Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Οι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο !!!!!!!!!!

Οι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του ?

1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.

Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" Ο ΧΡΟΝΟΣ" είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε, γιατί είναι περιορισμένος. Μπορούμε να δημιουργήσουμε χρήμα, αλλά όχι περισσότερο χρόνο. Όταν αφιερώνουμε χρόνο σε ένα πρόσωπο, του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε.

Ο χρόνος είναι η ζωή μας…

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι ο χρόνος σου !!!

Και εσύ, αν έχεις τη “διαίσθηση”, θα καταλάβεις

ποιος, πότε και γιατί σου δίνει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ !!!

http://1myblog.pblogs.gr/2010/05/oi-treis-teleftaies-epithymies-toy-megaloy-alexandroy.html

"Ελληνόφωνος" δηλώνει ο νέος πρόεδρος της ΔΕΘ

Ο δικηγόρος Γιάννης Κωνσταντίνου είναι ο νέος πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης που διόρισε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Σε παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού» είχε δηλώσει: «Είμαι ένας ευρωπαίος ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΣ κεντροαριστερός δικηγόρος». Τον πιστεύουμε. Είναι αναμφίβολα «ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΣ». Γι' αυτόν τον προτίμησε ο νέος πατριωτισμός που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ του ΔΝΤ.

Η ιστορία της παρουσίασης του "Μακεδονικού" αναγνωστικού.

Θεσσαλονίκη, 13 Νοεμβρίου 2006. Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού», ενός βιβλίου που αξιοποιείται έντονα από τη σκοπιανή προπαγάνδα για την απόδειξη ενός παιδικού παραμυθιού που γίνεται πιστευτό από όλους όσοι αγνοούν την Ιστορία. Δηλαδή, για την ύπαρξη «μακεδονικού» έθνους διάφορου από το ελληνικό. Εννοείται ότι δεν πρόκειται για ελληνικό αναγνωστικό, αλλά για εγχειρίδιο γραμμένο στο ιδίωμα των Σκοπίων. Δίπλα στο πάνελ ένα πανό όπου δέσποζε το πρόσωπο του Γκότσε Ντέλτσεφ, του εθνικού ήρωα της FYROM. Ανάμεσα στους παρουσιαστές του βιβλίου ο εκπρόσωπος του κόμματος Ουράνιο Τόξο κ. Βοσκόπουλος που αυτοπροσδιορίστηκε ως «εθνικά Μακεδόνας για πολιτικούς λόγους», ο κ. Ονσούνογλου που συστήθηκε ως «Οθωμανός», ο κ. Τριαρίδης που είπε ότι είναι «ελληνόγλωσσος Σαλονικιός» και... ο κ. Μιχάλης Τρεμόπουλος! Ο εσχάτως διάσημος επικεφαλής των Οικολόγων Πράσινων.


Η τηλεοπτική σιωπή

Σε αυτή την εκδήλωση, που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως φιλελληνική, ο κ. Τρεμόπουλος μίλησε πολύ ανοιχτά για τα εθνικά μας θέματα, την έννοια της πατρίδας, τη Μακεδονία, τα Σκόπια, τις μειονότητες και τα ζητήματα του αυτοπροσδιορισμού των ατόμων και των συλλογικοτήτων. Αυτά αποφεύγει να τα επαναλάβει, αν και έχει δεχτεί επανειλημμένως προκλήσεις και προσκλήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ από συνομιλητές, κυρίως του ΛΑΟΣ. Οι λόγοι είναι προφανείς. Οι επί του Μακεδονικού απόψεις του είναι μάλλον αντιδημοφιλείς, ενώ ο γενικός και αόριστος όρος «οικολογία» είναι συμπαθέστατος και συνιστά δημοσκοπικό... πασπαρτού. Ομως, στα πλαίσια ενός ειλικρινούς πολιτικού διαλόγου που οφείλουν να κάνουν τα κόμματα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο κ. Τρεμόπουλος οφείλει στο κοινό, αλλά και στον εαυτό του, ξεκάθαρες εξηγήσεις, χωρίς υπεκφυγές και μισόλογα. Οπως ακριβώς στάθηκε εκείνη τη δύσκολη μέρα όπου παρουσιάζοντας το «Μακεδονικό Αναγνωστικό» δέχτηκε τις ερωτήσεις αντιφρονούντων εθνικιστών, απλών Θεσσαλονικιών νέων, ηλικιωμένων και δημόσιων προσώπων, χωρίς να αποφύγει καμία απάντηση. Περιήλθε, λοιπόν, με κάπως «κινηματογραφικό» τρόπο στην κατοχή μας το βίντεο με την παρουσίαση του βιβλίου (παρακάτω) και παραθέτουμε κάποια σημαντικά σημεία από τις παρεμβάσεις του κ. Τρεμόπουλου προς κρίση του κοινού.


«Η Θεσσαλονίκη δεν ήταν ελληνική»

Στην εκκίνηση της δικής του εισήγησης ο κ. Τρεμόπουλος όρισε την πατρίδα με έναν τρόπο που ενδέχεται να ξενίσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Πατρίδα μας δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η παιδική μας ηλικία: «Ευχαριστώ για την πρόσκληση τους διοργανωτές αυτής της συνέντευξης Τύπου, η οποία έχει στόχο να παρουσιάσει αυτό το βιβλίο. Ηδη έχει παρουσιαστεί και στην Αθήνα και προκάλεσε αντίστοιχο ενδιαφέρον από κάποιους πολιτικά περιθωριακούς κύκλους, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι στην αιχμή του δόρατος ενός κλίματος που έχει μάθει να πουλάει και να ζει από τον πατριωτισμό. Η ιστορία του θεσμού του έθνους-κράτους έχει δύο, δυόμισι αιώνες βάθος. Βέβαια, άλλα είναι τα σύνολα εκείνα πάνω στα οποία ένας άνθρωπος αποκτούσε και αποκτά ταυτότητα. Βέβαια, για να χαραχθούν κάποιες γραμμές συνόρων έχουν χυθεί ποτάμια αίματος. Αυτό που μένει είναι η πραγματικά σοφή προσέγγιση, επιστημονική μεν, αλλά πολύ απλή, ότι πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία. Εκεί ξαναρχόμαστε και τελικά αυτό είναι που αγαπάμε και αυτό εμείς τουλάχιστον είμαστε διαθέσιμοι να υπερασπίσουμε».

Στη συνέχεια, η τοποθέτησή του θα μπορούσε να απογοητεύσει όλους τους Ελληνες που έχουν εδραία πεποίθηση ότι η συμπρωτεύουσα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του έθνους μας. Ο αρχηγός του κόμματος Οικολόγοι Πράσινοι... έγραψε ιστορία αναφέροντας ότι η Θεσσαλονίκη το 1912 δεν ήταν ελληνική και ούτε λίγο, ούτε πολύ, οι ελληνικές αρχές, έπειτα από την απελευθέρωση «συμπεριφέρθηκαν μετά το 1912 σαν ξένοι μέσα στη νύχτα που ήρθαν και έσκισαν σελίδες από το βιβλίο της Ιστορίας της πόλης». Παραθέτουμε την ακριβή απομαγνητοφώνηση των λόγων του:

«Για μας, το να ασχολείται κανείς με την τοπική Ιστορία δεν είναι μόνο ένα χρέος στο να αποκαθιστά κάποια κομμάτια της Ιστορίας, είτε της πόλης της Θεσσαλονίκης είτε της χώρας. Ακριβώς επειδή κάποιοι συμπεριφέρθηκαν μετά το 1912 σαν ξένοι μέσα στη νύχτα που ήρθαν και έσκισαν σελίδες από το βιβλίο της Ιστορίας της πόλης.

»Βέβαια, η Θεσσαλονίκη, το 1912, όταν μπήκε ο Ελληνικός Στρατός δεν ήταν ελληνική. Εγινε ελληνική και έπρεπε να γίνει με μια διαδικασία, η οποία ανέδειξε και εξέθρεψε ένα στρώμα που έχει μάθει να κάνει τον πατριωτισμό επάγγελμα και ταυτόχρονα να δημιουργεί εκείνες τις ιδεολογίες αλλά και τις συγκεκριμένες πρακτικές και μάλιστα πολιτικές συμπεριφορές, για τις οποίες αυτή η πόλη, με ειλικρίνεια, θα έπρεπε να ντρέπεται τουλάχιστον για ένα κομμάτι αυτής της Ιστορίας. Γιατί είχαμε και εδώ, στη διάρκεια του μεσοπολέμου, ανάπτυξη εκείνων των κινημάτων που πάτησαν και στην αντίστοιχη ανάπτυξη κινημάτων, του φασισμού, του ναζισμού. Εδώ ήταν το φυτώριο όπου αναπτύχθηκε πανελλαδικά η γνωστή, σε αυτούς που τουλάχιστον ασχολούνται με την πολιτική Ιστορία, “Εθνική Ενωση Ελλάς” που κατάφερε να έχει μέχρι και 27 παραρτήματα σε ολόκληρη τη χώρα».



To βίντεο από την εκδήλωση για την παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού εξασφάλισε ο Γιάννης Κουριανίδης , δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης και άρτι παραιτηθείς (από τις κομματικές του ιδιότητες λόγω του άγους της υπερψήφισης του ΔΝΤ) από το ΛΑΟΣ.

«Κρητικοί χωροφύλακες καταπίεζαν Οθωμανούς»

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης σημειώθηκε ένταση μεταξύ του πάνελ και του κοινού. Αποχωρώντας, ένας από τους διαφωνούντες με τις θέσεις των εισηγητών του «Μακεδονικού Αναγνωστικού» είπε στον κ. Τρεμόπουλο: «Το όνομά σας είναι Τρεμόπουλος. Τρέμετε!» Η απάντηση του κ. Τρεμόπουλου σίγουρα θα φανεί εξαιρετικά προσβλητική σε εκατομμύρια συμπολίτες μας: «Τρέμουν οι εχθροί μου. Και αν θέλετε να ξέρετε, τις καταλήξεις αυτές σε -όπουλος στη δυτική Μακεδονία τις δώσανε Πελοποννήσιοι γραφιάδες. Γιατί αυτός ο τόπος, είτε κατοικούνταν από Ελληνες είτε από Εβραίους, Οθωμανούς, οτιδήποτε, υπέφερε από τους Πελοποννήσιους γραφιάδες και από τους Κρητικούς χωροφύλακες. Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να σβηστεί μονοκοντυλιά».

Σε αυτή τη δευτερολογία του, ο διασημότερος οικολόγος στη χώρα είπε ξεκάθαρα κάτι που μάλλον αποφεύγει να διατυπώσει ανοιχτά στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις του. Υποστηρίζει απόλυτα το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Αν τον ερμηνεύουμε σωστά, τότε κάλλιστα μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι Σκοπιανοί μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες. Τρεμόπουλος έφη: «Αυτοί που υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες του 1923, αυτοί οι οποίοι καλοβλέπουν όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι μιλούν στο όνομα της συνύπαρξης, στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης, της δημοκρατίας, της ανοχής, της ανεκτικότητας, είναι αυτοί που υπερασπίζονται εκδηλώσεις σαν τη σημερινή.

»Οποιος εδώ βρίσκει φιλόξενο έδαφος για να αναπτύξει τις όποιες απόψεις του, να παραμυθιαστεί για άλλη μία φορά, να αποδείξει στον εαυτό του και τους γύρω του πόσο πολύ πατριώτης και ήρωας είναι, θα έπρεπε να μας λέει και “ευχαριστώ”. Ακριβώς επειδή δόθηκε η δυνατότητα στο φιλόξενο τούτο χώρο να ανθίσει η άλλη άποψη της άλλης Θεσσαλονίκης. Δεν φοβόμαστε να συγκρουστούμε με τις πλειοψηφίες, κύριέ μου, και δεν είμαστε εμείς αυτοί που δεν είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ούτε έχετε μπροστά σας εκπροσώπους κάποιας άλλης χώρας. Εχετε ανθρώπους που υπερασπίζονται το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό. Το δικαίωμα στην ανοχή, τη διαφορά. Αυτά είναι άγνωστες λέξεις για ένα μεγάλο κομμάτι της Θεσσαλονίκης. Ενα μεγάλο κομμάτι που έχει κάνει τον πατριωτισμό επάγγελμα και ακριβώς η ιδεολογία αυτή είναι που επαναλαμβάνεται και κυριαρχεί πολλές φορές και διαμορφώνει και διαστρεβλώνει νεότερες συνειδήσεις.

»Η αγάπη για την πατρίδα σου, για μένα, αν θέλετε, είναι αγάπη για την πόλη αυτή. Γνωρίζω την Ιστορία και ταυτίζομαι με αυτήν και την υπερασπίζομαι από κάθε εχθρό, όχι τη στιγμή της σύγκρουσης σε κάποια σύνορα, αλλά εδώ και τώρα, από αυτούς που την υποβαθμίζουν, είτε όσον αφορά την ποιότητα ζωής είτε όσον αφορά την ποιότητα των σχέσεων ή την ποιότητα της δημοκρατίας. Επί τόσα χρόνια, μονοπωλείτε με κυρίαρχο λόγο, διαμορφώνετε συνειδήσεις, παραμυθιάζεστε και παραμυθιάζετε τις νέες γενιές και δεν δέχεστε έστω και αυτή τη στιγμή να ακουστεί με τον πιο σεμνό τρόπο που έχω δει σε αυτή την πόλη να κατατίθεται μια άλλη άποψη. Αυτό ήρθα εδώ να υπερασπίσω».

Μεταπτυχιακό στα Σκόπια

Ενδέχεται κάποιος αναγνώστης να απορήσει με τη στάση του κ. Τρεμόπουλου απέναντι στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων. Αν βρισκόταν στην παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού», δεν θα χρειαζόταν να απορήσει. Ο κ. Τρεμόπουλος αποκάλυψε τι τον συνέδεσε με το γειτονικό κρατίδιο: «Βρέθηκα στα Σκόπια πολύ νωρίς, επειδή αυτό επέβαλε και το μεταπτυχιακό μου, γύρω στο 1991. Ο Θανάσης Παρίσης ήταν πολύτιμος συνεργάτης. Ενα από τα πρώτα ερωτήματα που έθεσα όταν βρέθηκα πρώτη φορά στα Σκόπια ήταν “Και εγώ είμαι Μακεδόνας. Και εσύ δεν πρέπει να βρεις έναν προσδιορισμό ώστε να μην υπάρχει σύγχυση;” Η απάντηση που πήρα ήταν η εξής: “Εσύ έχεις μια ταυτότητα. Είσαι Ελληνας και δευτερευόντως Μακεδόνας. Οταν εγώ δεν θέλω να είμαι ούτε Ελληνας, ούτε Αλβανός, ούτε Σέρβος, ούτε Βούλγαρος, τότε τι είμαι;” Εχει λοιπόν υποχρέωση να σεβαστεί κάποιος αυτό το ερώτημα και να δώσει εκείνες τις απαντήσεις που είναι αντίστοιχες με το πνεύμα της ανοχής στη διαφορά που θα υπερασπιζόμαστε σε κάθε ευκαιρία». Σε αυτό το κλίμα και με τέτοιου είδους εισηγήσεις εξελίχθηκε η εκδήλωση για την παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού». Με πολλή ένταση, πολύ λόγο για την καταπίεση των «εθνικά Μακεδόνων» από το επίσημο ελληνικό κράτος, με πολλές αναφορές στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά ταυτόχρονα και με διάθεση να διαφοροποιηθούν οι ομιλητές από το γενικό περί πατριωτισμού αίσθημα του ελληνικού λαού.

http://adiavroxoi.blogspot.com/2010/07/blog-post.html

"Ντρέπομαι που έφυγα από το Μεγάλο Δέρειο"

Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που μπήκε στο στόχαστρο ακραίων στοιχείων της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης μιλά στη "ΜτΚ" για την εμπειρία της και τον διωγμό που υπέστη

Συνέντευξη στη Σοφία Χριστοφορίδου

“Το Δέρειο ήταν θείο δώρο για μένα, γιατί μου δίδαξε πως πρέπει να παλεύεις και να επιμένεις, ακόμα κι αν χρειαστεί να υπομένεις ένα προσωπικό κόστος. Μου δίδαξε πως υπάρχουν Έλληνες μουσουλμάνοι που είναι πιο Έλληνες από τους χριστιανούς”. Ζώντας πλέον στη Θεσσαλονίκη, η Χαρά Νικοπούλου αναπολεί τη ζωή της στο Μεγάλο Δέρειο και τους μαθητές της εκεί, τους οποίους αποκαλεί “τα παιδιά μου”. Στο αυτοκίνητο ακούει το cd με τα τραγούδια της σχολικής χορωδίας, στην τσάντα της κουβαλάει τα σημειώματα αποχαιρετισμού που της έγραψαν τα παιδιά. Η Χαρά Νικοπούλου δεν είναι απλώς μια δασκάλα που δέθηκε με τα παιδιά του σχολείου της.

Η περιπέτεια του Μεγάλου Δερείου
Πριν ακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, αποφάσισε να δει πώς είναι στην πράξη η κατάσταση σε ένα μειονοτικό σχολείο. “Όταν πήγα στο Δέρειο, ξετρελάθηκα”, λέει. “Οι αλεβίτες του χωριού με δέχτηκαν, με αγκάλιασαν. Οι σουνίτες είναι μια πιο κλειστή κοινωνία. Αν εξαιρέσω τον κύριο Αχμέτ, τον επίσημο ιμάμη, που είναι μέρος της οικογένειάς μου, με τους υπόλοιπους δεν είχα ιδιαίτερα καλές σχέσεις”, περιγράφει, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι του προξενείου ήταν σουνίτες. “Η πρόκληση ήταν ότι ήμουν γυναίκα υποδιευθύντρια. Όταν συνειδητοποίησα ότι άρχισε να τους ενοχλεί η ενδυμασία μου, αγόρασα ζιβάγκο μπλούζες και πολύ μακριές φούστες, και φρόντιζα να ντύνομαι πολύ συντηρητικά. Πήγα σε μαθήματα τουρκικών, για να μπορέσω να καταλάβω τη δομή της γλώσσας, ώστε να κατανοήσω λάθη που κάνανε τα παιδιά μου. Δεν είπα ‘Δεν θέλω να μιλήσω τουρκικά’, αυτό είναι στενομυαλιά”.

Στη διάρκεια των πέντε χρόνων που έζησε στο μειονοτικό χωριό δεν βίωσε τη χαρά της διδασκαλίας σε παιδιά που διψούσαν για μάθηση. Δέχτηκε απειλές ακόμα και για τη ζωή της, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού, βρέθηκε κυριολεκτικά στο μάτι του κυκλώνα από στοιχεία της μουσουλμανικής μειονότητας που ενοχλήθηκαν από τη μόνιμη παρουσία της στο χωριό και κυρίως από την επιμονή της να διδάσκει την ελληνική ακόμα και εκτός σχολείου, να διοργανώνει γιορτές στις εθνικές επετείους. “Όταν ένα παιδάκι είπε σε μουσουλμάνο δάσκαλο ‘καλημέρα’ κι όχι ‘γκιουναϊντίν’, ποτέ δεν θα ξεχάσω τις επιπλήξεις που δέχτηκε”, θυμάται.

Στην τελετή λήξης οι σουνίτες δεν έστειλαν τα παιδιά τους να αποχαιρετίσουν τη δασκάλα τους. “Αύριο δεν θα έρθω. Αντίο μου, κυρία μου”, της είπε ένα παιδάκι την προηγουμένη. “Τα αποχαιρέτησα ένα ένα με το όνομά τους -το άκουγαν από τα ηχεία. Τα περιμένω στο ραντεβού που δώσαμε το 2020, στον φάρο της Αλεξανδρούπολης”, λέει.

Συμπτώσεις και απειλές
Η Χαρά Νικοπούλου δεν θεωρεί άσχετη τη στάση ορισμένων μειονοτικών με το γεγονός ότι πριν από τέσσερα χρόνια ο πατέρας της, ως πρόεδρος του Αρείου Πάγου, έβγαλε απόφαση για τη διάλυση, ως παράνομης, της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης”. “Το τουρκικό προξενείο δεν ζήτησε τις σφραγίδες κανενός άλλου σχολείου παρά μόνο του Δέρειου. Σφραγίδες με το ελληνικό εθνόσημο, που έμειναν επί τρεις μέρες στο προξενείο, δήθεν για την αγορά λαχνών που έβγαλε το σχολείο”, αναφέρει. Η ιστορία βγήκε στη δημοσιότητα, ο μειονοτικός διευθυντής καθαιρέθηκε και “τότε ήταν που άρχισαν όλα”, πιστεύει η κ. Νικοπούλου. Ακολούθησαν σημειώματα που την προειδοποιούσαν ότι θα βρεθεί στο χαντάκι, και ευθείες απειλές ότι θα την κάψουν ζωντανή στο ίδιο της το σπίτι, και μια διένεξη με έναν μειονοτικό που κατέληξε σε ξυλοδαρμό της δασκάλας. “Όταν είδαν αυτόν που με χτύπησε να καταδικάζεται και τις εφημερίδες να κάνουν επανόρθωση, τότε γίνανε πάρα πολύ προσεκτικοί. Μέχρι τότε όμως μας έκαναν το βίο αβίωτο. Δεν ήταν εύκολο για μένα να κυκλοφορώ και να ελέγχω τα νώτα μου κάθε λίγο, ή να με πηγαίνει ο άντρας μου στο σχολείο”.

Για την ίδια, το αποκορύφωμα δεν ήταν ούτε οι απειλές ούτε η χειροδικία, αλλά “ότι έβαζαν τα παιδιά να λένε ότι ‘Η κυρία δεν είναι καλή’, και την άλλη μέρα έρχονταν κλαμένα και μου ζητούσαν συγγνώμη για όσα μου έκαναν ο μπαμπάς τους και η μαμά τους. Αυτά τα παιδιά έχουν φάει ξύλο για μένα επειδή έχουν πει ότι η κυρία Χαρά είναι καλή”.

Τη ρωτάμε αν υπήρξαν φορές που μετάνιωσε που πήγε στο Μεγάλο Δέρειο. “Ούτε μία φορά. Δεν θα ήθελα καν να είχα φύγει. Μου έδιναν συγχαρητήρια για τη μετάθεση, κι εγώ έλεγα ότι ντρέπομαι. Μπήκα με όνειρα, προσπάθησα να προάγω κάποια ιδανικά, προσπάθησα να είμαι όσο πιο συνεργάσιμη, αλλά οι πάντες τραβούσαν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια μου. Εγώ καταδικάστηκα με τη μετάθεση που έχω κάνει, με το να μην μπορώ να ξαναδώ τα παιδιά μου. Ο ‘ηθικός αυτουργός’ αυτής της μετάθεσης βρίσκεται σε ηγετικές θέσεις του υπουργείου Παιδείας”.

“Να κλείσουν τα μειονοτικά σχολεία”
“Μέχρι πρόσφατα σε αυτά τα χωριά υπήρχαν μπάρες. Τους είχαμε αποκλεισμένους. Γιατί περιμένουμε ξαφνικά να νιώσουν αγάπη για την Ελλάδα, όταν, για να πάνε στη λαϊκή αγορά στο Σουφλί, έπρεπε να επιδεικνύουν ταυτότητα, λες και περνούσαν τα σύνορα;” αναρωτιέται. “Εμείς κάναμε και κάνουμε τα πάντα να τους ρίχνουμε στα χέρια του προξενείου, και το προξενείο τους θέλει αμόρφωτους, για να περνάει την προπαγάνδα του”, πιστεύει.

Για την ίδια, σημείο-κλειδί για την κοινωνικοποίηση και την ένταξη των μουσουλμανοπαίδων είναι η γλώσσα. Η άποψή της, να κλείσουν τα μειονοτικά σχολεία, ακούγεται σε κάποιους αιρετική. “Φυσικά, πρέπει να σεβαστούμε την ετερότητα του καθενός, να φροντίσουμε, όχι να αφομοιωθούνε από την Ελλάδα, αλλά να ενσωματωθούν. Το να κρατάει ο καθένας τη γλώσσα τα ήθη και τα έθιμα είναι πλούτος για το σύνολο -θα πρέπει να υπάρχουν μαθήματα της μητρικής γλώσσας εν είδει φροντιστηρίου. Όμως ο κοινός παρονομαστής πρέπει να είναι η Ελλάδα και η ελληνική γλώσσα. Το να ιδρύουμε δίγλωσσα νηπιαγωγεία επειδή θέλουμε να ικανοποιήσουμε το καπρίτσιο ενός προξενείου είναι πνευματική λοβοτομή και γενοκτονία των Πομάκων και των Ρομά. Δεν μπορεί να διδάσκουμε μαθηματικά στα τουρκικά, μελέτη περιβάλλοντος στα ελληνικά, φυσική στα τουρκικά, ιστορία στα ελληνικά -αυτό είναι ένας αχταρμάς. Πηγαίνουν τα παιδιά στο γυμνάσιο και είναι σε πλήρη σύγχυση”.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
http://www.enkripto.com/2010/07/blog-post_6082.html

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...