Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Από τη Δήλωση της Νέας Υόρκης στη συνάντηση της Γενεύης

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς, ότι η Δήλωση που ανέγνωσε ο ΓΓ του ΟΗΕ, Μπαν Γκι-Μουν στη Νέα Υόρκη, μετά το τέλος της τριμερούς συνάντησης που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον κατοχικό ηγέτη, είναι γραμμένη κατά το γράμμα και το πνεύμα του Αλεξάντερ Ντάουνερ. Όσοι παρακολούθησαν την πρόσφατη συνέντευξή του στον Κώστα Γενάρη στην τηλεοπτική εκπομπή «Ανοικτή Φάκελοι», αλλά και παλαιότερες δηλώσεις του, θα διαπιστώσουν, ότι οι απόψεις του κ. Ντάουνερ για τις συνομιλίες στο Κυπριακό μεταξύ Χριστόφια και Έρογλου είναι καταγραμμένες στη Δήλωση Μπαν Γκι-Μουν.

«Οι ειρηνευτικές συνομιλίες στην Κύπρο έχαναν το μομέντουμ και χρειαζόταν μια ώθηση, εάν οι δύο πλευρές πρόκειται να επιτύχουν μια διευθέτηση όσο ακόμα υπάρχει χρόνος και η πολιτική ευκαιρία», δήλωσε ο ΓΓ του ΟΗΕ στη Ν. Υόρκη.
Είναι, βεβαίως, εκτιμήσεις του κ. Ντάουνερ που τις μετέφερε στον κ. Μπαν. Με τη διαφορά, ότι ο κ. Ντάουνερ δεν εξηγεί για ποιο λόγο δεν παρατηρείται πρόοδος στις συνομιλίες. Δεν λέει, παρά τις υποχωρήσεις της δικής μας πλευράς, ότι οι προτάσεις που έχει καταθέσει στο Περιουσιακό ο κατοχικός ηγέτης αντίκεινται προς το διεθνές δίκαιο, αναφορικά με το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας.
Δεν έχει μεταφέρει ο κ. Ντάουνερ στον ΓΓ του ΟΗΕ, ότι η τουρκική πλευρά με τις προτάσεις της στο κεφάλαιο της «Διακυβέρνησης» αποβλέπει στη λύση των δύο κρατών. Κάτι που επιβεβαιώνεται τόσο από τις δηλώσεις Έρογλου όσο και από εκείνες της Άγκυρας. Συνομιλίες που δεν αποβλέπουν –από τουρκικής πλευράς- σε ομοσπονδιακή λύση, δεν αναμένεται να καταλήξουν σε συμφωνία.
Αυτά, τα βλέπει ο κ. Ντάουνερ, αλλά παίζει το «παιχνίδι» της Άγκυρας.
Ο Αλ. Ντάουνερ θέλει λύση το συντομότερο, όπως δημοσίως τοποθετείται η τουρκική πλευρά και με τα δεδομένα που υπάρχουν. Γι΄ αυτό, σοφίστηκε τον καθορισμό «άτυπων χρονοδιαγραμμάτων» -βλέπε συνάντηση στο τέλος Ιανουαρίου στη Γενεύη-, για επαναξιολόγηση των αποτελεσμάτων στις απευθείας συνομιλίες, τόσο στο κεφάλαιο του Περιουσιακού όσο και σε όλα τα κεφάλαια.
Το μήνυμα των Ηνωμένων Εθνών ήταν «όχι ατέρμονες συζητήσεις». Βιάζεται ο κ. Ντάουνερ να «κλείσει» το Κυπριακό, γνωρίζοντας την πάγια θέση της τουρκικής πλευράς για λύση «δύο κρατών».
«Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να εντείνουν τις επαφές τους τις επόμενες εβδομάδες, ώστε να θεσπίσουν ένα πρακτικό σχέδιο για να ξεπεράσουν τα σημεία διαφωνίας που υπολείπονται», ανέφερε στη δήλωσή του ο ΓΓ του ΟΗΕ. Τι σημαίνει «πρακτικό σχέδιο» και πώς με αυτό θα «ξεπεράσουν τα σημεία διαφωνίας» που έχουν οι δύο πλευρές στο Περιουσιακό ή και στα άλλα κεφάλαια, αυτό αποτελεί «μυστικό της μασονίας».
Πώς δηλαδή θα ξεπεραστεί η διαφωνία στο θέμα της ιδιοκτησίας των ελληνοκυπριακών περιουσιών, αφού η τουρκική πλευρά επιμένει ότι τον πρώτο λόγο θα τον έχει ο σημερινός σφετεριστής-χρήστης;
Μήπως, με την καταγραφή των «διαφωνιών» θα περάσουμε στο στάδιο του «πάρε-δώσε»;
Διερωτούμαστε, όμως, ποιος ήταν ο εισηγητής του «πρακτικού σχεδίου»; Βέβαια, δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη, αφού αυτός που καθοδηγεί τους δύο συνομιλητές και τον ΓΓ του ΟΗΕ είναι ο Αλεξάντερ Ντάουνερ.
«Οι ηγέτες θα προσδιορίσουν τις περαιτέρω συγκλίσεις και τα βασικά θέματα που πρέπει ακόμη να επιλυθούν σε όλα τα κεφάλαια. Αυτό, με τη σειρά του, θα βοηθήσει τα ΗΕ να καθορίσουν τα δικά τους επόμενα βήματα», δήλωσε ο Μπαν Γκι-Μουν.
Δηλαδή, μέχρι τη συνάντηση της Γενεύης, τον Ιανουάριο του 2011, οι δύο πλευρές θα καταγράψουν όλες τις συγκλίσεις για όλα τα κεφάλαια. Αν με την αναφορά «σε όλα τα κεφάλαια» εννοείται και το Εδαφικό, τις Εγγυήσεις και το θέμα των Εποίκων, νομίζουμε ότι κάποιοι στα Ηνωμένα Έθνη έχουν τρελαθεί!
Δύο σχεδόν χρόνια διεξάγονται συνομιλίες και ούτε ένα κεφάλαιο δεν έχει ολοκληρωθεί και θα καλύψουν τα υπόλοιπα τρία κεφάλαια σε δύο και κάτι μήνες; Διερωτάται, όμως, κανείς αν η τουρκική πλευρά αποδέχθηκε ενώπιον του ΓΓ του ΟΗΕ να συζητήσει θέμα Εποίκων –με αυτή την ονομασία- και το Εδαφικό.
Αναμένουμε να δούμε, ποιο είναι το σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών (Ντάουνερ) στη συνάντηση της Γενεύης.
- Θα αρχίσει ένα πάρε-δώσε στις διαφωνίες πάνω στα κεφάλαια που θα έχουν συζητηθεί μέχρι τον Ιανουάριο;
- Σε περίπτωση, που δεν υπάρξει πρόοδος στις συνομιλίες, θα δούμε αλλαγή της διαδικασίας και τα Ηνωμένα Έθνη σε διαφορετικό, πιο αποφασιστικό, ρόλο;
- Θα συγκαλέσει ο ΓΓ του ΟΗΕ κάποια διεθνή διάσκεψη, με τη συμμετοχή των τριών Εγγυητριών Δυνάμεων για επίλυση των διεθνών πτυχών του Κυπριακού;
Όποιες και να είναι οι αποφάσεις του ΓΓ του ΟΗΕ στη συνάντηση της Γενεύης, αυτό που διαφαίνεται από τη Δήλωση της Νέας Υόρκης είναι ότι δεν θα μείνει με … σταυρωμένα χέρια, να ακούει τον Πρόεδρο Χριστόφια ότι «οι συνομιλίες είναι κυπριακής ιδιοκτησίας».
Αυτό, να το λάβει σοβαρά υπόψη η πολιτική μας ηγεσία και να καθίσει στα πλαίσια του Εθνικού Συμβουλίου να καθορίσει από τώρα, συλλογικά, τη στρατηγική της, προκειμένου να μην βρεθούμε –όλοι οι Ελληνοκύπριοι- προ εκπλήξεων.
Ο κ. Ντάουνερ, ως διπλωμάτης, θέλει να πετύχει τη λύση του Κυπριακού, για να μη θεωρηθεί «αποτυχημένος». Να μην ξεχνά η πολιτική ηγεσία, όμως, ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Τούρκων! Προσοχή, λοιπό, από τις παγίδες που θα επιχειρήσει να μας στήσει απ΄ εδώ και μπρος…

http://www.elnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1795:2010-11-21-10-30-19&catid=44:getcyprusback&Itemid=65

Τι συζητούν για το Αιγαίο;

Είμαστε ευτυχείς για το γεγονός ότι υπάρχουν κατά καιρούς δηλώσεις Τούρκων επισήμων που μας πληροφορούν ότι την εποχή αυτή διεξάγονται διαπραγματεύσεις για το Αιγαίο. Μας το είπε ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας ο κ. Νταβούτογλου. Αλήθεια, τι ακριβώς είναι αυτό που διαπραγματευόμαστε; Ναι, πολλές φορές δεν είναι καλή η δημοσιότητα. Αλλά και το πολύ σκοτάδι δημιουργεί άλλων ειδών κινδύνους...

Κατ΄ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε από εκείνους που είναι αντίθετοι στις συζητήσεις. Είναι ένας πολιτισμένος τρόπος για να λύνουν οι άνθρωποι τις διαφωνίες τους. Το πρόβλημα είναι ότι με την Τουρκία έχουμε πολλές διαφωνίες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν μπορεί να είναι θέμα συζήτησης για μας. Για παράδειγμα, οι Τούρκοι θεωρούν τους τελευταίους μήνες ως εθνικό εναέριο χώρο τους τον ουρανό πάνω από το κατοικημένο νησί Φαρμακονήσι. Με την ίδια λογική μπορούν να μας ζητήσουν να συζητήσουμε για τη Ρόδο, τη Λήμνο, τη Μυτιλήνη και άλλα ελληνικά νησιά.

Για μας είναι θέμα ζωτικής σημασίας να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο με την Τουρκία και να σταματήσουμε να ξοδεύουμε άσκοπα χρήματα για εξοπλισμούς. Από την άλλη, όμως, είναι αμφίβολο αν η οικονομική κρίση μας έχει αφήσει άθικτη τη διαπραγματευτική μας ισχύ...

Το πρόβλημα δεν είναι να κάνουμε ένα deal με τους Τούρκους για τα πετρέλαια του Αιγαίου. Μπορεί να υπάρξει συμφωνία με οποιονδήποτε και μάλιστα να είναι και ιδιαίτερα επωφελής. Αυτός ο οποιοσδήποτε μπορεί να είναι ο Κινέζος, μπορεί να είναι και ο Τούρκος. Το πρόβλημα δεν είναι με ποιόν συμφωνείς, αλλά ποιοι θα είναι οι όροι μιας τέτοιας συμφωνίας. Κι επειδή ακριβώς συζητάμε για το Αιγαίο και όχι για την Αγρογή, θα πρέπει να υπάρξει μία ευρύτερη πολιτική συναίνεση στην Ελλάδα για το περιεχόμενο των συζητήσεων και φυσικά για τις όποιες αποφάσεις. Κάτι που απαιτεί ουσιαστική ενημέρωση, τουλάχιστον των πολιτικών αρχηγών...

Προσέξτε, τώρα, την πλήρη δήλωση του υπουργού εξωτερικών της γείτονος: ««Η Ελλάδα είναι γείτονάς μας. Θέλουμε να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας. Αλλά στο Αιγαίο η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα. Θα συνεχιστούν οι εργασίες για να τεθούν υπό εγγύηση τα εν λόγω συμφέροντα. Οι συνομιλίες είναι μυστικές. Δεν θεωρώ σωστό να κάνω εκτιμήσεις. Αλλά οι δύο πλευρές, τους τελευταίους μήνες, επιδεικνύοντας καλή προσέγγιση, έχουν σημειώσει συγκεκριμένη πρόοδο. Αλλά δεν είναι σωστό να μπούμε σε λεπτομέρειες. Αποδίδουμε σημασία στη συνέχιση των συνομιλιών αυτών, με καλές προθέσεις και αποφασιστικότητα».

Στη δήλωση αυτή να ξεχωρίσουμε δύο φράσεις: «Στο Αιγαίο η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα». «Οι δύο πλευρές, τους τελευταίους μήνες, έχουν σημειώσει συγκεκριμένη πρόοδο».

Τους τελευταίους μήνες αυτό που συμβαίνει είναι ότι βρισκόμαστε εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης. Να γίναμε, άραγε, πιο «σκληροί» στις συζητήσεις εν μέσω κρίσης;

Στριμώχνουν τον Χριστόφια

Συνάντηση στη Νέα Υόρκη υπό την αιγίδα ΟΗΕ

Στη Νέα Υόρκη έχει καλέσει σήμερα τους εκπροσώπους Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, σε μια συνάντηση που υποτίθεται ότι θέλει να δώσει ώθηση στη συντηρούμενη, με τεχνητή αναπνοή, διαδικασία “επίλυσης του κυπριακού”. Στην
πραγματικότητα όμως, η συνάντηση δεν είναι παρά το αποκορύφωμα των ασφυκτικών πιέσεων που ασκούν Λονδίνο, Ουάσιγκτον, Κομισιόν και ΟΗΕ στην Κύπριο Πρόεδρο, με αντικειμενικό σκοπό:

* κατ’ ελάχιστον, να ανοίξουν τον μπλοκαρισμένο δρόμο της Τουρκίας προς την ΕΕ, αφαιρώντας από την Κύπρο και την Ελλάδα το σημαντικότερο διπλωματικό χαρτί τους
* κατά μέγιστο, να προωθήσουν μια λύση του κυπριακού στα μέτρα τους, μια επανεκδοχή δηλαδή του σχεδίου Ανάν και πάντως, σε κάθε περίπτωση, να εγκολπωθούν, με όσο πιο επίσημο τρόπο γίνεται, τις νέες “εκπτώσεις” που έκανε ο κ. Χριστόφιας ως προς τον πυρήνα της κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, στη διάρκεια των δίχρονων συνομιλιών του με τον κ. Ταλάτ.


Οι δύο κύριοι εκβιασμοί
Οι δύο κύριοι εκβιασμοί που ασκούνται επί της Κύπρου είναι:

* η απειλή έγκρισης του απευθείας εμπορίου ΕΕ με τα κατεχόμενα, απευθείας εμπόριο που συνιστά ντε φάκτο ημιαναγνώριση του ψευδοκράτους. Η απειλή αυτή επικρέμαται τώρα ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι της Λευκωσίας, παρόλο που προσκρούει σε σοβαρά νομικά και πολιτικά εμπόδια
* η απειλή αναγνώρισης της ΤΔΒΚ και προσανατολισμού της διεθνούς κοινότητας στη λύση της διχοτόμησης. Την επανέφερε με άρθρο του στο προσκήνιο ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών του Τόνι Μπλερ Τζακ Στρω. Βεβαίως αυτή είναι μια πολυπαιγμένη και κούφια απειλή, που κανονικά δεν θάπρεπε να πιάνει, τελικά όμως έχει ένα αποτέλεσμα έστω και εξασθενημένο (η λέξη “διχοτόμηση” χρησιμοποιείται στο κυπριακό περιβάλλον όπως η λέξη χρεωκοπία από την ελληνικη κυβέρνηση, δίκην “νευροπαραλυτικού αερίου” ή καταστολής προ εγχειρήσεως).

Στην πραγματικότητα, το τελευταίο πράγμα που ποτέ επεδίωξε το Λονδίνο ήταν η διχοτόμηση. Διχοτόμηση σημαίνει μία ζώνη ελληνικής και μία ζώνη τουρκικής κυριαρχίας. Η Αγγλία ουδέποτε ήθελε να δώσει στους Ελληνες ή τους Τούρκους το νησί ή μέρος του, για τον εαυτό της ήθελε πάντα να το κρατήσει. Υποδαύλισε την ελληνοτουρκική σύγκρουση ως μέσο ελέγχου της πλειοψηφίας από τη μειοψηφία και αργότερα πριμοδότησε τις δαιδαλώδεις ρυθμίσεις του σχεδίου Ανάν, που, εγκαθιδρύοντας ένα “κράτος-μπάχαλο”, διαιώνιζαν τον αγγλο-αμερικανο-ισραηλινό έλεγχο στο νησί. Τον μπαμπούλα της; διχοτόμησης τον κραδαίνουν οι Αγγλοι, όπως κραδαίνουν τον μπαμπούλα της χρεωκοπίας οι πιστωτές της Ελλάδας, εν γνώσει τους ότι, αν χρεωκοπούσε θα τους συμπαρέσυρε. Πέραν όμως του τι θέλει το Λονδίνο, είναι επίσης τελείως προφανές ότι ούτε η Βρετανία, ούτε κανένα άλλο κράτος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μπορεί να αναγνωρίσει την ΤΔΒΚ, χωρίς τουλάχιστο να δημιουργήσει ένα τεράστιο χάος και να πλήξει ανεπανόρθωτα ζωτικά δυτικά συμφέροντα.

Υποτέλειες
Εδώ και δύο αιώνες, οι Εγγλέζοι και στη συνέχεια οι Αμερικανοί, δεν θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν στον ελληνικό χώρο, αν δεν χρησιμοποιούσαν εκτεταμένα και πολύ επιδέξια το ασυνήθιστα μεγάλο απόθεμα ραγιαδισμού που συναντά κανείς στην ελληνική ιθύνουσα τάξη, στο κρατικό και πολιτικό προσωπικό μας.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Κύπρου, αυτή η τάση έχει μεταβληθεί αφενός σε ένα είδος καντιανής “κατηγορικής προσταγής”, που περίπου απαγορεύει στη Λευκωσία να διαφωνεί με το Λονδίνο, τον ΟΗΕ και τους δυτικούς εν γένει, αφετέρου σε περιοδική πίεση της Αθήνας στην Κύπρο. Τέτοια μεγάλη πίεση ασκήθηκε ανοιχτά το 2002-04 από τους Σημίτη και Παπανδρέου επί των Προέδρων Κληρίδη και Παπαδόπουλου, όπως και του ΑΚΕΛ, για να εγκρίνουν το σχέδιο Ανάν. Ο κ. Χριστόφιας εξάλλου δεν θα προχωρούσε στη διεκδίκηση της Προεδρίας κόντρα στον Τάσσο Παπαδόπουλο, αν δεν τον είχαν ενθαρρύνει σημαντικοί κύκλοι της ελλαδικής, ανανικής και ατλαντικής, πολιτικής ελίτ, προεξάρχοντος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο ρόλος του οποίου στο κυπριακό είναι διαχρονικός και πολύ καλά γνωστός.
Τωρα, η κυβερνηση Παπανδρέου, ζεματισμένη από το προηγούμενο του σχεδίου Ανάν. είναι πολύ πιο προσεκτική και διακριτική στο κυπριακό. Διερωτάται όμως κανείς πως ξεπάγωσε το ζήτημα του απευθείας εμπορίου, εγκρίθηκε από την Κομισιόν και πήγε στο ευρωκοινοβούλιο, με την ενθουσιώδη υποστήριξη πολλών Σοσιαλιστών, χωρίς σχεδόν να το πάρει χαμπάρι (ή έτσι λένε) η κυπριακή και ελλαδική διπλωματία, το κυπριακό και ελληνικό κοινοβούλιο, οι Επίτροποι των δύο χωρών στις Βρυξέλλες. Μερικοί κάνουν λόγο για “δόγμα Αλτσχάιμερ” ή και … Πόντιου Πιλάτου στην εξωτερική πολιτική: αφήνουμε να “γίνουν” μόνα τους τα πράγματα που θέλουμε, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει…

Τουρκική ένταξη
Η Αθήνα περισσότερο, αλλά και η Λευκωσία από κοντά, έχουν προσχωρήσει επίσης με μεγάλο φανατισμό και κατά τρόπο τελείως παράλογο, αλλά χαρακτηριστικό της υποτέλειας που χαρακτηρίζει αμφότερες, στους οπαδούς της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ. Η άκριτη, ενθουσιώδης και άνευ ανταλλάγματος υποστήριξη της Αθήνας στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, συνετέλεσε τα μέγιστα και στην αθώωση της Αγκυρας ως δύναμης κατοχής της Κύπρου και απειλής στο Αιγαίο, και στην πολιτική επικράτηση των νεοοθωμανών και στην εντυπωσιακή διεύρυνση τους διεθνούς ρόλου της Αγκυρας, χωρίς να βοηθήσει σε τίποτα Ελλάδα και Κύπρο. Αν, ο μη γένοιτο, πετύχαινε αυτή η πολιτική, η Ελλάδα και η Κύπρος θα έβλεπαν την Τουρκία να ακυρώνει το σημαντικότερο στρατηγικό τους πλεονέκτημα: ότι ανήκουν σε μια ισχυρή Ενωση, όπου δεν ανήκει η Τουρκία.
Το πιθανότερο όμως είναι να μη συμβεί αυτό, να μην ενταχθεί ποτέ η Αγκυρα. Οπότε, Αθήνα και Λευκωσία θα έχουν κάνει ένα σωρό παραχωρήσεις σε Τουρκία-ΗΠΑ-Βρετανία, χωρίς να κερδίσουν τίποτα από αυτές, ενώ θα έχουν αποξενωθεί από τις κεντρικές ευρωπαϊκές δυνάμεις!!! Χαμένες δηλαδή σε όλα τα μέτωπα (to ίδιο που κατάφερε η Αθήνα στον οικονομικό τομέα, αφού έγινε ταυτόχρονα στόχος και των αμερικανικών τραπεζών και της Γερμανίας).

Εκ περιτροπής προεδρία και άλλες σαχλαμάρες
Ενας μεγάλος κίνδυνος από τη διαδικασία της Νέας Υόρκης και επιδίωξη της Βρετανιας είναι η καταγραφή των συγκλίσεων που σημειώθηκαν στις διαπραγματεύσεις, ώστε να τους δοθεί μια αυξημένη ισχύς μέσω ενδιάμεσης συμφωνίας ή ενός ψηφίσματος του ΟΗΕ.
Οι συγκλίσεις αυτές, όπως αίφνης η πρόταση Χριστόφια για υποχρεωτική εκ περιτροπής προεδρία, η ανάμειξη ξένων δικαστών στη λειτουργία της δικαστικής εξουσίας, ο αφοπλισμός του κράτους και η στέρησή του από το δικαίωμα της αυτοάμυνας, αφενός δεν βρίσκουν σύμφωνο τον κυπριακό λαό, αφετέρου θέτουν εν αμφιβόλω την ίδια την έννοια του κυπριακού κράτους, η ύπαρξη και ομαλή λειτουργία του οποίου συνιστά συνθήκη εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων.
Δυστυχώς, η πλειοψηφία των Κυπρίων και Ελλαδιτών πολιτικών απέδειξε το 2000-04 και ξαναποδεικνύει τώρα ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί τι σημαίνει κράτος, δεν μπορεί ή δεν θέλει να υπερασπισθεί τις πιο κεντρικές πτυχές της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας του κυπριακού και ελλαδικού κράτους, ειδικά αν μια τέτοια υπεράσπιση τους φέρνει σε σύγκρουση με δυτικά συμφέροντα και θέτει σε κίνδυνο, ή έτσι εκτιμούν, την πολιτική τους καριέρα. Αν δεν βρούμε τρόπο να αλλάξουμε αυτό το πολιτικό σύστημα, καμμιά ώρα κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε χωρίς χώρα και χωρίς κράτος. Ας απαρνηθούμε τις ταμπέλες, ακροδεξιοί, εθνικιστές, ρατσιστές, τέτοιοι χαρακτηρισμοί δεν χωράν στην επιδίωξη του εθνικού συμφέροντος. Ας αναγνωρίσουμε τον ιό που ταλανίζει της ελληνική κοινωνία και ας τον αντιμετωπίσουμε. Ο ελληνικός λαός βάλλεται από παντού. με δυσκολία η πλειονότητα μπορεί να ικανοποιήσει τις βασικές βιοτικές ανάγκες οδηγούμενη στην αποχαύνωση, την αδυναμία σκέψης, κρίσης και απόφασης. Ο μέσος πολίτης αδυνατεί να αναγνωρίσει το προσωπικό του συμφέρον στην επιδίωξη του συλλογικού συμφέροντος με αποτέλεσμα να ψηφίζει βασιζόμενος σε χίμαιρες, με τις οποίες βομβαρδίζεται προ των εκλογών. Το σύστημα εκλογή των πολιτικών αρχηγών νοσεί καθώς στηρίζεται στη διαφήμιση και το ρουσφέτι, στοιχεία από τα οποία μπορούν να επωφεληθούν μόνο οι πραγματικά εύρωστες οικονομικά οικογένειες με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε οικογενειοκρατία στις θέσεις εξουσίας και την ανακύκλωση πολιτικών που μόνο ζημιογόνες αποδείχθηκαν. Καλώ τους μετέχοντες στο πολιτικό σύστημα που διακρίνονται από ηθική να εναντιωθούν αρχικά στις ανθελληνικές βλέψεις μπορεί να μην αποκομίσουν προσωπικά χρηματικά οφέλη αλλά θα απολαύσουν για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες την ευγνωμοσύνη του ελληνικού λαού που θα δει τη χώρα του να ανασάνει και να μεγαλώνει κυριαρχώντας το διεθνές πολιτικό σκηνικό. Γιατί η Ελλάδα μπορεί! Δευτερευόντως ζητώ την θωράκιση του εκλογικού συστήματος. Την πίστωση ορισμένου διαφημιστικού χρόνου σε κάθε υποψήφιο σε κάθε μέσο και την απαγόρευση υπέρβασης αυτού. Με αυτόν τον τρόπο θα επωφελούνται όλοι οι υποψήφιοι το ίδιο της δημοσιότητας και ο λαός θα ψηφίζει πολιτικές χωρίς κανένας να έχει τη δύναμη να τον παραπλανήσει βομβαρδίζοντας τον με διαφημιστικά μηνύματα για το υποτιθέμενο καλό του. Όταν ο λαός αφεθεί να ψηφίσει με σύνεση για το καλό της πατρίδας του , θα το κάνει, θα κατανοήσει τις πολιτικές και τους στόχους που αυτές υπηρετούν, αν σε αυτές δει την πάταξη της ανηθικότητας και την πάταξη της υποδούλωση του. Ο λαός είναι έτοιμος να στηρίξει μεγάλους πολιτικούς στο δρόμο για την επίτευξη μιας ισχυρής Ελλάδος.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...