή στην οποία αν ρίξουμε μια ματιά βρίσκουμε την λέξη ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ!!

Είναι σαφές ότι αν όλα αυτά τα έγραφαν στην ελληνική εκδοχή, οι ΕΛΛΗΝΕΣ
θα τους έπερναν με τις πέτρες!

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΠΡΟΣΩΠΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΩΣ ΒΙΤΡΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑ.

ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΠΑΙΞΕ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΛΟ,

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΩΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΚΟΠΗ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΝΣΛΑΒΙΣΜΟ,

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΘΥΜΑΤΑ (ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΞΙΟΙ ΕΠΙΣΗΣ),

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΩΤΟΝΩΤΑΡΙΟΥ (http://www.edupame.gr/node/209 )

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΛΑΘΡΟ-ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ.

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΓΕΝΙΚΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ:

Εις μνήμην τω θυμάτων του Κομμουνισμού, τόσον των κατά καιρούς υπό κομμουνιστων φονευθέντων, όσον και αυτών των κομμουνιστών, οίτινες έπεσαν αγωνιζόμενοι, διότι επιστευσαν και εθυσιάσθησαν δια μιαν αστήρικτον απατηλήν και ανεδαφικήν ιδέαν. Οι πρώτοι είναι μάρτυρες, οι δεύτεροι αξιολύπητοι.

Ελευθέριος Σταυρίδης (από τους οργανωτές της κατάρρευσης του Νοτίου Μικρασιατικού Μετώπου)

http://ventetta.blogspot.com/2010/02/blog-post_1020.html

Πετάει ο Γαίδαρος;

By Nouriel Roubini and Arnab Das
2/11/2010 | Last Updated

EXECUTIVE SUMMARY

The extent of the fiscal pressures facing Greece, and the inherent inability of the EU/ECB to handle such crises with the deliberation and conditionality required, suggest the need for IMF involvement if the EU is to avoid a larger, more devastating round of contagion across the weaker tier of eurozone members. The interlinked nature of EMU turns a relative midget – Greece, accounting for a mere 3 percent of the eurozone’s GDP, into a systemic entity. Thus, if Greece is, as RGE believes, “too-interconnected-to-fail,” the EU needs to put theoretical concerns about moral hazard and global prestige aside, involve the IMF and provide a properly tranched conditionality-based support package to stave off a refinancing crisis.

Sovereign Risks, Sovereign Realities

As we have recently pointed out in a series of research pieces at Roubini Global Economics the financial pressures on Greece merely represent the tip of an iceberg. The next leg of the global financial crisis will feature the rise of sovereign risk, especially in advanced economies that run massive budget deficits and have accumulated massive stocks of public debt to jump start economic growth, all while socializing part of the private sector losses. Financial history – as shown in the recent excellent book by Reinhart and Rogoff - suggests that financial crises triggered by excessive debt and leverage of the private sector are followed within a few years by sovereign defaults and/or high inflation that wipes out the real value of public debts – as a severe recession and socialization of private losses often lead to an unsustainable build up of public debt. Default and high unexpected inflation are both a form of taxation - a capital levy on the holders of such public debt.

Greece is also the specific canary in the coal mine for the eurozone as the economies of the other PIGS economies – Spain, Portugal, Italy and arguably Ireland too – suffer of a twin problem of public debt sustainability and external debt sustainability that has been triggered by a loss of competitiveness.

Euro accession and bull-market “convergence trades” pushed bond yields toward German bunds for the PIGS members of the EMU: the ensuing credit boom supported excessive consumption growth and a fall in savings. Also, most of these economies suffered of a loss of market share towards low-wage Asia, China and Turkey given their low-value added and labor-intensive exports; then a decade of wage growth exceeding productivity growth led to a real appreciation (real exchange rates based on unit labour costs sharply rose for the PIGS), a loss of competitiveness and large current account deficits. In Spain and Ireland, the external imbalances were exacerbated by a housing boom that reduced national saving by sparking a consumption boom and increased residential investment, thus sharply widening the external deficit. Large fiscal deficits and chronic low rates of private savings in Greece and Portugal added to the external deficits. Finally, the appreciation of the euro in recent years – driven in part by an excessively tight monetary policy by the ECB provided the final nail in the coffin for their competitiveness.

Thus, fiscal adjustment will not be enough to avoid a financial crisis. Restoration of external competitiveness is also necessary to restore sustained growth and to improve the cyclical and structural components of the fiscal deficits. There are only three ways to restore competitiveness: first, a decade long deflation (reduction in traded goods prices and domestic private wages) that would be associated with a persistent stagnation of economic growth and thus would eventually become – like in Argentina – politically unsustainable and lead to devaluation (exit from the EMU) and default. The second option is acceleration of structural reforms that increase labour productivity while private and public wage growth is kept in check; but, as the experience of Germany suggests - when it achieved such real depreciation via massive corporate restructuring - this process would take at least a decade to be successful. And it is very hard politically to push for such reforms – with their frontloaded costs in terms of structural upheaval while their benefits are achieved only over a decade. This is particularly true in an environment where growth is very anemic. As the failure to implement the Lisbon agenda of structural reforms suggests that the political and social body may not accept such rapid and radical restructuring.

Third, a weaker euro would help if the ECB were willing – quite unlikely - to ease monetary policy further to allow a nominal and real depreciation of the euro. The fall of the value of the euro from US$1.50 to a level below US$1.40 following the Greek sovereign woes helps; but a euro down to US$1.20 or even lower would be necessary to restore some of the PIGS competitiveness. Still, even a weaker euro would not eliminate the need for structural reforms in the PIGS as otherwise the benefits of a weaker currency in terms of export market shares would accrue mostly to countries like Germany that have undertaken those painful reforms to restore competitiveness via a reduction in relative unit labor costs. So a weaker euro does not obviate the need for structural reforms.

The credibility of a policy of fiscal retrenchment and structural reforms aimed at increasing productivity growth would be vastly enhanced by a shadow IMF program or, even better, an actual IMF program. Under the former scenario the EU Commission would impose fiscal and structural conditionality on Greece while the ECB (and possibly other EU bodies) would provide financing, either directly in the form of lending of euros to Greece or provision of guarantees to the debt of the country (as has been recently rumored). External financing/liquidity is absolutely necessary as it will take time – even for a government otherwise committed to fiscal adjustment and structural reforms – to regain its lost policy credibility while there is lingering risk of a run on public debt given the ongoing budget deficit and the refinancing needs of the public debt coming to maturity and in need to be rolled over. Put another way, when your fiscal and reformist virginity is lost because of decades of deviant misbehaviour, repeated announcements of born-again fiscal and reformist virtue lack credibility until actual abstinence restores reputation over time.

Too Late to Avoid Stigmata

Unfortunately, in the next few months Greece is expected to have to rollover about €50 billion of debt on top of financing a budget deficit that will be – given current adjustment plans – still close to 10% of GDP. Moreover, liquidity/financing may be necessary to stave a speculative attack on the public debt reflected in the recent explosion in CDS spreads.

Announcing a fiscal adjustment program is not sufficient to restore credibility as markets will be sceptical of the political ability to implement it – as demonstrations in the streets, riots, strikes, parliamentary foot-dragging of reforms and fiscal retrenchment and other obstacles will make even the best conceived program subject to bumps of uncertainty about its actual implementation: thus, a non-linear restoration of policy credibility is subject to the risk of a financing crisis as sceptical markets test the willingness of a sovereign to tough it out; thus large scale financing is crucial to prevent such refinancing crisis while policy credibility is restored over time.

In other terms, in any financial crisis markets and investors are uncertain on whether a country is only illiquid or also insolvent. As it takes time to figure out whether this is a crisis of insolvency or illiquidity – as the political willingness/ability to adjust/reform determines that outcome – illiquidity can tip a solvent but illiquid sovereign into actual insolvency if a refinancing crisis does occur. So as a country tries hard to convince investors over time via its policy actions of its solvency it needs to prevent illiquidity from derailing its recovery into an insolvency crisis with appropriate amounts of liquidity that prevent a self-fulfilling run on its debt.

The hydra-headed EU lacks the ability to credibly manage its messaging to markets and generally has failed to impose conditionality on its members, though it has been more successful imposing conditionality on applicants striving to meet political, legal, macro and structural conditions of full membership. But these were countries that desperately wanted to accede to the EU, and so were eager to meet the Copenhagen Criteria and harmonize their own legal systems with the requirements of the acquis communautaire. But when it came to economics, both macro and structural criteria were designed, implemented and conditioned on IMF and World Bank programs alongside the applicants' accession programs.

The EcoFin and European Council, led by Germany, were even able to keep Greece out of the first wave of EMU entrants in a decade ago because it clearly did not meet the fiscal/debt criteria and was judged not to be competitive enough; indeed, a devaluation of the drachma was imposed upon rejection of its initial application in 1998 and fiscal adjustment was required. Similarly, they elected to keep Poland out of the third wave of EMU expansion in 2012, using a miniscule deviation in the inflation rate from target as a pretext.

But once countries had become members of the eurozone club, it generally proved far more difficult to keep them on the straight and narrow, and to maintain the macroeconomic balance demanded by the Maastricht Treaty, as is now clear across the PIGS, with deteriorating competitiveness and mounting fiscal challenges. Systemic eurozone countries violated the strictures of the Growth and Stability Pact with impunity - EcoFin and the Council were unable to impose fines. After all, if the members imposed fines on Italy one year, what if France or Germany were found in violation of the criteria the next?

This history conclusively undermines the credibility of an EU-only financing and adjustment program in the case of Greece. Today, it is obvious that even tiny Greece is systemic (i.e., “too-integrated-to-fail”) because of contagion to the other PIGS. The eurozone is an interested party and will be conflicted in assessing Greece's progress. A failure by the eurozone to sign off on the conditions would spark a new wave of contagion and undermine the euro immediately. If it does sign off even if the adjustment is inadequate, that might allow for short term relief against political pressures, and create room for further relief rallies in the markets. However, a day of reckoning would still arrive later on because of an inadequate adjustment. This is precisely what happened in the case of Russia - the IMF kept lending to Russia for a while despite repeated failures to meet conditionality; eventually the IMF pulled the plug, the market collapsed, and Russia defaulted. But here and now, can anyone really believe that the eurozone will pull the plug on itself?

The draconian fiscal adjustment and market stabilization in Ireland may be interpreted by eurozone policymakers, member states and market participants as reason to think that a fiscal adjustment plan with some sort of contingent guarantee will do the trick for Greece. However, Ireland entered the crisis with a far better fiscal history than Greece, and entered the eurozone with a far more flexible and competitive economy than Greece. This was acknowledged by Ireland's revaluation on entry to the eurozone. And today, Ireland has cut fiscal spending and public wages despite having a far lower public debt. It remains in dire straits, of course, but for various reasons, Ireland’s fiscal plans so far have been judged as adequate by the rating agencies, the markets and the eurozone. Ireland in short, does not need external credibility enhancement in the form of a measurable adjustment plan. But Greece, which has repeatedly violated the rules of the eurozone and whose government has mis-stated the size of the public sector balance sheet problem, clearly does.

ECB financing carries other risks in that it may very well be perceived as a form of bailout (the ECB is in the business of monetary policy not of providing IMF style of conditionality lending to countries in trouble) going through a formal IMF program that includes loan conditionality and significant provision of financing may be the better approach. And provision of liquidity to prevent a self-fulfilling run on Greek public debt or speculative attacks on such debt would be essential as the experience of successful IMF programs suggests: liquidity without policy adjustments/reforms will fail (as the experiences of Russia and Argentina suggest) but policy adjustment that takes time to be credible without financing/liquidity may fail as well. The most successful programs in the presence of a risk of a fiscal and/or external debt financing crisis were those – like Mexico, Turkey and Brazil – where increasingly credible commitment to adjustment and reform was beefed up by a large amount of Colin Powellesque “overwhelming force” liquidity/financing support by the IMF. Greek authorities and the EU had until recently stubbornly and mistakenly denied the need for financing under concern that it would signal weakness and stigma; but partially credible adjustment without financing is more fragile and liable to fail than having a war chest of liquidity to prevent a run on public debt while the appropriate policies are implemented over time with greater credibility.

Tranche Warfare

It is possible that the financial support by the EU could take the form of an EU or German guarantee of Greek public debt conditional on the country implementing a significant fiscal adjustment. But loan guarantees are a poor way of providing conditional financial support. In IMF programs, the financial support is tranched based on achievement of certain fiscal and reform adjustment targets and the amount of support that is front loaded can also be properly modulated. Support in the form of conditionality-based loan guarantees is more problematic to design: your either provide the guarantees or you don’t provide them and making them conditional on achieving over time certain policy targets is very difficult to implement. What if the country is on track and receives the guarantees and then goes off track: do you keep the guarantees or you remove them? And if you remove them, what are the market consequences of such switch? Tranched conditionality lending by IMF is a much more effective way to balance and modulate over time carrots and sticks. Loan guarantees are a more discrete and less flexible way to impose effective conditionality.

Certainly a Plan A with no financing – i.e. imposing draconian fiscal conditionality on Greece by the EU with no provision of money/financing – would be highly likely to fail even if the adjustment/reforms are implemented as trigger happy investors will trigger a refinancing crisis; and then relying on Plan B – a concerted EU/ECB rescue effort when Plan A has failed – would smack of panic and bailout. Better to provide liquidity early before desperation sets in rather than too late when it becomes counterproductive.

The lesson of previous financial crises is also that the provision of liquidity should be large (again, Powell’s doctrine of overwhelming force) and front-loaded in order to have its catalytic effect of preventing a rollover crisis while reforms and adjustment are implemented. Indeed, IMF programs in the East Asian crisis were too small and not front loaded enough (in South Korea, Thailand and Indonesia) thus exacerbating the liquidity run. The IMF learned this lesson and the most recent IMF programs in the recent financial crisis have been a large multiple of country quota: While South Korea got only $10 billion in 1997 even a tiny Romania, whose GDP is a fraction of South Korea’s, recently received a US$20 IMF program. Similarly, IMF programs in Latvia, Hungary, Ukraine, Pakistan, etc. have all been Powell-style. Realistically Greece may need a program in the US$40-50 billion range to stave off a refinancing crisis. Of course, money without adjustment/reforms leads to eventual default and failure (witness Russia, Argentina, Ecuador) but policy change without money on the table is also likely to fail.

Indeed, the risk of a refinancing crisis on public debt shares similar elements similar to speculative attacks on fixed exchange rates that become successfully if a country does not have enough forex reserves to prevent the attack from succeeding as it moves to improve its policy fundamentals. Currently, it is very easy for investors/speculators to push the sovereign spread higher and higher: in the CDS market large amounts of leverage and protection against a sovereign can be built with very little cash in advance as margin requirement is ridiculously low. Recent market pressures on Greece sovereign risk premia have come from three main sources, all of which reflect doubts about Greece’s ability to roll over its debt and about the eurozone’s institutional capacity and political willingness to provide support:

• Hedging of underlying government bond exposures by leveraged agents, mainly European banks, which probably accounted for a major share of the surge in CDS spreads, as these banks sought to reduce their exposure to default risk
• Speculative punting by leveraged agents taking a directional view on Greece risks, mainly by global bank proprietary trading desks and hedge funds. For this category of market participant, substantial leveraged bets can be built with very little cash upfront or margin requirements (at least for those hedge funds who have regained access to leverage in the markets).
• The consequent rise in secondary market yield spreads for Greek Government Bonds over German bunds and rising primary auction yields, as “real-money investors” and banks require a higher default risk premium to roll over existing debt and cover the rising deficit.

Thus, the risk of a self-fulfilling unsustainable debt dynamics – while a country is attempting a credible primary fiscal adjustment – are very large: even a significant reduction in cyclical and structural primary deficits cannot prevent an increase in the deficits and public debt if a speculative-induced spike in sovereign spreads lead to a sharp increase in the public debt interest bill. And such spikes in sovereign spread further destabilize public debt sustainability as they tip such an economy into a recession that increased the debt to GDP ratio. So, failing to move early to prevent an unsustainable spike in sovereign spreads guarantees the failure of adjustment and leads to eventual default.

Until now, investors have had every reason to demand a higher risk premium to finance Greece’s rising debts and deficits, and speculators have had a field day punting Greek CDS spreads to ever higher levels. Both have dramatically and rapidly increased the risks of a refinancing crisis. Until now investors/speculators have had a field day kicking the Greek CDS spreads to ever higher levels trying to trigger a refinancing crisis. If Greece does not have a war chest of euro liquidity to strike back, thus triggering a short squeeze, Greece is doomed to share the fate of countries that did not have enough forex reserves to prevent a speculative attack on their currency peg. A public debt refinancing crisis is thus akin to a speculative attack on a currency. While using even massive reserves to avoid a currency crisis can fail if there is not an improvement in the macro/policy fundamentals that justify the maintenance of a peg the lack of enough reserves can lead to a self-fulfilling currency crisis even in a country that is improving its fundamentals. The same holds for speculative attacks against the short term debt of a government that needs to be rolled over. Adjustment without liquidity is bound to fail.

And liquidity allows the government to induce two-sided risk on sovereign spreads and avoid a vicious circle where speculators succeeds in one-sided and destabilizing bets on such CDS spreads. And liquidity allows the government to induce two-sided risk on sovereign spreads and provide time for fiscal adjustment to come through by avoiding a vicious circle in which the combination of exposure reduction and speculation raises risk premia to one where a debt trap is inevitable.”

Enter the ‘Preferred Creditor’

An IMF program is necessary and desirable for a couple of other reasons. First, the IMF can lend to countries with any rating – even to countries in default under the terms of its “lending into arrears” policy as the IMF enjoys of a de facto – if not de jure – preferred creditors status; so the IMF could help Greece even if further rating downgrades force the ECB to stop using Greek debt as a collateral for its repo operations. There is indeed a serious risk next year that, as the threshold for such collateral rises from BBB- to a higher rating, Greece will fail to qualify for ECB repo support and thus experience a refinancing crisis. Conversely, the ECB lowering its threshold for the collateral will smack of a bailout and would be politically damaging for the independence and credibility of the ECB. Second, the IMF has 60-plus years of experience playing “bad cop” or “tough doctor,” taking the “blame” for forcing countries to take the necessary bitter pills of adjustment and reform and helping basket case countries by providing them with conditionality based lending. The ECB and EU have very little such experience and, politically, playing bad cop is hard to do (see the past failure of the EU to impose fines on fiscally deviant countries). Also, any financial support needs to be tranched and conditioned on achievement of fiscal and reforms role; thus, providing financing via the ECB that is tranched and conditional would smack of using an independent monetary policy authority to achieve fiscal bailout goals.

The EU, the ECB and many commentators also wrongly over-emphasized the moral hazard problems of any financial support of Greece or other countries in trouble. First, financing without policy change is itself moral hazard-ridden and anyhow eventually bound to fail. But financial support conditional on fiscal adjustment and policy reforms minimizes moral hazard distortions.

Second, while fiscal adjustment is necessary to avoid a spike in spreads and an unsustainable debt dynamic, the short term effect of a large fiscal deficit reduction can be counterproductive and exacerbate the growth contraction and even lead to a recession. This is the case when the short term benefits on growth of a potentially delayed reduction in spreads and improvement in overall credibility are smaller than the fiscal drag of a massive reduction in public spending and increase in tax revenues. While some large fiscal consolidation episodes in the past of the EU (Ireland and Denmark in the 1990s) crowded in growth even in the short run rather than crowding it out there is a risk that excessively front loaded fiscal adjustment in a time of recession, turmoil and weak demand leads to a worsening of the growth outlook with destabilizing effects (an example being Argentina when repeated fiscal consolidation policies in 1999¬2001, however necessary to restore fiscal credibility, became destabilizing and made the recession and deflation worse, eventually undermining the policy adjustment and leading to default and currency peg collapse).

Thus, one of the benefits of a credibly designed and implemented IMF program is that, if the country credibly commits to fiscal reforms that will be phased in only over time, it can get a modest fiscal relief in the short run – smaller pace/speed of deficit reduction - if excessively front loaded fiscal adjustment risk undermining economic growth and the success of such program. This is not to excuse a deviant Greece from the necessary front loaded fiscal adjustment it must undertake to restore credibility and sustainability. Rather, it is only a warning that the amount of front loaded adjustment that sceptical investors may require of Greece may be so excessive that the whole program may be undermined. Thus, a carefully designed IMF program with sufficient liquidity can smooth the trade off between the need for short term medium term fiscal consolidation and the need to avoid an adjustment that is in the short term so draconian that the credibility and effectiveness of the program is undermined with destabilizing effects on growth.

Third, rather than exacerbating moral hazard, a properly designed IMF program can reduce moral hazard and induce policy adjustment and reform that otherwise would not occur in the absence of adequate liquidity. Recent academic research (“International Lending of Last Resort and Moral Hazard: A Model of IMF's Catalytic Approach” by G. Corsetti, B. Guimaraes and N. Roubini - Journal of Monetary Economics, 2006) suggests that the probability that a fiscal and reform policy is implemented is greater with IMF financial support than without it. If a government needs to do politically painful adjustment and reforms and such attempts risk to fail because of a refinancing crisis, the likelihood that such government will implement such reforms is reduced as failure is almost guaranteed. Instead, a lot of money of the table increases radically the probability that a policy of adjustment and reform will be successful if implemented – as the risk of a rollover crisis is radically reduced. Thus, IMF programs can reduce moral hazard rather than increase it. An example of such a success is the Brazil policy adjustment in 2002 on the eve of its presidential elections, when markets were concerned about the implications of a victory by Ignacio “Lula” Da Silva, then viewed by markets (quite incorrectly, as it happens) as a anti-market socialist). The US$30 billion IMF program ensured the maintenance of a large primary surplus and the continuation of macro reforms that prevented a bigger crisis from occurring. More recently, the willingness of countries such as Latvia and Hungary to undergo a massive fiscal adjustment to avoid fiscal bankruptcy and a destructive currency crisis has been bolstered by large IMF/external financial support. Whether Greece will turn out like Latvia and Hungary or more like Russia in 1998 depends on the domestic politics of adjustment and reform (i.e. how much the political and social body can take short term pain for long term benefits). But the existence of external financial support would increase the probability that politically painful policy actions will be undertaken rather than delayed.

A European Lehman?

In the end, even if Greece were not politically able to fully implement policies to restore fiscal sustainability and competitiveness, the EU and the ECB will have to partially bail out Greece to avoid a massive contagion of its problems to the rest of the eurozone and to avoid a collapse of the monetary union. A default by Greece could have the same global systemic effects as the collapse of Lehman. Sovereign spreads are already pricing the risk of a domino effect from Greece to Spain, Portugal and other eurozone members. Therefore, in the game of chicken between the Greek authorities and the EU/ECB, the Greeks know that even if their political constraints prevent them from doing sufficient fiscal adjustment and structural reforms, a financial support from the EU/ECB would be unavoidable because the alternative would be a systemic event of a Lehman scale, first leading to massive contagion to the rest of the weak eurozone links and then having global effects. Indeed, recent rumors of a planned EU bailout of Greece confirm the country’s systemic importance.

All else being equal, the Greek side will do less than otherwise necessary or desirable in full knowledge that a Greek default would have systemic effects that the EU/ECB need to prevent. So in some sense Greece knows that it is “too-interconnected-to-fail” and it will be partially bailed out regardless of what its government does or doesn’t do. This fundamental moral hazard problem cannot be fully eliminated. This also implies that Greece – and other eurozone weak links – will do less fiscal adjustment and structural reforms than necessary to avoid an unsustainable debt dynamics. In other terms, if the political constraints as well as the too big to fail distortion lead to adjustment and reform that is insufficient to restore of fiscal and external sustainability and resumption of good economic growth the result will be a policy of muddling-through that prevents a default and exit of Greece from the EMU but does not resolve its fundamental problems: it will be like having a comatose patient on a lift support system that avoids death but also prevents a full recovery of its health.

That approach may be better than a full scale collapse and break up of the monetary union, but it risks spreading the disease from one patient to the other ones nearby. Indeed, in due time Spain and Portugal and later Ireland and Italy, also will get into trouble. The moral hazard bias will be even larger as Spain and Italy tremendously more systemically important than Greece. Thus, the EU/ECB, along with German and French taxpayers, are willing to partially bail out a small Greece as the costs of that bailout are limited and as the consequence of a collapse of Greece is the effective destruction of the monetary union that Trichet, Brussels and policymakers in Paris and Berlin have worked so hard worked to achieve. But the same policy makers’ willingness and ability to follow a bail out of Greece with even larger rescues of - a Spain, Portugal and an Italy (and an Ireland or a Belgium, to boot) would be much more limited. In the end, an eventual breakup of the monetary union may be unavoidable if other members of the PIGS (or PIIGS) do not take early and credible policy actions to deal with their own twin problems of fiscal and external debt sustainability and competitiveness.

Indeed, some of the other eurozone members have greater problems than Greece. Take Spain, for example. While the country has a smaller budget deficit and public debt as a share of its GDP its fiscal

sustainability parameters are rapidly worsening. Also the unemployment rate in Spain is nearing 20% as opposed to a figure below 10% for Greece. Spain also experienced a massive housing bubble that has now gone bust with severe damage to its economy. Also the situation of Spanish banks – in spite of dynamic provisioning – is very shaky: non- performing loans are sharply rising as a share of assets and the excesses of lending in the boom years are now evident in the effective insolvency of many Cajas. Finally, the real appreciation and loss of competitiveness of Spain has been even larger than in the other PIGS as years of real estate bubble-fueled economic boom led to an excessive growth of wages well above productivity growth. Also, the real estate bubble, which resulted in years of high GDP growth, concealed the massive loss of competitiveness that the country experienced. Now that housing has gone bust, it is clear that the Spanish emperor has no clothes. The receding tide has shown that Spain –even more than the other PIGS – was swimming naked.

In the end, if Greece is politically unable to do enough fiscal adjustment to forestall unsustainable debt dynamics – i.e., if it turns out to be insolvent and not just illiquid in spite of a partial financial support from the IMF and/or or the EU/ECB – one solution that is one step short of default (that occurred in Russia, Argentina and Ecuador) may be a coercive restructuring of its public debt – under threat of default - along the lines of what was done in Pakistan, Ukraine, Uruguay and the Dominican Republic. In effect, this would entail a coercive lengthening of the maturity of the debt without face value reduction of the debt (no formal haircut) together with a coercive reduction of the interest rate on the new debt at below markets levels. Such surgical solution would imply some losses for creditors on a NPV basis but much smaller losses and less systemic disruption than an outright default. As the experience of past emerging market crises suggests such coercive restructuring can be designed – even in the absence of collective action clauses – via exchange offers that bypass the need for unanimity in changes in the terms of such public debt.

Still, such a coercive restructuring of the debt would resolve – or push to the longer future – the issue of public debt sustainability. But it would not resolve – in the absence of structural reforms or outright exit from the monetary union – the problem of the loss of competitiveness and the unsustainable external balance. That is why default (or coercive debt restructuring) without devaluation may not be possible and devaluation (exit from EMU) without default may not be possible either.

In conclusion, the EU and ECB are correctly worrying about the moral hazard of any “bailout”; but to reduce that moral hazard a credible IMF program that tranches financial support with the progressive achievement of fiscal and structural reform goals is the right if risky solution. An IMF solution can also better minimize the moral hazard problem than an approach based on loan guarantees. Thus, to avoid the fate of Argentina a credible program of fiscal consolidation and structural reform backed by a large IMF program is the right path to be taken to teach Greece and the other PIGS how to fly. Those PIGS may never learn to fly if the political willingness to adjust and reform is not there in which case the EMU will eventually break up; but relying on the IMF may be for the time being the least bad of many bad options.

Nouriel Roubini is Professor of Economics at the Stern School of Business at New York University and Chairman of Roubini Global Economics, a global macroeconomic consultancy.

Arnab Das is RGE’s managing director of market research and strategy.