Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Να τιμήσουμε τη μνήμη του ήρωα της Ακρόπολης Κωνσταντίνου Κουκίδη

Να τιμήσουμε τη μνήμη του ήρωα της Ακρόπολης Κωνσταντίνου Κουκίδη
Πέρασαν 59 χρόνια, από τη μέρα που ο ηρωικός φρουρός της ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη Κωνσταντίνος Κουκίδης διάλεξε να πέσει, μαζί με τη Σημαία, από τον Ιερό Βράχο, παρα να την παραδώσει στους Γερμανούς.
Hταν 27 Απριλίου 1941.

Η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας καλεί κάθε Αθηναίο και κάθε Πατριώτη την Κυριακή 25 Απριλίου, στις 12.00 το μεσημέρι, στην οδό Θρασύλλου, κάτω από την Ακρόπολη, στο μνημείο του Κ.Κουκίδη για να τιμήσουμε την μνήμη του.
http://deltio11.blogspot.com/

Για την 21η Απριλιου 1967

Η κληρονομιά της χούντας
Συγγραφέας: Σπύρος Σοφοκλέους
Άρδην τ. 58
Αντίθετα με ό,τι λέγεται, η Χούντα δεν προωθούσε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ ως πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. Ως γνωστόν, η Χούντα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’67, υιοθετούσε τη Συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ του ’65 (δηλ. Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά βάσεις και μακροχρόνιες μισθώσεις εδαφών στην Τουρκία για να εξασφαλιστούν –δήθεν– τα ανύπαρκτα συμφέροντά της). Όμως οι Τούρκοι (οι οποίοι στόχευαν σε διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία από τη δεκαετία του ,50) απέρριψαν τη λύση αυτή –αφού λόγω της ελληνικής υποχωρητικότητας μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα– τον Σεπτέμβριο του ,67, στις συζητήσεις στην Αλεξανδρούπολη, οι οποίες έτσι οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο (αυτό το στοιχείο το παραθέτω μετά από συνομιλία μου με τον καθηγητή Ευάγγελο Κουφουδάκη, τον οποίο ευχαριστώ θερμά). Έτσι το Κυπριακό πήρε τη μορφή συζητήσεων μεταξύ Κληρίδη - Ντενκτάς (,69 – λίγο προ της εισβολής) όπως συνέφερε την Άγκυρα. Η επιμονή της Χούντας επί της Ενώσεως ήταν προπέτασμα: ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας». Πνευματικά στελέχη της Χούντας ήταν οι: Δημήτριος Κιτσίκης, Γεώργιος Γεωργαλάς και Δημήτρης Τσάκωνας. Ο Δημήτριος Κιτσίκης προέβη σε συστηματοποίηση του «ανατολικού ιδεώδους» (δηλ. της «βυζαντινοοθωμανικής συνύπαρξης»), χρησιμοποιώντας το ως πυρήνα του δημιουργηθέντος απ’ αυτόν (το ’64) «ελληνοτουρκισμού». Σύμφωνα με το ιδεολόγημα αυτό, Έλληνες και Τούρκοι συγκατοικούν και αλληλοεξαρτούνται από τον 11ο αιώνα, άρα επιβάλλεται η εγκαθίδρυση ενός «ελληνοτουρκικού πολιτικού συνόλου». Σύμφωνα δε με την προωθηθείσα απ’ τους άνωθεν αναφερόμενους γεωπολιτική αντίληψη της «ενδιάμεσης περιοχής», Έλληνες και Τούρκοι είναι φορείς του κοινού «ανατολικού» πολιτισμού, ο οποίος καλύπτει την «ενδιάμεση περιοχή», η οποία εξακτινώνεται απ’ την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το κέντρο της Ευρασίας. Οι αντιλήψεις αυτές διατυπώθηκαν σε επίσημο λόγο του Γεώργιου Γεωργαλά (υπεύθυνου προπαγάνδας της Χούντας και Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ) ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως (βλ. Δημήτριος Κιτσίκης, Ιστορία του Ελλητοτουρκικού χώρου, 1928-1973, εκδόσεις Εστία σελ. 309-310).

Μετατρέποντας τα παραπάνω σε πολιτικές κατευθύνσεις και στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, μετά τις προσπάθειες που κατέβαλε το ’69-’70 για ανάπτυξη της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο Παπαδόπουλος, στις 25/5/71, έδωσε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα μαζί με τον Μετίν Τοκέρ, γαμπρό του Ισμέτ Ινονού. Σύμφωνα δε με δηλώσεις του στη Μιλιέτ, στις 29/5/71, στις συνομιλίες του με τον γαμπρό του Ινονού ετέθη το θέμα της «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», την οποία η Αθήνα αντιμετώπιζε θετικά, με δεδομένο την προηγούμενη βιώσιμη λύση του Κυπριακού Ζητήματος (την οποία δεν έθεσε ως αναγκαίο προηγούμενο) (βλ. στο ίδιο βιβλίο του Κιτσίκη).

Αργότερα, στις 3-4 Ιουνίου 1971, οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας Παλαμάς και Ολτσέυ συζήτησαν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα, την υλοποίηση αυτού του σχεδίου με «οριστική επίλυση» του Κυπριακού ζητήματος μέσω της δημιουργίας μιας «διζωνικής ομοσπονδίας» (όπως μαθαίνουμε από έρευνα του Ευάγγελου Κουφουδάκη, στο βιβλίο του Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987, σελ. 230). Στο δε συγκεκριμένο δημοσίευμα της Μιλιέτ, ο Παπαδόπουλος αναφέρει: «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί». Πολύ απλά, ο Παπαδόπουλος θεωρούσε την ομοσπονδία στην Κύπρο ως πιλότο μιας αναπόφευκτης και ιστορικά επιβεβλημένης «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας» και εύρισκε σ’ αυτό σύμφωνο τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας, Νιχάτ Ερίμ. Αν πράγματι η Χούντα ήθελε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ, τότε γιατί απέσυρε τη Μεραρχία (Δεκέμβριος ’67); Αυτή η ενέργεια ήταν απολύτως σύμφωνη με τις πεποιθήσεις των «ελληνοτουρκιστών» καθώς και του Παπαδόπουλου, ο οποίος θεωρούσε ότι οι δύο παλιοί φίλοι –Ελλάδα και Τουρκία– δεν αξίζει να τσακώνονται για την Κύπρο. Αν πράγματι η Χούντα στόχευε στην προώθηση της συμφωνίας, τότε θα κρατούσε εδώ στην Κύπρο τη Μεραρχία για να αναγκάσει τους Τούρκους να την αποδεχθούν. Η Άγκυρα όμως διαπίστωσε ότι δεν είχε να φοβηθεί τίποτε από την Ελλάδα σε τυχόν εισβολή της στην Κύπρο, αφού οι αξιώσεις της στα νησιά ήταν αποδεκτές, όπως αποδεκτά κάνει ο ελληνοτουρκισμός τον ρόλο και τις διεκδικήσεις της Άγκυρας σε Αιγαίο και Θράκη (οι οποίες είχαν ήδη εκδηλωθεί εδώ και καιρό).

Η Τουρκία διαπίστωσε ότι η Ελλάδα δεν θα πολεμούσε για την Κύπρο τη στιγμή που την παρέδιδε εν καιρώ ειρήνης (όπως τελικά έγινε). Οι συζητήσεις περί Ομοσπονδίας επέτρεψαν στην ουσία την εισβολή, αφού απέκλειαν τυχόν ελληνική αντίδραση, η οποία και θα επέφερε καταστροφικό στρατιωτικό πλήγμα στην Τουρκία θάβοντας μια για πάντα τον τουρκικό επεκτατισμό.

Η Κύπρος βλάφτηκε όχι απ’ την επιθυμία της Ελλάδος ν’ αναμειχθεί στην Κύπρο, αλλά απ’ την πρόθεσή της ν’ αποσυρθεί δια της επιβολής της διζωνικής ομοσπονδίας. Η Άγκυρα όμως κράτησε τη διζωνική ομοσπονδία ως διπλωματικό της κεκτημένο και εισέβαλε για να μας παρασύρει σε διάλογο επ’ αυτής (όπως φαίνεται από τις προτάσεις της στις συνομιλίες της Γενεύης το καλοκαίρι του ’74). Είναι η ίδια μέθοδος επίλυσης την οποία υιοθέτησαν και οι δημοκρατικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου. Μια λύση την οποία προώθησε κυρίως η Χούντα και ήταν πάντοτε ο στόχος της Άγκυρας.
http://www.ardin.gr/node/550

Θλιβερός Δεκέμβριος - Αιματηρός Μάρτιος

Θλιβερός Δεκέμβριος - Αιματηρός Μάρτιος
Συγγραφέας: Γιώργος Καραμπελιάς
Φύλλο 62
Ο κύκλος του τέλους κλείνει


Πριν δεκαέξι μήνες, ίσως μόνοι εμείς από αυτό το χώρο, τονίζαμε πως εκείνη η εξέγερση δεν ήταν ελπιδοφόρα αλλά θανατερή, γιατί μέσα της κυριαρχούσε το μίσος –τυφλό μίσος– και καθόλου αγάπη, όραμα, πρόταγμα κοινωνίας, πως ήταν το ίδιο άσχημη με την κοινωνία από την οποία έβγαινε, και στην οποία υποτίθεται πως αντιπαρατίθονταν. Η ίδια αδιαφορία για το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον με τα αφεντικά και τους διεφθαρμένους υπουργούς, τους οποίους υποτίθεται πως στηλίτευε.


Ήταν η ακραία έκφραση μιας κενής αντιπολίτευσης σε μια άδεια από αξίες και πρότυπα κοινωνία. Γι’ αυτό και πίσω της δεν άφησε τίποτε το δημιουργικό, παρά μόνο συντρίμμια. Και τα χειρότερα δεν ήταν τα συντρίμμια από τις βιτρίνες, αλλά τα συντρίμμια των ιδεολογιών, των αξιών, των ταυτοτήτων.


Ο Δεκέμβρης πέρασε το μήνυμα του πιο ακραίου ατομικισμού, μέσα στην υποτιθέμενη συλλογικότητα. Γι’ αυτό και στη συνέχεια εκείνο που παρήγαγε ήταν μόνο κατακερματισμός, αποσύνθεση και βία. Κατακερματισμός των υποκειμένων που συμμετείχαν σε αυτόν. Ο «Σύριζα» πήρε την κάτω βόλτα από τον Δεκέμβρη και μετά, ενώ οι εσωτερικές συγκρούσεις μεγιστοποιήθηκαν και ήδη αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά κομμάτια. είναι βέβαιο δε πως αν δεν υπήρχε ο κρατικός κορβανάς από τον οποίον σιτίζονται από κοινού –δηλαδή η κρατική χρηματοδότηση που μοιράζεται σε όλες τις «συνιστώσες»– θα είχε ήδη διαλυθεί. Οι Αριστεριστές συρρικνώθηκαν ακόμα περισσότερο την ώρα που πίστευαν πως είχαν ενισχυθεί. Στα Πανεπιστήμια όχι μόνο κυριαρχεί νέκρα και αποστράτευση αλλά σταδιακώς επιβάλλεται η λογική της εισόδου της αστυνομίας και της κατάργησης του Ασύλου ως μόνο αντίδοτο στην βία. Ο δε χώρος των αντιεξουσιαστών και των αναρχικών, που έμοιαζε ο μεγάλος «κερδισμένος» του Δεκεμβρίου, δοκιμάζει και αυτός αυξανόμενη κρίση. Διότι το πρότυπο του Δεκέμβρη, ένα πρότυπο βίας χωρίς δημιουργικότητα, θεοποίησε την «συστηματοποίηση» της βίας και την τρομοκρατία, αφοπλίζοντας κάθε δημιουργική φωνή και σπάζοντας την συμμαχία με τον Σύριζα, που του προσέφερε μια ευρύτερη κάλυψη.


Γι’ αυτό και ο αιματηρός Μάρτιος ήρθε να υπογραμμίσει με τον πιο ακραίο τρόπο το αδιέξοδο που άνοιξε ο Δεκέμβρης, δίνοντας και εισπράττοντας θάνατο. Ο Λάμπρος Φούντας θα πέσει νεκρός αναζητώντας την επανάσταση και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο, πιθανότατα από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.



Γι’ αυτό και ο αιματηρός Μάρτιος ήρθε να υπογραμμίσει με τον πιο ακραίο τρόπο το αδιέξοδο που άνοιξε ο Δεκέμβρης, δίνοντας και εισπράττοντας θάνατο. Ο Λάμπρος Φούντας θα πέσει νεκρός αναζητώντας την επανάσταση και ο δεκαπεντάχρονος Αφγανός θα εισπράξει τον θάνατο από εκείνους που θεωρητικά τον υπερασπίζονται.
Ο Φούντας έδειχνε σοβαρός και αποφασισμένος, θυμίζοντάς μας τον Χρήστο Τσουτσουβή. Και όμως αυτό το πάθος για αλλαγή της κοινωνίας, αυτή η μεθοδικότητα και η σοβαρότητα, διοχετεύτηκε σε έναν δρόμο αδιέξοδο, μιας βίας δίχως όραμα, χωρίς στόχους, πέρα από τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Στη δεκαετία του 1970 ή του 1980, ακόμα και η τρομοκρατία –παρά τα αδιέξοδά της– στόχευε πολιτικούς στόχους, τους Αμερικανούς, τους Τούρκους, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, τους πολιτικούς, τους βασανιστές. Στις μέρες μας έχει ως αποκλειστικό στόχο σχεδόν, τους «μπάτσους» και την «καταστολή».


Και το πρότυπο του Δεκέμβρη δεν επηρέασε μόνο την πολιτική σφαίρα, αλλά το σύνολο της κοινωνικής ζωής, διότι πέρασε στην κοινωνία ένα γενικευμένο σύνθημα αυτοδικίας, μια αδιαφορία για τη ζωή και την περιουσία και των άλλων, μια καθολική αποπολιτικοποίηση, αντί για την πολιτικοποίηση που περίμεναν οι υμνητές του!
Και όσοι υμνούσαν με το αζημίωτο την «εξέγερση», αντί να προσπαθήσουν να δώσουν μια δημιουργική κατεύθυνση στην αγανάκτηση της νεολαίας, έρχονται σήμερα να εισπράξουν τις συνέπειες της «ανέμελης» ανευθυνότητάς τους.
Είτε γιατί την θεώρησαν ως ευκαιρία για να ανατρέψουν τη Νέα Δημοκρατία, είτε γιατί έπρεπε να παριστάνουν τον «επαναστάτη» στα παιδιά τους, ξεφορτωνόμενοι έτσι την ευθύνη και τις ενοχές τους για τα πρότυπα που τους πρόσφεραν μέχρι σήμερα, είτε γιατί από το Κολωνάκι έβλεπαν τα Εξάρχεια ως «γραφικά», είτε γιατί ως Πανεπιστημιακοί είχαν εγκαταλείψει κάθε διδακτικό έργο και βολεύονταν με το μπάχαλο, είτε γιατί ως ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι της δεκάρας έχουν μάθει να χαϊδεύουν αυτιά, αρκεί να συμφέρει στ’ αφεντικά τους. όλοι αυτοί έχουν τεράστια ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα.



Για το ότι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία ανασφάλειας και αστυνομοκρατίας ταυτόχρονα, σε μια κοινωνία όπου θα ενισχυθούν τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών, και δικαιολογημένα, σε μια κοινωνία με μειωμένη αλληλεγγύη και αυτοδικία.
Όλοι όσοι έχουν λίγο μυαλό ακόμα, πρέπει να κατανοήσουν αυτό που κατανόησαν πολλοί σύντροφοί τους στην Ιταλία. Πως, άσχετα με τις προθέσεις του, ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο που άνοιξε το δρόμο στον Μπερλουσκόνι, είναι όσοι φωνάζουν «ανοικτά σύνορα», που ενισχύουν τον Μπόσι και τη Λέγκα του Βορρά, ενώ κινδυνεύουν να αναστήσουν άθλια γκρουπούσκουλα όπως η «Χρυσή Αυγή» στην Ελλάδα.
Πολλές φορές έχουμε τονίσει πως μια κοινωνία παρασιτική, όπου ο παρασιτισμός έχει διαπεράσει το ίδιο το λαϊκό σώμα δεν μπορεί να δώσει εύκολα αυθεντικά κινήματα ανατροπής. Αυτά αυτοεγκλωβίζονται στα ίδια τα πλαίσια που τους προσφέρει αυτή η κοινωνία: «Ελληνοτουρκική φιλία» λένε οι οσφυοκάμπτες των υπουργείων και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» απαντούν οι «επαναστάτες». φτηνά και ανασφάλιστα εργατικά χέρια θέλουν οι κάθε είδους εργοδότες, «ανοικτά σύνορα» επαναλαμβάνουν ως ηχώ οι δήθεν αντίπαλοί τους. σχέδια Ανάν ή Χριστόφια προωθούν στην Κύπρο, Αμερικανοί, Άγγλοι, Τούρκοι και Χατζιαβατογιωργάκηδες, «όχι στον εθνικισμό» απαντούν οι Συριζοεξαρχειώτες. Έτσι το εξεγερσιακό δυναμικό της νεολαίας, που είναι υπαρκτό, το οποίο φάνηκε και στο Δεκέμβρη, διοχετεύτηκε σε λάθος δρόμο, σε δρόμο, αδιέξοδο, παρασιτικό, αυτοκαταστροφικό.


Έτσι τέλειωσε η εποχή μιας αδιάκοπης πορείας προς το αδιέξοδο και τον παρασιτισμό, η εποχή της Μεταπολίτευσης. Και σήμερα βρισκόμαστε στην αιματηρή κρίση της. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Και πρέπει να βγούμε από αυτήν με μια πορεία ανασυγκρότησης, ανασυγκρότησης οικονομικής, κοινωνικής πολιτισμικής και εν τέλει πολιτικής, για να αποκτήσουν νόημα και στόχο οι μελλοντικές εξεγέρσεις των νέων.
http://www.ardin.gr/node/3037

17 Φεβρουαρίου 1914: Αυτόνομη Β. Ήπειρος

17 Φεβρουαρίου 1914: Αυτόνομη Β. Ήπειρος

Πόσοι θυμούνται ότι η 17η Φεβρουαρίου είναι η ιστορική επέτειος της αυτονομίας της Β. Ηπείρου; Πόσοι γνωρίζουν ότι η Β. Ήπειρος απελευθερώθηκε τρεις φορές από τον Ελληνικό Στρατό;


Ας γυρίσουμε στην εποχή των βαλκανικών πολέμων. Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων (21 Φεβρουαρίου 1913) από τον τουρκικό ζυγό, ο Ελληνικός στρατός συνεχίζει ελευθερώνοντας μία μία και τις πόλεις της Βορείου Ηπείρου μέχρι έξω από τον Αυλώνα. Μερικές μάλιστα πόλεις είχαν ανακτήσει νωρίτερα την ελευθερία τους, όπως η Χειμάρρα με τον Σπ. Σπυρομήλιο (5/10/1912) και η Κορυτσά με τον Παν. Δαγκλή (7/12/1912).

Στις 17 Δεκεμβρίου 1913 η Ιταλία και η Αυστροουγκαρία, με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας δημιουργούν για πρώτη φορά το Αλβανικό κράτος, περιέχοντας στα όριά του και τη Βόρειο Ήπειρο. Από τότε το βόρειο τμήμα της Ηπείρου πέρασε στην ιστορία ως «Βόρειος Ήπειρος». Μάλιστα εκβιάζουν την Ελληνική κυβέρνηση να διαλέξει μεταξύ νησιών ανατολικού Αιγαίου και Βορείου Ηπείρου.

Το γεγονός αυτό ανάγκασε τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό να ξεσηκωθεί προχωρώντας σε ένοπλη εξέγερση με αποκορύφωμα την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ στις 17 Φεβρουαρίου 1914. Σχηματίσθηκε Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο και μέλη τους ηρωικούς Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς & Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανό.

Υψώνεται η σημαία της Αυτονόμου Ηπείρου. Ενταγμένος ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός σε εθελοντικά σώματα & «ιερούς λόχους» ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο υποχρεώνοντας τους Αλβανούς να υπογράψουν στις 17 Μαΐου 1914 το Πρωτόκολλο της Κερκύρας. Σύμφωνα με αυτό αναγνωρίζονταν η αυτονομία και το αυτοδιοίκητο της Βορείου Ηπείρου, ελευθερία σχολείων, γλώσσας, θρησκείας, επί πλέον δε το δικαίωμα να έχουν οι Βορειοηπειρώτες δικό τους Στρατό και δική τους Χωροφυλακή. Ονομάζεται η περιοχή «Ήπειρος» και οι κάτοικοι της ονομάζονται «Ηπειρώτες» και όχι «Αλβανοί».

Η έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έκρυθμη κατάσταση στην Αλβανία αναγκάζει τους Ευρωπαίους να επιτρέψουν την είσοδο του Ελληνικού στρατού στη Βόρειο Ήπειρο. Στις 14 Οκτωβρίου 1914 ο Ελληνικός Στρατός ελευθερώνει για 2η φορά τη Β. Ήπειρο. Η ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα επισημοποιήθηκε από τη συμμετοχή 16 αντιπροσώπων της στη Βουλή των Ελλήνων.

Ο διχασμός, όμως, Βενιζέλου - Κωνσταντίνου έδωσε την ευκαιρία στους Ευρωπαίους προστάτες των Αλβανών να αποσπάσουν και πάλι τη Βόρειο Ήπειρο από τον εθνικό κορμό.

Στη δεκαετία του 1920 ο αλβανικός εθνικισμός απέκοψε πραξικοπηματικά την Αλβανική Εκκλησία από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Προσπάθησε μάλιστα να επιβάλει ως λειτουργική γλώσσα παντού την Αλβανική. Στη δεκαετία του 1930 ο βασιλιάς Ζιώγου επιτέθηκε εναντίον της Ελληνικής παιδείας. Οι Βορειοηπειρώτες προσφεύγουν στο δικαστήριο της Χάγης και δικαιώνονται (1935).

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 στο πλευρό των Ιταλικών μεραρχιών εισέβαλαν και δύο Αλβανικές εναντίον της Ελλάδος. Ο Ελληνικός στρατός προήλασε νικηφόρα. Για 3η φορά ελευθερώθηκε η Β. Ήπειρος.

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελληνική Κυβέρνηση ζήτησε στη Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι (30/08/1946) την ένωση της Β. Ηπείρου με την Ελλάδα. Το ζήτημα παραπέμφθηκε -ύστερα από αντιδράσεις του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ και άλλων κομμουνιστικών κρατών- στο Συμβούλιο Υπουργών των Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων (Γαλλία, ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία, Ρωσία) που έγινε στη Νέα Υόρκη (4 Νοεμβρίου έως 12 Δεκεμβρίου 1946). Το Συμβούλιο ανέβαλε τη λήψη αποφάσεων ως προς το Βορειοηπειρωτικό για μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης με την Αυστρία και τη Γερμανία. Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα, αν και «ξεχάστηκε» μετά το 1990 από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, εκκρεμεί και περιμένει τη λύση του.
http://tsilimigrasyiannis.blogspot.com/2010/02/17-1914.html

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...