Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Εκδήλωση για τον Μητροπολίτη Σεβαστιανό

Εκδήλωση για τον Μητροπολίτη Σεβαστιανό
Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.) και η Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (Σ.Φ.Ε.Β.Α.) συνδιοργανώνουν εκδήλωση μνήμης και τιμής στον Ακρίτα Ιεράρχη αείμνηστο Σεβαστιανό με θέμα «Μητροπολίτης Σεβαστιανός: H διαχρονική συνείδηση της Βορείου Ηπείρου».
Στην εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 28 Απριλίου 2010 και ώρα 18:30 στο Πνευματικό Κέντρο Κωνσταντινουπολιτών (Δημητρίου Σούτσου 46 Αθήνα, στάση Μετρό Αμπελοκήπων), θα μιλήσουν οι Μητροπολίτες : Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέας, Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος, καθώς και ο εκπρόσωπος της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» κ. Λεωνίδας Παππάς.
Ο ανυποχώρητος αγώνας του Σεβαστιανού για την Βόρειο Ήπειρο αποκτά σήμερα, δεκαέξι χρόνια από την εκδημία του, δραματική επικαιρότητα και απαιτεί συνέχεια και συνέπεια μέχρι την πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας.
Πηγή : http://www.sfeva.gr/
Αναρτήθηκε από ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ στις
http://ethnikonthematon.blogspot.com/

Τι σχεδιάζει ο Νταβούτογλου στα Βαλκάνια

Τι σχεδιάζει ο Νταβούτογλου στα Βαλκάνια

Ο σχεδιαστής της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και προαγωγός του δόγματος περί νεοθωμανισμού” υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου είχε μέσα στις τρεις προηγούμενες ημέρες δύο σημαντικές συναντήσεις-πρωτοβουλίες στα Δυτικά Βαλκάνια, των οποίων την προώθηση στην Ε.Ε. ανέλαβε εσχάτως η Άγκυρα.
Την ίδια ώρα που η ελληνική πολιτική ηγεσία κάνει αγώνα δρόμου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και η κοινωνία αγκομαχά από τα μέτρα λιτότητας.
Η πρώτη από τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη στο Βελιγράδι ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών της Τουρκίας, της Σερβίας και της (προεδρεύουσας στην Ε.Ε.) Ισπανίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, Βουκ Γέρεμιτς και Μιγκέλ Άνχελ Μορατίνος, αντίστοιχα. Η δεύτερη έγινε χθες Σάββατο στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στους προέδρους της Τουρκίας, της Σερβίας και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Αμπντουλάχ Γκιουλ, Μπορίς Τάντιτς και Χάρις Σιλάιτζιτς. Ο Νταβούτογλου, όπως φαίνεται, επιδιώκει να αναλάβει εργολαβικά την προώθηση της ιδέας για την ευρωπαϊκή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων. Η ιδέα αυτή όμως πρωτοδιατυπώθηκε στην ευρωπαϊκή σύνοδο της Θεσσαλονίκης το 2003, υιοθετήθηκε μάλιστα τότε σχετική διακήρυξης, ενώ πριν από λίγους μήνες ο ίδιος ο έλληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ζήτησε την ένταξη των Δυτικών Βαλκιανίων στην Ε.Ε. το 2014.
Η συνάντηση των τριών υπουργών Τουρκίας, Σερβίας, Ισπανίας στο Βελιγράδι πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των προσπαθειών επιτυχημένης διεξαγωγής της επικείμενης υπουργικής διάσκεψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Δυτικά Βαλκάνια στο Σεράγεβο. Ως γνωστόν και πέραν όλων των άλλων εσωτερικών και περιφερειακών προβλημάτων, το ζήτημα-αγκάθι για την επιτυχία μιας τέτοιας διεθνούς συνάντησης είναι η επίλυση του ζητήματος της συμμετοχής του Κοσόβου, κάτι το οποίο αρνούνται οι Σέρβοι, αν αυτό καλείται ως ανεξάρτητο κράτος και όχι ως μέρος της πολιτικής αποστολής του ΟΗΕ στο Κόσοβο UNMIK, όπως δέχεται το Βελιγράδι αλλά αρνείται η Πρίστινα. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του σέρβου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος είπε ότι “οι τρεις χώρες δεν συμφωνούν σε ένα ζήτημα, στη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να συνεχίσουν την καλύτερη δυνατή συνεργασία στο θέμα που αποτελεί κοινή προτεραιότητα, την ένταξη όλων των ευρωπαϊκών κρατών στην Ε.Ε. Ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να βρούμε λύσεις για όλα τα εκκρεμή ζητήματα, μεταξύ άλλων και για τη συμμετοχή του Κοσόβου σε περιφερειακές συναντήσεις. Δεν βρήκαμε ακόμη τις λύσεις, αλλά εργαζόμαστε σκληρά γιʼ αυτό... Όμως, μπορώ να συμπεράνω ότι υπάρχει πλήρης ετοιμότητα και αποφασιστικότητα απʼ όλους, ώστε να βρεθεί η κατάλληλη φόρμουλα”. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας αναφέρθηκε “στο κοινό όραμα για την Ευρώπη και τα Δυτικά Βαλκάνια”, τονίζοντας πως “οι συζητήσεις αυτές είναι ο πιο κατάλληλος μηχανισμός για την επίτευξη του στόχου”. Ο ίδιος υπενθύμισε ότι τους τελευταίους έξι μήνες συναντήθηκε 12 φορές με τον σέρβο ομόλογό του, επισημαίνοντας ότι πιστεύει στη συμβολή της Σερβίας ως κεντρικής χώρας των Δυτικών Βαλκανίων στην προσέγγιση της περιοχής με την Ε.Ε.
Η δεύτερη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των προέδρων της Τουρκίας, της Σερβίας και του προεδρεύοντα της τριμερούς βοσνιακής προεδρίας, με αντικείμενο την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, ήταν η πρώτη τέτοια συνάντηση των προέδρων των τριών χωρών. Να σημειωθεί ότι οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών αυτών έχουν συναντηθεί πέντε φορές το τελευταίο εξάμηνο.
Μόλις προχθές η τουρκική εξωτερική πολιτική είχε μία σημαντική επιτυχία, καταφέρνοντας να πείσει τους υπουργούς Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στη σύνοδό τους στο Ταλίν της Εσθονίας να δεχθούν η Βοσνία να ενταχθεί στο “Σχέδιο δράσης για ένταξη” (ΜΑΡ) στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, παρά την αντίθεση μεγάλων κρατών, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ολλανδία. Μάλιστα, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι, ενώ αρχικά μόνο δύο χώρες τάχθηκαν με το μέρος της Βοσνίας (η άλλη ήταν η Σλοβενία), τελικά πείστηκαν οι υπουργοί 15 κρατών και έκλιναν υπέρ μιας ςευνοϊκή για το Σεράγεβο νατοϊκής απόφασης. Γράφτηκε ότι στη διάρκεια της συνάντησης των υπουργών υπήρξε τέτοια ένταση που χύθηκαν τα ποτήρια με κρασί των υπουργών της Βρετανίας Ντέιβιντ Μίλιμπαντ και της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, κάνοντας τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Ράσμουσεν να αναφωνήσει: “Το τραπέζι μας έγινε όπως τα Βαλκάνια!”
Το δόγμα της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής περί “στρατηγικού βάθους” είναι πνευματικό τέκνο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. Από το 2002 που το ισλαμοδημοκρατικό κόμμα του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, η τουρκική κυβέρνηση έχει προωθήσει μια ολιστική εξωτερική πολιτική. Όπως μάλιστα σημειώνει ο τούρκος αναλυτής Σενκ Σιντάρ, οι σχεδιαστές αυτής της νέας προσέγγισης της Άγκυρας στην εξωτερική πολιτική αναφέρονται στο νέο δόγμα με βαρύγδουπες εκφράσεις, όπως “ήπια δύναμη” και “πολιτικοπολιτισμική κληρονομιά” (αναφορά που παραπέμπει στην οθωμανική παράδοση). Ο εμπνευστής της πολιτικής περί “μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες” είδε με επιτυχία να ευοδώνονται οι μεσολαβητικές πρωτοβουλίες του σε Ιράν, Ιράκ, Συρία, Λίβανο και μόνο τελευταία είδε τους Αρμένιους να διακόπτουν τη διαδικασία εξομάλυνσης των τουρκοαρμενικών σχέσεων. Σίγουρα δεν βαίνουν όλα καλώς για τον Νταβούτογλου, λ.χ. και η μεσολαβητική του επιχείρηση στην Τεχεράνη συναντάει δυσκολίες. Σε ανάλυσή του στην “Επιθεώρηση Τουρκικής Πολιτικής” ο Νταβούτογλου περιγράφει τις προκλήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: οικονομική κρίση, ενεργειακή ασφάλεια, παράνομη μετανάστευση, επιδημικές ασθένειες, κλιματική αλλαγή, οργανωμένο έγκλημα, διαπολιτισμική και διαθρησκευτική μισαλλοδοξία, εξτρεμισμός και τρομοκρατία. Όπως επισημαίνει, αυτά τα ζητήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα από την αληθινή και αποτελεσματική αλληλεγγύη του ευρασιατικού χώρου και την... ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγετική δύναμη ανά τον κόσμο τον 21ο αιώνα.

Πηγή : http://www.makthes.gr/
Αναρτήθηκε από ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
http://ethnikonthematon.blogspot.com/

Η λιτότητα, το χρέος και το ΔΝΤ

Να ξεφύγουμε από την λογική της Αριστεράς που αποτελεί αιτία της χρεοκοπίας μας. 35 χρόνια Σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ελληνική κοινωνία δίδαξε τον Ελλήνα να είναι ζητιάνος και να ζήσει από τα λεφτά των αλλών σαν την ΕΕ.

Τελευταία δείγμα της μυθολογίας αυτής είναι η θέση ορισμένων στο ΛΑΟΣ να ζητάμε "φτηνό" δάνειο από την Ρωσία ξεπουλόντας δικαιώματα λιμάνι στο Μεσόγειο - δήλαδη η Ελλάς μπουρδέλο από ανθρώπους που αποκαλούνται "Δέξιοι πατριώτες"! Ενώ οι Ρώσοι οι ίδιοι πήγαν στο ΔΝΤ σαν άντρες χωρίς κλάματα να διορθόσαν την οικονομία τους.

Ας μάθουμε την αλήθεια για το ΔΝΤ καθώς τη σημασία Δεξιών πολιτικών αξιών για το ρόλο του κράτους στην κοινωνία και τις ατομικές ελευθερίες (και ευθύνες) έναντι του κράτους.

Η λιτότητα, το χρέος και το ΔΝΤ

Της Μιραντας Ξαφα*

Πολλά έχουν γραφτεί για την έλευση του ΔΝΤ σε ρόλο δανειστή στην Ελλάδα. Στον ελληνικό τύπο εμφανίζεται σαν «μπαμπούλας» που θα επιβάλει «σκληρό και δυσβάσταχτο σχέδιο κοινωνικής αναδιάρθρωσης», ενώ ταυτόχρονα συζητούνται και σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους. Καλό θα είναι εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.

Το ΔΝΤ είναι ο μοναδικός διεθνής οργανισμός που επιβλέπει την ομαλή λειτουργία του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος. Δημιουργήθηκε το 1944, με σκοπό να προωθήσει την οικονομική συνεργασία και να αποτρέψει καταστροφικές συμπεριφορές σαν αυτές που υιοθετήθηκαν στο κραχ της δεκαετίας του 1930, όπου πολλές χώρες υποτίμησαν τα νομίσματά τους και επέβαλαν υψηλούς δασμούς και συναλλαγματικούς περιορισμούς για να προστατέψουν την οικονομία τους. Υπάρχει για να υπηρετεί τα μέλη του, προσφέροντας συμβουλές, τεχνική βοήθεια και δάνεια σε χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα εξωτερικού δανεισμού. Αντίθετα με την Ε.Ε., το Ταμείο διαθέτει τεχνογνωσία στον σχεδιασμό και στην παρακολούθηση σταθεροποιητικών προγραμμάτων και μηχανισμό οικονομικής στήριξης των μελών του.

Το ΔΝΤ έχει υποστεί κριτική τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά. Η κριτική από τα αριστερά είναι ότι επιβάλλει λιτότητα σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση. Αυτήν την κριτική άσκησε μεταξύ άλλων ο νομπελίστας Joe Stiglitz, αν και μοιάζει να έχει αλλάξει γνώμη τελευταία. Από τα δεξιά η κριτική είναι ότι ενθαρρύνει τους δανειστές να δανείζουν υπέρμετρα, ξέροντας ότι θα έρθει το ΔΝΤ να τους διασώσει.

Καμία κριτική δεν είναι πιο λανθασμένη από αυτήν της λιτότητας. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι οι χώρες δεν προσφεύγουν στο Ταμείο όταν όλα πάνε καλά. Προσφεύγουν όταν βρίσκονται σε κρίση, εξ αιτίας κάποιου συνδυασμού κακοτυχίας και κακοδιαχείρισης. Η λιτότητα δεν πρέπει να συγκριθεί με την κατάσταση που επικρατούσε πριν από την κρίση –που δεν ήταν διατηρήσιμη– αλλά με αυτήν που θα επικρατούσε χωρίς τη συνδρομή του ΔΝΤ. Προσφέροντας δανειακά κεφάλαια και προσδίδοντας αξιοπιστία, το Ταμείο προσφέρει στη χώρα τη δυνατότητα να «σφίξει τη ζώνη» λιγότερο απ’ ό, τι θα ήταν διαφορετικά η περίπτωση. Οι όροι που συνοδεύουν τα δάνεια του ΔΝΤ δεν είναι τίποτε μπροστά στην πειθαρχία που θα επέβαλλαν οι αγορές. Από τη στιγμή που χάνει την πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές –όπως η Ελλάδα τώρα– η χώρα πρέπει άμεσα να μηδενίσει το έλλειμμα. Οι πολιτικοί των χωρών που προσφεύγουν στο Ταμείο τα γνωρίζουν αυτά, αλλά τους βολεύει να κρατούν απόσταση από επώδυνα μέτρα, επιρρίπτοντας ευθύνη στο ΔΝΤ. Ομως, οι νόμοι της οικονομίας, όπως και οι νόμοι της φυσικής, ισχύουν παντού. Βασικός κανόνας είναι ότι κάθε χώρα πρέπει να ζει μέσα στα όρια των δυνατοτήτων της. Το να κατηγορείς το ΔΝΤ γι’ αυτό είναι σαν το κατηγορείς για τον νόμο της βαρύτητας.

Προσφεύγοντας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, που υποστηρίζεται και με κεφάλαια της Ε.Ε., η Ελλάδα μπορεί να «αγοράσει» τον χρόνο που χρειάζεται για να εφαρμόσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές για να μπει τάξη στο δημοσιονομικό χάος και να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Ολοι συμφωνούν ότι η ελληνική οικονομία πρέπει να γίνει πιο εξωστρεφής, αυτό όμως δεν θα γίνει όσο το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού απασχολείται στο Δημόσιο, που δεν παράγει εξαγώγιμα αγαθά και υπηρεσίες. Το υπερτροφικό Δημόσιο παγιδεύει κεφάλαια και εργατικό δυναμικό που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αλλού πολύ πιο αποδοτικά. Παραγγέλλει άχρηστα υποβρύχια για να έχουν δουλειά τα ναυπηγεία και απασχολεί 7.000 άτομα στον ΟΣΕ που έχει περισσότερους υπαλλήλους παρά επιβάτες. Αυτές οι δραστηριότητες επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος χωρίς να δημιουργούν πλούτο. Η επίπονη, αλλά απαραίτητη, προσπάθεια σταδιακής συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα λύνει ταυτόχρονα τα προβλήματα του χρέους και της ανταγωνιστικότητας και πρέπει να γίνει με ή χωρίς τη συνδρομή του ΔΝΤ για να αντιστραφεί η εκρηκτική πορεία του χρέους. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Κανένας πιστωτής, ούτε το ΔΝΤ ή η Ε.Ε., δεν θα δανείσει χρήματα παρά εάν πιστεύει ότι η χρεοκοπία θα αποτραπεί.

Βέβαια, σε περίπτωση που το χρέος της χώρας είναι δυσβάσταχτο, είναι λογικό να κληθούν οι ξένοι πιστωτές να επωμισθούν ένα τμήμα του βάρους, αποδεχόμενοι μια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους (αυτή είναι και η απάντηση στην κριτική του ΔΝΤ από τα δεξιά). Αυτή μπορεί να πάρει δύο μορφές: είτε αναδιάρθρωσης του χρέους, δηλαδή καθυστέρησης των εξοφλητικών δόσεων –εντόκως– σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας είτε μείωσης του χρέους (το λεγόμενο haircut) σε περίπτωση που υπάρχει πρόβλημα φερεγγυότητας. Η μείωση του χρέους είναι ακραίο, αλλά θεμιτό μέτρο σε περιπτώσεις που η χώρα έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες περικοπής δαπανών και είσπραξης των φορολογικών εσόδων, όπως συνέβη στην κρίση των χρεών της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του ’80, όπου οι πιστωτές τελικά εισέπραξαν 40 με 60 cents στο δολάριο. Η Ελλάδα, όμως, όχι απλώς δεν έχει εξαντλήσει την προσπάθεια μείωσης των κρατικών δαπανών σε μόνιμη βάση, δεν την έχει καν αρχίσει. Γι’ αυτό κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι εντελώς άκαιρη.

* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...