Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Απρίλιος 1967 - Απρίλιος 2007: Τι πέτυχε η Χούντα;

Απρίλιος 1967 - Απρίλιος 2007: Τι πέτυχε η Χούντα;
Συγγραφέας: Γιώργος Καραμπελιάς
Από το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, «Μετά είκοσι έτη», που γράφτηκε το 1985 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο των Γιώργου Καραμπελιά-Δημήτρη Λιβιεράτου Ιούλης 65 (Εναλλακτικές Εκδόσεις 1985- υπό επανέκδοση), δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα για τον ρόλο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της χώρας.

Η χούντα, παρ’ όλη τη χυδαιότητά της, δεν ήταν τελικά, ούτε αποδείχτηκε στη συνέχεια, «βλακεία», έστω και αν σήμερα πληρώνεται ακριβά από τους πρωτεργάτες της. Για το καθεστώς λειτούργησε σω­τήρια. Τα 7 1/2 χρόνια της δικτατορίας συνέτριψαν το φοβερό λαϊκό κίνημα του ‘65 που βρισκόταν σε εξέλι­ξη και όταν ήρθε η μεταπολίτευση τα πράγματα ήταν πια διαφορετικά. Μέσα από τη χούντα διαμορφώθηκε μια νέα φυσιογνωμία του ελληνικού λαού, μια φυσιο­γνωμία ατομισμού, καταναλωτισμού, μια φυσιογνω­μία «φίλαθλου». Αυτό το καταπληκτικό υποκείμενο του 1965 είχε εξαφανιστεί για πάντα. Οι οικοδόμοι του 1965, ο εργάτης-μάζα με τις επαναστατικές από­ψεις, δεν ήταν πια παρά κάποιοι «υψηλόμισθοι» κα­ταναλωτές σκυλάδικων και τα μικροϊδιοκτητικά λαϊ­κά στρώματα του 1965, που αποτελούσαν την εαμογενή μάζα, είχαν μεταβληθεί σε καλοφαγωμένους και καταναλωτικούς μικροαστούληδες. Το ίδιο και οι φοιτητές, που το 1965-67 παρουσίαζαν παρόμοια χα­ρακτηριστικά με τους ομολόγους τους της δυτικής Ευρώπης, δεν γνώρισαν μια αντίστοιχη εξέλιξη, αλ­λά, περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες της χού­ντας και του αντιχουντικού αγώνα, μετά τη μεταπο­λίτευση θα μετακινηθούν προς την ΚΝΕ, σε αντίθεση με το φοιτητικό κίνημα της Ευρώπης και θα μεταβλη­θούν σε «χρυσή νεολαία» του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Αυτή η φοβερή λαϊκή διαθεσιμότητα που είχε το κίνημα του 1965 χάθηκε για πάντα. Εκείνο το κίνημα, που για 70 μέρες αψηφούσε την αστυνομία και τους πυροσβέστες των κομμάτων, έγινε πια αδιανόητο στις νέες συνθήκες. Και ναι μεν τα αιτήματα εκείνου του κινήματος στη συντριπτική τους πλειοψηφία πραγματώθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, αλλά πραγ­ματοποιήθηκαν με τρόπο «δοτό», από τα πάνω, από τα κόμματα, και όχι μέσα από τη διαδικασία που είχε ανοίξει το ‘65, μέσα από την άμεση λαϊκή αντιπαράθε­ση. Έτσι συνέβη αυτό που τόσες φορές έχει γίνει στην Ιστορία. Η αντεπανάσταση σταματάει κάποια επαναστατική διαδικασία και στη συνέχεια, αφού τσακίσει τις επαναστατικές δυνάμεις, πραγματοποιεί εν πολλοίς το πρόγραμμα του κινήματος, αφού όμως βγάλει το άμεσο υποκείμενο από το προσκήνιο!

Ενώ το 1965 είναι η εποχή που ο ριζοσπαστισμός των μαζών πυροδοτείται από τα κάτω, από τις δυνά­μεις του ίδιου του λαϊκού κινήματος, και προσκρούει στην αντίδραση του «συστήματος», ακόμα και των φιλολαϊκών κομμάτων, μετά τη μεταπολίτευση ο νέος ριζοσπαστισμός ελέγχεται και καναλιζάρεται από τα πάνω. Στη μεταπολίτευση, ο Ανδρέας, το ΚΚΕ, ακό­μα και ο Καραμανλής, ελέγχουν αυτόν τον ριζοσπαστι­σμό και τον μεταβάλλουν σε κομματική δύναμη και ένταξη. Γι’ αυτό και στις νέες συνθήκες, οι πραγματι­κές αλλαγές που γίνονται στη ζωή των μαζών δεν εκφράζονται μέσα από ένα επαναστατικό κίνημα, αλ­λά έρχονται μέσα από την «επαναστατικοποίηση» του «κατεστημένου». Οι εφημερίδες γίνονται σοσια­λιστικές, ο σοσιαλισμός είναι μια ανέξοδη και εν πολλοίς αποδοτική ιδεολογία και το νέο κατεστημένο της Ελλάδας είναι ένα σοσιαλιστικό κατεστημένο. Οι παλιοί φουκαράδες δημοσιογράφοι του 1965, που ψωμολυσσούσαν, γίνονται οι καλοπληρωμένοι κηφή­νες του σήμερα, οι αριστεροί διανοούμενοι, που γνώ­ριζαν προβλήματα βιοπορισμού και αποκλεισμού, σήμερα καθορίζουν τα σχολικά προγράμματα, την τηλεόραση και το εθνικό θέατρο, ενώ η αφόρητη πολυθεσία τούς κάνει να μοιάζουν με καλοφαγωμένα χταπόδια, που απομυζούν από παντού.

Η χούντα λοιπόν πέτυχε· πέτυχε να σπάσει την επαναστατική δυναμική του κινήματος του 1965. Δεν πέτυχε, βέβαια —και γι’ αυτό οι πρωτεργάτες της βρίσκονται στη φυλακή— να εμποδίσει την πραγμα­τοποίηση με μεταρρυθμιστικό τρόπο και από τα πάνω των αιτημάτων εκείνου του κινήματος. Άλλωστε αυ­τό το τελευταίο ήταν αδύνατο. Η δυναμική που άνοιξε το 1965 ήρθε να εκφραστεί μετά τη μεταπολίτευση, με τη μεγάλη μεταρρύθμιση που διαπέρασε για δέκα χρόνια την ελληνική κοινωνία.

Κοιτάζοντας τώρα 40 χρόνια πίσω, μπορούμε να έχουμε μια σφαιρική εικόνα της εξέλιξης. Μιας εξέ­λιξης που ήταν αντιφατική. Από τη μια την ολοκλή­ρωση των αιτημάτων του 1965, των αιτημάτων της δημοκρατίας, της αποπομπής του Παλατιού, του ξεδοντιάσματος των στρατοκρατών, της αλλαγής του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στις λαϊκές τάξεις και την ολιγαρχία, τη μείωση της εξάρτησης από την Αμερική. Όλα αυτά έγιναν πράξη. Μ’ αυτή την έν­νοια, ο μεγάλος αγώνας του 1965 δεν πήγε χαμένος. Το πρόγραμμά του νίκησε. Η ζωή των λαϊκών μαζών άλλαξε. Εκείνο βέβαια που δεν έγινε ήταν πως το 1965 δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει άμεσα, μέσα από τη λαϊκή κίνηση, αυτά τα αιτήματα! Το Παλάτι διώχτη­κε από τη χούντα, ο στρατός κλείστηκε στους στρα­τώνες μετά την ήττα του στην Κύπρο, την απόσταση από τους Αμερικάνους την πήρε ο ίδιος ο Καραμαν­λής, και η μείωση των ωρών δουλειάς από 48 σε 40 έγινε μέσα από την προσαρμογή στο καθεστώς της ΕΟΚ! Και αυτός ο τρόπος εκπλήρωσης του «προ­γράμματος» του 1965 δεν επέτρεψε τη διαμόρφωση επαναστατικών δυνάμεων που θα ήθελαν να οδηγή­σουν τη διαδικασία πιο πέρα, σε μια επαναστατική ανατροπή με μεγαλύτερο βάθος. Γι’ αυτό οι επανα­στατικές δυνάμεις ηττήθηκαν, ενώ το «πρόγραμμα» κέρδισε!

Είκοσι χρόνια μετά, τα Ιουλιανά παραμένουν θα έλεγε κανείς μια μεγάλη στιγμή, μια επαναστατική στιγμή στη σαραντάχρονη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Μια στιγμή που άνοιξε τη νέα διαδικα­σία μιας ταξικής σύγκρουσης με νέους όρους, μιας ταξικής σύγκρουσης όπου η παλιά αντίθεση αριστεράς-δεξιάς ενσωματώνεται σιγά-σιγά στην αντίθεση «προοδευτικών-συντηρητικών» του αστικού στρατο­πέδου.

Με τη διαδικασία που άρχισε στη δεκαετία του ‘60, τα αιτήματα που έβαλε η αριστερά στη δεκαετία του ‘40 τείνουν να απορροφηθούν από το στρατόπεδο του αστικού εκσυγχρονισμού και να διαμορφωθεί ένα νέο στρατόπεδο, αυτό που με σύγχρονους όρους θα ονομάζαμε στρατόπεδο της αλλαγής. Και αν το 1965 τα κόμματα ήταν ανέτοιμα για κάτι τέτοιο, δέκα χρό­νια μετά ήταν πια ικανά να οδηγήσουν τη μεγάλη μεταρρύθμιση, έχοντας υποτάξει τις μάζες σε υποδεέ­στερη θέση, ενώ αντίστροφα το 1965, τα κόμματα και το σύστημα βρίσκονταν πίσω από την κίνηση των μαζών. Το Κέντρο, όπως είχαμε πει, είχε φτιαχτεί σαν κόμμα κάτω από τις ευλογίες των Αμερικάνων, η Δεξιά μιλούσε ακόμα τη γλώσσα του εμφύλιου και έστηνε συνομωσίες, υπήρχε το Παλάτι και ο ΙΔΕΑ. Ακόμα και η ΕΔΑ ήταν εντελώς ανίκανη να ελέγξει τα πράγματα, απλά τα παρακολουθούσε. Αντίθετα, μετά τη μεταπολίτευση, τα κόμματα και το σύστημα εμφανίζονται εντελώς ανανεωμένα, έτοιμα να χωνέ­ψουν τον έτσι κι αλλιώς αμβλυμένο —αλλά υπαρκτό σε επίπεδο αιτημάτων— ριζοσπαστισμό των μαζών. Να λοιπόν η μεγάλη διαφορά των Ιουλιανών και της μεταπολίτευσης. Στα Ιουλιανά η πρωτοβουλία έρχεται από τα κάτω, είναι έκφραση μιας ανεπανάληπτης κίνησης μαζών, ενώ δέκα χρόνια αργότερα η πρωτοβουλία έρχεται από τα πάνω, από το σύστημα των κομμάτων το σύστημα έχει ανανεωθεί για να χωνέψει με τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς τα αιτήματά του 1965. Το αποτέλεσμα είναι βέβαια η συρρίκνωση των επαναστατικών δυνάμεων. Είκοσι χρόνια μετά το ‘44, η εκπλήρωση κάποιων από τα αιτήματα του ήταν ακόμα «επανάσταση». Σαράντα χρόνια αργότερα αποτέλεσε πραγματωμένη μεταρ­ρύθμιση. Γι’ αυτό το 1965 είναι ο συνδετικός κρίκος, η μεγάλη στιγμή, ανάμεσα στο 1944 και το 1985.

Κοιτάζουμε λοιπόν γύρω μας και βλέπουμε πραγ­ματωμένα –στο μεγαλύτερο ποσοστό– τα αιτήματα του 1965, ενώ ταυτόχρονα ζούμε σε μια κοινωνία τέ­τοιας εμπορευματοποίησης και χυδαιότητας που τσι­μπιόμαστε, μήπως και ονειρευόμαστε. Και όμως όχι, έτσι είναι η Ιστορία! Το επαναστατικό κίνημα του 1965 περιθωριοποιήθηκε υποκειμενικά και ταυτό­χρονα νίκησε! Dura lex!

* Το απόσπασμα δημοσιεύτηκε στο τ. 11 της εφ. Ρήξης (21 Απριλίου 2007)

**Ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, "Μετά είκοσι έτη" εδώ

Διαβάστε, επίσης, το κείμενο:

Η Κληρονομιά της Χούντας (Άρδην τ. 58)
http://www.ardin.gr/node/3043

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ






































Προς την

Πολεοδομία Μαρκοπούλου

Μαρκόπουλο

Φαξ: 22990 25800

Κοιν.: Δήμος Βάρης

Βάρκιζα, 20/4/10

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Στην οδό Κυβέλης, στον αριθμό 17, στην Βάρκιζα, αναγείρεται οικοδομή με αριθμό Αδείας 1362/09. Tο συγκεκριμένο οικόπεδο βρίσκεται στα όρια του σχεδίου πόλης και εφάπτεται με το δάσος.

Κατά την διάρκεια των εκσκαφών, τόσο εγώ, όσο και άλλοι κάτοικοι της περιοχής, είχαμε καταγγείλει στις τεχνικές υπηρεσίες του δήμου Βάρης και στην Δημοτική Αστυνομία ότι, κατά τις εκσκαφές δεν είχε τηρηθεί το πραγματικό εμβαδόν του οικοπέδου και ότι σκαφτικά μηχανήματα του εργολάβου έσκαψαν και τμήμα του βουνού, εκχερσώνοντας μέρος του δάσους.

Με την πρόοδο των εργασιών της εν λόγω οικοδομής, παρατηρούμε ότι, στην πρόσοψη του οικοπέδου, επί της οδού Κυβέλης, ο κατασκευαστής έχει ανυψώσει τοιχίο τουλάχιστον 10 μέτρων από την επιφάνεια του οδοστρώματος, εντός του οποίου, προφανώς, έχει κατασκευάσει τα θεμέλια του οικοδομήματος, ξεκινώντας την κατασκευή των ορόφων από το ύψος αυτό. Κατά συνέπεια, το ύψος της οικοδομής, όταν ολοκληρωθεί, θα αντιστοιχεί σε ύψος οκταώροφης πολυκατοικίας, με όλα όσα συνεπάγονται από αυτό.

Για τους παραπάνω λόγους καταγγέλλω τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου της οδού Κυβέλης 17 και τον κατασκευαστή:

  1. Για παραβίαση των υψομετρικών
  2. Για κατασκευή τοιχίου ύψους τουλάχιστον 10 μέτρων επί της πρόσοψης στην οδό Κυβέλης
  3. Για εκχέρσωση δασικής έκτασης

Επίσης παρακαλώ να με ενημερώστε βάσει ποιών υψομετρικών εκδόθηκε η συγκεκριμένη άδεια, δεδομένου ότι στην νότια πλευρά του οικοπέδου δεν υπάρχει δρόμος (είναι το βουνό), και για το πως δεν ελήφθησαν υπόψη από τις υπηρεσίες σας οι παράμετροι όπως τοιχίο, συνολικό ύψος κτιρίου κλπ.

Μετά τιμής

Ντιράν Ματζαριάν Λυδία Αργυροπούλου

Θησέως 58 Μελπομένης 4

Βάρκιζα 16672 Βάρκιζα 16672

Τηλ 210 8973543 Τηλ 210 8973742

Focus στις γερμανικές «αποζημιώσεις»

Focus στις γερμανικές «αποζημιώσεις»

Το εξώφυλλο -με την Αφροδίτη να χειρονομεί άσεμνα- και το υβριστικό για τη χώρα μας δημοσίευμα του Focus εξόργισε κάθε Έλληνα. Ήταν ένα προσβλητικό ατόπημα, που εκφράζει τα συμφέροντα όσων δεν επιθυμούν τις αγαστές σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπ. Ένωσης και επιδιώκουν τον θρυμματισμό της, οικονομικό και πολιτικό.


Θα μου πείτε ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να δημοσιεύει την άποψη του. Ωστόσο, στην παρούσα περίπτωση, ο συντάκτης του άρθρου, αλλά κυρίως αυτός που επινόησε το εξώφυλλο πρέπει να πληρώθηκαν αδρά από τα «αφεντικά» τους. Σκοπίμως προσέβαλαν το εθνικό συναίσθημα των Ελλήνων, χρησιμοποιώντας με ανόσιο τρόπο μία αρχαία Ελληνίδα θεά, ώστε να αρχίσει μία διαμάχη ανάμεσα στον ελληνικό και το γερμανικό λαό.

Γνώριζαν καλά πως οι Έλληνες είμαστε ένας λαός εύθικτος και πως το δημοσίευμα δε θα έμενε χωρίς απάντηση, ενώ θα ξυπνούσε εφιαλτικές μνήμες. Ότι η απάντηση της Ελλάδας θα στρεφόταν στις θηριωδίες και τη λεηλασία που διέπραξαν οι Ναζί στην Πατρίδα μας πριν επτά δεκαετίες. Στην αρπαγή των αποθεμάτων χρυσού και στις αποζημιώσεις που δεν πήρε η Ελλάδα.

Έτσι, ο κ. Πάγκαλος απάντησε πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ελληνική οικονομία. Δεν έχει άδικο. Από τη γερμανική πλευρά, ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπ. Εξωτερικών ανταπάντησε πως «με βάση τη συμφωνία αποζημιώσεων του 1960, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατέβαλε αποζημίωση στην Ελλάδα ύψους 115 εκατ. μάρκων (περί τα 58,8 εκατ. ευρώ) για τη ζημία που προκλήθηκε από τον ναζισμό», συμπληρώνοντας πως «η Γερμανία χορήγησε μετά το 1960 βοήθεια ύψους περίπου 32 δισ. μάρκων (16,3 δισ. ευρώ) στην Ελλάδα σε διμερές και ευρωπαϊκό επίπεδο, για να υποστηρίξει την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΟΚ».

Ψίχουλα, θα μου πείτε, σε σχέση με το κακό που προξένησαν. Όμως, ας μη λησμονούμε ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν διεκδίκησαν αυτά που αναλογούσαν στη χώρα μας. Αλλά γι αυτό δεν φταίνε οι Γερμανοί. Το αξιοπερίεργο είναι γιατί τον Νοέμβριο του 1958, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ευάγγελο Αβέρωφ επισκέφθηκαν την Βόννη, ενέδωσαν στις πιέσεις του Αντενάουερ να μην διεκδικήσουν πολεμικές αποζημιώσεις;

Γιατί, με το που επέστρεψε στην Ελλάδα, ο Καραμανλής πέρασε νόμο για αναστολή δίωξης εγκληματιών πολέμου, ώστε ο μοναδικός εγκληματίας στην Ελλάδα, Μαξ Μέρτενς, αν και είχε καταδικαστεί σε 25 χρόνια κάθειρξης, να σταλεί στη Γερμανία όπου απελευθερώθηκε; Μάλιστα, ο Μέρτενς για το «ευχαριστώ», σε συνεντεύξεις του στο Spiegel και την Ηχώ του Αμβούργου κατονόμασε μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή σαν συνεργάτες των Γερμανών κατά την κατοχή, χωρίς να μηνυθεί στη συνέχεια από κανέναν.

Η υποχωρητικότητα του Καραμανλή τότε δικαιολογήθηκε, ότι ευνοούσε το κλίμα των καλών σχέσεων Ελλάδας Γερμανίας και την είσπραξη ενός δανείου 200 εκατομμυρίων μάρκων. Γιατί, όμως, αντί να διεκδικήσει δεκάδες δισεκατομμύρια, όπως είχε δικαίωμα, αρκέστηκε σε ένα δάνειο;

Γιατί όλες οι κατοπινές ελληνικές κυβερνήσεις, όχι μόνο δεν ευνόησαν, αλλά σαμποτάρισαν τις προσπάθειες Ελλήνων πολιτών (κάτοικοι Διστόμου) να διεκδικήσουν με βάση τους ευρωπαϊκούς νόμους όσα δικαιούνταν;

Η ουσία είναι πως η παρούσα συζήτηση δεν έχει να προσφέρει κάτι στην Ελλάδα, εκτός και αν η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει επισήμως τις αποζημιώσεις.

Πιο ορθό θα ήταν να υπενθυμίσουμε στους Γερμανούς εταίρους μας, πως από τη διαφθορά και τις οικονομικές ατασθαλίες που καταλογίζουν στις κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή, τεράστια οφέλη απεκόμισαν δικές τους εταιρίες - κολοσσοί, όπως η Hochtief και η Siemens.
http://tsilimigrasyiannis.blogspot.com/2010/02/focus.html

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...