Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

MNHMONIO KAI ΧΡΕΟΣ

Στην πάλη κατά του Μνημονίου, την κοινή δράση της αριστεράς και τα συναφή προβλήματα του χρέους ήταν αφιερωμένο μεγάλο διεθνές συνέδριο που οργάνωσε την Παρασκευή και το Σάββατο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το “Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης”.

Στο συνέδριο συμμετείχαν διεθνώς γνωστοί οικονομολόγοι, όπως οι καθηγητές πανεπιστημίου Σαμίρ Αμίν, Κλαούντιο Κατς και Ζακ Νικονόφ, ενώ τις εργασίες του παρακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, που άκουσαν υπομονετικά ώρες ομιλιών, κατά τρόπο πολύ ενδεικτικό της αγωνίας τους να πληροφορηθούν οτιδήποτε έχει να κάνει με το μεγάλο πρόβλημα της χώρας – αλλά και τους “καημούς” μιας πολυδιασπασμένης Αριστεράς.
Κατά τρόπο άλλωστε μάλλον ασυνήθιστο για τη σημερινή συγκυρία, τις εργασίες του Συνεδρίου χαιρέτισαν, ή συμμετείχαν σε αυτές, εκπρόσωποι σχεδόν όλων των τάσεων της αριστεράς (πλην του ΚΚΕ που εκλήθη, αλλά δεν ανταποκρίθηκε και της “Δημοκρατικής Αριστεράς” που δεν εκλήθη). Το Συνέδριο χαιρέτισαν, μεταξύ άλλων, οι νυν και πρώην Πρόεδροι του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας και Αλέκος Αλαβάνος αντίστοιχα.
Αν όλοι οι συμμετέχοντες ήταν κατά του μνημονίου, δεν ήταν όλοι υπέρ της άμεσης ή γενικής στάσης πληρωμής ή της εξόδου από το ευρώ, προτάσεις πάντως που συγκέντρωσαν την προτίμηση σημαντικού αριθμού ομιλητών. Ο γνωστός θεωρητικός της ανάπτυξης και στενός φίλος και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου (που μετέφρασε μάλιστα στα ελληνικά το κλασικό βιβλίο του για την παγκόσμια συσσώρευση του κεφαλαίου), ο Σαμίρ Αμίν, υπέβαλε σε μια καταιγιστική κριτική το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, υπογραμμίζοντας ότι ευθύς εξ αρχής φτιάχτηκε με σκοπό να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Υπογράμμισε ότι η υιοθέτηση κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος χωρίς ευρωπαϊκό κράτος ήταν σα να βάζει κανείς το κάρο μπρος από το άλογο και τόνισε ότι η κυριαρχία που απώλεσαν τα, κατά το μάλλον ή ήττον δημοκρατικά έθνη-κράτη δεν μεταφέρθηκε σε μια υπερεθνική δημοκρατική δομή. Η Ευρώπη είτε θα είναι αριστερή, είτε θα διαλυθεί μέσα σε ένα επικίνδυνο χάος, όπου την οδηγεί η γερμανική πολιτική, τόνισε χαρακτηριστικά.
Ο αργεντίνος οικονομολόγος Κλαούντιο Κατς, σύμβουλος των κυβερνήσεων της Βενεζουέλας και της Βολιβίας, αναφέρθηκε στην κρίση της Αργεντινής. Διεκτραγώδησε τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στη χώρα του η επέμβαση του ΔΝΤ, τονίζοντας ότι η κατάσταση άρχισε να αντιστρέφεται μόνο ως αποτέλεσμα μεγάλης λαϊκής εξέγερσης που προέκυψε, οδηγώντας σε στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Η κρίση της Αργεντινής παρουσιάζει πολλές ομοιότητας με την ελληνική, που όμως βρίσκεται μόνο στην αρχή της, υποστήριξε, προσθέτοντας όμως και τέσσερις σημαντικές διαφορές: Η κρίση στην Αργεντινή συνέπεσε με ευνοϊκή πορεία της διεθνούς οικονομίας, που κατέστησε ευκολότερη την ανάκαμψη, η χώρα αυτή είναι ο έκτος εξαγωγέας αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων παγκοσμίως, το ελληνικό χρέος είναι 16 φορές μεγαλύτερο από το αργεντίνικο σε σχετικούς όρους, όσο για την Ελλάδα δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο το ΔΝΤ, αλλά επίσης την ΕE, την ΕΚΤ και την ελληνική κυβέρνηση.
Ο Καθηγητής Κατς πρότεινε τη συγκρότηση λέσχης χωρών για την από κοινού διαπραγμάτευση με τους πιστωτές, στην οποία να συμμετάσχουν οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και της Λατινικής Αμερικής. Αναφέρθηκε επίσης στα δύο διαφορετικά μοντέλα στάσης πληρωμών, αυτό της Αργεντινής, που συνοδεύτηκε από υποτίμηση του νομίσματος και αυτό του Ισημερινού, όπου το νόμισμα περέμεινε ισχυρό, συνδεδεμένο με το δολλάριο και η κυβέρνηση κάλεσε οργανισμούς του ΟΗΕ για να κάνουν λογιστικό έλεγχο (auditing) του χρέους, από τον οποίο προέκυψε ποιο ήταν νόμιμο χρέος και ποιό ήταν προϊόν παρανομίας ή καταστρατήγησης των κανόνων δίκαιων συναλλαγών.
Εκ των ιδρυτών του κινήματος για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση ATTAC, που ήταν βασικός συντελεστής του “¨Οχι” των Γάλλων στην ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη, το 2005, ο Καθηγητής Ζακ Νικονόφ υποστήριξε την έξοδο από το ευρώ και την αντικατάστασή του από ένα ‘κοινό” νόμισμα, στο οποίο και μόνο θα μπορούν να μετατρέπονται τα εθνικά νομίσματα που θα διατηρούν σταθερή, αλλά περιοδικά μεταβαλλόμενη ισοτιμία με το κοινό.
O Νικονόφ τόνισε ακόμα τη μεγάλη μαχητικότητα και ριζοσπαστικότητα των κινητοποιήσεων που σημειώνονται τώρα στη Γαλλία κατά του ασφαλιστικού, και ιδίως τον δημοκρατικό τους χαρακτήρα, καθώς είναι οι Γενικές Συνελεύσεις των εργαζομένων και των μαθητών-φοιτητών που παίρνουν τις τελικές αποφάσεις, κινητοποιήσεις που είναι από τις μαζικότερες των τελευταίων δεκαετιών.
Τις δυσκολίες της αποχώρησης από το ευρώ υπογράμμισε ο πανεπιστημιακός, φιλόσοφος και φυσικός και βετεράνος του κομμουνιστικού κινήματος Ευτύχης Μπιτσάκης, υποστηρίζοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο πρέπει να συνδέεται με την προοπτική των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/mnhmonio-kai.html

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΡΑΠΙΣΜΟΣ

του Μάριου Ευρυβιάδη *

Στο μεγαλειώδες έργο «Τhe Greeks» (πρώτη έκδοση 1951), που υπολείπεται σε πωλήσεις παγκοσμίως μόνο της Βίβλου, ο συγγραφέας του, Βρετανός κλασικιστής Η.D.F. Κitto αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ένα από τα χαρακτηριστικά με τα οποία οι Έλληνες διαφοροποιούσαν τους εαυτούς τους από τους λαούς της Ανατολής ήταν και τούτο: Ότι ακόμη και στους Θεούς τους, και σ’ αντίθεση με τους ανατολίτες που γονατούσαν, οι Έλληνες προσεύχονταν όρθιοι.
Η ανατολίτικη συνήθεια (Οriental Custom) της «προσκυνήσεως» (obeisance), γράφει ο Κitto, κτυπούσε τους Έλληνες κατακέφαλα ως μη «ελεύθερον». Στα μάτια τους η «προσκύνηση» ήταν ευθεία προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια (an affront to human dignity). Και αφού εξηγεί γιατί οι Έλληνες δεν προσκυνούσαν ούτε και τους Θεούς, γονυκλινείς, αλλά όχι από ασέβεια, συνεχίζει: «Και είναι αυτή η συνειδητοποίηση ως προς την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που προσέδιδε τέτοια επιτακτικότητα και ένταση για τους Έλληνες, η λέξη ελευθερία».
Είναι ακριβώς για να παραμένουν ελεύθεροι και να διατηρούν έτσι την αξιοπρέπειά τους που, ακόμη και στους αναμεταξύ τους πολέμους, οι Έλληνες σφάζονταν με απίστευτη βαρβαρότητα. Αυτό που στον 20ό αιώνα ονομάσθηκε «ολοκληρωτικός πόλεμος (total war) βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη στην αρχαία Ελλάδα. Όλοι γνώριζαν τις συνέπειες της ήττας: υποταγή, ανελευθερία, εξανδραποδισμός.
Ακριβώς για να αποφύγουν την ήττα, να μη χάσουν την ελευθερία τους και να καταντήσουν προσκυνητές ή αλλιώς, σατράπηδες του Μεγάλου Πέρση Βασιλιά, οι Έλληνες κατέσφαξαν τους Πέρσες με «αφύσικη αιμοδιψία», όπως κατά τον Ηρόδοτο μαρτυρεί ο Μαρδόνιος, ανιψιός του Δαρείου και διοικητής του στόλου που κατέπλευσε στον Μαραθώνα. Για τους Πέρσες, που είχαν μάθει να σκοτώνουν χωρίς να σκοτώνονται, ο παραλογισμός των Αθηναίων και των Πλαταιών στον Μαραθώνα και η «καταστροφική τρέλα» που είχε μολύνει τις τάξεις των Ελλήνων που τους επιτίθονταν με το βαρύ τους οπλισμό, τους ήταν ακατανόητη.
Ακατανόητη θα πρέπει να ήταν για τους Πέρσες και η συναφής αντίληψη των Ελλήνων για την πατρογονική τους γη, που έπρεπε να παραμένει με κάθε τίμημα απαραβίαστη (απόρθητη). Κανείς άλλος δεν μπορούσε να την πατήσει παρά μόνο οι ίδιοι.
Τα παραπάνω δεν τα αφηγούμαι λόγω κάποιας μορφής προγονοπληξίας, ή για να επιστρέψω σε κάθε νεοταξίτη, πρόθυμο διανοούμενο ή διεθνολιγούρη παντός τύπου και κυρίως παντός βαλαντίου, να αρθρώσει τον γνωστό του ηθικοπλαστικό και ξύλινο επικριτικό λόγο. Το αφηγούμαι διότι οι αξίες της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και της αγάπης για την πατρογονική γη έχουν, μετά από 2.500 χιλιάδες χρόνια, γίνει αποδεκτές ή έχουν κατακτηθεί μετά από αιματηρούς πολέμους και θυσίες, ως πανανθρώπινες και οικουμενικές αξίες.
Ας περιορισθούμε στο δικό μας δυτικό πολιτισμό με όλες τους τις ελλείψεις. Θα μπορούσε να υπάρχει ο πολιτισμός αυτός χωρίς να κατοχυρώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (την έστω και «αστική»), ελευθερία και το δικαίωμα ιδιοκτησίας; Δεν νοείται, λοιπόν, και δεν νομιμοποιείται από κανέναν -κυβέρνηση, ταγό, φορέα- η καταπάτηση, παραγραφή ή η δολίευση των παραπάνω απαράγραπτων πλέον αξιών και δικαιωμάτων.
Δυστυχώς αυτό επιχειρείται τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο κυρίως, αλλά και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο τείνει να κυριαρχήσει πλέον μια αντίληψη, που ενισχύθηκε με την άνοδο του ΑΚΕΛ στην εξουσία αλλά η οποία προϋπήρχε ως ανίερη συμμαχία της κυπριακής αμερικανικής αριστεράς και της κυπριακής αμερικανικής δεξιάς, ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά φέρει ακέραιη ευθύνη για την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή. Ως εκ τούτου, η ελληνοκυπριακή πλευρά, αυτή η καταπληκτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού, πρέπει να δώσει «γη και ύδωρ» στους ισλαμοπασάδες της Άγκυρας, εσαεί, ώστε να αποφευχθούνε, λένε, τα χειρότερα. Πρέπει οι Κύπριοι να αποποιηθούν με την πλατιά υπογραφή τους, την ελευθερία τους, την αξιοπρέπειά τους και την πατρογονική τους γη. Και, μεγαλόψυχα, θα τους επιτραπεί να υπάρχουν ως σατράπηδες στους σημερινούς ανατολίτες.
Στην Κύπρο, η τουρκική αυτή θεώρηση των πραγμάτων έχει «κυπροποιηθεί» σε τέτοιο βαθμό, ώστε με κάθε ευκαιρία να παρελαύνουν από το επίσημο κανάλι της κυπριακής τηλεόρασης διάφοροι ταγοί της λευκωσιάτικης νομενκλατούρας που ζητούν καθολική μετάνοια για συλλογικές αμαρτίες και να απαιτούν, ως τίμημα, την εσαεί παραγραφής απαράγραπτων δικαιωμάτων. Θυμίζουν οι ταγοί αυτοί τους αντίστοιχους της Ιεράς Εξέτασης. Για τους Εξεταστές της εποχής, κανένας ενώπιόν τους δεν ήταν ή μπορούσε να είναι αθώος. Και η όλη (τρομοκρατική) ιεροεξεταστική άσκηση αποσκοπούσε στο να συνειδητοποιήσουν οι κατηγορούμενοι τον πραγματικό βαθμό και βάθος της ενοχής τους.
Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν φαίνονται να είναι τόσο άσχημα όσο στην Κύπρο. Όμως το σύνδρομο του σατραπισμού βρίσκει και εκεί ένα εύφορο έδαφος στο όνομα μιας λανθάνουσας αντίληψης ως προς τη διαχείριση των ελληνο-τουρκικών σχέσεων και ως προς το τι συνεπάγεται η ελληνο-τουρκική φιλία.
Το παρήγορο είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις, Κύπρου και Ελλάδας, υπάρχουν ακόμα παραδόσεις, υπάρχουν ιστορικές μνήμες και υπάρχουν δυνάμεις, που δεν είναι διατεθειμένες να παραιτηθούν και να προσκυνήσουν στο όνομα μίας εφήμερης ευδαιμονίας, μια εφήμερης ασφάλειας και μιας ευήμερης ειρήνης, με αντάλλαγμα την αξιοπρέπειά τους και σε τελική ανάλυση την ελευθερία τους. Αλλιώς, δεν θα υπήρχαν Μαραθώνες.
*Ο Μάριος Ευρυβιάδης διδάσκει διεθνείς σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
www.tosokaki.blogspot.com

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΣΚΕ

ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

Αφού χρησιμοποιήθηκε η «τρομοκρατία» καταλλήλως για να επιβληθεί η κυβέρνηση του μνημονίου, μετά από πολύμηνη αποχή επιστρατεύεται και πάλι 5 ημέρες πριν από τις εκλογές για να τη διασώσει. Με την ομόθυμη, όπως πάντα, συμπαράσταση των παπαγάλων εντοπίων και ξένων ΜΜΕ. Νομίζουμε, όμως, ότι ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται πλέον τους ρόλους.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΣΚΕ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ποτέ μέχρι τώρα πρωθυπουργός δεν τόλμησε να απειλήσει με εθνικές εκλογές, αν δεν υπερψηφιστεί στις δημοτικές ! Αυτό δεν είναι εκβιασμός ! Είναι μπλόφα, που, αν πραγματοποιηθεί θα αποτελέσει ... μεγάλη προσφορά ! Το ευχόμαστε...
Στην πραγματικότητα η «απειλή» απευθυνόταν στους βουλευτές και μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, στους εργολάβους και αεριτζήδες, με σκοπό να στρατευθούν ολόψυχα στον αγώνα για τα μνημόνια της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας και του ακρωτηριασμού της χώρας, μήπως και μετριαστεί το μέγεθος της εκλογικής ήττας.
Όμως έφθασε, ίσως, η ώρα που ο μεγάλος όγκος των οπαδών του ΠΑΣΟΚ θα κάνει την επανάστασή του, όπως πριν από λίγους μήνες οι της ΝΔ που έφραξαν το δρόμο της Ντόρας. Και ελπίζουμε ότι οι διεργασίες που δε θα περιοριστούν στην απλή αλλαγή ηγεσιών, αλλά και στην επιστροφή στις αρχικές, σωτήριες για τη χώρα, θέσεις για τον απεγκλωβισμό της από την ΕΕ και τα μνημόνια της. Αλλιώς η όποια αλλαγή σε τίποτα, τελικά, καλύτερο δε θα οδηγήσει.

ΦΤΩΧΕΙΑ

Το κύριο χαρακτηριστικό των φτωχών χωρών, είναι η ανισότητα, τόσο σε οικονομικό όσο και κοινωνικό επίπεδο.
Το 80% του πληθυσμού της γης παράγει το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ και βρίσκεται στις φτωχές χώρες, δηλαδή στη Λατινική Αμερική, Υποσαχάρια Αφρική, Ινδία & Κίνα.
Το 60% του παγκόσμιου προϊόντος παράγεται από τις ανεπτυγμένες χώρες υψηλού εισοδήματος, στις οποίες ζει το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Η φτώχεια υπάρχει εξ' αιτίας της ανισοκατανομής του εισοδήματος.
Το ίδιο ισχύει σε μικρότερη κλίμακα στις περιφέρειες, στην προκειμένη περίπτωση της Ελλάδος. Και αυτό διότι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη διαθέτουν υποδομή και κατά συνέπεια τις ευκαιρίες για ανάπτυξη, εξ αιτίας της εκβιομηχάνισις, η οποία όμως δεν αρκεί.
Αρχικά
, οι κρατικές υπηρεσίες, είναι απαραίτητο, αφού συμβουλευθούν τους Έλληνες οικονομολόγους επιστήμονες, καθηγητές πανεπιστημίων
Να ενδιαφερθούν για τους φτωχούς, ενισχύοντας τις οργανώσεις των φτωχών Ελλήνων της περιφέρειας.
Συγχρόνως επιβάλλεται η απομάκρυνση των μεταναστών (και λαθρομεταναστών) οι οποίοι ερχόμενοι στην Ελλάδα εγκαθίστανται στην Αθήνα. Έτσι διογκώνουν το πρόβλημα (λόγω του παραεμπορίου) της ανισοκατανομής του εισοδήματος των Ελλήνων, οι οποίοι γινόμεθα όλο και φτωχότεροι.
Πρέπει να δρομολογηθούν στόχοι για ευκαιρίες σε μικρές επιχειρήσεις κατοίκων απομακρυσμένων περιφερειών εκτός των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης
Οι προτάσεις για το παραπάνω πόνημα, δεν μπορούν να γενικευθούν, εξ΄ αιτίας των διαφορετικών συνθηκών ανά περιοχή. Και αυτό διότι όσο ο πληθυσμός αυξάνεται βεβιασμένα (σε κάποιες περιφέρειες και σε άλλες όχι) εκμηδενίζεται η αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος του ΑΕΠ. Με απλά λόγια οι ανάγκες του πληθυσμού, να μην δύνανται να ικανοποιηθούν και το σοβαρότερο οι πιθανότητες για επενδύσεις εξανεμίζονται .
Βέβαια μέχρι στιγμής οι οικονομολόγοι δεν μπορούν να προβλέψουν σε πόσο χρονικό διάστημα οι στόχοι ανάπτυξης των φτωχών περιοχών θα μπορέσουν να πραγματοποιηθούν

Άννη Κόλλια
ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
Με το συνδυασμό '' αττικη οδος '' άδωνις γεωργιάδης
με τον Θάνο Πλεύρη

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...