Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

του ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλου

Eνδιαφέρουσα ανοιχτή επιστολή που συγκλονίζει του ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλου, στους Έλληνες τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, εφοπλιστές κι αρχοντοδεσπότες.

«Κυρίες και Κύριοι, αδελφοί Συνέλληνες. Τώρα που πέσανε πια όλες οι μάσκες, τώρα που η χώρα αυτή, για άλλους Πατρίδα, για άλλους χώρος επιχειρήσεων και για άλλους κερδοσκοπικός παράδεισος, κινδυνεύει όχι πλέον να πτωχεύσει αλλά να σβηστεί απ τον παγκόσμιο χάρτη κυριολεκτικά, σε ελάχιστα μονάχα χρόνια, τώρα λοιπόν που οι κατεργάρηδες μέσα κι έξω απ τον τόπο, είναι τόσοι πολλοί ώστε να μην υπάρχουν πάγκοι για να καθίσουν, ας κοιταχτούμε στα μάτια, στα ίσα, κι ας κουβεντιάσουμε σταράτα και κάθετα.

Γνωριζόμαστε όλοι σ' αυτό τον τόπο. Εννοώ κι εσάς τους 10.000 -δεν είσαστε περισσότεροι- κι εμάς που παροικούμε την Ιερουσαλήμ της Ενημέρωσης ως ένοικοι του Δημόσιου Βήματος αυτής εδώ της τραυματισμένης Δημοκρατίας.

Δεν ωφελεί κανέναν μας πια, η Οπισθοδακτυλοκρυψία, το Συναξάρισμα, η Επαγγελματική Υποκρισία και το Αλληλοπαραμύθιασμα. Η Ελλάδα έγινε Μπατεσκυλαλεσταρία. Απευθύνομαι σ' εσάς, -με ξέρετε όλοι, περνάτε καλά μαζί μου όταν «τα χώνω» από τηλεοράσεως, έχετε διασκεδάσει με τα τραγούδια μου, κοντά μισόν αιώνα τώρα, και σε κάποιες εξαιρέσεις σας μάλιστα, έχετε επικοινωνήσει και με τον καθαρό ποιητικό μου λόγο, κλπ.

Απευθύνομαι σ εσάς, διότι εσείς κυβερνάτε εδώ και πολλά χρόνια τον τόπο. Αγοράζετε και εξαγοράζετε επίορκους, ανίκανους και φτωχομπινέδες πολιτικούς, -οι εξαιρέσεις, πασίγνωστες και φωτεινές δεν αρκούν να τουμπάρουν τη ζυγαριά- φτιάχνετε νόμους και καθιερώνετε διατάξεις σύμφωνα με τα κλειστά δικά σας συμφέροντα, γράφοντας στα παλιά σας τα παπούτσια το λαό αυτής της χώρας. Τον οποίο συχνά πυκνά φωνάζετε να σκύψει κι άλλο και να βγάλει απ τη μύγα το ξύγκι να το καταθέσει στις ατέλειωτες τεράστιες δεξαμενές χρημάτων που είτε κληρονομικά, είτε με τη δικιά σας μαεστρία και ικανότητα, έχετε αποθηκεύσει για πολλές-πολλές γενιές των οικογενειών σας.

Απευθύνομαι σ' εσάς γιατί δεν είσαστε όλοι παλιοτόμαρα, η συντριπτική σας πλειοψηφία έχει σπουδάσει, συνήθως στο εξωτερικό, έχετε λάβει και ελληνική παιδεία, ξέρετε γλώσσες αλλά μιλάτε και την ελληνική πολύ καλά.

Έχετε διαβάσει ιστορία και μετέχετε των παραδόσεων στο βαθμό που οι τελετές τους σας εξασφαλίζουν ένα μίνιμουμ ψυχικής ευφορίας.

Πολλοί από σας είσαστε και αληθινά φιλοπάτριδες. Και βοηθάτε μακριά από τη δημοσιότητα με συγκεκριμένο φιλανθρωπικό έργο.

Κανείς δεν δικαιούται να σας βάλει σ' ένα καζάνι όλους μαζί, έτσι απλουστευτικά και αφελώς.
Απευθύνομαι λοιπόν σ εσάς, γιατί ετούτες τις μέρες η Ιστορία μας η Ελληνική, μας χτυπάει τα τζάμια των παραθύρων, έρχεται τη νύχτα στον ύπνο μας, κυκλοφορεί αμεταμφίεστη πλέον στους δρόμους μας, τη βλέπετε βουρκωμένη να κρεμιέται σαν την πρώτη τυχούσα πουτάνα στα περίπτερα...

Κατ αρχήν, εσείς οι τραπεζίτες μας. Όπως η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδας ομολογεί, το ενεργητικό σας είναι 580 δισεκατομμύρια Ευρώ. Τα τελευταία χρόνια μονάχα, κερδίσατε 350 δις!

Κι εσείς οι επιχειρηματίες μας. Τα «Νέα» γράφανε το Μάη του 09, αυτό που αποκαλύπτει το παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης, ότι έχετε 10.000 οφ- σορ εταιρίες δικές σας και κάνετε κάθε χρόνο τζίρο, 500 δις!
6.000 από σας χρωστάτε 15 δις ευρώ στο κράτος! Αλλά τα ρέπος σας, γίνανε τα τελευταία χρόνια 277 δις ευρώ! Και οι προθεσμιακές σας καταθέσεις στις τράπεζες είναι άλλα 136 δις!

Και το επίσημο Ενεργητικό των επιχειρήσεών σας, (τα λέει η ICAP αυτά) έχει φτάσει στα 700 δις! Την ίδια ώρα αυτή η κυβέρνηση, έχει κιόλας ανακοινώσει τη χρηματοδότησή σας με 10 δις ευρώ μέσω του ΕΣΠΑ, με άλλα 7,2 δις ευρώ μέσω του Επενδυτικού Νόμου, με άλλα 6 δις μέσω των «Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα», ενώ άλλα 4 δις ευρώ σας τα χαρίζει για τις πληρωμές των ασφαλιστικών εισφορών που οφείλετε!

Τι άλλο θέλετε πια; ΄Ελεος!

Εσείς οι εφοπλιστές μας, πάλι, το έλλειμμα των 30 δις ευρώ για το οποίο πάμε να βουλιάξουμε έναν ολόκληρο λαό στη μιζέρια, ισοδυναμεί, («Καθημερινή» (8/9/2009)), με μια και μόνο παραγγελία σας για τη ναυπήγηση των νέων 777 ποντοπόρων πλοίων σας εντός του 2009!

Όσο για σας αρχοντοδεσπότες, με την αμύθητη περιουσία που δεν μπορεί να μετρηθεί καν, τι να πει κανείς, οι αριθμοί χλομιάζουν! Δισεκατομμύρια ευρώ, τεράστια φιλέτα της χώρας, χιλιάδες ακίνητα, κτήρια, μέγαρα, καταθέσεις, μετοχές, ΜΚΟ μαϊμούδες, λιβάδια, κοπάδια...

Λοιπόν; Τι θα κάνουμε Κύριοι; Βλέπετε ένα λαό στη συντριπτική του πλειοψηφία ολιγογράμματο, μαστουρωμένο απ τον μπανιστηρτζίδικο λαϊκισμό, και πανικόβλητο. Έχετε κι εσείς, -ξέρετε ποιοι- ευθύνη γι αυτή την κατάντια.

Βλέπετε αναρίθμητους προβοκάτορες να καταστρέφουν τα πάντα, να καίνε τη χώρα βάσει σχεδίου, να βομβαρδίζουν την όποια εναπομείνασα εθνική φυσιογνωμία, να διαλύουν τον κοινωνικό ιστό.

Βλέπετε μια νεολαία ζαλισμένη, και με το δίκιο της. Βλέπετε την ξεφτίλα, την υποτέλεια, την υποταγή, η Ελλάδα κινδυνεύει για πρώτη φορά μετά από την ΄Αλωση της Πόλης με μια καινούργια Άλωση.

Θα το επιτρέψετε; Τι σόι αίμα κυλάει στις φλέβες σας; Πόσο νομίζετε ότι θα ζήσετε; Μια μπριζόλα χωράει η κοιλιά σας κι αυτή μετά από άδεια του γιατρού. Για τους απογόνους σας φροντίσατε δεν κινδυνεύουν για πολλές γενιές, τα είπαμε.

Δεν υπάρχει ανάμεσα σας ένας Έλληνας μωρέ, μια αληθινή Ελληνίδα, να βουρκώσει επιτέλους, γαμώ τα λεφτά σας, γαμώ; Η πατρίδα κυλιέται σαν τσούλα στα πεζοδρόμια, οι κωλοσύμμαχοι βγάζουνε όλα τους τα κόμπλεξ, οι ανθέλληνες περιμένουν σαν κοράκια να μοιράσουν τις σάρκες μας, κι εσείς μετράτε τι ακόμα θα κερδίστε απ' αυτό το σαρακοφαγωμένο «νεοελληνικό» κρανίο, που πάνε να του αφαιρέσουν εντελώς τη φαιά ουσία απ την κρανιακή κάψα;

Τα παιδιά μας μισογραμματιζούμενα, οι γέροι μας πανικόβλητοι, οι ψυχές μας πεταγμένες στα πεζοδρόμια, τα όνειρά μας σκέτοι εφιάλτες, ηγέτες δεν έχουμε, πολιτικούς δεν έχουμε, πνευματικούς ανθρώπους δεν έχουμε, μαλάκες οι περισσότεροι, τελεία ο τόπος και πάμε για την παύλα.

ΥΣΤΕΡΟΛΟΓΙΟΝ:
Ε, όχι λοιπόν, όχι! Εσείς κυβερνάτε! Κάντε κάτι. Τη σκόνη μονάχα να δώσετε, σώθηκε η πατρίδα. ΄Εχετε και τον τρόπο και τη δύναμη. Κρατείστε την Ελλάδα, γιατί φεύγει! Και δεν το θέλετε ούτε εσείς, που διαβάζετε την ιστορία, να σας σκατοψυχάνε οι μεταγενέστεροι! Δώσετε στην Ελλάδα τη σκόνη από τα αμύθητα πλούτη σας, για να μην διαλυθεί η σκόνη της μνήμης σας κάποτε, στους πέντε ανέμους. Κάντε αυτό που πρέπει. Τώρα. Εσείς, και αμέσως!

Βαρυσήμαντη δήλωση Μίκη Θεοδωράκη για ΔΝΤ και εθνικά θέματα

Βαρυσήμαντη δήλωση Μίκη Θεοδωράκη για ΔΝΤ και εθνικά θέματα
27-04-2010 22:12:53

Σε δήλωση «εφ΄ όλης της ύλης» προχώρησε σήμερα ο Μίκης Θεοδωράκης αναφερόμενος σε μια σειρά θεμάτων που απασχολούν τον ελληνισμό στο σύνολό του σήμερα. Η δήλωση έχει ως εξής:

"Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.
Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.
Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος.
Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι.
Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;
Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.
Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.
Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.
Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.
Μακάρι να έχω άδικο.
Αθήνα, 27.4.2010
Μίκης Θεοδωράκης"
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Ο Πιτσιρίκος, ο πρύτανης των Χαφιέδων-Bloger, μας βάζει στον σωστό δρόμο

Ο Πιτσιρίκος, ο πρύτανης των Χαφιέδων-Bloger, μας βάζει στον σωστό δρόμο



Του Σπύρου Χατζάρα



Βρήκαν τη λύση, με το «πρόβλημα» Μίκης Θεοδωράκης.

Αφού τον είπαν «ακροδεξιό», και δεν πέρασε, τώρα, ο πρύτανης των Χαφιέδων, pitsirikos, (του Σκάαααι) διαδίδει ότι ο Μίκης «τα έχει Χαμένα».



«Ναι, η πτώχευση είναι συνωμοσία εναντίον του ελεύθερου λαού μας. Και την κοπελιά μου την λένε Αλτσχάιμερ», γράφει ο «ξύπνιος» Χαφιές, στους μακάκες της «γενιάς των 700 ευρώ», που τον διαβάζουν.



«Ο Θεοδωράκης παραδέχεται πως δεν διαθέτει ειδικές γνώσεις για το θέμα και -επειδή βαριέται να διαβάσει- κατέληξε στο συμπέρασμα πως υπάρχει διεθνής συνωμοσία εναντίον της χώρας μας», γράφει ο κ. πρύτανης των Χαφιέδων-Bloger.



Δηλαδή, αν δεν βαριόταν να διαβάσει pitsirikos, (που τα έχει τετρακόσια),θα κατέληγε στο «σωστό συμπέρασμα», ότι ο Strauss-Kahn είναι «φίλος μας», και καλός άνθρωπος που δεν είναι και τόσο αυστηρός και ότι το ΔΝΤ με την Goldman Sahs είναι κάτι σαν τους…. προσκόπους , που θέλουν να κάνουν μια «καλή πράξη».



«Στη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη δεν υπάρχει καμία αναφορά για τους πολιτικούς που κυβέρνησαν τη χώρα, αλλά ούτε και για τους Έλληνες πολίτες που ψηφίζουν επί δεκαετίες αυτούς τους πολιτικούς. Για όλα ευθύνονται οι ΗΠΑ, φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, ο διεθνής αντιδραστικός Τύπος και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα», γράφει ο

ο κ. πρύτανης των Χαφιέδων- Bloger.



Ναι, επειδή δεν έχει Αλτσχάιμερ ο «Πιτσιρίκος», (αφού καταπίνει με τις φούχτες ΑΛΑΦΟΥΖΟΛ, μαζί με το μισθό του και τα Bonus), πιστεύει ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί –υπάλλλοι και ο λαός. Και δεν φταίνε οι Τραπεζίτες, οι εργολάβοι, τα λαμόγια, οι φούσκες, οι προμηθευτές, και η συμμορία της ψωρο-Ελίτ.

Αυτό είναι το μήνυμα του καθεστώτος. Εσείς φταίτε.



Ο πρύτανης των Χαφιέδων-Bloger, μας λέει να μην ακούμε τον Θεοδωράκη , «επειδή είναι πολύ πλούσιος», αλλά το αφεντικό του ,τον ΑΛΑΦΟΥΖΟ. (που δεν είναι πολύ πλούσιος ;;;)



Λέει και μια αλήθεια στο τέλος ο Χαφιές. «Τους πνευματικούς ανθρώπους τους εξαγόρασαν, όπως μας εξαγόρασαν όλους».



Σας εξαγόρασαν ρε ρουφιάνε . ΣΑΣ εξαγόρασαν. Εμάς ΟΧΙ.

http://deltio11.blogspot.com/2010/04/bloger.html

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

“Οικονομική υποδούλωση” μέσω του ΔΝΤ- Τα παράνομα δάνεια-αέρα των τραπεζών..και πάλι για την Goldman Sachs

“Οικονομική υποδούλωση” μέσω του ΔΝΤ- Τα παράνομα δάνεια-αέρα των τραπεζών..και πάλι για την Goldman Sachs
Μετάβαση στα σχόλια
Μια πολύ ενδιαφέρουσα μίνι συνέντευξη ενός ανθρώπου που φαίνεται να ξέρει τι λέει και τα λέει έξω από τα δόντια
Τα “δάνεια” όλα όσα έκανε το κράτος της Ελλάδας μετά το 2000 από την Γουωλ ΣΤριτ ώστε να μπορεί να εξασφαλίσει τα πολυπόθητα κριτήρια για ένταξη στο Ευρώ της ΟΝΕ είναι όλα παράνομα και απλά η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει να τα πληρώνει και μάλιστα να ζητήσει πίσω τα λεφτά που έδωσε
simple as that που λένε και στα αγγλικά χωριά…………
το πρόβλημα όμως είναι και αυτό είναι που πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό από τον κάθε αφελή που ακόμη πιστεύει ότι τάχα υπάρχει ελεύθερη αγορά είναι ότι οι οικονομίες όλων των κρατών σε αυτό το σύστημα το στημένο που απλά υπάρχει για να κερδοσκοπούν οι πολύ λίγοι εις βάρος των πάρα πολλών βασίζονται πάνω στα κερδοσκοπικά παιχνίδια των τραπεζών μέσω των “κανόνων” που ο βασικός τους κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες όσον αφορά το πως θα βγάλεις κέρδη
ο αρχιμαλακισμένος πουλημένος Σημίτης (καλά αυτόν τον άθλιο πορδυπουργό γιατί δεν τον στήνουν στον τοίχο επιτέλους;) αλλά και ο Γιωργάκης το βλήμα που ήταν υπουργός του τότε απλά εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των αφεντικάδων τους
και ο κόσμος δυστυχώς συνεχίζει να τρώει τα φούμαρα που του πουλάνε
οι τράπεζες συνεχίζουν απλώς ακάθεκτες τα τρελλά κέρδη εις βάρος όλων των απλών ανθρώπων που πλέον μέσα σε τόσο πλούτο που υπάρχει δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη με πρώτο απ΄ολα στέγη αφού η αγορά σπιτιού ή έστω διαμερισματος έιναι τόσο δυσβαστακτη οικονομικά που δεν είναι δυνατή
Από την Ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=147961
«Οικονομική υποδούλωση» γράφει η σημαία του ΔΝΤ
Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΖΗΛΑΚΗ
«Το ΔΝΤ δεν θα έχει περιορισμένο ρόλο» στο πρόσφατα αποφασισμένο σχέδιο στήριξης της Ελλάδας, αφού «θέλει να εξασφαλίσει τον ελέγχο πολύτιμων ελληνικών υποδομών», διατείνεται ο οικονομικός αναλυτής σε διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, όπως το BBC, το Al Jazeera και το Russia Today, Μαξ Κάιζερ.

Η Ελλάδα έχει πέσει θύμα οικονομικών τρομοκρατών, υποστήριξε ο Μαξ Κάιζερ και προκαλεί να του υποδείξουν μια χώρα όπου το ΔΝΤ είχε περιορισμένη παρουσία ή κινήθηκε με υπευθυνότητα

Συχνά αποκαλούμενος και ακτιβιστής, ο κ. Κάιζερ δημιούργησε αίσθηση πριν από μέρες, όταν υποστήριξε σε εκπομπή του Al Jazeera ότι η Ελλάδα έχει πέσει θύμα «οικονομικών τρομοκρατών» εδώ και μια δεκαετία, κατηγορώντας το τραπεζικό σύστημα της Γουόλ Στριτ και το ΔΝΤ. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, υποστηρίζει ότι «εάν οι Ελληνες θέλουν να προφυλαχθούν από το ΔΝΤ, θα πρέπει να κρατικοποιήσουν τις τράπεζες, ιδρύοντας κρατικές ώστε να αναζωογονήσουν το τραπεζικό σύστημα», ενώ παράλληλα «να παύσει να πληρώνει τα δάνεια που πάρθηκαν παρανόμως», με «μαγείρεμα» των στοιχείων της ελληνικής οικονομίας από την Goldman Sachs, και προτείνει αποκλεισμό της αμερικανικής τράπεζας και του ΔΝΤ από τη χώρα, με συνέπεια «δύο ή τρία χρόνια βαρειάς ύφεσης», η οποία θα της επιτρέψει όμως «να χτίσει την οικονομία της», εξασφαλίζοντας την οικονομική της ανεξαρτησία.

Κύριε Κάιζερ, ποια η γνώμη σας για την απόφαση στήριξης της Ελλάδας από την Ε.Ε. με συμμετοχή του ΔΝΤ;

«Είναι πρόβληματική, γιατί το ΔΝΤ δεν μπορεί να είναι ένας επιθυμητός θεσμός ελέγχου των οικονομικών σας, διότι θα φέρει μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των τραπεζών της Γουόλ Στριτ και όχι του ελληνικού λαού. Η Ελλάδα έχει πέσει θύμα των τραπεζιτών της Γουόλ Στριτ από το 2000. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι ένας απολογισμός της σχέσης των τραπεζών της Γουόλ Στριτ με τις ελληνικές τράπεζες και την ελληνική κυβέρνηση. Εάν οι Ελληνες επιθυμούν να προφυλαχθούν από το ΔΝΤ, θα πρέπει να κρατικοποιήσουν αμέσως όλες τις τράπεζες, ιδρύοντας κρατικές, ώστε να αναζωογονήσουν το τραπεζικό σύστημα και να απαλλαγούν από τα άδικα μέτρα λιτότητας που τους επιβάλλονται, ενώ δεν ευθύνονται για το πρόβλημα. Γιατί ζητείται από τον ελληνικό λαό να πληρώσει για πράξεις διεφθαρμένων τραπεζιτών και πολιτικών; Είναι παράλογο».

Εχετε δικαιολογία τα παράνομα δάνεια

Η πρόταση σας είναι ρεαλιστική; Μπορεί μια χώρα να πράξει κάτι τέτοιο στο πλαίσιο της Ε.Ε. και της ευρωζώνης;

«Οι Ελληνες έχετε μια καλή δικαιολογία. Ολα τα δάνεια από το 2000 και ένθεν είναι παράνομα, διότι πάρθηκαν παρανόμως με τη βοήθεια της Goldman Sachs. Η ελληνική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή μπορεί να παύσει να πληρώνει τα δάνεια που πάρθηκαν παρανόμως και μπορεί να κρατικοποιήσει τράπεζες, γιατί θυματοποιήθηκε από αδίστακτους τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ. Εχει διαπραχθεί ένα έγκλημα και πρέπει να αναγνωριστεί, όπως και ότι τα θύματα πρέπει να αποζημιωθούν από την Goldman Sachs και τις υπόλοιπες τράπεζες της Γουόλ Στριτ».

Η Γαλλία υποστηρίζει ότι οι υπάρχοντες οικονομικοί κανόνες της ευρωζώνης πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από νέους με βάση τις νέες συνθήκες. Συμφωνείτε;

«Ενας “ξένος” ασκεί

πολιτική στην ευρωζώνη»

«Η ερώτηση πρέπει να είναι, γιατί η Γερμανία και ο Τρισέ της ΕΚΤ επιτρέπουν στο ΔΝΤ να έρθει και να ξεκινήσει να κουμαντάρει θέματα της ευρωζώνης. Πρόκειται περί μιας τυραννίας, διότι αφήνουν μια ξένη οντότητα να καθορίζει πολιτικές μέσα στην ευρωζώνη.

Η Γερμανία έχει αποδείξει ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την Ελλάδα, την ενδιαφέρει περισσότερο τι γίνεται στο Λονδίνο, και χρησιμοποιεί την Ελλάδα για να κάνει τη βρώμικη δουλειά, διότι θέλει το ΔΝΤ να επανακαθορίσει τους τραπεζικούς κανόνες στην ευρωζώνη.

Θέλει ένα σοκ, επιζητώντας συναλλαγματική ισοτιμία με τη Βρετανία. Και είναι δυσαρεστημένη με τους τραπεζικούς κανόνες έναντι της Βρετανίας. Και η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη μέση αυτού του παιχνιδιού. Και θα πρέπει να πει “ώς εδώ και μη παρέκει”, τα χρέη δημιουργήθηκαν παρανόμως, θέλουμε αποζημίωση από τις τράπεζες της Γουόλ Στριτ, θέλουμε τα λεφτά μας, τα θέλουμε τώρα, και ότι δεν υπάρχει χώρος για άλλες συζητήσεις».

Λέγεται, βέβαια, ότι η παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρώπη θα είναι περιορισμένη…

«Ετσι δηλώνεται, αλλά βλέποντας το παρελθόν του ΔΝΤ, δεν υπάρχει παράδειγμα περιορισμένης εμπλοκής του σε οποιαδήποτε χώρα στην οποία πήγε και επέβαλε μέτρα λιτότητας υπέρ των τραπεζών της Γουόλ Στριτ.

«Θα σας υποδουλώσουν οικονομικά»

Δείξτε μου μια χώρα όπου είχαν περιορισμένη παρουσία και όπου κινήθηκαν με υπευθυνότητα. Οποιος πιστεύει ότι το ΔΝΤ θα έχει περιορισμένο ρόλο, όποιο ΜΜΕ μεταδίδει τέτοια προπαγάνδα, θα πρέπει να ντρέπεται γιατί δεν αναφέρουν το ιστορικό του ΔΝΤ. Ο ρόλος του θα είναι περιορισμένος εφόσον η Ελλάδα τηρεί τα μέτρα λιτότητας. Τα μέτρα τους, όμως, θα είναι αδύνατον να τηρηθούν από τον ελληνικό λαό, και από εκείνο το σημείο και έπειτα θα έχουν κυρίαρχο ρόλο. Πιστεύετε ότι το ΔΝΤ θα σας πει “συμμορφωθείτε με τα μέτρα και θα εξέλθετε της κρίσης”; Θα είστε τρελοί εάν πιστεύετε ότι θα γίνει έτσι. Το ΔΝΤ θέλει να εξασφαλίσει τον ελέγχο των πολύτιμων ελληνικών λιμανιών και να τα πουλήσει.

Ο ελληνικός λαός θα χάσει τον έλεγχο της υποδομής της χώρας του, των λιμανιών του και της βιομηχανίας που συνδέεται μ’ αυτά. Θα χαθούν. Και θα ενοικιάζει τα περιουσιακά στοιχεία που ο ίδιος δημιούργησε. Αυτό ονομάζεται δουλεία. Οπότε, εκτός και αν οι Ελληνες αντισταθούν, θα χάσουν την οικονομική τους κυριαρχία. Και η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει αρκετά να σταματήσει τα γεράκια».

«Αποφασίστε πώς θέλετε να ζήσετε»

Δεν θα υπάρξουν συνέπειες εάν η Ελλάδα διώξει τους παράγοντες που αναφέρετε; Ποιες θα είναι αυτές;

«Θα υπάρχουν συνέπειες, αλλά η ερώτηση είναι “θέλετε να ζήσετε σαν ελεύθεροι άνθρωποι ή σαν υπόδουλοι;” Εάν θέλεις να ζήσεις ελεύθερος, θα πρέπει να πολεμήσεις για την ελευθερία σου και θα υπάρξουν συνέπειες. Ή μπορείς να παραδώσεις τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου στο ΔΝΤ ως δούλους. Αυτές είναι οι επιλογές. Παίρνεις ένα σκληρό φάρμακο τώρα ή εκπορνεύεις τα παιδιά σου στο ΔΝΤ.

Εάν η Ελλάδα θελήσει να απαλλαγεί από το ΔΝΤ και την Goldman Sachs τώρα, η συνέπεια θα είναι δύο ή τρία χρόνια βαριάς ύφεσης, που θα της επιτρέψουν όμως να χτίσει μια οικονομία για τον εαυτό της. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν αποκλείει τη Goldman Sachs από τη χώρα σας, αφού αποδείχτηκε ότι μαγείρευε τα στοιχεία της ελληνικής οικονομίας; Να δηλώσει δηλαδή ότι θέλουμε να φύγουν αμέσως όλοι οι εκπρόσωποι της Goldman Sachs ή να αντιμετωπίσουν τη Δικαιοσύνη για οικονομική απάτη;». *
http://osr55.wordpress.com/2010/04/03/%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CF%89-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%BD%CF%84-%CF%84/

ΟΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ


ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΣΑΝ ΤΑ ΕΡΙΦΙΑ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ. ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΩΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΙΝ ΩΣ ΕΘΝΟΣ ΤΟ ΟΡΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΙ ΕΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι αυτή η πρακτική του να συμφωνούμε με οτιδήποτε είναι εντός κομματικής γραμμής ή συμφέρει το κόμμα μας, την συντεχνία ή την ομάδα στην οποία ανήκουμε ακόμα και όταν αυτό δεν είναι για το καλό της Πατρίδος μας έχει οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση.

Με λύπη μου παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό εκτός από τους πολιτικάντηδες του κατεστημένου οι οποίοι έτσι και αλλιώς πάντοτε υποστηρίζουν τα κομματικά μαντριά στα οποία είναι μέτοχοι και τα οποία χρησιμοποιούν για να ελέγχουν την Λαϊκη Βούληση και να υφαρπάζουν την ψήφο και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα των ψηφοφόρων τους και διακεκριμένους επιστήμονες, οικονομολόγους, επιχειρηματίες, προέδρους συντεχνιών να παίζουν το ίδιο παιχνίδι στην πλάτη του ειρωνικά αποκαλούμενου "κυρίαρχου λαού".

Είναι ντροπή επιστήμονες που θα έπρεπε τις δύσκολες αυτές στιγμές που οι θλιβερές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν οδηγήσει την Πατρίδα μας στην αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, να προτείνουν λύσεις για την έξοδο της Χώρας απο αυτήν την δυσχερή θέση να προσπαθούν να υποστηρίξουν την προηγούμενη κυβέρνηση η οποία με τα λάθη, της παραλήψεις και τις άστοχες ενέργειες της φέρει μέγιστον της ευθύνης βάρος για τα χάλια της οικονομίας μας.

Είναι επίσης ντροπή κάποιοι άλλοι να υποστηρίζουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τη στιγμή που ο Γ.Παπανδρέου απο τη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία έχει κάνει πλήθος άστοχων ενεργειών με κορυφαίες την δημοσίευση του ενδεχόμενου δανειοδότησης μας απο την Κίνα και την διεκτραγώδηση της κατάστασης της οικονομίας όταν κέρδισε τις εκλογές του Οκτωβρίου, γεγονός που τρόμαξε τους επενδυτές και επέφερε καίριο πλήγμα στην Ελληνική οικονομία.

Ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι εφόσον ως κοινωνικά όντα συμβιώνουμε σε μια οργανωμένη κοινωνία και αποτελούμε ένα σύνολο, το ατομικό μας καλό βρίσκεται μέσα στο κοινό καλό και πρέπει να σταματήσουμε τις πρακτικές του ρουσφετιού, της ρεμούλας και της υπεράσπισης του αδίκου εφόσον αυτό νομίζουμε ότι μας συμφέρει.

Τέλος πρέπει ο κάθε ένας απο εμάς να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες και να πάψουμε να πουλάμε την ψήφο μας για έναν διορισμό, για ένα ρουσφέτι, να σταματήσουμε να ψηφίζουμε αλόγιστα και ως αγέλη εκ περιτροπής τα παλαιοκομματικά κόμματα του κατεστημένου και μετά να νίπτουμε τας χείρας μας ως Πόντιοι Πιλάτοι την ώρα που εμείς τους στέλνουμε στην εξουσία και τους δίνουμε στην ουσία ψήφο εμπιστοσύνης για τις πράξεις τους.

Μόνο με αυτό τον τρόπο, με αλλαγή της νοσηρής νοοτροπίας που έχουν επιβάλλει οι φαύλοι στον Ελληνικό Λαό, με αξιοκρατία, με πρόοδο, με παραγωγή η οποία θα φέρει την άνοδο των εξαγωγών η Πατρίδα θα βγει απο το αδιέξοδο και θα λάβει την περίοπτη θέση που της ανήκει ως πρωτοδημιουργός του ανθρωπίνου πολιτισμού και ως η Χώρα που εξανθρώπισε την Οικουμένη, ελευθερώνοντας παράλληλα και τις σκλάβες Πατρίδες του Ελληνισμού που στενάζουν κάτω απο το ζυγό των αδηφάγων γειτόνων μας καθώς και τους Ελληνικούς πληθυσμούς που διαβιούν εκεί.

Γεώργιος Παπασημάκης

πηγη: www.papasimakis.blogspot.com

Η φυλή των Καλάς· η παρουσία των Ελλήνων στην ινδική ήπειρο


»»» Το Φεβρουάριο του '98 επισκέφτηκαν το χωριό μας μια ομάδα παιδιών της φυλής των Καλάς από το μακρινό Πακιστάν, με τους συνοδούς των. 'Ολη η ομάδα ξεναγήθηκε στον αρχαιολογικό χώρο και στο μουσείο της Πέλλας, στο εργαστήριο εκμαγείων καθώς και στο συνεταιρισμό ψηφιδωτών. Ο όμιλος μάς ακολούθησε και κάλυψε φωτογραφικά την επίσκεψή τους. Πριν την αναχώρησή τους, στο γραφείο του ο κ. Δήμαρχος χάρισε στα παιδιά αναμνηστικά του ιστορικού μας δήμου. Ποιοι είναι οι Καλάς; Αναδημοσιεύουμε το σχετικό φυλλάδιο που μας δώσανε:

Στη Δυτική περιοχή της ινδικής υποηπείρου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το κράτος του Πακιστάν, έγινε πριν από αιώνες η συνάντηση των λαών της Ινδίας και της Ελλάδας. Αρχαίοι 'Ελληνες συγγραφείς, όπως ο Ηρόδοτος, μας ενημερώνουν ότι από τον 6ο π.Χ αιώνα υπήρχαν εκεί 'Ελληνες, αλλά και Βουδιστικά κείμενα, όπως το "Majjihima Nakaya", αναφέρονται σε "Κράτος Ελλήνων" την εποχή του Βούδα τον 6ο π.Χ. αιώνα στον Καύκασο (Hindukush), εκεί που σήμερα ζουν οι Καλάς. Η παρουσία των Ελλήνων στην ινδική υποήπειρο γίνεται περισσότερο αισθητή μετά τον 4ο π.Χ. αιώνα:

1. Με την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου που διέσχισε τη χώρα του Ινδού (327-326 π.Χ).
2. Με την ανάπτυξη των ελληνικών Βασιλείων της Βακτρίας και της Ινδίας για τρεις περίπου αιώνες μετά τον Αλέξανδρο.
3. Με την άνθιση της Ελληνοβουδιστικής τέχνης της "Gadhara" για άλλους πέντε αιώνες.

Η χώρα του Πακιστάν καθίσταται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για τους 'Ελληνες, όχι μόνο για το ιστορικό παρελθόν της αλλά και για το παρόν της. Ο σημερινός επισκέπτης ακούει έκπληκτος τους φιλόξενους πολίτες αυτής της Χώρας να φέρουν με πολλή υπερηφάνεια το όνομα "Σικαντέρ Αζάμ" (Αλέξανδρος ο Μέγας). Να μιλούν για τις 6 Αλεξάνδρειες που υπάρχουν στη Χώρα τους, μεταξύ των οποίων είναι η Νίκαια-Αλεξάνδρεια και η Βουκεφάλεια-Αλεξάνδρεια. Να εμπιστεύονται την "Younani Medicine", δηλαδή την ελληνική Ιατρική, παιδί της Ιπποκράτειας, που έφερε μαζί του ο Αλέξανδρος. 'Εκπληκτος ο 'Ελληνας επισκέπτης των Μουσείων του Πακιστάν στο Καράτσι, στη Λ:αχώρη, στο Πεσάβαρ, στα Τάξιλα, διαβάζει γραμμένα στα ελληνικά τα ονόματα των 41 Ελλήνων Βασιλέων της Βακτρίας και της Ινδίας πάνω στα χρυσά και αργυρά τους νομίσματα: Δημήτριος, Μένανδρος, Αγαθοκέλεια ... Βλέπει το Βούδα με τα Απολλώνια χαρακτηριστικά, ντυμένο με τον ελληνικό χιτώνα, και διακρίνει στα ανάγλυφα της Gadhara, δίπλα στις Βουδιστικές Θεότητες, Ελληνικές, όπως του Δία και της Αθηνάς. Ανάμεσα στους κορινθιακούς κίονες και τις πέτρινες γιρλάντες με τ αμπελόφυλλα, τους κισσούς και τους ερωτιδείς, τους Τρίτωνες και τους 'Ατλαντες, τα ανάγλυφα με τις βακχικές σκηνές και τους ελληνικούς χιτώνες των αγαλμάτων, ξεχνά την απόσταση που χωρίζει το Πακιστάν από την Ελλάδα της Μεσογείου.
'Οταν μαθαίνουν ότι είναι 'Ελληνας, του συνιστούν να επισκεφθεί τους «συγγενείς» του στις Βόρειες περιοχές του Πακιστάν, εκεί όπου συναντώνται οι οροσειρές των Ιμαλαΐων και του ινδικού Καυκάσου (Hindukish). Οι παραδόσεις αυτών των φυλών με τα Μεσογειακά χαρακτηριστικά, στο Τσιτράλ, στο Χούνζα, στο Γκιλγκίτ, στο Σκαρντού με την ακρόπολή τους που την ονομάζουν Ισκαντέρια, δηλαδή Αλεξάνδρεια, τους θέλουν απογόνους των στρατιωτών του Μ. Αλεξάνδρου και έτσι προβάλλονται από τα έντυπα του Πακιστανικού Οργανισμού Τουρισμού.


Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Εκδήλωση για τον Μητροπολίτη Σεβαστιανό

Εκδήλωση για τον Μητροπολίτη Σεβαστιανό
Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.) και η Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (Σ.Φ.Ε.Β.Α.) συνδιοργανώνουν εκδήλωση μνήμης και τιμής στον Ακρίτα Ιεράρχη αείμνηστο Σεβαστιανό με θέμα «Μητροπολίτης Σεβαστιανός: H διαχρονική συνείδηση της Βορείου Ηπείρου».
Στην εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 28 Απριλίου 2010 και ώρα 18:30 στο Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών (Δημητρίου Σούτσου 46 Αθήνα, στάση Μετρό Αμπελοκήπων), θα μιλήσουν οι Μητροπολίτες : Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέας, Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος, καθώς και ο εκπρόσωπος της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» κ. Λεωνίδας Παππάς.
Ο ανυποχώρητος αγώνας του Σεβαστιανού για την Βόρειο Ήπειρο αποκτά σήμερα, δεκαέξι χρόνια από την εκδημία του, δραματική επικαιρότητα και απαιτεί συνέχεια και συνέπεια μέχρι την πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας.
Πηγή : http://www.sfeva.gr/
Αναρτήθηκε από ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ στις
http://ethnikonthematon.blogspot.com/

Τι σχεδιάζει ο Νταβούτογλου στα Βαλκάνια

Τι σχεδιάζει ο Νταβούτογλου στα Βαλκάνια

Ο σχεδιαστής της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και προαγωγός του δόγματος περί νεοθωμανισμού” υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου είχε μέσα στις τρεις προηγούμενες ημέρες δύο σημαντικές συναντήσεις-πρωτοβουλίες στα Δυτικά Βαλκάνια, των οποίων την προώθηση στην Ε.Ε. ανέλαβε εσχάτως η Άγκυρα.
Την ίδια ώρα που η ελληνική πολιτική ηγεσία κάνει αγώνα δρόμου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και η κοινωνία αγκομαχά από τα μέτρα λιτότητας.
Η πρώτη από τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη στο Βελιγράδι ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών της Τουρκίας, της Σερβίας και της (προεδρεύουσας στην Ε.Ε.) Ισπανίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, Βουκ Γέρεμιτς και Μιγκέλ Άνχελ Μορατίνος, αντίστοιχα. Η δεύτερη έγινε χθες Σάββατο στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στους προέδρους της Τουρκίας, της Σερβίας και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Αμπντουλάχ Γκιουλ, Μπορίς Τάντιτς και Χάρις Σιλάιτζιτς. Ο Νταβούτογλου, όπως φαίνεται, επιδιώκει να αναλάβει εργολαβικά την προώθηση της ιδέας για την ευρωπαϊκή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων. Η ιδέα αυτή όμως πρωτοδιατυπώθηκε στην ευρωπαϊκή σύνοδο της Θεσσαλονίκης το 2003, υιοθετήθηκε μάλιστα τότε σχετική διακήρυξης, ενώ πριν από λίγους μήνες ο ίδιος ο έλληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ζήτησε την ένταξη των Δυτικών Βαλκιανίων στην Ε.Ε. το 2014.
Η συνάντηση των τριών υπουργών Τουρκίας, Σερβίας, Ισπανίας στο Βελιγράδι πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των προσπαθειών επιτυχημένης διεξαγωγής της επικείμενης υπουργικής διάσκεψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Δυτικά Βαλκάνια στο Σεράγεβο. Ως γνωστόν και πέραν όλων των άλλων εσωτερικών και περιφερειακών προβλημάτων, το ζήτημα-αγκάθι για την επιτυχία μιας τέτοιας διεθνούς συνάντησης είναι η επίλυση του ζητήματος της συμμετοχής του Κοσόβου, κάτι το οποίο αρνούνται οι Σέρβοι, αν αυτό καλείται ως ανεξάρτητο κράτος και όχι ως μέρος της πολιτικής αποστολής του ΟΗΕ στο Κόσοβο UNMIK, όπως δέχεται το Βελιγράδι αλλά αρνείται η Πρίστινα. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του σέρβου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος είπε ότι “οι τρεις χώρες δεν συμφωνούν σε ένα ζήτημα, στη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να συνεχίσουν την καλύτερη δυνατή συνεργασία στο θέμα που αποτελεί κοινή προτεραιότητα, την ένταξη όλων των ευρωπαϊκών κρατών στην Ε.Ε. Ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για όλα τα εκκρεμή ζητήματα, μεταξύ άλλων και για τη συμμετοχή του Κοσόβου σε περιφερειακές συναντήσεις. Δεν βρήκαμε ακόμη τις λύσεις, αλλά εργαζόμαστε σκληρά γιʼ αυτό... Όμως, μπορώ να συμπεράνω ότι υπάρχει πλήρης ετοιμότητα και αποφασιστικότητα απʼ όλους, ώστε να βρεθεί η κατάλληλη φόρμουλα”. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας αναφέρθηκε “στο κοινό όραμα για την Ευρώπη και τα Δυτικά Βαλκάνια”, τονίζοντας πως “οι συζητήσεις αυτές είναι ο πιο κατάλληλος μηχανισμός για την επίτευξη του στόχου”. Ο ίδιος υπενθύμισε ότι τους τελευταίους έξι μήνες συναντήθηκε 12 φορές με τον σέρβο ομόλογό του, επισημαίνοντας ότι πιστεύει στη συμβολή της Σερβίας ως κεντρικής χώρας των Δυτικών Βαλκανίων στην προσέγγιση της περιοχής με την Ε.Ε.
Η δεύτερη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των προέδρων της Τουρκίας, της Σερβίας και του προεδρεύοντα της τριμερούς βοσνιακής προεδρίας, με αντικείμενο την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, ήταν η πρώτη τέτοια συνάντηση των προέδρων των τριών χωρών. Να σημειωθεί ότι οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών αυτών έχουν συναντηθεί πέντε φορές το τελευταίο εξάμηνο.
Μόλις προχθές η τουρκική εξωτερική πολιτική είχε μία σημαντική επιτυχία, καταφέρνοντας να πείσει τους υπουργούς Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στη σύνοδό τους στο Ταλίν της Εσθονίας να δεχθούν η Βοσνία να ενταχθεί στο “Σχέδιο δράσης για ένταξη” (ΜΑΡ) στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, παρά την αντίθεση μεγάλων κρατών, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ολλανδία. Μάλιστα, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι, ενώ αρχικά μόνο δύο χώρες τάχθηκαν με το μέρος της Βοσνίας (η άλλη ήταν η Σλοβενία), τελικά πείστηκαν οι υπουργοί 15 κρατών και έκλιναν υπέρ μιας ςευνοϊκή για το Σεράγεβο νατοϊκής απόφασης. Γράφτηκε ότι στη διάρκεια της συνάντησης των υπουργών υπήρξε τέτοια ένταση που χύθηκαν τα ποτήρια με κρασί των υπουργών της Βρετανίας Ντέιβιντ Μίλιμπαντ και της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, κάνοντας τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Ράσμουσεν να αναφωνήσει: “Το τραπέζι μας έγινε όπως τα Βαλκάνια!”
Το δόγμα της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής περί “στρατηγικού βάθους” είναι πνευματικό τέκνο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. Από το 2002 που το ισλαμοδημοκρατικό κόμμα του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, η τουρκική κυβέρνηση έχει προωθήσει μια ολιστική εξωτερική πολιτική. Όπως μάλιστα σημειώνει ο τούρκος αναλυτής Σενκ Σιντάρ, οι σχεδιαστές αυτής της νέας προσέγγισης της Άγκυρας στην εξωτερική πολιτική αναφέρονται στο νέο δόγμα με βαρύγδουπες εκφράσεις, όπως “ήπια δύναμη” και “πολιτικοπολιτισμική κληρονομιά” (αναφορά που παραπέμπει στην οθωμανική παράδοση). Ο εμπνευστής της πολιτικής περί “μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες” είδε με επιτυχία να ευοδώνονται οι μεσολαβητικές πρωτοβουλίες του σε Ιράν, Ιράκ, Συρία, Λίβανο και μόνο τελευταία είδε τους Αρμένιους να διακόπτουν τη διαδικασία εξομάλυνσης των τουρκοαρμενικών σχέσεων. Σίγουρα δεν βαίνουν όλα καλώς για τον Νταβούτογλου, λ.χ. και η μεσολαβητική του επιχείρηση στην Τεχεράνη συναντάει δυσκολίες. Σε ανάλυσή του στην “Επιθεώρηση Τουρκικής Πολιτικής” ο Νταβούτογλου περιγράφει τις προκλήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: οικονομική κρίση, ενεργειακή ασφάλεια, παράνομη μετανάστευση, επιδημικές ασθένειες, κλιματική αλλαγή, οργανωμένο έγκλημα, διαπολιτισμική και διαθρησκευτική μισαλλοδοξία, εξτρεμισμός και τρομοκρατία. Όπως επισημαίνει, αυτά τα ζητήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα από την αληθινή και αποτελεσματική αλληλεγγύη του ευρασιατικού χώρου και την... ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγετική δύναμη ανά τον κόσμο τον 21ο αιώνα.

Πηγή : http://www.makthes.gr/
Αναρτήθηκε από ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
http://ethnikonthematon.blogspot.com/

Η λιτότητα, το χρέος και το ΔΝΤ

Να ξεφύγουμε από την λογική της Αριστεράς που αποτελεί αιτία της χρεοκοπίας μας. 35 χρόνια Σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ελληνική κοινωνία δίδαξε τον Ελλήνα να είναι ζητιάνος και να ζήσει από τα λεφτά των αλλών σαν την ΕΕ.

Τελευταία δείγμα της μυθολογίας αυτής είναι η θέση ορισμένων στο ΛΑΟΣ να ζητάμε "φτηνό" δάνειο από την Ρωσία ξεπουλόντας δικαιώματα λιμάνι στο Μεσόγειο - δήλαδη η Ελλάς μπουρδέλο από ανθρώπους που αποκαλούνται "Δέξιοι πατριώτες"! Ενώ οι Ρώσοι οι ίδιοι πήγαν στο ΔΝΤ σαν άντρες χωρίς κλάματα να διορθόσαν την οικονομία τους.

Ας μάθουμε την αλήθεια για το ΔΝΤ καθώς τη σημασία Δεξιών πολιτικών αξιών για το ρόλο του κράτους στην κοινωνία και τις ατομικές ελευθερίες (και ευθύνες) έναντι του κράτους.

Η λιτότητα, το χρέος και το ΔΝΤ

Της Μιραντας Ξαφα*

Πολλά έχουν γραφτεί για την έλευση του ΔΝΤ σε ρόλο δανειστή στην Ελλάδα. Στον ελληνικό τύπο εμφανίζεται σαν «μπαμπούλας» που θα επιβάλει «σκληρό και δυσβάσταχτο σχέδιο κοινωνικής αναδιάρθρωσης», ενώ ταυτόχρονα συζητούνται και σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους. Καλό θα είναι εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.

Το ΔΝΤ είναι ο μοναδικός διεθνής οργανισμός που επιβλέπει την ομαλή λειτουργία του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος. Δημιουργήθηκε το 1944, με σκοπό να προωθήσει την οικονομική συνεργασία και να αποτρέψει καταστροφικές συμπεριφορές σαν αυτές που υιοθετήθηκαν στο κραχ της δεκαετίας του 1930, όπου πολλές χώρες υποτίμησαν τα νομίσματά τους και επέβαλαν υψηλούς δασμούς και συναλλαγματικούς περιορισμούς για να προστατέψουν την οικονομία τους. Υπάρχει για να υπηρετεί τα μέλη του, προσφέροντας συμβουλές, τεχνική βοήθεια και δάνεια σε χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα εξωτερικού δανεισμού. Αντίθετα με την Ε.Ε., το Ταμείο διαθέτει τεχνογνωσία στον σχεδιασμό και στην παρακολούθηση σταθεροποιητικών προγραμμάτων και μηχανισμό οικονομικής στήριξης των μελών του.

Το ΔΝΤ έχει υποστεί κριτική τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά. Η κριτική από τα αριστερά είναι ότι επιβάλλει λιτότητα σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση. Αυτήν την κριτική άσκησε μεταξύ άλλων ο νομπελίστας Joe Stiglitz, αν και μοιάζει να έχει αλλάξει γνώμη τελευταία. Από τα δεξιά η κριτική είναι ότι ενθαρρύνει τους δανειστές να δανείζουν υπέρμετρα, ξέροντας ότι θα έρθει το ΔΝΤ να τους διασώσει.

Καμία κριτική δεν είναι πιο λανθασμένη από αυτήν της λιτότητας. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι οι χώρες δεν προσφεύγουν στο Ταμείο όταν όλα πάνε καλά. Προσφεύγουν όταν βρίσκονται σε κρίση, εξ αιτίας κάποιου συνδυασμού κακοτυχίας και κακοδιαχείρισης. Η λιτότητα δεν πρέπει να συγκριθεί με την κατάσταση που επικρατούσε πριν από την κρίση –που δεν ήταν διατηρήσιμη– αλλά με αυτήν που θα επικρατούσε χωρίς τη συνδρομή του ΔΝΤ. Προσφέροντας δανειακά κεφάλαια και προσδίδοντας αξιοπιστία, το Ταμείο προσφέρει στη χώρα τη δυνατότητα να «σφίξει τη ζώνη» λιγότερο απ’ ό, τι θα ήταν διαφορετικά η περίπτωση. Οι όροι που συνοδεύουν τα δάνεια του ΔΝΤ δεν είναι τίποτε μπροστά στην πειθαρχία που θα επέβαλλαν οι αγορές. Από τη στιγμή που χάνει την πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές –όπως η Ελλάδα τώρα– η χώρα πρέπει άμεσα να μηδενίσει το έλλειμμα. Οι πολιτικοί των χωρών που προσφεύγουν στο Ταμείο τα γνωρίζουν αυτά, αλλά τους βολεύει να κρατούν απόσταση από επώδυνα μέτρα, επιρρίπτοντας ευθύνη στο ΔΝΤ. Ομως, οι νόμοι της οικονομίας, όπως και οι νόμοι της φυσικής, ισχύουν παντού. Βασικός κανόνας είναι ότι κάθε χώρα πρέπει να ζει μέσα στα όρια των δυνατοτήτων της. Το να κατηγορείς το ΔΝΤ γι’ αυτό είναι σαν το κατηγορείς για τον νόμο της βαρύτητας.

Προσφεύγοντας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, που υποστηρίζεται και με κεφάλαια της Ε.Ε., η Ελλάδα μπορεί να «αγοράσει» τον χρόνο που χρειάζεται για να εφαρμόσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές για να μπει τάξη στο δημοσιονομικό χάος και να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Ολοι συμφωνούν ότι η ελληνική οικονομία πρέπει να γίνει πιο εξωστρεφής, αυτό όμως δεν θα γίνει όσο το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού απασχολείται στο Δημόσιο, που δεν παράγει εξαγώγιμα αγαθά και υπηρεσίες. Το υπερτροφικό Δημόσιο παγιδεύει κεφάλαια και εργατικό δυναμικό που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αλλού πολύ πιο αποδοτικά. Παραγγέλλει άχρηστα υποβρύχια για να έχουν δουλειά τα ναυπηγεία και απασχολεί 7.000 άτομα στον ΟΣΕ που έχει περισσότερους υπαλλήλους παρά επιβάτες. Αυτές οι δραστηριότητες επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος χωρίς να δημιουργούν πλούτο. Η επίπονη, αλλά απαραίτητη, προσπάθεια σταδιακής συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα λύνει ταυτόχρονα τα προβλήματα του χρέους και της ανταγωνιστικότητας και πρέπει να γίνει με ή χωρίς τη συνδρομή του ΔΝΤ για να αντιστραφεί η εκρηκτική πορεία του χρέους. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Κανένας πιστωτής, ούτε το ΔΝΤ ή η Ε.Ε., δεν θα δανείσει χρήματα παρά εάν πιστεύει ότι η χρεοκοπία θα αποτραπεί.

Βέβαια, σε περίπτωση που το χρέος της χώρας είναι δυσβάσταχτο, είναι λογικό να κληθούν οι ξένοι πιστωτές να επωμισθούν ένα τμήμα του βάρους, αποδεχόμενοι μια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους (αυτή είναι και η απάντηση στην κριτική του ΔΝΤ από τα δεξιά). Αυτή μπορεί να πάρει δύο μορφές: είτε αναδιάρθρωσης του χρέους, δηλαδή καθυστέρησης των εξοφλητικών δόσεων –εντόκως– σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας είτε μείωσης του χρέους (το λεγόμενο haircut) σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα φερεγγυότητας. Η μείωση του χρέους είναι ακραίο, αλλά θεμιτό μέτρο σε περιπτώσεις που η χώρα έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες περικοπής δαπανών και είσπραξης των φορολογικών εσόδων, όπως συνέβη στην κρίση των χρεών της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του ’80, όπου οι πιστωτές τελικά εισέπραξαν 40 με 60 cents στο δολάριο. Η Ελλάδα, όμως, όχι απλώς δεν έχει εξαντλήσει την προσπάθεια μείωσης των κρατικών δαπανών σε μόνιμη βάση, δεν την έχει καν αρχίσει. Γι’ αυτό κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι εντελώς άκαιρη.

* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners.

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Να τιμήσουμε τη μνήμη του ήρωα της Ακρόπολης Κωνσταντίνου Κουκίδη

Να τιμήσουμε τη μνήμη του ήρωα της Ακρόπολης Κωνσταντίνου Κουκίδη
Πέρασαν 59 χρόνια, από τη μέρα που ο ηρωικός φρουρός της ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη Κωνσταντίνος Κουκίδης διάλεξε να πέσει, μαζί με τη Σημαία, από τον Ιερό Βράχο, παρα να την παραδώσει στους Γερμανούς.
Hταν 27 Απριλίου 1941.

Η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας καλεί κάθε Αθηναίο και κάθε Πατριώτη την Κυριακή 25 Απριλίου, στις 12.00 το μεσημέρι, στην οδό Θρασύλλου, κάτω από την Ακρόπολη, στο μνημείο του Κ.Κουκίδη για να τιμήσουμε την μνήμη του.
http://deltio11.blogspot.com/

Για την 21η Απριλιου 1967

Η κληρονομιά της χούντας
Συγγραφέας: Σπύρος Σοφοκλέους
Άρδην τ. 58
Αντίθετα με ό,τι λέγεται, η Χούντα δεν προωθούσε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ ως πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. Ως γνωστόν, η Χούντα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’67, υιοθετούσε τη Συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ του ’65 (δηλ. Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά βάσεις και μακροχρόνιες μισθώσεις εδαφών στην Τουρκία για να εξασφαλιστούν –δήθεν– τα ανύπαρκτα συμφέροντά της). Όμως οι Τούρκοι (οι οποίοι στόχευαν σε διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία από τη δεκαετία του ,50) απέρριψαν τη λύση αυτή –αφού λόγω της ελληνικής υποχωρητικότητας μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα– τον Σεπτέμβριο του ,67, στις συζητήσεις στην Αλεξανδρούπολη, οι οποίες έτσι οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο (αυτό το στοιχείο το παραθέτω μετά από συνομιλία μου με τον καθηγητή Ευάγγελο Κουφουδάκη, τον οποίο ευχαριστώ θερμά). Έτσι το Κυπριακό πήρε τη μορφή συζητήσεων μεταξύ Κληρίδη - Ντενκτάς (,69 – λίγο προ της εισβολής) όπως συνέφερε την Άγκυρα. Η επιμονή της Χούντας επί της Ενώσεως ήταν προπέτασμα: ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας». Πνευματικά στελέχη της Χούντας ήταν οι: Δημήτριος Κιτσίκης, Γεώργιος Γεωργαλάς και Δημήτρης Τσάκωνας. Ο Δημήτριος Κιτσίκης προέβη σε συστηματοποίηση του «ανατολικού ιδεώδους» (δηλ. της «βυζαντινοοθωμανικής συνύπαρξης»), χρησιμοποιώντας το ως πυρήνα του δημιουργηθέντος απ’ αυτόν (το ’64) «ελληνοτουρκισμού». Σύμφωνα με το ιδεολόγημα αυτό, Έλληνες και Τούρκοι συγκατοικούν και αλληλοεξαρτούνται από τον 11ο αιώνα, άρα επιβάλλεται η εγκαθίδρυση ενός «ελληνοτουρκικού πολιτικού συνόλου». Σύμφωνα δε με την προωθηθείσα απ’ τους άνωθεν αναφερόμενους γεωπολιτική αντίληψη της «ενδιάμεσης περιοχής», Έλληνες και Τούρκοι είναι φορείς του κοινού «ανατολικού» πολιτισμού, ο οποίος καλύπτει την «ενδιάμεση περιοχή», η οποία εξακτινώνεται απ’ την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το κέντρο της Ευρασίας. Οι αντιλήψεις αυτές διατυπώθηκαν σε επίσημο λόγο του Γεώργιου Γεωργαλά (υπεύθυνου προπαγάνδας της Χούντας και Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ) ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως (βλ. Δημήτριος Κιτσίκης, Ιστορία του Ελλητοτουρκικού χώρου, 1928-1973, εκδόσεις Εστία σελ. 309-310).

Μετατρέποντας τα παραπάνω σε πολιτικές κατευθύνσεις και στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, μετά τις προσπάθειες που κατέβαλε το ’69-’70 για ανάπτυξη της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο Παπαδόπουλος, στις 25/5/71, έδωσε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα μαζί με τον Μετίν Τοκέρ, γαμπρό του Ισμέτ Ινονού. Σύμφωνα δε με δηλώσεις του στη Μιλιέτ, στις 29/5/71, στις συνομιλίες του με τον γαμπρό του Ινονού ετέθη το θέμα της «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», την οποία η Αθήνα αντιμετώπιζε θετικά, με δεδομένο την προηγούμενη βιώσιμη λύση του Κυπριακού Ζητήματος (την οποία δεν έθεσε ως αναγκαίο προηγούμενο) (βλ. στο ίδιο βιβλίο του Κιτσίκη).

Αργότερα, στις 3-4 Ιουνίου 1971, οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας Παλαμάς και Ολτσέυ συζήτησαν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα, την υλοποίηση αυτού του σχεδίου με «οριστική επίλυση» του Κυπριακού ζητήματος μέσω της δημιουργίας μιας «διζωνικής ομοσπονδίας» (όπως μαθαίνουμε από έρευνα του Ευάγγελου Κουφουδάκη, στο βιβλίο του Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987, σελ. 230). Στο δε συγκεκριμένο δημοσίευμα της Μιλιέτ, ο Παπαδόπουλος αναφέρει: «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί». Πολύ απλά, ο Παπαδόπουλος θεωρούσε την ομοσπονδία στην Κύπρο ως πιλότο μιας αναπόφευκτης και ιστορικά επιβεβλημένης «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας» και εύρισκε σ’ αυτό σύμφωνο τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας, Νιχάτ Ερίμ. Αν πράγματι η Χούντα ήθελε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ, τότε γιατί απέσυρε τη Μεραρχία (Δεκέμβριος ’67); Αυτή η ενέργεια ήταν απολύτως σύμφωνη με τις πεποιθήσεις των «ελληνοτουρκιστών» καθώς και του Παπαδόπουλου, ο οποίος θεωρούσε ότι οι δύο παλιοί φίλοι –Ελλάδα και Τουρκία– δεν αξίζει να τσακώνονται για την Κύπρο. Αν πράγματι η Χούντα στόχευε στην προώθηση της συμφωνίας, τότε θα κρατούσε εδώ στην Κύπρο τη Μεραρχία για να αναγκάσει τους Τούρκους να την αποδεχθούν. Η Άγκυρα όμως διαπίστωσε ότι δεν είχε να φοβηθεί τίποτε από την Ελλάδα σε τυχόν εισβολή της στην Κύπρο, αφού οι αξιώσεις της στα νησιά ήταν αποδεκτές, όπως αποδεκτά κάνει ο ελληνοτουρκισμός τον ρόλο και τις διεκδικήσεις της Άγκυρας σε Αιγαίο και Θράκη (οι οποίες είχαν ήδη εκδηλωθεί εδώ και καιρό).

Η Τουρκία διαπίστωσε ότι η Ελλάδα δεν θα πολεμούσε για την Κύπρο τη στιγμή που την παρέδιδε εν καιρώ ειρήνης (όπως τελικά έγινε). Οι συζητήσεις περί Ομοσπονδίας επέτρεψαν στην ουσία την εισβολή, αφού απέκλειαν τυχόν ελληνική αντίδραση, η οποία και θα επέφερε καταστροφικό στρατιωτικό πλήγμα στην Τουρκία θάβοντας μια για πάντα τον τουρκικό επεκτατισμό.

Η Κύπρος βλάφτηκε όχι απ’ την επιθυμία της Ελλάδος ν’ αναμειχθεί στην Κύπρο, αλλά απ’ την πρόθεσή της ν’ αποσυρθεί δια της επιβολής της διζωνικής ομοσπονδίας. Η Άγκυρα όμως κράτησε τη διζωνική ομοσπονδία ως διπλωματικό της κεκτημένο και εισέβαλε για να μας παρασύρει σε διάλογο επ’ αυτής (όπως φαίνεται από τις προτάσεις της στις συνομιλίες της Γενεύης το καλοκαίρι του ’74). Είναι η ίδια μέθοδος επίλυσης την οποία υιοθέτησαν και οι δημοκρατικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου. Μια λύση την οποία προώθησε κυρίως η Χούντα και ήταν πάντοτε ο στόχος της Άγκυρας.
http://www.ardin.gr/node/550

Θλιβερός Δεκέμβριος - Αιματηρός Μάρτιος

Θλιβερός Δεκέμβριος - Αιματηρός Μάρτιος
Συγγραφέας: Γιώργος Καραμπελιάς
Φύλλο 62
Ο κύκλος του τέλους κλείνει


Πριν δεκαέξι μήνες, ίσως μόνοι εμείς από αυτό το χώρο, τονίζαμε πως εκείνη η εξέγερση δεν ήταν ελπιδοφόρα αλλά θανατερή, γιατί μέσα της κυριαρχούσε το μίσος –τυφλό μίσος– και καθόλου αγάπη, όραμα, πρόταγμα κοινωνίας, πως ήταν το ίδιο άσχημη με την κοινωνία από την οποία έβγαινε, και στην οποία υποτίθεται πως αντιπαρατίθονταν. Η ίδια αδιαφορία για το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον με τα αφεντικά και τους διεφθαρμένους υπουργούς, τους οποίους υποτίθεται πως στηλίτευε.


Ήταν η ακραία έκφραση μιας κενής αντιπολίτευσης σε μια άδεια από αξίες και πρότυπα κοινωνία. Γι’ αυτό και πίσω της δεν άφησε τίποτε το δημιουργικό, παρά μόνο συντρίμμια. Και τα χειρότερα δεν ήταν τα συντρίμμια από τις βιτρίνες, αλλά τα συντρίμμια των ιδεολογιών, των αξιών, των ταυτοτήτων.


Ο Δεκέμβρης πέρασε το μήνυμα του πιο ακραίου ατομικισμού, μέσα στην υποτιθέμενη συλλογικότητα. Γι’ αυτό και στη συνέχεια εκείνο που παρήγαγε ήταν μόνο κατακερματισμός, αποσύνθεση και βία. Κατακερματισμός των υποκειμένων που συμμετείχαν σε αυτόν. Ο «Σύριζα» πήρε την κάτω βόλτα από τον Δεκέμβρη και μετά, ενώ οι εσωτερικές συγκρούσεις μεγιστοποιήθηκαν και ήδη αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά κομμάτια. είναι βέβαιο δε πως αν δεν υπήρχε ο κρατικός κορβανάς από τον οποίον σιτίζονται από κοινού –δηλαδή η κρατική χρηματοδότηση που μοιράζεται σε όλες τις «συνιστώσες»– θα είχε ήδη διαλυθεί. Οι Αριστεριστές συρρικνώθηκαν ακόμα περισσότερο την ώρα που πίστευαν πως είχαν ενισχυθεί. Στα Πανεπιστήμια όχι μόνο κυριαρχεί νέκρα και αποστράτευση αλλά σταδιακώς επιβάλλεται η λογική της εισόδου της αστυνομίας και της κατάργησης του Ασύλου ως μόνο αντίδοτο στην βία. Ο δε χώρος των αντιεξουσιαστών και των αναρχικών, που έμοιαζε ο μεγάλος «κερδισμένος» του Δεκεμβρίου, δοκιμάζει και αυτός αυξανόμενη κρίση. Διότι το πρότυπο του Δεκέμβρη, ένα πρότυπο βίας χωρίς δημιουργικότητα, θεοποίησε την «συστηματοποίηση» της βίας και την τρομοκρατία, αφοπλίζοντας κάθε δημιουργική φωνή και σπάζοντας την συμμαχία με τον Σύριζα, που του προσέφερε μια ευρύτερη κάλυψη.


Γι’ αυτό και ο αιματηρός Μάρτιος ήρθε να υπογραμμίσει με τον πιο ακραίο τρόπο το αδιέξοδο που άνοιξε ο Δεκέμβρης, δίνοντας και εισπράττοντας θάνατο. Ο Λάμπρος Φούντας θα πέσει νεκρός αναζητώντας την επανάσταση και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο, πιθανότατα από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.



Γι’ αυτό και ο αιματηρός Μάρτιος ήρθε να υπογραμμίσει με τον πιο ακραίο τρόπο το αδιέξοδο που άνοιξε ο Δεκέμβρης, δίνοντας και εισπράττοντας θάνατο. Ο Λάμπρος Φούντας θα πέσει νεκρός αναζητώντας την επανάσταση και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.
Ο Φούντας έδειχνε σοβαρός και αποφασισμένος, θυμίζοντάς μας τον Χρήστο Τσουτσουβή. Και όμως αυτό το πάθος για αλλαγή της κοινωνίας, αυτή η μεθοδικότητα και η σοβαρότητα, διοχετεύτηκε σε έναν δρόμο αδιέξοδο, μιας βίας δίχως όραμα, χωρίς στόχους, πέρα από τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Στη δεκαετία του 1970 ή του 1980, ακόμα και η τρομοκρατία –παρά τα αδιέξοδά της– στόχευε πολιτικούς στόχους, τους Αμερικανούς, τους Τούρκους, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, τους πολιτικούς, τους βασανιστές. Στις μέρες μας έχει ως αποκλειστικό στόχο σχεδόν, τους «μπάτσους» και την «καταστολή».


Και το πρότυπο του Δεκέμβρη δεν επηρέασε μόνο την πολιτική σφαίρα, αλλά το σύνολο της κοινωνικής ζωής, διότι πέρασε στην κοινωνία ένα γενικευμένο σύνθημα αυτοδικίας, μια αδιαφορία για τη ζωή και την περιουσία και των άλλων, μια καθολική αποπολιτικοποίηση, αντί για την πολιτικοποίηση που περίμεναν οι υμνητές του!
Και όσοι υμνούσαν με το αζημίωτο την «εξέγερση», αντί να προσπαθήσουν να δώσουν μια δημιουργική κατεύθυνση στην αγανάκτηση της νεολαίας, έρχονται σήμερα να εισπράξουν τις συνέπειες της «ανέμελης» ανευθυνότητάς τους.
Είτε γιατί την θεώρησαν ως ευκαιρία για να ανατρέψουν τη Νέα Δημοκρατία, είτε γιατί έπρεπε να παριστάνουν τον «επαναστάτη» στα παιδιά τους, ξεφορτωνόμενοι έτσι την ευθύνη και τις ενοχές τους για τα πρότυπα που τους πρόσφεραν μέχρι σήμερα, είτε γιατί από το Κολωνάκι έβλεπαν τα Εξάρχεια ως «γραφικά», είτε γιατί ως Πανεπιστημιακοί είχαν εγκαταλείψει κάθε διδακτικό έργο και βολεύονταν με το μπάχαλο, είτε γιατί ως ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι της δεκάρας έχουν μάθει να χαϊδεύουν αυτιά, αρκεί να συμφέρει στ’ αφεντικά τους. όλοι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα.



Για το ότι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανασφάλειας και αστυνομοκρατίας ταυτόχρονα, σε μια κοινωνία όπου θα ενισχυθούν τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών, και δικαιολογημένα, σε μια κοινωνία με μειωμένη αλληλεγγύη και αυτοδικία.
Όλοι όσοι έχουν λίγο μυαλό ακόμα, πρέπει να κατανοήσουν αυτό που κατανόησαν πολλοί σύντροφοί τους στην Ιταλία. Πως, άσχετα με τις προθέσεις του, ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο που άνοιξε το δρόμο στον Μπερλουσκόνι, είναι όσοι φωνάζουν «ανοικτά σύνορα», που ενισχύουν τον Μπόσι και τη Λέγκα του Βορρά, ενώ κινδυνεύουν να αναστήσουν άθλια γκρουπούσκουλα όπως η «Χρυσή Αυγή» στην Ελλάδα.
Πολλές φορές έχουμε τονίσει πως μια κοινωνία παρασιτική, όπου ο παρασιτισμός έχει διαπεράσει το ίδιο το λαϊκό σώμα δεν μπορεί να δώσει εύκολα αυθεντικά κινήματα ανατροπής. Αυτά αυτοεγκλωβίζονται στα ίδια τα πλαίσια που τους προσφέρει αυτή η κοινωνία: «Ελληνοτουρκική φιλία» λένε οι οσφυοκάμπτες των υπουργείων και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» απαντούν οι «επαναστάτες». φτηνά και ανασφάλιστα εργατικά χέρια θέλουν οι κάθε είδους εργοδότες, «ανοικτά σύνορα» επαναλαμβάνουν ως ηχώ οι δήθεν αντίπαλοί τους. σχέδια Ανάν ή Χριστόφια προωθούν στην Κύπρο, Αμερικανοί, Άγγλοι, Τούρκοι και Χατζιαβατογιωργάκηδες, «όχι στον εθνικισμό» απαντούν οι Συριζοεξαρχειώτες. Έτσι το εξεγερσιακό δυναμικό της νεολαίας, που είναι υπαρκτό, το οποίο φάνηκε και στο Δεκέμβρη, διοχετεύτηκε σε λάθος δρόμο, σε δρόμο, αδιέξοδο, παρασιτικό, αυτοκαταστροφικό.


Έτσι τέλειωσε η εποχή μιας αδιάκοπης πορείας προς το αδιέξοδο και τον παρασιτισμό, η εποχή της Μεταπολίτευσης. Και σήμερα βρισκόμαστε στην αιματηρή κρίση της. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Και πρέπει να βγούμε από αυτήν με μια πορεία ανασυγκρότησης, ανασυγκρότησης οικονομικής, κοινωνικής πολιτισμικής και εν τέλει πολιτικής, για να αποκτήσουν νόημα και στόχο οι μελλοντικές εξεγέρσεις των νέων.
http://www.ardin.gr/node/3037

17 Φεβρουαρίου 1914: Αυτόνομη Β. Ήπειρος

17 Φεβρουαρίου 1914: Αυτόνομη Β. Ήπειρος

Πόσοι θυμούνται ότι η 17η Φεβρουαρίου είναι η ιστορική επέτειος της αυτονομίας της Β. Ηπείρου; Πόσοι γνωρίζουν ότι η Β. Ήπειρος απελευθερώθηκε τρεις φορές από τον Ελληνικό Στρατό;


Ας γυρίσουμε στην εποχή των βαλκανικών πολέμων. Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (21 Φεβρουαρίου 1913) από τον τουρκικό ζυγό, ο Ελληνικός στρατός συνεχίζει ελευθερώνοντας μία μία και τις πόλεις της Βορείου Ηπείρου μέχρι έξω από τον Αυλώνα. Μερικές μάλιστα πόλεις είχαν ανακτήσει νωρίτερα την ελευθερία τους, όπως η Χειμάρρα με τον Σπ. Σπυρομήλιο (5/10/1912) και η Κορυτσά με τον Παν. Δαγκλή (7/12/1912).

Στις 17 Δεκεμβρίου 1913 η Ιταλία και η Αυστροουγκαρία, με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας δημιουργούν για πρώτη φορά το Αλβανικό κράτος, περιέχοντας στα όριά του και τη Βόρειο Ήπειρο. Από τότε το βόρειο τμήμα της Ηπείρου πέρασε στην ιστορία ως «Βόρειος Ήπειρος». Μάλιστα εκβιάζουν την Ελληνική κυβέρνηση να διαλέξει μεταξύ νησιών ανατολικού Αιγαίου και Βορείου Ηπείρου.

Το γεγονός αυτό ανάγκασε τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό να ξεσηκωθεί προχωρώντας σε ένοπλη εξέγερση με αποκορύφωμα την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ στις 17 Φεβρουαρίου 1914. Σχηματίσθηκε Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο και μέλη τους ηρωικούς Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς & Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανό.

Υψώνεται η σημαία της Αυτονόμου Ηπείρου. Ενταγμένος ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός σε εθελοντικά σώματα & «ιερούς λόχους» ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο υποχρεώνοντας τους Αλβανούς να υπογράψουν στις 17 Μαΐου 1914 το Πρωτόκολλο της Κερκύρας. Σύμφωνα με αυτό αναγνωρίζονταν η αυτονομία και το αυτοδιοίκητο της Βορείου Ηπείρου, ελευθερία σχολείων, γλώσσας, θρησκείας, επί πλέον δε το δικαίωμα να έχουν οι Βορειοηπειρώτες δικό τους Στρατό και δική τους Χωροφυλακή. Ονομάζεται η περιοχή «Ήπειρος» και οι κάτοικοι της ονομάζονται «Ηπειρώτες» και όχι «Αλβανοί».

Η έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έκρυθμη κατάσταση στην Αλβανία αναγκάζει τους Ευρωπαίους να επιτρέψουν την είσοδο του Ελληνικού στρατού στη Βόρειο Ήπειρο. Στις 14 Οκτωβρίου 1914 ο Ελληνικός Στρατός ελευθερώνει για 2η φορά τη Β. Ήπειρο. Η ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα επισημοποιήθηκε από τη συμμετοχή 16 αντιπροσώπων της στη Βουλή των Ελλήνων.

Ο διχασμός, όμως, Βενιζέλου - Κωνσταντίνου έδωσε την ευκαιρία στους Ευρωπαίους προστάτες των Αλβανών να αποσπάσουν και πάλι τη Βόρειο Ήπειρο από τον εθνικό κορμό.

Στη δεκαετία του 1920 ο αλβανικός εθνικισμός απέκοψε πραξικοπηματικά την Αλβανική Εκκλησία από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Προσπάθησε μάλιστα να επιβάλει ως λειτουργική γλώσσα παντού την Αλβανική. Στη δεκαετία του 1930 ο βασιλιάς Ζιώγου επιτέθηκε εναντίον της Ελληνικής παιδείας. Οι Βορειοηπειρώτες προσφεύγουν στο δικαστήριο της Χάγης και δικαιώνονται (1935).

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 στο πλευρό των Ιταλικών μεραρχιών εισέβαλαν και δύο Αλβανικές εναντίον της Ελλάδος. Ο Ελληνικός στρατός προήλασε νικηφόρα. Για 3η φορά ελευθερώθηκε η Β. Ήπειρος.

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελληνική Κυβέρνηση ζήτησε στη Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι (30/08/1946) την ένωση της Β. Ηπείρου με την Ελλάδα. Το ζήτημα παραπέμφθηκε -ύστερα από αντιδράσεις του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ και άλλων κομμουνιστικών κρατών- στο Συμβούλιο Υπουργών των Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων (Γαλλία, ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία, Ρωσία) που έγινε στη Νέα Υόρκη (4 Νοεμβρίου έως 12 Δεκεμβρίου 1946). Το Συμβούλιο ανέβαλε τη λήψη αποφάσεων ως προς το Βορειοηπειρωτικό για μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης με την Αυστρία και τη Γερμανία. Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα, αν και «ξεχάστηκε» μετά το 1990 από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, εκκρεμεί και περιμένει τη λύση του.
http://tsilimigrasyiannis.blogspot.com/2010/02/17-1914.html

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Απρίλιος 1967 - Απρίλιος 2007: Τι πέτυχε η Χούντα;

Απρίλιος 1967 - Απρίλιος 2007: Τι πέτυχε η Χούντα;
Συγγραφέας: Γιώργος Καραμπελιάς
Από το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, «Μετά είκοσι έτη», που γράφτηκε το 1985 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο των Γιώργου Καραμπελιά-Δημήτρη Λιβιεράτου Ιούλης 65 (Εναλλακτικές Εκδόσεις 1985- υπό επανέκδοση), δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα για τον ρόλο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της χώρας.

Η χούντα, παρ’ όλη τη χυδαιότητά της, δεν ήταν τελικά, ούτε αποδείχτηκε στη συνέχεια, «βλακεία», έστω και αν σήμερα πληρώνεται ακριβά από τους πρωτεργάτες της. Για το καθεστώς λειτούργησε σω­τήρια. Τα 7 1/2 χρόνια της δικτατορίας συνέτριψαν το φοβερό λαϊκό κίνημα του ‘65 που βρισκόταν σε εξέλι­ξη και όταν ήρθε η μεταπολίτευση τα πράγματα ήταν πια διαφορετικά. Μέσα από τη χούντα διαμορφώθηκε μια νέα φυσιογνωμία του ελληνικού λαού, μια φυσιο­γνωμία ατομισμού, καταναλωτισμού, μια φυσιογνω­μία «φίλαθλου». Αυτό το καταπληκτικό υποκείμενο του 1965 είχε εξαφανιστεί για πάντα. Οι οικοδόμοι του 1965, ο εργάτης-μάζα με τις επαναστατικές από­ψεις, δεν ήταν πια παρά κάποιοι «υψηλόμισθοι» κα­ταναλωτές σκυλάδικων και τα μικροϊδιοκτητικά λαϊ­κά στρώματα του 1965, που αποτελούσαν την εαμογενή μάζα, είχαν μεταβληθεί σε καλοφαγωμένους και καταναλωτικούς μικροαστούληδες. Το ίδιο και οι φοιτητές, που το 1965-67 παρουσίαζαν παρόμοια χα­ρακτηριστικά με τους ομολόγους τους της δυτικής Ευρώπης, δεν γνώρισαν μια αντίστοιχη εξέλιξη, αλ­λά, περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες της χού­ντας και του αντιχουντικού αγώνα, μετά τη μεταπο­λίτευση θα μετακινηθούν προς την ΚΝΕ, σε αντίθεση με το φοιτητικό κίνημα της Ευρώπης και θα μεταβλη­θούν σε «χρυσή νεολαία» του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Αυτή η φοβερή λαϊκή διαθεσιμότητα που είχε το κίνημα του 1965 χάθηκε για πάντα. Εκείνο το κίνημα, που για 70 μέρες αψηφούσε την αστυνομία και τους πυροσβέστες των κομμάτων, έγινε πια αδιανόητο στις νέες συνθήκες. Και ναι μεν τα αιτήματα εκείνου του κινήματος στη συντριπτική τους πλειοψηφία πραγματώθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, αλλά πραγ­ματοποιήθηκαν με τρόπο «δοτό», από τα πάνω, από τα κόμματα, και όχι μέσα από τη διαδικασία που είχε ανοίξει το ‘65, μέσα από την άμεση λαϊκή αντιπαράθε­ση. Έτσι συνέβη αυτό που τόσες φορές έχει γίνει στην Ιστορία. Η αντεπανάσταση σταματάει κάποια επαναστατική διαδικασία και στη συνέχεια, αφού τσακίσει τις επαναστατικές δυνάμεις, πραγματοποιεί εν πολλοίς το πρόγραμμα του κινήματος, αφού όμως βγάλει το άμεσο υποκείμενο από το προσκήνιο!

Ενώ το 1965 είναι η εποχή που ο ριζοσπαστισμός των μαζών πυροδοτείται από τα κάτω, από τις δυνά­μεις του ίδιου του λαϊκού κινήματος, και προσκρούει στην αντίδραση του «συστήματος», ακόμα και των φιλολαϊκών κομμάτων, μετά τη μεταπολίτευση ο νέος ριζοσπαστισμός ελέγχεται και καναλιζάρεται από τα πάνω. Στη μεταπολίτευση, ο Ανδρέας, το ΚΚΕ, ακό­μα και ο Καραμανλής, ελέγχουν αυτόν τον ριζοσπαστι­σμό και τον μεταβάλλουν σε κομματική δύναμη και ένταξη. Γι’ αυτό και στις νέες συνθήκες, οι πραγματι­κές αλλαγές που γίνονται στη ζωή των μαζών δεν εκφράζονται μέσα από ένα επαναστατικό κίνημα, αλ­λά έρχονται μέσα από την «επαναστατικοποίηση» του «κατεστημένου». Οι εφημερίδες γίνονται σοσια­λιστικές, ο σοσιαλισμός είναι μια ανέξοδη και εν πολλοίς αποδοτική ιδεολογία και το νέο κατεστημένο της Ελλάδας είναι ένα σοσιαλιστικό κατεστημένο. Οι παλιοί φουκαράδες δημοσιογράφοι του 1965, που ψωμολυσσούσαν, γίνονται οι καλοπληρωμένοι κηφή­νες του σήμερα, οι αριστεροί διανοούμενοι, που γνώ­ριζαν προβλήματα βιοπορισμού και αποκλεισμού, σήμερα καθορίζουν τα σχολικά προγράμματα, την τηλεόραση και το εθνικό θέατρο, ενώ η αφόρητη πολυθεσία τούς κάνει να μοιάζουν με καλοφαγωμένα χταπόδια, που απομυζούν από παντού.

Η χούντα λοιπόν πέτυχε· πέτυχε να σπάσει την επαναστατική δυναμική του κινήματος του 1965. Δεν πέτυχε, βέβαια —και γι’ αυτό οι πρωτεργάτες της βρίσκονται στη φυλακή— να εμποδίσει την πραγμα­τοποίηση με μεταρρυθμιστικό τρόπο και από τα πάνω των αιτημάτων εκείνου του κινήματος. Άλλωστε αυ­τό το τελευταίο ήταν αδύνατο. Η δυναμική που άνοιξε το 1965 ήρθε να εκφραστεί μετά τη μεταπολίτευση, με τη μεγάλη μεταρρύθμιση που διαπέρασε για δέκα χρόνια την ελληνική κοινωνία.

Κοιτάζοντας τώρα 40 χρόνια πίσω, μπορούμε να έχουμε μια σφαιρική εικόνα της εξέλιξης. Μιας εξέ­λιξης που ήταν αντιφατική. Από τη μια την ολοκλή­ρωση των αιτημάτων του 1965, των αιτημάτων της δημοκρατίας, της αποπομπής του Παλατιού, του ξεδοντιάσματος των στρατοκρατών, της αλλαγής του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στις λαϊκές τάξεις και την ολιγαρχία, τη μείωση της εξάρτησης από την Αμερική. Όλα αυτά έγιναν πράξη. Μ’ αυτή την έν­νοια, ο μεγάλος αγώνας του 1965 δεν πήγε χαμένος. Το πρόγραμμά του νίκησε. Η ζωή των λαϊκών μαζών άλλαξε. Εκείνο βέβαια που δεν έγινε ήταν πως το 1965 δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει άμεσα, μέσα από τη λαϊκή κίνηση, αυτά τα αιτήματα! Το Παλάτι διώχτη­κε από τη χούντα, ο στρατός κλείστηκε στους στρα­τώνες μετά την ήττα του στην Κύπρο, την απόσταση από τους Αμερικάνους την πήρε ο ίδιος ο Καραμαν­λής, και η μείωση των ωρών δουλειάς από 48 σε 40 έγινε μέσα από την προσαρμογή στο καθεστώς της ΕΟΚ! Και αυτός ο τρόπος εκπλήρωσης του «προ­γράμματος» του 1965 δεν επέτρεψε τη διαμόρφωση επαναστατικών δυνάμεων που θα ήθελαν να οδηγή­σουν τη διαδικασία πιο πέρα, σε μια επαναστατική ανατροπή με μεγαλύτερο βάθος. Γι’ αυτό οι επανα­στατικές δυνάμεις ηττήθηκαν, ενώ το «πρόγραμμα» κέρδισε!

Είκοσι χρόνια μετά, τα Ιουλιανά παραμένουν θα έλεγε κανείς μια μεγάλη στιγμή, μια επαναστατική στιγμή στη σαραντάχρονη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Μια στιγμή που άνοιξε τη νέα διαδικα­σία μιας ταξικής σύγκρουσης με νέους όρους, μιας ταξικής σύγκρουσης όπου η παλιά αντίθεση αριστεράς-δεξιάς ενσωματώνεται σιγά-σιγά στην αντίθεση «προοδευτικών-συντηρητικών» του αστικού στρατο­πέδου.

Με τη διαδικασία που άρχισε στη δεκαετία του ‘60, τα αιτήματα που έβαλε η αριστερά στη δεκαετία του ‘40 τείνουν να απορροφηθούν από το στρατόπεδο του αστικού εκσυγχρονισμού και να διαμορφωθεί ένα νέο στρατόπεδο, αυτό που με σύγχρονους όρους θα ονομάζαμε στρατόπεδο της αλλαγής. Και αν το 1965 τα κόμματα ήταν ανέτοιμα για κάτι τέτοιο, δέκα χρό­νια μετά ήταν πια ικανά να οδηγήσουν τη μεγάλη μεταρρύθμιση, έχοντας υποτάξει τις μάζες σε υποδεέ­στερη θέση, ενώ αντίστροφα το 1965, τα κόμματα και το σύστημα βρίσκονταν πίσω από την κίνηση των μαζών. Το Κέντρο, όπως είχαμε πει, είχε φτιαχτεί σαν κόμμα κάτω από τις ευλογίες των Αμερικάνων, η Δεξιά μιλούσε ακόμα τη γλώσσα του εμφύλιου και έστηνε συνομωσίες, υπήρχε το Παλάτι και ο ΙΔΕΑ. Ακόμα και η ΕΔΑ ήταν εντελώς ανίκανη να ελέγξει τα πράγματα, απλά τα παρακολουθούσε. Αντίθετα, μετά τη μεταπολίτευση, τα κόμματα και το σύστημα εμφανίζονται εντελώς ανανεωμένα, έτοιμα να χωνέ­ψουν τον έτσι κι αλλιώς αμβλυμένο —αλλά υπαρκτό σε επίπεδο αιτημάτων— ριζοσπαστισμό των μαζών. Να λοιπόν η μεγάλη διαφορά των Ιουλιανών και της μεταπολίτευσης. Στα Ιουλιανά η πρωτοβουλία έρχεται από τα κάτω, είναι έκφραση μιας ανεπανάληπτης κίνησης μαζών, ενώ δέκα χρόνια αργότερα η πρωτοβουλία έρχεται από τα πάνω, από το σύστημα των κομμάτων το σύστημα έχει ανανεωθεί για να χωνέψει με τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς τα αιτήματά του 1965. Το αποτέλεσμα είναι βέβαια η συρρίκνωση των επαναστατικών δυνάμεων. Είκοσι χρόνια μετά το ‘44, η εκπλήρωση κάποιων από τα αιτήματα του ήταν ακόμα «επανάσταση». Σαράντα χρόνια αργότερα αποτέλεσε πραγματωμένη μεταρ­ρύθμιση. Γι’ αυτό το 1965 είναι ο συνδετικός κρίκος, η μεγάλη στιγμή, ανάμεσα στο 1944 και το 1985.

Κοιτάζουμε λοιπόν γύρω μας και βλέπουμε πραγ­ματωμένα –στο μεγαλύτερο ποσοστό– τα αιτήματα του 1965, ενώ ταυτόχρονα ζούμε σε μια κοινωνία τέ­τοιας εμπορευματοποίησης και χυδαιότητας που τσι­μπιόμαστε, μήπως και ονειρευόμαστε. Και όμως όχι, έτσι είναι η Ιστορία! Το επαναστατικό κίνημα του 1965 περιθωριοποιήθηκε υποκειμενικά και ταυτό­χρονα νίκησε! Dura lex!

* Το απόσπασμα δημοσιεύτηκε στο τ. 11 της εφ. Ρήξης (21 Απριλίου 2007)

**Ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, "Μετά είκοσι έτη" εδώ

Διαβάστε, επίσης, το κείμενο:

Η Κληρονομιά της Χούντας (Άρδην τ. 58)
http://www.ardin.gr/node/3043

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ






































Προς την

Πολεοδομία Μαρκοπούλου

Μαρκόπουλο

Φαξ: 22990 25800

Κοιν.: Δήμος Βάρης

Βάρκιζα, 20/4/10

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Στην οδό Κυβέλης, στον αριθμό 17, στην Βάρκιζα, αναγείρεται οικοδομή με αριθμό Αδείας 1362/09. Tο συγκεκριμένο οικόπεδο βρίσκεται στα όρια του σχεδίου πόλης και εφάπτεται με το δάσος.

Κατά την διάρκεια των εκσκαφών, τόσο εγώ, όσο και άλλοι κάτοικοι της περιοχής, είχαμε καταγγείλει στις τεχνικές υπηρεσίες του δήμου Βάρης και στην Δημοτική Αστυνομία ότι, κατά τις εκσκαφές δεν είχε τηρηθεί το πραγματικό εμβαδόν του οικοπέδου και ότι σκαφτικά μηχανήματα του εργολάβου έσκαψαν και τμήμα του βουνού, εκχερσώνοντας μέρος του δάσους.

Με την πρόοδο των εργασιών της εν λόγω οικοδομής, παρατηρούμε ότι, στην πρόσοψη του οικοπέδου, επί της οδού Κυβέλης, ο κατασκευαστής έχει ανυψώσει τοιχίο τουλάχιστον 10 μέτρων από την επιφάνεια του οδοστρώματος, εντός του οποίου, προφανώς, έχει κατασκευάσει τα θεμέλια του οικοδομήματος, ξεκινώντας την κατασκευή των ορόφων από το ύψος αυτό. Κατά συνέπεια, το ύψος της οικοδομής, όταν ολοκληρωθεί, θα αντιστοιχεί σε ύψος οκταώροφης πολυκατοικίας, με όλα όσα συνεπάγονται από αυτό.

Για τους παραπάνω λόγους καταγγέλλω τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου της οδού Κυβέλης 17 και τον κατασκευαστή:

  1. Για παραβίαση των υψομετρικών
  2. Για κατασκευή τοιχίου ύψους τουλάχιστον 10 μέτρων επί της πρόσοψης στην οδό Κυβέλης
  3. Για εκχέρσωση δασικής έκτασης

Επίσης παρακαλώ να με ενημερώστε βάσει ποιών υψομετρικών εκδόθηκε η συγκεκριμένη άδεια, δεδομένου ότι στην νότια πλευρά του οικοπέδου δεν υπάρχει δρόμος (είναι το βουνό), και για το πως δεν ελήφθησαν υπόψη από τις υπηρεσίες σας οι παράμετροι όπως τοιχίο, συνολικό ύψος κτιρίου κλπ.

Μετά τιμής

Ντιράν Ματζαριάν Λυδία Αργυροπούλου

Θησέως 58 Μελπομένης 4

Βάρκιζα 16672 Βάρκιζα 16672

Τηλ 210 8973543 Τηλ 210 8973742