Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

ΕΤΣΙ ΦΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΜΑΣ ΦΡΑΓΚΟΙ, ΑΥΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΕΔΩ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΡΟΙΚΑ!


Φωτεινός ο ζευγολάτης
-Παρ’ ένα σβώλο, Μήτρο,
και διώξ’ εκείνα τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο.
Ο χερουλάτης έφαγε τ’ άχαρα δάχτυλά μου
και στην αλετροπόδα μου ελυώσαν τα ήπατά μου.
Δυο μήνες έρρεψα εδεδώ, εσάπισα στη νώπη
μ’ αρρώστια, με γεράματα! Βάσανα, νήστεια, κόποι
γι’ αυτό το έρμο το ψωμί! Και τώρα που προβαίνει
σγουρό, χολάτο από τη γη, που πριν το φαν χορταίνει
τα λιμασμένα μου παιδιά, να το πατούν εμπρός μου
με τόση απίστευτη απονιά οι δυνατοί του κόσμου!…
Εξέχασες και δε μ’ ακούς;…εσένα κράζω, Μήτρο,
διώξε, σου λέγω, τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο…
Είναι του Ρήγα δεν κοτώ… Για κύτταξ’ εκεί πέρα
να ιδής τι θρως που γίνεται, τι χλαλοή πατέρα!
-Τι Ρήγας, τι Ρηγόπουλα! Είν’ ο καινούριος κύρης,
που πλάκωσε με ξένο βιό να γένη νοικοκύρης.
Παληόφραγκοι. Που πέφτουνε σαν όρνια σε ψοφίμια,
εκείνοι πάντα κυνηγοί και πάντα εμείς αγρίμια.
Και συ τους τρέμεις, βούβαλε! Παιδί μες’ στη φωτιά σου,
που τρίβεις στουρναρόπετρα μ’ αυτά τα δάχτυλά σου
πώχεις τετράδιπλα νεφρά και ριζιμιό στα στήθια,
τους βλέπεις και σε σκιάζουνε! Ο δούλος, είν’ αλήθεια,
λίπος ποτάζει μοναχά, ψυχή κ’ αίμα δεν ΄ έχει.
……………………………………………………………………………
Κι’ ο γέροντας μ’ απίδρομο σαν παλληκάρι τρέχει
Κι’ αρπάζει την σφεντόνα του. Έχει χολή στα μάτια.
Με το σφυρί του ένα γουλί το σπα σε δυο κομμάτια
Και το σταφνίζει στο καυκί. Γοργά την ανεμίζει
Και τήνε σκάει με δύναμη. Ανοίγει το λιθάρι
και θυμωμένο ένα σκυλί πληγώνει στο ποδάρι,
κι’ άλλο χτυπάει στο κούτελο και το ξαπλώνει χάμω.
………………………………………………………………………………
-Βλέπεις, εγώ δεν τους ψηφώ, με τα γεράματά μου.
-Πατέρα, τι’ είναι πώκαμες!
-Περίδρομος, κεφάλα,
Μη βλαστημήσω το βυζί που σούδωκε το γάλα.
Δε νοιώθεις πως τους σχαίνομαι! Όλην αυτήν την ψώρα,
Οπώρχονται κάθε φορά και μας δαγκάει τη χώρα;

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Ονήσιλος ο Σαλαμίνιος



Στην Ιωνική γη καίει η φωτιά της επανάστασης κατά της Περσικής τυραννίας. Οι Ίωνες μαζί με τους Αθηναίους καίνε τις Σάρδεις, την πρωτεύουσα της σατραπείας που πήρε φωτιά σαν ένας τεράστιος πυρσός, μιας και όλη η πόλη ήταν ξύλινη. Καθώς τα ερείπια των Σάρδεων καπνίζουν, οι Πέρσες στέκουν άπραγοι και σαστισμένοι από την καταστροφή.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...