Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

Συρία: Εγκατάλειψη του καθεστώτος με ειδική σημασία


Στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Συρία, το να περνούν αξιωματούχοι του καθεστώτος στο «στρατόπεδο» του αντιπάλου είναι απολύτως φυσιολογικό και αναμενόμενο και εντάσσεται στο πλαίσιο του υπογείου πολέμου με σκοπό την εκ των έσω διάβρωση της σταθερότητας του Μπασάρ Αλ Άσαντ, με τελικό στόχο να αποφευχθεί η στρατιωτική παρέμβαση «τρίτων» και το κόστος που αυτή συνεπάγεται.

Ορισμένες όμως αυτομολήσεις, όπως αυτή του ταξίαρχου Τλας έχουν ειδική βαρύτητα. Μια ακόμη σημειώθηκε τις προηγούμενες ημέρες και σίγουρα αποτελεί κακό οιωνό για το καθεστώς. Πρόκειται για τον αναπληρωτή διοικητή της υπηρεσίας πληροφοριών της συριακής Αεροπορίας, ταξίαρχο Νασρ Μούσταφα.

Η απόφαση ελήφθη: Η Ελλάδα θεσπίζει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)



Η Αθήνα το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, ενδεχομένως πιο σύντομα από όσο νομίζουμε (…) θα προβεί στην αυτονόητη ενέργεια – σύμφωνα πάντα με το Διεθνές Δίκαιο και τη διεθνή πρακτική – της μονομερούς ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και κατόπιν θα ζητήσει από τις χώρες με τις οποίες συνορεύει να καθορίσει τα όρια αυτής.
Η ιστορικής αυτής σημασίας απόφαση αποτελεί κορυφαία επιλογή της κυβέρνησης η οποία και υποστηρίζεται από τρεις πολιτικές δυνάμεις, κάτι όμως το οποίο δεν πρόκειται να εμποδίσει (ελπίζουμε δηλαδή…) και τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου να υποστηρίξουν τη συγκεκριμένη ενέργεια. Ας μην ξεχνάμε πως η «ΑΟΖολογία» αποτελούσε το απαραίτητο συστατικό της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου η οποία έληξε μόλις πριν λίγες εβδομάδες.

Ὁ Ὅμηρος κάνει καλό…. σὲ ὅλα….



Ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχω κάνει διάφορες συζητήσεις ἐπί συζητήσεων γιὰ τὸ τὶ κάνει ἤ δὲν κάνει ἕνα τμῆμα γραπτοῦ τοῦ Ὁμήρου. 
Συνήθως, τό λιγότερο ποὺ ἀκούω εἶναι πώς εἶμαι γραφική ἤ ἀνόητη….
Δὲν μὲ πειράζει καθόλου πλέον…
Ἂς λένε ὅσα θέλουν… Ἐγώ σὰν γραφική πιστεύω αὐτά ποὺ πιστεύω, κι ἁπλᾶ, σιγὰ σιγὰ, ἡ ἐπιστήμη ἐρχεται νὰ τὰ ἐπιβεβαιώσῃ….
Αὐτὸ δὲν σημαίνει πώς ἔχω σὲ ὅλα δίκαιον…
Ἀλλά ἀκόμη τὸ ψάχνω… Καὶ εἶμαι σίγουρη πώς δὲν κάνει μόνον στήν καρδιά καλό, ἀλλά σὲ ὅλα… Κι ἐὰν ὄχι σὲ ὅλα, σίγουρα σὲ πάρα πολλά..
Φιλονόη.

«Ο Όμηρος κάνει καλό στην… καρδιά»

ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ»
Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η απαγγελία της Οδύσσειας
και της Ιλιάδας συγχρονίζει αναπνοή και παλμούς
«Ο Όμηρος κάνει καλό στην καρδιά», ισχυρίζονται Ευρωπαίοι επιστήμονες, παραπέμποντας στην αφηγηματική τεχνική του μεγάλου αρχαίου επικού και στις επιδράσεις που μπορεί να έχουν τα έργα του όχι μόνο στην νόηση αλλά και στην ομαλή λειτουργία του ανθρώπινου σώματος. Σε έρευνα που δημοσιεύει το «American Journal of Physiology» υποστηρίζεται ότι ο ξεχωριστός ρυθμός, ο λεγόμενος δακτυλικός εξάμετρος, το αρχαιότερο μέτρο ποίησης με το οποίο ο Όμηρος επέλεξε να γράψει τα έπη της «Οδύσσειας» και της «Ιλιάδας», επιδρά θετικά στον συγχρονισμό της αναπνοής και των παλμών της καρδιάς όταν κάποιος τα απαγγέλλει.
Αργές ανάσες

5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1824... ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΜΟΥ... ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ!





Μετά την καταστροφή των Ψαρών ο οθωμανικός στόλος υπό τον Χοσρέφ Πασά είχε αποσυρθεί στην Μυτιλήνη και διέμεινε περίπου ένα μήνα. Τότε ο Χοσρεφ Πασάς ειδοποίησε τους Σαμίους με κάποιον Άγγλο υπήκοο πλοίαρχο του στόλου του να δηλώσουν υποταγή και δεν θα έχουν να φοβηθούν τίποτα. Οι Σάμιοι στη συνέλευσή τους απέκρουσαν την πρόταση του Χοσρέφ έτσι ο φόβος των Ελλήνων ήταν μεγάλος, ότι μετά από αυτό και η Σάμος θα κινδύνευε. Την ίδια εκείνη εποχή οι Σάμιοι άρχισαν να αποκρούουν με επιτυχία διάφορες αποβατικές επιχειρήσεις των Τούρκων στη περιοχή του Καρλοβασίου και στο ακρωτήριο Κότσικα κοντά στο Βαθύ. Ακολούθως ο Ελληνικός στόλος παίρνοντας δάνειο περί τις 90 χιλιάδες δίστηλα ετοιμάστηκε η μεν πρώτη μοίρα υπό τον Γ. Σαχτούρη με είκοσι επτά Υδραίικα και οκτώ Πετζώτικα πλοία, υπό τον Γ. Ανδρούτζο, η δε δεύτερη μοίρα υπό τον Α. Μιαούλη.

Η Ναυμαχία

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ, ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!!!

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ''ΓΙΟΙ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ''

Νέο μακελειό στις ΗΠΑ


Ένοπλος άνοιξε πυρ σε ναό Ινδών σιχ

Νέο μακελειό στις ΗΠΑΣε κατάσταση συναγερμού βρίσκονται οι Αρχές στην πόλη Όουκ Κρικ, στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ, όπου ένας ένοπλος φέρεται να έχει ανοίξει πυρ σε ναό Ινδών σιχ. 

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, έχουν χτυπηθεί από σφαίρες τουλάχιστον 8 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ένας αστυνομικός. 

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό εάν υπάρχουν νεκροί. 

Η Αστυνομία της περιοχής δεν έχει δώσει άλλες πληροφορίες για το συμβάν, αλλά αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν σε τοπικά ΜΜΕ, ότι ο ένοπλος ήταν λευκός και κρατούσε δύο πυροβόλα όπλα.

DefenceNet - "Ξένιος Ζευς": 4.900 αλλοδαποί προσήχθησαν, 1.130 συνελήφθησαν

DefenceNet - "Ξένιος Ζευς": 4.900 αλλοδαποί προσήχθησαν, 1.130 συνελήφθησαν

DefenceNet - Το ΣΔΟΕ έχει δισκέτες με ονόματα φορολογουμένων που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό

DefenceNet - Το ΣΔΟΕ έχει δισκέτες με ονόματα φορολογουμένων που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό

DefenceNet - Τούρκικα σήριαλ:Τι βλέπουμε εμείς και τι οι Τούρκοι

DefenceNet - Τούρκικα σήριαλ:Τι βλέπουμε εμείς και τι οι Τούρκοι

Σύλληψη Τουρκου Στρατηγού απο τον Συριακό Στρατό στο Χαλέπι;



Το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας διαψεύδει  την είδηση πως Τούρκος στρατηγός συνελήφθη απο τον Συριακό στρατό στο Χαλέπι της Συρίας κατα την διάρκεια συγκρούσεων με του Σύρους αντικαθεστωτικούς και έχει μεταφερθεί στην Δαμασκό όπου και ανακρίνεται.Τούρκος Αξιωματούχος αναφερόμενος στην είδηση την οποία μετέδωσε το ημιεπίσημο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Fars υπενθύμισε οτι και παλαιότερα το ιρανικό πρακτορείο είχε μεταδώσει ειδήσεις κατά της Τουρκίας οι οποίες και αργότερα διαψεύστηκαν Αξίζει να σας θυμίσουμε την σύλληψη 45 πρακτόρων της ΜΙΤ στην Συρία η οποία και αυτή διαψευδόταν απο τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και απ οΤουρκους Αξιωματούχους για να αποκαλυφθεί αργότερα όλη η διπλωματική προσπάθεια της Τουρκίας για την απελευθέρωση τους .

The Syrian Army announced that it has recently apprehended a Turkish general who commanded the terrorists trying to seize control of Aleppo.According to an informed source in Syria, the Turkish general was arrested during the Syrian Army’s clashes with the terrorists in Aleppo.

DefenceNet - Aπίστευτη είδηση: Πωλείται Κέρκυρα ή Ρόδος...

DefenceNet - Aπίστευτη είδηση: Πωλείται Κέρκυρα ή Ρόδος...

Η επικίνδυνη δραστηριότητα του Κερίμ Ουράς



Επικίνδυνη δραστηριότητα έχει αναπτύξει στην Ελλάδα ο σκληροπυρηνικός Τούρκος πρεσβευτής Κερίμ Ουράς, επιβεβαιώνοντας το αρχικό δημοσίευμα του defencenet.gr ότι "θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα" μαζί του. Ο συγκεκριμένος Τούρκος διπλωμάτης, είναι ο ίδιος που αποπέμφθηκε από το Ισραήλ όταν συνέβη το επεισόδιο με το "Μαβί Μαρμαρά" και τώρα έχει έρθει στην Ελλάδα και αναπτύσσει δραστηριότητα που αντίκειται 100% στις σχέσεις καλής γειτονίας των δύο χωρών για ννα το πούμε πολύ κομψά. 

DefenceNet - Αν Πακιστανοί βίαζαν τα παιδιά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ...

DefenceNet - Αν Πακιστανοί βίαζαν τα παιδιά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ...

DefenceNet - Η Μοσάντο και οι πολυεθνικές, «αγοράζουν» την Αφρική!

DefenceNet - Η Μοσάντο και οι πολυεθνικές, «αγοράζουν» την Αφρική!

Ελληνική Αστυνομία: Αυξάνεται η συμμετοχή αλλοδαπών στη «βαριά» εγκληματικότητα


Ελληνική Αστυνομία: Αυξάνεται η συμμετοχή αλλοδαπών στη «βαριά» εγκληματικότητα
Μ’ ένα δελτίο τύπου, το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας δημοσίευσε τα στατιστικά στοιχεία για την εγκληματικότητα του Α΄ εξαμήνου του 2012. Και από το επίσημο αυτό έγγραφο του ελληνικού κράτους, προκύπτει η μεγάλη αύξηση των περιστατικών της λεγόμενης «βαριάς εγκληματικότητας», π.χ. ληστείες μετά φόνου. Επίσης, από τα επίσημα στοιχεία, προκύπτει μείωση των ληστειών σε τράπεζες και καταστήματα (σ’ αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο η ίδρυση της ομάδας ΔΙΑΣ), αλλά και η αλματώδης αύξηση των κλοπών-ληστειών σε σπίτια. Από κει κι έπειτα, διαπιστώνεται επισήμως η δυσανάλογα μεγάλη συμμετοχή των «κακόμοιρων οικονομικών μεταναστών» στην εγκληματικότητα και ιδίως στη «βαριά» της μορφή:     

«Σημειώνεται ότι η συμμετοχή των αλλοδαπών δραστών κυρίως στα αδικήματα των ανθρωποκτονιών, με κίνητρο τη ληστεία καθώς επίσης στις κλοπές – διαρρήξεις και στις ληστείες, κυμαίνεται σε αυξημένα ποσοστά, σε σχέση με την αριθμητική τους αναλογία στο γενικότερο πληθυσμό».

«Αντιρατσιστές» (κόμματα, ΜΚΟ, Συνήγοροι του Πολίτη, πρόεδρε των Πακιστανών κ.λπ.) σπεύσατε! Καταγγείλτε τώρα αμέσως το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας για… ρατσισμό και σφυρίξτε του Επιτρόπου Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης να πάρει το πρώτο αεροπλάνο και να ’ρθει στην Ελλάδα για να το θέσει… εκτός νόμου! .xryshaygh.com

Συγκρότημα Λαμπράκη και Αλαφούζου κατά της Χρυσής Αυγής για το κοινωνικό μας έργο



Συγκρότημα Λαμπράκη και Αλαφούζου κατά της Χρυσής Αυγής για το κοινωνικό μας έργο
Άργησαν κάπως, αλλά δεν παρέλειψαν να χύσουν τη χολή τους οι στυλοβάτες του σάπιου μεταπολιτευτικού καθεστώτος (Συγκρότημα Λαμπράκη), δια της «Πανδώρας» του «Βήματος», για τη διανομή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στους Έλληνες που έχουν ανάγκη, που οργάνωσε –για μία ακόμη φορά- η Χρυσή Αυγή, στην Πλατεία Συντάγματος. Ιδού το δηλητηριώδες σχόλιο, το οποίο συνοδευόταν από ένα απαίσιο σκίτσο που απεικόνιζε τον Γ.Γ. του Κινήματος, ως κάτι ανάμεσα σε… Γιαγκούλα και… τέρας του Λοχ-Νες: 

«Παρ’ ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν επέτρεψε στη Χρυσή Αυγή να χρησιμοποιήσει την πλατεία Συντάγματος για να διανείμει τρόφιμα «μόνο σε Έλληνες» αλλά της υπέδειξε το Θησείο ή τη λεωφόρο Μεσογείων, το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου τον αγνόησε και έκανε το δικό του. Επιβεβαιώνοντας για άλλη μία φορά ότι σε αυτόν τον τόπο καθένας σηκώνει το μπαϊράκι του αγνοώντας επιδεικτικά τους θεσμούς και επιβάλλοντας με το έτσι θέλω την παρουσία του. Κατά τα άλλα, δεν γνωρίζω αν εκείνοι που στήθηκαν στην ουρά με την αστυνομική ταυτότητά τους στο χέρι (ντοκουμέντο απαραίτητο για να αποδείξουν την ελληνικότητά τους και να πάρουν μακαρόνια και ρύζι, αλλιώς εξεδιώκοντο) ήταν ψηφοφόροι του κόμματος ή απλώς πεινασμένοι συμπολίτες μου, σοκαρίστηκα όμως με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν ορισμένοι την ανάγκη και την απόγνωση του κόσμου για να προωθήσουν, εν προκειμένω στο όνομα της φιλανθρωπίας, τις ρατσιστικές ιδεολογίες του».

Θίχθηκε, λοιπόν, το Συγκρότημα γιατί αγνοήσαμε τους… θεσμούς (δηλ. την περίπτυστη απόφαση του δημάρχου των λαθρομεταναστών, Καμίνη). Αλλά διόλου δεν θίγεται όταν οι προστατευόμενοί του αναρχοκομμουνιστές καίνε κάθε τόσο την Αθήνα.

Και… σοκαρίστηκε κιόλας, «με τον τρόπο που χρησιμοποιούν ορισμένοι την ανάγκη και την απόγνωση του κόσμου», κ.τ.λ. Αλλά, καθόλου δεν σοκαρίστηκαν στο Συγκρότημα Λαμπράκη με τα Μνημόνια που οδήγησαν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού στην πείνα και την απόγνωση. Κι όχι μόνο δε σοκαρίστηκαν, αλλά τα υπερασπίστηκαν κιόλας μετά μανίας. Άρα, είναι κι αυτοί συνυπεύθυνοι για τη δυστυχία του ελληνικού λαού και ως εκ τούτου δεν δικαιούνται να ομιλούν!

(ΥΓ) 1: «Ρύζι και μακαρόνια», αναφέρουν ειρωνικά οι κύριοι του Συγκροτήματος. Για ρωτήστε τους ρεπόρτερ σας, που ήταν εκεί και ξέρουν από πρώτο χέρι, μόνο ρύζι και μακαρόνια διένειμε η Χρυσή Αυγή; Ή και λάδι και πατάτες και γάλα και παιδικές τροφές και άλλα πολλά; Τέλος πάντων, κάντε και εσείς (και τα κόμματα που υποστηρίζετε) μια έστω διανομή τροφίμων, κι ας είναι μόνο ρύζι και μακαρόνια. Αλλά τι να κάνετε; Εσείς (και τα κόμματα που υποστηρίζετε) έχετε συνηθίσει μόνο να παίρνετε. Ποτέ να δίνετε…  Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!
Και το Συγκρότημα Αλαφούζου κατά του κοινωνικού έργου της Χρυσής Αυγής!
Νέα λυσσαλέα επίθεση κατά της Χρυσής Αυγής, διότι ασκεί κοινωνικό έργο υπέρ των εξαθλιωμένων από τα Μνημόνια Ελλήνων, αυτή τη φορά από την καθεστωτική «Καθημερινή» των Αλαφούζων. Μάλιστα, οι «προοδευτικοί», «ανεξίθρησκοι» κ.τ.λ., δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ρητά των Πατέρων της Εκκλησίας, τα οποία βεβαίως δεν εγράφησαν για τους λαθρομετανάστες. Ιδού το καθεστωτικό-λαθρολάγνο παραλήρημα, υπό τον τίτλο «Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με», με την υπογραφή κάποιου Νίκου Ξυδάκη, ο οποίος τελευταία διακρίνεται στις επιθέσεις κατά του κινήματος των Ελλήνων εθνικιστών:
«Η διανομή τροφίμων από τη Χρυσή Αυγή, στην πλατεία Συντάγματος, μόνο σε όσους επεδείκνυαν ελληνική ταυτότητα και κατεγράφοντο τα στοιχεία του αίματός τους, προσημαίνει την ώρα μηδέν για την ελληνική κοινωνία, την ώρα της ηθικής και ψυχικής της αποσάθρωσης. Μόνο ντροπή μπορεί να νιώσει ένας Ελληνας, ακόμη και στην πληγωμένη Ελλάδα του 2012, όταν μελανοχίτωνες μοιράζουν μακαρόνια εξετάζοντας το αίμα του πεινώντος. Ντροπή, γιατί αυτή η ωμά ρατσιστική ενέργεια διεξάγεται υπό τη σκιά της δημοκρατικής Βουλής των Ελλήνων. Ντροπή, γιατί η διάκριση αίματος ποδοπατά όλες τις παραδόσεις ελληνικού πολιτισμού, όπως κι αν τις δει κανείς, από τον Ξένιο Δία και την Αθηνά Ξενία των ομόγλωσσων αρχαίων προγόνων έως τον Καππαδόκη Μέγα Βασίλειο τον ελληνοχριστιανό ομόδοξο: «Εάν εύρης εχθρόν που ευρίσκεται εις δυσκολίαν μη προσθέσης εις την οργήν που σε κατέχει την εκδίκησιν, αλλά να τον θρέψης όπως εκείνος έθρεψε τους αδελφούς που τον επώλησαν». (Μ. Βασίλειος, Εν λιμώ και αυχμώ). Ντροπή. Και δέος για το τι περιμένει όποιον περιφρονεί ιδρυτικές συνθήκες της ανθρωπιάς: «Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με». Ας μην αναρωτηθεί κανείς μωρός σήμερα: «Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι;». Η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια, τρομερή και ισχύουσα: «Εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθ. 25:41-46) Κόλαση είναι ο κόσμος του αρχέγονου αίματος και της ωμής βίας, τα μακαρόνια του μελανοχίτωνα φουσκωτού. Κι όσοι προσπερνούν τέτοιες ωμότητες, με μικροδικαιολογίες και μουρμουρητά, ας ετοιμαστούν να δείχνουν εφεξής ταυτότητα και αίμα, για να μιλούν, να σκέφτονται, να αναπνέουν».
Ντροπή, λοιπόν, να ασκείται κοινωνικό έργο υπέρ των Ελλήνων! Αλλά, καμία ντροπή για όσους έφτασαν τους Έλληνες στο σημείο να έχουν ανάγκη από βοήθεια για να επιβιώσουν. Και βέβαια, αυτοί που ευθύνονται για το διαρκές έγκλημα των Μνημονίων που εξαθλίωσαν μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, δεν είναι μόνο οι συγκυβερνώντες εν Μνημονίω. Συνυπεύθυνα είναι και τα δημοσιογραφικά τους παπαγαλάκια, που έκαναν πλύση εγκεφάλου στον ελληνικό λαό, για να υποταχθεί στα μέτρα της δυστυχίας του. Κι ένας από τους βασικούς δημοσιογραφικούς πυλώνες των Μνημονίων, ήταν αναμφισβήτητα τα «ενημερωτικά» ΜΜΕ του συγκροτήματος Αλαφούζου και για το ρόλο τους αυτό οι «ενημερωτές»-παραμορφωτές της κοινής γνώμης πρέπει να ντρέπονται κι όχι να βγαίνουν κι από πάνω!
Σε κάθε περίπτωση και σε πείσμα όλων, η Χρυσή Αυγή θα συνεχίσει απτόητη να επιστρέφει τα χρήματα του λαού στο λαό! Όσο για τους παπαγάλους των Μνημονίων της δυστυχίας μας; Ξυδάκι!
(ΥΓ): Φτάνει πια στον «ανθρωπισμό» του… μπλα-μπλά από τα… ευγενή προάστια! Όποιος πονάει τους λαθρομετανάστες, να αφήσει τα μεγάλα λόγια και να τους πάρει στο σπίτι του! Κι αν πεινάνε να τους ταΐζει κιόλας! Ιδού η Ρόδος….xryshaygh.com

ΕΚΑΝΕ "ΝΤΙΜΠΕΪΤ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ Ή ΟΧΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ BILD



Ντιμπέιτ με θέμα την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη φιλοξενεί η κυριακάτικη έκδοση της γερμανικής εφημερίδας Bild. Στο ντιμπέιτ πήραν μέρος ο υπουργός Οικονομικών της Βαυαρίας Μάρκους Σέντερ και η αντιπρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς Σάρα Βάγκενκνεχτ. 

Ο Σέντερ τάσσεται υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από την ζώνη του ευρώ, και μάλιστα, μέχρι το τέλος του έτους, ενώ η Βάγκενκνεχτ δηλώνει αντίθετη, λέγοντας πως μια τέτοια εξέλιξη θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία της Γερμανίας, καθώς θα της στοιχίσει 80 δισ. ευρώ.

«Το ευρώ αυτό καθ΄εαυτό είναι σωστό και σημαντικό. Αλλά αν μία χώρα όπως η Ελλάδα αφήνει συνεχώς ανεξόφλητα τα χρέη της, τότε θα πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη» τονίζει ο Σέντερ, σημειώνοντας:

«Σύμφωνα με τη δική μου πρόβλεψη, η Ελλάδα θα έπρεπε να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη μέχρι το τέλος του χρόνου. Κάθε νέα βοήθεια, κάθε χαλάρωση των όρων για την παροχή βοήθειας θα ήταν ο λάθος δρόμος. Η Γερμανία δεν μπορεί να πλέον να είναι ο ταμίας για την Ελλάδα».

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ – Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ


ΑΘΗΝΑ 5-8-2012.

Ημέρα Τιμής και Μνήμης αποτελεί η σημερινή για τους 300 Σπαρτιάτες και τους 700 Θεσπιείς που έμειναν μέχρι το τέλος της μεγάλης πολεμικής αναμετρήσεως στα Στενά των Θερμοπυλών υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του Σπαρτιάτη Βασιλιά Λεωνίδα. Απέναντι στους Τρανούς Ήρωες υπήρχαν τα πολυεθνικά στρατεύματα των μυριάδων βαρβάρων εξ Ανατολών του Πέρση Βασιλιά Ξέρξη. Δυσθεώρητη η αναλογία των δυνάμεων αλλά το ιερό καθήκον για την προάσπιση της Πατρίδος και την ελευθερία των παιδιών της Ελλάδος ήταν ανώτερο για τους Έλληνες Πολεμιστές που δεν μετρούσαν τις πιθανότητες της τελικής επικράτησης και τους αριθμητικούς συσχετισμούς αλλά τους παλμούς της καρδιάς τους και τις προγονικές εντολές.

Είναι δε χαρακτηριστικό της εκβάσεως της σπουδαίας μάχης πως αν δεν πρόδιδε ο «περιούσιος» Γεφυραίος Εφιάλτης το κρυφό μονοπάτι πίσω από τους Γενναίους του Λεωνίδα, το αποτέλεσμα θα ήταν αβέβαιο αφού οι αυξανόμενες απώλειες του Ξέρξη υπήρχε μέγιστη πιθανότητα να αποθάρρυναν τον εισβολέα προς τα πίσω. Η προδοσία βάρυνε αναπότρεπτα την πλάστιγγα της νίκης στους Πέρσες και τα στρατεύματα των δούλων τους, αιμοδιψών απολίτιστων της Ανατολής, οπότε ο Λεωνίδας αποφάσισε προ της βεβαίας ήττας να προτρέψει σε αποχώρηση τους Αρκάδες και λοιπούς συμμάχους και να κρατήσει τους 1000 Σπαρτιάτες και Θεσπιείς.

Ο συμβολισμός της μάχης των Θερμοπυλών και ο σκοπός που αυτή δόθηκε έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένος στην ιστορία της πολεμικής αρετής των Ελλήνων. Αυτός ο μοναδικός ηρωισμός που εκτυλίχθηκε ήταν η συνέχεια της προσβλητικής αποδόσεως του περσικού τελεσιγράφου για την παροχή γης και ύδατος, μήνυμα που στάθηκε η αφορμή να αφανισθούν οι απεσταλμένοι του Ξέρξη. Κι ο λόγος ήταν τόσο η ιταμή αναφορά των βαρβάρων στο λαό και τη βασίλισσα της Σπάρτης δια της επιδείξεως των κεφαλιών όσων σε άλλες μάχες ηττήθηκαν ως τροπαίων του άξεστου κατακτητή μες στην Σπάρτη όσο και το βέβηλο αίτημα  να του παραδοθούν τα εξουσιαστικά κλειδιά της Πολιτείας.

Ακόμη και η ύπαρξη διαστάσεως ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις – κράτη και οι αντιμαχίες τους δεν στάθηκαν εμπόδιο και δεν ανέστειλαν τα νάματα της Σπάρτης με τα οποία μεγαλώνανε οι Σπαρτιάτες από τα μικρά τους ώστε να στελεχώσουνε την τελειότερη πολεμική μηχανή της εποχής. Ούτε καν τα κελεύσματα του τοπικού μαντείου δεν ανέκοψαν την απόφαση του Τρανού Βασιλιά Λεωνίδα παρά το ότι υπήρξαν αρνητικά και προδίκαζαν την ήττα. Το ανώτατο παράγγελμα Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ που προέκριναν ακόμη και οι Σπαρτιάτισσες γυναίκες και μανάδες για την Τιμή Βωμών, Εστιών και Πατρίδος έδωσε το έναυσμα της μάχης.

Δεν υπάρχουν χαμένες μάχες παρά μονάχα αυτές που δεν δίνονται. Και το αίμα που κυλάει ξεσηκώνει και ενώνει τους Έλληνες προκειμένου να δικαιώσουν τους Ήρωες και τον Εθνικό Σκοπό. Αυτό ακριβώς έπραξε ο Λεωνίδας. Απέδειξε μαζί με τους άξιους συμπολεμιστές του ότι οι Πέρσες δεν είναι αήττητοι. Όρθωσαν σαν τείχη τα κορμιά τους και ισοπέδωσαν την αλαζονεία του Βάρβαρου. Οι 300 Σπαρτιάτες και οι 700 Θεσπιείς κράτησαν σε απόσταση τους εισβολείς τσακίζοντας όλα τα κύματα των επίλεκτων στρατιωτών του Ξέρξη, προξενώντας τους τεράστιες απώλειες. Απέρριψαν τις προσκλήσεις για αποχώρηση από το Πεδίο της Τιμής.

Τότε ο Εφιάλτης, ένα ανθρωποειδές με ασχήμια θωριάς και ψυχής, αποδέχτηκε την πρόταση για πλούτη που του έταξε ο Ξέρξης. Αλλά και σ’ αυτήν την περίπτωση τα στρατεύματα των Μήδων δεν αποτόλμησαν να αναμετρηθούν εκ του σύνεγγυς. Προτίμησαν να κάνουν πράξη αυτό που είχαν πει πριν τη μάχη στους Έλληνες Ήρωες, πως θα σκιάσουν τους αιθέρες με τα βέλη τους. Αλλά και οι Άφοβοι Έλληνες κάνανε πράξη την απάντηση που δόθηκε τότε. Πολέμησαν ακόμη καλύτερα υπό σκιάν.

Πέσανε αλλά δώσανε το μέγα μήνυμα, ότι οι Έλληνες δεν υποχωρούν και δεν παραδίνονται αλλά βαδίζουν εμπρός και κατακτούν τις Νίκες που αρμόζει στην Μεγάλη και Ένδοξη Ελλάδα. Ιδού το μήνυμα των καιρών που μας δίδει ο Λεωνίδας από τις Θερμοπύλες στην σημερινή δύσκολη συγκυρία. Ιερή Εντολή για κάθε Έλληνα και Εθνικιστή.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
    

Σχεδίαζε τη φυγή του ο «Δράκος» της Πάρου!

χε προσχεδιάσει τα πάντα!
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο 21χρονος Πακιστανός είχε βγάλει εισιτήριο πριν από δύο ημέρες και ετοιμαζόταν να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Μετά την κτηνωδία που διέπραξε πέταξε το κίνητό του στη Θάλασσα.

Ο Πακιστανός είχε φτάσει στο νησί μέσω… Έβρου.
Αναμένεται να μεταβεί στην Ασφάλεια Σύρου για προανάκριση περίπου στις 5 το απόγευμα.
Πηγή: Newsbomb.gr

Η Πειραιώς αγόρασε την ΑΤΕ με 95 μόλις εκατ. ευρώ, την στιγμή που μόνο τα ακίνητα της ΑΤΕ Ασφαλιστικής έχουν αξία 149 εκατ.ευρώ !!!!

Αναρτήθηκε από τον/την exomatiakaivlepo στο Αυγούστου 5, 2012
Διαβάστε με προσοχή…
Γράφαμε   ΕΔΩ  για το ξεπούλημα της ΑΤΕ παραθέτοντας και το σχετικό ΦΕΚ.
Η Τράπεζα Πειραιώς, με 95 μόλις εκατομμύρια ευρώ, αγόρασε την “καλή” ΑΤΕ.
Ας δούμε τώρα σύμφωνα με το ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 2209 27 Ιουλίου 2012, τι πωλείται και τι δεν πωλείται από την ΑΤΕ ….

Συντονιστική σύσκεψη Νομού Σερρών



Συντονιστική σύσκεψη Νομού Σερρών
Στα νέα γραφεία της Τ.Ο. Σερρών, πραγματοποιήθηκε αυτήν την εβδομάδα συντονιστική σύσκεψη, παρουσία κλιμακίου της Περιφερειακής Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης. Τα κύρια θέματα που συζητήθηκαν ήταν ο καλύτερος συντονισμός των ενεργειών για την κάλυψη της αλληλεγγύης Ελλήνων καθώς και τα ζητήματα που αφορούν στην τράπεζα αίματος του Λαϊκού συνδέσμου - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Όσοι συμπολίτες μας επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με το κίνημά μας και να ενημερωθούν για τις εκδηλώσεις και δράσεις της Τ.Ο., και όσοι επιθυμούν να συνδράμουν στην Αλληλεγγύη Ελλήνων και την τράπεζα αίματος για τον Νομό Σερρών, μπορούν να επικοινωνήσουν στο τηλέφωνο 6938 721350.
Τ.Ο. Σερρών, Βασιλέως Βασιλείου 25, 1ος όροφος, Ώρες λειτουργίας κάθε Δευτέρα 20:00-22:00..xryshaygh.

Κίνηση Αλληλεγγύης Ελλήνων στο Κιλκίς



Κίνηση Αλληλεγγύης Ελλήνων στο Κιλκίς
Όπως προεκλογικά δήλωσε το κίνημα μας, θα γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να βοηθήσουμε τους Έλληνες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.  Καλούμε όποιον έχει την δυνατότητα να προσφέρει από το υστέρημα του μια μικρή βοήθεια στην συλλογή τροφίμων μακράς διάρκειας, παιχνίδια, καθαριστικά και ρούχα, να το κάνει.
Κάθε Τετάρτη στα γραφεία της Τ.Ο Κιλκίς θα υπάρχουν Συναγωνιστές που έχουν αναλάβει την εύρεση, συλλογή και διανομή των εφοδίων της Αλληλεγγύης Ελλήνων. Συγκινητική είναι ήδη η προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης από επώνυμους και ανώνυμους Συναγωνιστές και Υποστηρικτές του Κινήματος.
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - Τ.Ο. Νομού Κιλκίς.xryshaygh.com

Ούτε οι τούρκοι αντέχουν την αλληλεγγύη στους Έλληνες!



Ούτε οι τούρκοι αντέχουν την αλληλεγγύη στους Έλληνες!
Μετά τους ψευτοπροοδευτικούς αριστερούς και τους γερμανούς που λύσσαξαν από την τήρηση της υπόσχεσης της Χρυσής Αυγής για την επιστροφή των χρημάτων στον Ελληνικό Λαό, ήρθε η σειρά των τούρκων.
Συγκεκριμένα η "Haber Turk" γράφει: "Το ρατσιστικό κόμμα της "Χρυσής Αυγής" ("Altın Şafak" στα τούρκικα) μοιράζει στο δρόμο, σε αβοήθητους Έλληνες, ρύζι , ζυμαρικά, γάλα και λάδι". Στην συνέχεια αναφέρουν ότι τα μαυροντυμένα μέλη της Χρυσής Αυγής ζητάνε ταυτότητα για να δώσουν τα τρόφιμα μόνο σε Έλληνες και παρομοιάζει την Χρυσή Αυγή με νεοναζί που προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη από την διανομή τροφίμων.
Περαστικά και στους... καλούς μας γείτονες. Ας το πάρουν απόφαση ΟΛΟΙ οι εχθροί του Έθνους πως η Χρυσή Αυγή είναι εδώ για να σταθεί στο πλευρό του δοκιμαζόμενου Έλληνα και ότι θα μας βρουν απέναντί τους στα ανθελληνικά σχέδιά τους.
ΠΗΓΗ .xryshaygh.com

Συνεργασία: Η οικονομική τιτανομαχία ΗΠΑ - Κίνας



Συνεργασία: Η οικονομική τιτανομαχία ΗΠΑ - Κίνας
Εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει υπολογίσει σωστά, σε τέσσερα μόλις χρόνια από σήμερα οι ΗΠΑ δεν θα είναι πλέον η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Έως το 2016, το συνολικό προϊόν της οικονομίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας θα ξεπεράσει εκείνο των ΗΠΑ. Εάν η πρόβλεψη επαληθευτεί, οι Αμερικανοί θα δουν το έθνος τους να κατεβαίνει από ένα βάθρο στο οποίο βρίσκεται τόσο πολύ καιρό που οποιαδήποτε άλλη θέση φαντάζει απλά αδιανόητη.
Προς το παρόν, οι ΗΠΑ διατηρούν ένα σημαντικό προβάδισμα στο συνολικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Το 2011, το ΑΕΠ των ΗΠΑ διαμορφώθηκε λίγο πάνω από τα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια, επίπεδο υπερδιπλάσιο σε σχέση με τα 7 τρισ. δολάρια του κινεζικού ΑΕΠ. Εάν υπολογιστούν με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP) -η οποία σε αντίθεση με τον υπολογισμό του ονομαστικού ΑΕΠ δεν απαιτεί τη μετατροπή των γουάν σε δολάρια- τα δύο μεγέθη βρίσκονται πιο κοντά, αλλά η αμερικανική οικονομία εξακολουθεί να κατέχει την πρώτη θέση με ΑΕΠ 15 τρισ. δολαρίων έναντι 11 τρισ. δολαρίων της Κίνας. Η πρόβλεψη του ΔΝΤ έχει στηριχτεί στον υπολογισμό της αγοραστικής δύναμης.
Ανεξάρτητα από την κατάσταση της χώρας, εάν και όποτε η Κίνα καταστεί η μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, ο μέσος Κινέζος πολίτης θα είναι σημαντικά φτωχότερος από τον μέσο Αμερικανό. Με πληθυσμό περίπου 1,3 δισεκατομμυρίων ατόμων, το κεφαλήν εισόδημα της Κίνας -υποθέτοντας ότι ο τρέχων ρυθμός δημογραφικής αύξησης θα διατηρηθεί-  θα υπερβαίνει μετά βίας τα 13.000 δολάρια έως το 2016. Συγκριτικά, το κατά κεφαλήν εισόδημα των Αμερικανών εκτιμάται ότι έως τότε θα έχει ανέλθει στα 57.200 δολάρια. Δεδομένου ότι ο πληθυσμός των ΗΠΑ των περίπου 315 εκατ. ατόμων αντιστοιχεί μόλις στο ένα τέταρτο του πληθησμού του αναδυόμενου ανταγωνιστή, το Πεκίνο θα χρωστά τον οικονομικό του θρίαμβο κυρίως σε απόλυτους αριθμούς.
Υπάρχει ένας ιστορικός αντίλαλος στην οικονομική αντιπαλότητα ΗΠΑ-Κίνας. Ενώ τα ακριβή μεγέθη είναι δύσκολο να ανιχνευθούν, μελέτες της παραγωγικής δυναμικότητας δείχνουν ότι οι ΗΠΑ ξεπέρασε τη Βρετανία, την πρώην κυρίαρχη πρωταθλήτρια του ΑΕΠ, γύρω στο 1880. «Στη στροφή του 20ου αιώνα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι πολίτες αντιλαμβάνονταν πλήρως την αυξανόμενη δύναμη της Αμερικής», λέει ο Eric Foner, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. «Γύρω στο 1900, παράγονταν στις ΗΠΑ τόσα βιομηχανικά αγαθά, όσα στη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία μαζί. Τα προϊόντα που κατασκευάζονταν εδώ πλημμύριζαν τις αγορές τους». «Οι ΗΠΑ έχουν παντιέρα τους το ελεύθερο εμπόριο», λέει ο Foner «ωστόσο η άνοδος της Αμερικής τον 19ο αιώνα συνοδεύτηκε από ισχυρή προστασία του κράτους. Εμείς πουλούσαμε αγαθά στο εξωτερικό, αλλά δεν θέλαμε άλλες χώρες να πωλούν αγαθά εδώ». Σας θυμίζει κάτι;
Το πόσο γρήγορα η Κίνα θα προσπεράσει τις ΗΠΑ θα εξαρτηθεί από διάφορους παράγοντες που είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Το μοντέλο του ΔΝΤ υποθέτει ότι το Πεκίνο θα διατηρήσει τον υγιή ρυθμό ανάπτυξης, που διαμορφώθηκε κατά μέσο όρο γύρω στο 10% την τελευταία δεκαετία. Υπάρχουν όμως ενδείξεις πως η κινεζική οικονομία επιβραδύνεται. Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε με ετησιοποιημένο ρυθμό 7,6% κατά το δεύτερο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, από 8,1% στο αμέσως προηγούμενο τρίμηνο. Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ έχουν εγκλωβιστεί σε ρυθμό ανάπτυξης που κυμαίνεται μεταξύ 1,3% και 3% από τις αρχές του 2011. Η αμερικανική οικονομία «έτρεξε» με ρυθμό 1,9% στο πρώτο τρίμηνου του 2012 -βραδύτερο του αναμενόμενου- σημειώνοντας ωστόσο καλύτερη επίδοση από τα περισσότερα βιομηχανοποιημένα κράτη.
Σε μακροπρόθεσμη βάση, η δεύτερη θέση πίσω από την Κίνα ίσως να μην είναι και τόσο ενοχλητική. Η άνοδος της Κίνας ωφελεί τις ΗΠΑ, διότι παρέχει μια καταναλωτική βάση για τα αμερικανικά αγαθά, όπως αναφέρει ο ειδικός σε θέματα κινεζικής οικονομίας, Edward S. Steinfeld στο βιβλίο του «Παίζοντας το παιχνίδι μας: Γιατί η άνοδος της Κίνας δεν απειλεί τη Δύση (Playing Our Game: Why China’s Rise Doesn’t Threaten the West)». «Η Κίνα δεν εξυπηρετεί μόνο τα δικά της συμφέροντα, αλλά και τα δικά μας», γράφει ο Steinfeld. "Ο παγκόσμιος καταμερισμός της εργασίας που έχει καλλιεργήσει η Κίνα είναι ο ίδιος εκείνος καταμερισμός που επέτρεψε στα πλουσιότερα έθνη του κόσμου... να πρωτοστατήσουν στην τεχνολογική καινοτομία και την εμπορική δημιουργικότητα." Όλα αυτά μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά μετά από μια παγκόσμια κυριαρχία της αμερικανικής οικονομίας που πιθανόν να ξεπερνά τα 135 χρόνια, πολλοί Αμερικανοί ίσως είναι δύσκολο να συμβιβαστούν με την ιδέα της δεύτερης θέσης.
Παναγιώτης Παγκάκης.xryshaygh.com

Κυριακή στα γραφεία της Χαλκίδας



Κυριακή στα γραφεία της Χαλκίδας
Η σημαντικότερη μέρα της εβδομάδος για την Τοπική Οργάνωση Εύβοιας-Βοιωτίας είναι η Κυριακή. Είναι η μέρα που γίνεται παρουσίαση των δράσεών μας, πολιτικός σχολιασμός της επικαιρότητας, ιδεολογικές ομιλίες και συζητήσεις και ανακοινώνονται οι προσεχείς εκδηλώσεις του Κινήματος. Για τα ενεργά μέλη, είναι επιπλέον η μέρα που γίνεται ο απολογισμός της εβδομάδος που πέρασε και ο προγραμματισμός των δράσεων της εβδομάδος που έρχεται.
 
Την Κυριακή 29/7, είχαμε την τιμή να παρευρίσκεται το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Κώστας Αλεξανδράκης, ο οποίος παρουσίασε γνωστές και άγνωστες πτυχές του μείζονος προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Εξήγησε τα αίτια, τα αποτελέσματα, τους σκοπούς ποιων εξυπηρετεί, καθώς και για ποιους λόγους στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ το ιεραρχούμε ως πρωτεύον ζήτημα, που άπτεται της επιβίωσης του Έθνους μας. Οι παριστάμενοι είχαν την ευκαιρία να θέσουν διευκρινιστικές ερωτήσεις και να αναφέρουν τις παρατηρήσεις τους.
 
Κάθε Κυριακή στις 7μμ η πόρτα των γραφείων μας είναι ανοικτή για κάθε Έλληνα που θέλει να σχηματίσει ιδία άποψη για το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών, για κάθε Έλληνα που θέλει να έρθει σε επαφή με την ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ..xryshaygh.com

Το Κίνημα των Αθέων ή «Ένωση των Αθέων»

Το Κίνημα των Αθέων ή «Ένωση των Αθέων»
Στέκομαι στο πέρασμα όλων των δρόμων και υποκλινόμενος βαθειά, ζητώ τη συγχώρεση από όλους…. κι ο άνθρωπος και το κτήνος, κι η σκόνη- συγχωρήστε με! Καθώς ο ήλιος καλεί την χλόη, ψιθύρισε στην καρδιά μου αδελφέ! Κι ευλόγησέ με στη νέα πορεία μου!
Ιβάν Μπριχνίτσεφ «Προς μια νέα πορεία»- 1916
Η «Ένωση των Αθέων» ή «Εταιρεία των Αθέων» (γνωστή και με άλλα ονόματα - «‘Ένωση Μαχομένων αθεϊστών», «Ένωση Στρατευμένων αθέων»), ήταν μια μαζική εθελοντική αντιθρησκευτική οργάνωση των σοβιετικών εργατών, αλλά και άλλων ομάδων του σοβιετικού πληθυσμού, τα έτη 1925-1947. Η Ένωση σχηματίσθηκε τον Απρίλιο του 1925 από την μετεξέλιξη και διεύρυνση της «Ένωσης των φίλων της εφημερίδας “Άθεος” («Μπεσμπόζνικ») » που ιδρύθηκε το 1924 και σύμφωνα με το καταστατικό της «Συγκροτήθηκε από μέλη του Κόμματος, μέλη της «Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας» («Κομσομόλ»), εργάτες και παλαιμάχους του στρατού».
Η Ένωση αποτέλεσε τον φορέα ενός μαζικού αντιθρησκευτικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην σοβιετική Ρωσία στα πλαίσια εφαρμογής των πολιτικών του κομμουνιστικού κόμματος, υπό την επήρεια των ιδεολογικών και πολιτιστικών απόψεων του. Προσέγγισε με την δράση της τους εργάτες, τους αγρότες, τους σπουδαστές, αλλά και την διανόηση. Στην πρώιμη περίοδο της δράσης της η Ένωση δημιούργησε τις πρώτες θυγατρικές της οργανώσεις στα εργοστάσια, στις φυτείες, στα συλλογικά αγροκτήματα (κολχόζ), και σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στις αρχές του 1941, η Ένωση είχε περίπου 3,5 εκατομμύρια μέλη, 100 διαφορετικών εθνοτήτων. Διατηρούσε περί τα 96.000 γραφεία σ’ ολόκληρη την Σοβιετική Ένωση. Καθοδηγήθηκε με βάση τις μπολσεβίκικες αρχές αντιθρησκευτικής προπαγάνδας, ακολουθώντας τις σχετικές με τη θρησκεία κομματικές κατευθυντήριες εντολές.
Η Ένωση στόχευε στην μεθοδική καταπολέμηση της θρησκείας σ’ όλες τις εκδηλώσεις της και στην συστηματική «διαμόρφωση επιστημονικής νοοτροπίας μεταξύ των εργατών», ώστε να «στερεώσουν ακλόνητα την αθεΐα τους με λογικά υλιστικά επιχειρήματα» . Η καθιέρωση της λειτούργησε ως σταθμικό μέτρο για τις σοβιετικές αντιθρησκευτικές προσπάθειες, όμως παρά την εκτεταμένη υποστήριξη από το καθεστώς, η επιρροή της οργάνωσης παρέμεινε σχετικά αδύναμη. Οι δραστηριότητές της, υπό την καθοδήγηση του ηγέτη και κινητήριου μοχλού της Εμελιάν Γιαροσλάβσκι επικεντρώθηκαν πρωτίστως στην δημιουργία και παγίωση μιας εκδοτικής αυτοκρατορίας με πολυποίκιλες πολιτιστικές και προπαγανδιστικές δραστηριότητες, συμ-περιλαμβανομένων εκτεταμένων πολύτομων συλλογικών θεωρητικών έργων σε συνέχειες, πολυάριθμων μονογραφιών, φυλλαδίων και μεθοδολογικών οδηγών. Δημοσίευε εκτενή επιστημονική λογοτεχνία και περιοδικά, συγκροτούσε οργανωμένα μουσεία και διοργάνωνε εκθέσεις, ενώ συνάμα διηύθυνε την επιστημονική έρευνα στον τομέα του αθεϊσμού και της κριτικής της θρησκείας. Επιπλέον η οργάνωση διοργάνωσε πολυάριθμες προπαγανδιστικές εκστρατείες, που διενεργήθηκαν ενάντια στην τήρηση των θρησκευτικών τελετών και εορτών. Αυτές οι εκστρατείες επιδίωξαν να εισαγάγουν στην νεοπαγή σοβιετική κοινωνία το νέο εορτολόγιο και τις τελετουργίες του, με καλοεκπαιδευμένα ενεργά στελέχη που πραγματοποιούσαν τελέσεις και διαλέξεις σχετικά με αντιθρησκευτικά θέματα.
Η Ένωση εκλαΐκευε τον αθεϊσμό και τα νέα επιστημονικά επιτεύγματα, διεξάγοντας συστηματικά την «μεμονωμένη εργασία» (μια μέθοδο προσηλυτισμού μέσω αθέων διαφωτιστών που συναντούσαν μεμονωμένους αμφισβητίες για να τους πείσουν περί του αθεϊσμού, εάν δε οι δέκτες αποτύγχαναν να «συμμορφωθούν», τότε μπορούσε να ακολουθήσει η κατευθυνόμενη δημόσια κατακραυγή και παρενόχλησή τους).
Προφανώς η οργάνωση έδρασε επίσης και σε μαζική κλίμακα προς συλλογικούς αποδέκτες, διεξάγοντας σωρεία καλοσχεδιασμένων εκστρατειών με επικεφαλής συνεργαζόμενους «αποστάτες» θεολόγους και κληρικούς, κατάλληλα προπαρασκευασμένους προπαγανδιστές και αθεϊστές διανοούμενους. Το κεντρικό σύνθημα της Ένωσης ήταν «Ο αγώνας κατά της θρησκείας είναι μια προσπάθεια για τον σοσιαλισμό» και αποσκοπούσε στο να συνδέσει τις αθεϊστικές απόψεις με την οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό. Ένα από τα πρώιμα συνθήματα που υιοθετήθηκαν στο 2ο συνέδριο ήταν «Ο αγώνας κατά της θρησκείας είναι μια προσπάθεια για το πενταετές σχέδιο!». Η Ένωση διέθετε απεριόριστες διεθνείς συνδέσεις : ήταν μέλος της «Διεθνούς των Προλεταρίων Ελευθεροστοχαστών» και αργότερα της «Παγκόσμιας Ένωσης Ελευθεροστοχαστών».
Παρά τις αφειδώς υποστηριζόμενες προσπάθειές της, πριν το 1929 η Ένωση εμφανίζεται ατελέσφορη στις προσπάθειές της να υπερνικήσει τη θρησκεία. Το 1929 τα εγγεγραμμένα μέλη της αυξήθηκαν πολύ γρήγορα σε 1 εκατομμύριο. Βέβαια αυτός ο εντυπωσιακός τετραπλασιασμός του μεγέθους του δυναμικού της Ένωσης από το 1928 και ένθεν. δεν αποδεικνύει απαραιτήτως την ξαφνική εξόντωση της θρησκείας: Στην συντονιστική συνδιάσκεψη της οργάνωσης στις αρχές του 1929, πολλοί περιφερειακοί εκπρόσωποι αναφέρθηκαν σε «τυπικά μόνον οργανωμένα κύτταρα και συμβούλια αθέων ως το 1928», όπως ο Άντελμπεργκ από τη Σιβηρία, ο Σέπκιν από τα Ουράλια και ο Άμπραμσον ο εκπρόσωπος από την Κιργισία. Συνεπώς ο γενικός αντίκτυπος των προσπαθειών της ένωσης είναι δύσκολο να αξιολογηθεί με ακρίβεια, αλλά μπορούμε να καταλήξουμε ασφαλώς στο συμπέρασμα ότι, ως το 1929 η Ένωση δεν είχε επιτύχει πραγματικά έναν περιεκτικό μετασχηματισμό της θρησκευτικής ζωής, η οποία παρέμενε ακόμη δημοφιλής στα λαϊκά στρώματα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Ένωση υποστήριξε ότι έχει πάνω από πέντε εκατομμύρια μέλη. Όσο αντιφατικό ή ειρωνικό κι αν φανεί καταρχάς, ο προηγούμενος ορθόδοξος κλήρος απασχολήθηκε ως μόνιμος υπάλληλος της Ένωσης σε διάφορα οργανωτικά επίπεδα. Πράγματι, τέτοια άτομα διαδραμάτισαν βασικούς ρόλους στην αρχική συγκρότηση κι επάνδρωση της Ένωσης και στις κεντρικές υπηρεσίες της, ενώ ήταν πασιφανή ως χαμηλόβαθμα ενεργά στελέχη σε όλο το κρατικό δίκτυο της. Η ιδιάζουσα ιστορία των αποκαλούμενων «αστών ειδικών» της πρώτης σοβιετικής περιόδου μας παρέχει ένα χρήσιμο πλαίσιο για την κατανόηση του επιφανειακά αντιφατικού αυτού φαινομένου των «άθεων – τέως κληρικών». Παρά το ότι στους πρώτους μήνες του μπολσεβίκικης διακυβέρνησης στη σοβιετική Ρωσία η διαχείριση των εργοστασίων ανατέθηκε στους εργάτες, σχηματίστηκε ένας λαϊκός στρατός πολιτών και καταβλήθηκαν προσπάθειες σχηματοποίησης και προώθησης ενός «προλεταριακού πολιτισμού», μετά από λίγα χρόνια (και στην περίπτωση του «Ερυθρού Στρατού» πολύ πιό σύντομα) το καθεστώς επέστρεψε σε παραδοσιακότερες πρακτικές : ο «έλεγχος των εργατών» στα εργοστάσια κατέρρευσε, ενώ τα διάφορα ριζικά πολιτιστικά πειράματα της κομμουνιστικής πρωτοπορίας ξεθώριασαν κι αφανίστηκαν.
Η μπολσεβίκικη ηγεσία συνειδητοποίησε γρήγορα ότι η δυσχερής διαχείριση της σοβιετικής Ρωσίας απαιτούσε τις αποτελεσματικές υπηρεσίες των «αστών ειδικών», δηλαδή είχε άμεση και αναντίρρητη ανάγκη από εκείνα τα εξειδικευμένα άτομα που κατείχαν μιαν ευρεία ποικιλία τεχνικών και διοικητικών θέσεων κατά τη διάρκεια της προεπαναστατικής περιόδου. Η πρόσληψη του προεπαναστατικού κλήρου είχε επίσης εξαιρετική σημασία για τους μπολσεβίκους, επειδή αυτό το αναγκαίο προσωπικό του «σάπιου παρελθόντος» επρόκειτο να εργαστεί σ’ ένα ιδεολογικά ευαίσθητο πεδίο. Ενώ η καθοδήγηση των μπολσεβίκων ουδέποτε υποστήριξε ότι κατέχει την απαραίτητη στρατιωτική πείρα, την προηγμένη επιστημονική κατάρτιση ή την εμπειρία βιομηχανικής διαχείρισης, τα μέλη ενός επαναστατικού κόμματος αναμενόταν βεβαίως να είναι ιδιαίτερα καταρτισμένα και ικανά σε ζητήματα ιδεολογίας.
Παρά την παροδική επαφή κι ερωτοτροπία κάποιων Ρώσων μαρξιστών με ορισμένες μορφές χριστιανικού σοσιαλισμού στις αρχές του 20ου αιώνα, ο μπολσεβικισμός (όπως ήταν γενικά αντιληπτός από τους ηγέτες του το 1917), σκόπευε σαφώς και με αμετακίνητη προσήλωση στην οριστική καταστροφή της θρησκείας στη Ρωσία. Το ότι έγιναν αποδεκτοί στο εσώτατο ιδεολογικό ιερό του κομμουνιστικού κράτους κάποιοι ειδικοί, με γνωστικά πεδία και υπόβαθρα, «μόνιμα αθεράπευτα και μολυσματικά» σύμφωνα με την μπολσεβίκικη ιδεολογία, αποτελεί την πιο προφανή κι εντυπωσιακή απόδειξη μιας υπαναχώρησης στην ανάγκη που οδήγησε στην ανοχή και αποδοχή τέτοιων προσώπων.
Οι μπολσεβίκοι διέθεταν ελάχιστα ενεργά στελέχη αρκούντως πεπειραμένα σε θεολογικά και θρησκευτικά ζητήματα, ώστε να είναι αποτελεσματικοί στην επιδιωκόμενη ριζική καταπολέμησή της θρησκείας. Κατά συνέπεια, η υποτιθέμενη πρωτοπορία αυτής της εκστρατείας ενάντια στη θρησκεία, η Ένωση, στράφηκε για βοήθεια στον προεπαναστατικό κλήρο. Εκτός από την αυτονόητη λεπτομερή οικειότητα των κληρικών με την δογματική και κατήχηση της ορθοδοξίας, αλλά και λόγω της εξακριβωμένης ικανότητάς τους ως κηρύκων και διαφωτιστών, η χρησιμοποίησή τους προσέφερε άμεσα επιπλέον δυνατότητες στο μπολσεβίκικο δίκτυο προπαγάνδας : συγκροτημένη βασική εκπαίδευση στα θρησκευτικά ζητήματα και καλλιέργεια δεξιοτήτων δημόσιας ομιλίας στους νέους σοβιετικούς κατηχητές.
Το κόμμα εφάρμοσε μιαν εξαιρετικά πρόσφορη τακτική για την δέσμευση των νέων, τέως «αντιδραστικών» του συνεργατών : Τα μπολσεβίκικα περιοδικά προπαγάνδας εκμεταλλεύτηκαν αυτές τις «μεταγραφές» με την δημοσίευση ιδιαίτερα τυποποιημένων, υποτιθέμενα αυθόρμητων «δηλώσεων μετανοίας», με τις οποίες οι ιερείς ζητούσαν συγγνώμη για την εκμετάλλευση των θρησκευόμενων και εξήγγειλαν τις «πηγαίες» προθέσεις τους να συμμετέχουν στη νέα «τίμια σοσιαλιστική εργασία». Οι πιέσεις στον κλήρο αυξήθηκαν παρά πολύ μετά το 1928, όταν το καθεστώς ενέτεινε την επίθεσή του στη θρησκεία.
Η προσχώρηση στον καθεστωτικό μηχανισμό αντιθρησκευτικής προπαγάνδας απαιτούσε πλέον οι πρώην κληρικοί όχι μόνο ν’ απαρνηθούν το παρελθόν τους, αλλά και να συμμετέχουν συστηματικά σε μια μορφή εργασίας που αντιπροσώπευε την απόλυτη, συνεχή, καθημερινή άρνηση της προηγούμενης ζωής τους και του έργου τους. Δύο προέχοντες ιερωμένοι ο Μιχαήλ Γκόρεφ και ο Ιβάν Μπριχνίτσεφ μεταστράφηκαν στην αθεΐα δηλώνοντας επίσημα άθεοι, καθώς αμφότεροι είχαν δοκιμάσει σαφώς μια προηγούμενη διανοητική αναζήτηση και πνευματική εξέλιξη μακριά από την επίσημη ορθοδοξία, καθώς και μιαν αυξανόμενη συμπάθεια προς το σκοπό της επανάστασης.
Το κίνημα θρησκευτικής μεταρρύθμισης που άρχισε γύρω στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα είχε πολλές όψεις, κυμαινόμενες από σχέδια ήπιων εσωτερικών αλλαγών μέχρι κλήσεις για έναν επαναστατικό χριστιανικό σοσιαλισμό. Όμως με τη μία ή την άλλη μορφή του το κίνημα αυτό επιδίωξε να διασώσει την Ορθόδοξη Εκκλησία από τη στασιμότητα στην οποία την είχε φέρει η μακροχρόνια υπαγωγή της στο κράτος. Στην δεκαετία του '20 τα παράγωγα αυτού του μεταρρυθμιστικού κινήματος ήταν παρόντα και στον μπολσεβίκικο αντιθρησκευτικό μηχανισμό και στη σχισματική «κόκκινη εκκλησία», στους Ανανεωτές. Η ιστορία του μεταρρυθμιστικού κινήματος ναι μεν δεν εξηγεί επαρκώς γιατί μερικά άτομα έκαναν το τελικό άλμα για να αντιμετωπίσουν την ορθοδοξία ως «αποστάτες» – καθολικοί αρνητές, παρέχει όμως ένα αιτιολογικό πλαίσιο που αποκλείει την αποσκίρτηση των Γκόρεφ και Μπριχνίτσεφ ως καθαρά καιροσκοπική ή απότοκο εγωιστικού υπολογισμού.
Ο πρώτος και σημαντικότερος ιερέας που μεταστράφηκε ιδεολογικά και μεταλλάχθηκε σε παθιασμένο άθεο ήταν ο Μιχαήλ Γκόρεφ, (γεννημένος με το επώνυμο Γκάλκιν). Ο Γκόρεφ ήταν γιος του Βλαντιμίρ Πάβλοβιτς Γκάλκιν, του αρχιερέα («ναστογιάτελ») στην εκκλησία του Αγίου Ματθαίου της Αγίας Πετρούπολης, ενός κορυφαίου ακτιβιστή της μετριοπάθειας, δασκάλου και ιεραποστόλου.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 1917, η Πράβντα δημοσίευσε τον ιδιαίτερα επικριτικό σχολιασμό του Γκόρεφ για τις τότε εξελισσόμενες εργασίες του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και το προτεινόμενο σχέδιο του για έναν εκτεταμένο διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους. Όταν το «Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων» («Σοβναρκόμ») δημιούργησε την ειδική πενταμελή επιτροπή για τον καθορισμό του διαχωρισμού εκκλησίας – κράτους, συμπεριέλαβε σ’ αυτήν και τον Γκόρεφ. Το επίσημο διάταγμα του διαχωρισμού εκδόθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1918 και αφορούσε ουσιαστικά στην αποσυναρμολόγηση της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως ιδρύματος, αφήνοντας στη θέση της μόνο το αναιμικό «Εκκλησιαστικό Συμβούλιο» με μια λεπτομερώς καθορισμένη, περιορισμένη νομική δυνατότητα.
Ο Γκόρεφ επανέλαβε πολλές φορές τη δημοσιογραφική δραστηριότητά του, που πρωτοξεκίνησε με την έκδοση της εφημερίδας «Λάβαρο Χριστού» («Ζνάμια Χρίστα») της οποίας ο υπότιτλος, «Προς τον χρυσό αιώνα των Αποστόλων,» υποδήλωνε την άποψη του Γκόρεφ για μιαν ιδεαλιστική κι απλοϊκή εκκλησία, συμβατή μ’ ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό καθεστώς. Στα άρθρα και στις επιστολές του στις αρχές του 1918, ο Γκόρεφ φαίνεται να οραματίζεται μιαν ιδιαίτερη σχέση εκκλησίας – κράτους, στην οποία η κυβέρνηση θα ήταν χωριστή από την περιορισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία ως όργανο, αλλά δεν θα αποδυόταν σε καμία προσπάθεια να καταπολεμήσει τις λαϊκές θρησκευτικές πεποιθήσεις και πρακτικές.
Τον Ιούνιο του 1918 ο Γκόρεφ εργάστηκε ως εμπειρογνώμονας και αναπληρωτής διευθυντής του όγδοου τμήματος της «Λαϊκής Επιτροπής της Δικαιοσύνης» («Ναρκομιούστ»), η οποία ιδρύθηκε από το «Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων» το Μάιο του 1918 (τέσσερις μήνες μετά από το επίσημο διάταγμα διαχωρισμού!) για να διαχειριστεί τις κρατικοεκκλησιαστικές σχέσεις. Συγχρόνως, ο Γκόρεφ διηύθυνε την συντακτική επιτροπή της εφημερίδας μεγάλου σχήματος – περιοδικού του τμήματος «Επανάσταση κι Εκκλησία» («Ρεβολούτσια ι Τσέρκοβ»), στην οποία συνέβαλε με πάρα πολλά άρθρα του σε όλη την διαδρομή της (1919-1924).
Ο Γκόρεφ αποσχηματίσθηκε το 1918 και προσχώρησε στο κομμουνιστικό κόμμα τον Ιανουάριο του 1919. Από το 1918 ως το 1921, ταξίδεψε στην επαρχία ως κυβερνητικός εμπειρογνώμονας, υπεύθυνος για τα διάφορα τοπικά προβλήματα που ακολούθησαν το διάταγμα διαχωρισμού εκκλησίας – κράτους. Επίσης συμμετείχε στα σκηνοθετημένα θεάματα αποσφράγισης των λειψανοθηκών των ορθόδοξων Αγίων, των οποίων τα σώματα θεωρούνταν από την λαϊκή δοξασία άφθαρτα. Αυτές οι καλοσκηνοθετημένες δημόσιες τελέσεις αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της πρώιμης αντιθρησκευτικής προπαγάνδας του καθεστώτος.
Το 1922 παρουσιάστηκαν δραματικές εξελίξεις τόσο στις κρατικοεκκλησιαστικές σχέσεις, όσο και στη σταδιοδρομία του Γκόρεφ : Στην κορύφωση της επιρροής του στον κομματικό μηχανισμό, ο Γκόρεφ διορίστηκε τον Μάρτιο στην επιτροπή του κόμματος που ήταν αρμόδια για την άμεση και βίαιη συλλογή των εκκλησιαστικών τιμαλφών, ώστε φαινομενικά να πωληθούν στο εξωτερικό για να χρηματοδοτηθεί η απαιτούμενη προμήθεια διατροφικών αγαθών «για την ανακούφιση της πείνας που προκάλεσε ο αποκλεισμός των ιμπεριαλιστών». Τον ίδιο μήνα δημοσιεύθηκε στην Ισβέστια η καυστική επίθεση του Γκόρεφ κατά της εκκλησιαστικής ηγεσίας για την αντίσταση της στην συλλογή των τιμαλφών και για την υποστήριξη των «αντεπαναστατικών δυνάμεων».
Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, ο Γκόρεφ επέστρεψε πάλι στην ανεξάρτητη δημοσιογραφία, εκδίδοντας την αντιθρησκευτική εφημερίδα του «Επιστήμη και Θρησκεία» («Ναουκα ι Ρελίτζια»). Στα 24 τεύχη που εκδόθηκαν μεταξύ 26 Ιουνίου και 27 Νοεμβρίου, ο Γκόρεφ συνέχισε την προηγούμενη επίθεσή του κατά της εκκλησίας του Πατριάρχη Τύχωνα και της θρησκείας γενικότερα, η οποία ήταν τόσο «απαραίτητη στους κομμουνιστές όπως το χιόνι της περασμένης χρόνιάς.» Τον Δεκέμβριο η αντιθρησκευτική επιτροπή της Κεντρικής Επιτροπής έκλεισε την «Επιστήμη και Θρησκεία» και διέταξε τον Γκόρεφ να βοηθήσει στην έκδοση της νέας αντιθρησκευτικής εφημερίδας «Άθεος» («Μπεζμπόζνικ»), που πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη Δεκεμβρίου του 1922. Ο Γκόρεφ μαζί με τον Εμελιάν Γιαροσλάβσκι, ηγέτη της μελλοντικής Ένωσης, εξέδιδαν την εφημερίδα μέχρι το 1926.
Το 1924 ο Γκόρεφ έπαιξε πρωταρχικό ρόλο στην δημιουργία μιας εθελοντικής οργάνωσης αντιθρησκευτικής προπαγάνδας σ’ εθνικό επίπεδο, της «Εταιρείας των Φίλων της Εφημερίδας Άθεος» - ODGB («Ομπσέστβο Ντροζέι Γκαζέτυ Μπεζμπόζνικ»), την οποία ανασυγκρότησε το επόμενο έτος ως «Ένωση των Αθέων» («Σογιούζ Μπεζμπζνίκοφ»). Ο Γκόρεφ λειτούργησε ως αναπληρωτής πρόεδρος της Ένωσης μέχρι την 1η Απριλίου 1926, οπότε το εκτελεστικό γραφείο της Ένωσης τον απομάκρυνε (για λόγους που παραμένουν ακόμη και τώρα ασαφείς), από όλες τις θέσεις του στην οργάνωση. Μεταξύ των αντιθρησκευτικών δυνάμεων των μπολσεβίκων ο Γκόρεφ υπήρξε ο πλέον υψηλόβαθμος πρώην ιερέας, αλλά δεν ήταν βεβαίως ο μόνος σημαντικός.
Ένα άλλο σημαίνον ενεργό στέλεχος της Ένωσης, ο Ιβάν Μπριχνίτσεφ, είχε επίσης αντιτεθεί προεπαναστατικά στην καθιερωμένη εκκλησία. Ως ιερέας του ναού του σιδηροδρομικού σταθμού της Τιφλίδας, ο Μπριχνίτσεφ συνελήφθη το 1906 διότι εξέδωσε την εφημερίδα «Ξύπνα Κοιμισμένε!» («Σπιάστσιι Βσταν»), όπου καλούσε την τοπική φρουρά σε ένοπλη εξέγερση και επέδειξε «αναιδή ασέβεια» προς τον Τσάρο. Ο Μπριχνίτσεφ αποσχηματίσθηκε παρά την υπερασπιστική του τοποθέτηση ότι, απλά παρουσίαζε τις «τρέχουσες παρανομίες» στο κοινό εκπληρώνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο την ευθύνη του ως ποιμένα μακρόχρονα πασχόντων ανθρώπων. Στα επόμενα χρόνια, ο Μπριχνίτσεφ συνδέθηκε με τη ριζοσπαστική ομάδα «Αδελφότητα του Χριστιανικού Αγώνα» («Μπράτστβο Χριστιάνσκοε Μπόρμπυ»), ένας από τους ηγέτες της οποίας, ο Βλαντιμίρ Ερν, περιέγραψε σε μια μπροσούρα του τον Μπριχνίτσεφ ως διαπρύσιο σταυροφόρο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο Μπριχνίτσεφ συνέβαλε επίσης στο περιοδικό «Ζώσα Ζωή» («Ζίβαγια Ζιζν») που ιδρύθηκε στη Μόσχα το 1907 από ένα κύκλο σπουδαίων πολυμαθών στοχαστών, που περιελάμβανε τους Ερν, Πάβελ Φλορέσκι, Σεργκέϊ Μπουλγκάκοφ, Ντμίτρι Μερεζκόφσκι και την Ζινάϊντα Γκίπιους.
Μεταξύ 1906 και 1917 ο Μπριχνίτσεφ δημοσίευσε τουλάχιστον τέσσερις τόμους ποίησης, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν διανθισμένο με διακοσμητικές θρησκευτικές εικόνες. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου αρνήθηκε να υπηρετήσει στον αυτοκρατορικό στρατό και προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα τον Δεκέμβριο του 1918. Κατά την διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, κατείχε ποικίλες κομματικές και κρατικές θέσεις στην Λευκορωσία και στον Καύκασο. Κινούμενος προς τη Μόσχα στις αρχές της δεκαετίας του 1920, εργάστηκε για αρκετά χρόνια στην Πανρωσική Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ. Τον Απρίλιο του 1924 ο Μπριχνίτσεφ έγινε «Εκτελεστικός Γραμματέας» στο περιοδικό «Άθεος» και όπως ο Γκόρεφ, έπαιξε πρωταρχικό ρόλο στην ίδρυση της ODGB και κατόπιν της Ένωσης. Ο Μπριχνίτσεφ έφυγε από την ηγετική θέση του στην Ένωση τον Οκτώβριο του 1925 και μεταφέρθηκε για να εργαστεί στην «Εταιρεία – Τέρμα ο Αναλφαβητισμός !». Η ουσιαστική καθαίρεση του Μπριχνίτσεφ υποδηλώνει κάποια πιθανά προβλήματα σχετιζόμενα με την πρόσληψη ατόμων του πρώην κλήρου από το καθεστώς.
Ο Μπριχνίτσεφ ήδη από τα τέλη του 1924,είχε αρχίσει να παραπονείται ότι ο κατ’ όνομα προϊστάμενός του Γιαροσλάβσκι, ήταν ολότελα αδιάφορος για την πορεία του «Αθέου» και του ODGB, καθώς και ότι είχε επιτρέψει στην κομματική οργάνωση της Μόσχας την δυσφήμηση του ίδιου του Μπριχνίτσεφ και του Γκόρεφ. Την καταγγελία κατά του Γιαροσλάβσκι σχηματοποίησε ξεκάθαρα σε μια θεαματική επιστολή του, που χρονολογείται στις 11 Οκτωβρίου του 1925, η οποία απευθύνθηκε στον Γκόρεφ ως συντάκτη του «Αθέου» και αναπληρωτή πρόεδρο της Ένωσης. Αντίγραφά της στάλθηκαν στο εκτελεστικό γραφείο της Ένωσης, στον Στάλιν, στην κεντρική επιτροπή ελέγχου του Κόμματος, στο εκτελεστικό γραφείο της Ένωσης και στους επικεφαλής του Αγκιτπρόπ και του Τμήματος Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής. Με την επιστολή του αυτήν ο Μπριχνίτσεφ εξέφρασε απροκάλυπτα την πικρία και την οργή του ενάντια στον Γιαροσλάβσκι, προβαίνοντας ταυτόχρονα στην πολιτική του αυτοκτονία.
Φαινομενικά, η επιστολή ήταν μια καταγγελία για τις συνθήκες εργασίας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια σκληρή αντισημιτική πολεμική, με την οποία ο Μπριχνίτσεφ υποστήριξε ότι εκδιώκονταν από την αντιθρησκευτική του εργασία λόγω της κοινωνικής καταβολής και του μορφωτικού υποβάθρου του : «Είναι δύσκολο [για μένα] να γίνει αποδεκτό ότι η Κοστελόβσκαγια και ο Εβραίος Γκούμπελμαν μπορούν να είναι ενεργά αντιθρησκευτικά στελέχη σε μια χώρα αγροτών, ενώ εμείς, Ρώσοι -που υπεστήκαμε την εξορία και τη φυλακή, και δεκαετίες περιπλάνησης ως σκοπευμένα άτομα κατά τη διάρκεια του τσαρισμού, υπηρετώντας την επανάσταση για είκοσι χρόνια- δεν μπορούμε να είμαστε αντιθρησκευτικοί ακτιβιστές επειδή, για παράδειγμα, εγώ είκοσι χρόνια πριν ήμουν ιερέας».
Σ’ ένα υστερόγραφο στην επιστολή του ο Μπριχνίτσεφ εξήγησε γιατί αποκαλούσε τον Γιαροσλάβσκι Γκούμπελμαν σ’ ολόκληρη την επιστολή, παρά το ότι αντιλαμβανόταν πως αυτό θα προκαλούσε την κατηγορία της «ιουδαιοφοβίας» : «..αλλά τέτοιοι ιουδαιόφοβοι όπως εγώ είναι το 99 τοις εκατό του κόμματος. Είναι καιρός να σταματήσουν να μας τρομάζουν μ’ αυτόν τον καλικάντζαρο. Είναι καιρός να γίνει κατανοητό ότι ανάμεσα στα 150 εκατομμύρια Ρώσων, μπορεί κανείς να βρει στερεούς, ισχυρούς, εύψυχους και τίμιους μαχητές. Δεν υπάρχει, επομένως, καμία ανάγκη να υπάρξουν συναλλαγές με τους οποιουσδήποτε Γκούμπελμαν …. Θέλουμε μονάχα όταν είναι διαθέσιμος ένας καλός Ρώσος εργάτης να μη φορτωνόμαστε πάντα με κάποιους Γκούμπελμαν ως Κομισάριους».
Στη συνεδρίαση του εκτελεστικού γραφείου της Ένωσης, την 28η Οκτωβρίου του 1925, ο Μπριχνίτσεφ διαγράφηκε οριστικά από το δυναμικό της Ένωσης. Τότε θεώρησε αναμφισβήτητα ότι διωκόταν από τους Εβραίους, εν μέρει λόγω του παρελθόντος του ως ιερέας. Με το να απευθύνει την επιστολή του πρώτα στον Γκόρεφ, ο Μπριχνίτσεφ ήλπιζε να βρει τουλάχιστον ένα άτομο με συμπάθεια προς το πρόσωπό του, έναν ενδεχόμενο υποστηρικτή και συμπαραστάτη. Είχε κάνει τεράστιο λάθος εκτίμησης. Στα πλαίσια των ήδη προβληματικών διαταραγμένων ρωσο-εβραϊκών σχέσεων στην προεπαναστατική Ρωσία, το ζήτημα το πώς έβλεπε ένας άθεος – «αποστάτης» τέως ιερέας τους ιουδαϊκής καταγωγής συναδέλφους του προπαγανδιστές, είναι αντικείμενο περαιτέρω ενδεχόμενης έρευνας. Παρά το ότι είναι τουλάχιστον ανακριβές να κρίνεται η εθνική ταυτότητα από τα επώνυμα στη σοβιετική Ρωσία, ο «στενός κύκλος» των ενεργών στελεχών της Ένωσης κατά την περίοδο της διαγραφής του Μπριχνίτσεφ το 1925, δεν εμφανίζεται να έχει πολλά μέλη ιουδαϊκής καταγωγής.
Εντούτοις, η δημοφιλής αντίληψη μεταξύ των αντιπάλων του καθεστώτος ότι, ο μπολσεβικισμός ήταν ένα κίνημα εμπνευσμένο από τους Ιουδαίους και η συγκεκριμένη κατηγορία πως η εκστρατεία του καθεστώτος ενάντια στην εκκλησία κατευθύνθηκε από τους Ιουδαίους, καθιστούν ακόμα πιό ειρωνική την παρουσία των πρώην κληρικών στον σοβιετικό αντιθρησκευτικό μηχανισμό. Οι Γκόρεφ και Μπριχνίτσεφ διήνυσαν πράγματι μια τεράστια πνευματική και κοινωνική διαδρομή, ως πρώην κληρικοί που κατέληξαν να προωθήσουν τον αθεϊσμό για τους μπολσεβίκους. Ωστόσο σε καμία περίπτωση, αυτός ο μετασχηματισμός τους δεν ολοκληρώθηκε μονομιάς: πολύ πριν από την επανάσταση και οι δύο τους είχαν προκαλέσει ανοικτά το θρησκευτικό κατεστημένο. Και για τους δυό, μετά από τις αρχικές επιτυχίες τους ως αντιθρησκευτικών ακτιβιστών, οι σταδιοδρομίες τους τελείωσαν απότομα στα μέσα της δεκαετίας του 1920. Το ίδιο ισχύει και για έναν άλλο ορθόδοξο ιερέα που μεταξύ των δύο κοσμοθεωρητικών πόλων (πιστός ορθόδοξος ιερέας – άθεος αντιθρησκευτικός προπαγανδιστής) έκανε μιαν … ενδιάμεση στάση στην εκκλησία των Ανανεωτών. Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Καλινόβσκι ήταν ένας ιερέας της Μόσχας ο οποίος το 1919 επιδίωξε να δημιουργήσει ένα «Εργατοαγροτικό Χριστιανοσοσιαλιστικό Κόμμα». Τρία χρόνια αργότερα ήταν μεταξύ της τρόικας των ιερέων που ανάγκασαν τον πατριάρχη Τύχωνα να παραδώσει τον έλεγχο της εκκλησίας στους Ανανεωτές. Ο Καλινόβσκι εξέδωσε το πρώτο τεύχος του περιοδικού των Ανανεωτών «Ζώσα Εκκλησία» «Ζίβαγια Τσέρκοφ») αλλά εκδιώχτηκε από την ηγεσία της ομάδας τον Αύγουστο του 1922. Αρκετούς μήνες αργότερα, στον «Άθεο» δημοσιεύθηκε η ανακοίνωση του Καλινόβσκι ότι εγκαταλείπει την ιεροσύνη. Έκτοτε εργάστηκε ως ανεξάρτητος αντιθρησκευτικός ομιλητής.
Το 1924 ο Καλινόβσκι κι ένας άλλος πρώην κληρικός απέστειλαν μιαν επιστολή – πρόταση προς το 13ο συνέδριο του Κόμματος γράφοντας ότι, ως αποτέλεσμα της επανάστασης, πολλοί κληρικοί είχαν σπάσει τα δεσμά τους με τη θρησκεία και «…είχαν ενωθεί με τις τάξεις των εργατών της διαφώτισης … για να αποκαλύψουν τη θρησκεία και όλες τις μηχανορραφίες της». Οι συντάκτες σημείωναν την κρίσιμη έλλειψη καταρτισμένου αντιθρησκευτικού μόνιμου προσωπικού στον κομματικό μηχανισμό και θεωρώντας ότι «…κανένας δεν μπορεί να είναι τόσο χρήσιμος σ’ αυτήν την εργασία όπως ένας που ήταν παπάς (λαϊκός προσβλητικός χαρακτηρισμός του ιερέα), ο οποίος ξέρει τα αδύνατα σημεία της όλης θρησκείας και είναι εξοικειωμένος με όλη την ύπουλη εργασία των κληρικών…, εμείς οι προηγούμενοι υπηρέτες των λατρειών, υποβάλλουμε αίτηση στο 13ο συνέδριο του Κόμματος να μας επιτρέψει να οργανωθούμε ως ειδικό τμήμα της «Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατίας για την Πολιτική Εκπαίδευση» («Γκλαβπολιτπροσβέτ»). Επικαλούμενοι επίμονα την προφανή ανάγκη για ειδικούς, οι συγγραφείς έκλεισαν την επιστολή τους με τη δήλωση ότι «..εάν οι πρώην ανώτεροι αξιωματικοί του αυτοκρατορικοί στρατού μπορούσαν να συμβάλουν στον κόκκινο στρατό, τότε αυτοί, οι πρώην κληρικοί μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τους ίδιους σκοπούς στο πολιτιστικό πεδίο». Παρά το ότι η επιστολή αυτή έγινε τότε ελάχιστα αποδεκτή, η κατοπινή εργασία του Καλινόφσκι ως αντιθρησκευτικού ομιλητή αποτέλεσε αντικείμενο προβληματισμού για την Ένωση των Αθέων.
Το 1927 ένας αξιωματούχος της Ένωσης παρευρέθηκε σε μιας από τις ομιλίες του Καλινόβσκι στην πόλη Ούγκλιτς και ανέφερε ότι η ομιλία ήταν σκανδαλώδης, χωρίς μαρξιστικό περιεχόμενο, γεμάτη ανέκδοτα και ιστορίες για το πώς είχε ανατρέψει την εκκλησία του Τύχωνος, ενώ αναφέρθηκε στα σεξουαλικά θέματα τόσο λεπτομερειακά και ακριβόλογα, ώστε «…οι νέες γυναίκες εγκατέλειψαν την αίθουσα συνεδριάσεων». Μετά από διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες να ελεγχθεί ο Καλινόφσκι, το κεντρικό συμβούλιο της Ένωσης ζήτησε να τον καλέσει η τρομερή OGPU για ανάκριση. Η εκτεταμένη και ζωηρόχρωμη ιστορία του ανυπότακτου Καλινόφσκι αντιπροσωπεύει ακόμα μια παραλλαγή της εμπειρίας του κλήρου στην ταραχώδη δεκαετία του '20. Δοκιμάζοντας διάφορες επιλογές, ο ανεξέλεγκτος άθεος προπαγανδιστής λειτούργησε τελικά ως ανεξάρτητος διαφωτιστής, αντιστεκόμενος επίμονα στον εναγκαλισμό των διαθέσιμων θεσμικών εργασιών πλαισίων, όπως η εκκλησία των Ανανεωτών ή η Ένωση των Αθέων. Η περίπτωσή του παρέχει περαιτέρω διαφωτιστικά στοιχεία περί της κοινωνικής και πνευματικής απεξάρθρωσης και σύγχυσης εκείνης της περιόδου, αλλά επίσης και καταδεικνύει πως οι κοινωνικές κατηγορίες που καθιερώθηκαν από το σοβιετικό καθεστώς συχνά απέτυχαν να αντιστοιχούν στους πραγματικούς όρους της αχανούς χώρας, ακόμη και στην κατ’ όνομα σαφώς ιδεολογική σφαίρα όπως η θρησκεία.
Ενώ οι Γκόρεφ, Μπριχνίτσεφ και Καλινόφσκι αντιπροσωπεύουν τα πιό ακραία παραδείγματα πρώην κληρικών που έγιναν αντιθρησκευτικοί προπαγανδιστές, υπάρχουν και διάφοροι άλλοι βασικοί αξιωματούχοι της Ένωσης, οι οποίοι προήλθαν επίσης από «ειδικά» κοινωνικά και γνωστικά υπόβαθρα. Αν και δεν ήταν πρώην κληρικοί, προέκυψαν και αυτοί από ένα ευρύτερο κληρικό περιβάλλον, που τους παρείχε εκείνη την εκπαίδευση και εμπειρία οι οποίες τους κατέστησαν ιδιαίτερα χρήσιμους στην προσπάθεια αντιθρησκευτικής προπαγάνδας του καθεστώτος.
Ο πατέρας του Φεντόρ Νεστόροβιτς Όλεστσουκ ήταν ιερέας και ο νεώτερος Όλεστσουκ ανέφερε αργότερα ότι ως νεαρός που έζησε στο κληρικό περιβάλλον «είχε μάθει να αμφιβάλλει για την θρησκεία.» Έχοντας περάσει τέσσερα χρόνια σ’ ένα εκκλησιαστικό σχολείο και τέσσερα επιπλέον χρόνια σε μια θεολογική σχολή, ο Όλεστσουκ σπούδασε αργότερα στο γυμνάσιο και έλαβε το χρυσό μετάλλιο ως ο άριστος μαθητής. Προσχωρώντας στο Κόμμα το 1921, εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως αντιθρησκευτικός καθοδηγητής στον κομματικό μηχανισμό της Μόσχας. Το 1925 τοποθετήθηκε στο κεντρικό συμβούλιο της Ένωσης ως εκτελεστικός γραμματέας της, μια θέση που διατήρησε μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ένα άλλο παράγωγο του κληρικού περιβάλλοντος ήταν ο ανώτερος αξιωματούχος της Ένωσης, (αν και μη εμπλεκόμενος με τις καθημερινές υποθέσεις της), και προέχων παλαίμαχος μπολσεβίκος, Πιότρ Ανάνεβιτς Κράσικοφ. Ο παππούς του Κράσικοφ από την μητέρα του ήταν αρχιερέας στον καθεδρικό ναό του Κράσνογιαρσκ και ο ίδιος είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας του στο σπίτι αυτού του παππού. Από το 1918 ως το 1924 ο Κράσικοφ διηύθυνε το όγδοο τμήμα της Επιτροπής Δικαιοσύνης, λειτουργώντας ως προϊστάμενος του Γκόρεφ. Επίσης εξέδιδε την εφημερίδα «Επανάσταση κι Εκκλησία» και εκεί έγραψε πολλά από τα αντιθρησκευτικά άρθρα της. Σ’ όλη την πορεία της Ένωσης, ο Κράσικοφ ήταν μέλος του προεδρείου της, ενώ επίσης υπήρξε μέλος της «Αντιθρησκευτικής Επιτροπή» της Κεντρικής Επιτροπής, καθώς και της διαδόχου οργάνωσης, της «Επιτροπής για τις λατρείες» της «Πανενωσιακής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής». Αν και πολυάριθμοι γιοι κληρικών («ποπόβιτσι»i) είχαν συμμετάσχει στην επαναστατική κίνηση, η έντονη και κομβική παρουσία τους στην Ένωση των Αθέων αναδεικνύει έναν ιδιαίτερο συσχετισμό μεταξύ του κληρικού περιβάλλοντος και της απασχόλησης στον αντιθρησκευτικό μηχανισμό του καθεστώτος.Οι Κράσικοφ και Γκόρεφ υπήρξαν βεβαίως οι σημαντικότεροι αντιθρησκευτικοί ειδικοί κατά την διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου και στα έτη που μεσολάβησαν μέχρι την ίδρυση της Ένωσης Ο Μπριχνίτσεφ και ιδιαίτερα ο Γκόρεφ διαδραμάτισαν τους βασικούς ρόλους κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της εφημερίδας «Άθεος» και υπήρξαν οι ηγέτες της Ένωσης. Ο Όλεστσουκ ήταν ο τρίτος τη τάξει αξιωματούχος της Ένωσης στην μεγαλύτερη περίοδο της ύπαρξής της.
Κατά συνέπεια, ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας της Ένωσης μοιραζόταν μια κοινή προέλευση, ένα κοινό κοινωνικό και πνευματικό υπόβαθρο που της παρείχε δεξιότητες και γνώση ιδιαίτερα χρήσιμες για το έργο της. Η έντονη ανάδειξη πρώην κληρικών και των γιών τους στην διάδοση του αθεϊσμού από ένα επαναστατικό κόμμα (μάλιστα ιδιαίτερα ευαίσθητο στην κοινωνική προέλευση των στελεχών του) δείχνει όχι μόνο την αρχική έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, αλλά και τους τεράστιους συμβιβασμούς που απαιτούνται μετά τον καθορισμό ενός στόχου τόσο ακραίου όπως η δημιουργία μιας αθεϊστικής κοινωνίας, στόχου δηλαδή που απαιτούσε επαρκές εξειδικευμένο, έμπειρο και ικανό προσωπικό.
Αυτοί οι συμβιβασμοί λειτούργησαν ως μια από τις ποικίλες πηγές διαφωνίας μέσα στο ίδιο το καθεστώς σχετικά με την ταυτότητα και τη λειτουργία της Ένωσης των Αθέων. Από το 1923 ως το 1926 η κοινότητα της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας χωρίστηκε σε δύο «αντίπαλα» στρατόπεδα. Το ένα συγκροτήθηκε γύρω από την εφημερίδα «Άθεος», τον συντάκτη της Εμελιάν Γιαροσλάφσκι και την οργάνωσή του, την «Ένωση των Αθέων». Το άλλο στρατόπεδο επικεντρώθηκε στο περιοδικό «Άθεος στον χώρο εργασίας» («Μπεζμπόζνικ ου στάνκα»), που εκδιδόταν από την κομματική επιτροπή της Μόσχας με αρχισυντάκτρια του την Μαρία Κοστελόφσκαγια και τους υποστηρικτές της στην Κομματική Επιτροπή της Μόσχας και στην Κομσομόλ.
Στα προσωπικά, ιδεολογικά και θεσμικά στοιχεία της σύγκρουσης των δύο αντίπαλων αντιθρησκευτικών «στρατοπέδων» συμπεριλήφθηκαν το ζήτημα των «αστών ειδικών» και ο ρόλος των πρώην κληρικών. Στην Πράβντα τον Ιανουάριο του 1925 η Κοστελόφσκαγια επέκρινε την προπαγάνδα της Ένωσης και ιδιαίτερα τη μίξη της θρησκευτικής και επαναστατικής ορολογίας. Επισήμανε ότι οι προέχοντες αντιθρησκευτικοί ακτιβιστές ήταν εκείνοι που συγχρόνως υπήρξαν στενά συνδεδεμένοι με την θρησκεία, όπως οι πρώην κληρικοί, εκείνοι με τις θεολογικές σπουδές, δηλαδή οι προηγούμενοι «Οικοδόμοι του Θεού» και «Αναζητητές του Θεού». Λόγω της επιρροής τους, «…η αθεΐα δομήθηκε με τον τρόπο μιας θρησκείας …..απλά ήταν μια θρησκεία ενός ιδιαίτερου τύπου, μια κομμουνιστικής θρησκεία….» Η Κοστελόφσκαγια υποστήριξε ότι ήταν απαραίτητο να μεταφερθεί ο έλεγχος της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας από αυτούς τους ειδικούς στους αγκιτάτορες των εργατικών τάξεων.
Στην απάντησή του στην Πράβντα, ο Γιαροσλάβσκι δεν αντέκρουσε τη συγκεκριμένη κατηγορία, ότι δηλαδή εκείνοι που βρίσκονταν κοντά στην θρησκεία ήταν αρμόδιοι για τη δημιουργία μιας νέας κομμουνιστικής αντι-θρησκείας. Δικαιολόγησε την προώθηση μιας «λαϊκής κουλτούρας- υποκατάστατου» ως απολύτως απαραίτητη, λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό πολιτιστικό επίπεδο των μαζών. Επίσης υποστήριξε ότι οι αντιθρησκευτικοί προπαγανδιστές «…πρέπει να μελετήσουν τη θρησκεία σε βάθος, προκειμένου να την καταλάβουν καλύτερα». Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 και της δεκαετίας του '30, η έλλειψη καταρτισμένου μόνιμου αντιθρησκευτικού προσωπικού αποτέλεσε ένα βαθύ εμπόδιο στην εφαρμογή των μπολσεβικικών σχεδίων για κοινωνικό μετασχηματισμό.
Τα μέλη του Κόμματος στην επαρχία ήταν ιδιαίτερα λίγα και βρισκόντουσαν μακριά μεταξύ τους. Η εκπαίδευση και το επίπεδο «πολιτικής παιδείας» τους παρέμειναν χαμηλά, όπως διαπιστώθηκε κατά περιόδους από το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα. Για παράδειγμα, στο Γιαροσλάβλ, το κόμμα ανέφερε τον Μάιο του 1922 ότι «..η μετατόπιση σε νέες μορφές αντιθρησκευτικής προπαγάνδας παρεμποδίζεται από την επαρκώς μετρήσιμη απουσία κατάλληλων αντιθρησκευτικών προπαγανδιστών». Μια άλλη έκθεση δήλωνε ότι «..η αντιθρησκευτική δραστηριότητα πάσχει από έλλειψη δραστήριων ικανών μελών».
Οι κομμουνιστές της υπαίθρου φάνηκαν (σε σχέση με τους συντρόφους τους των πόλεων) ανεπαρκέστερα προετοιμασμένοι για να ενταχθούν στη μάχη ενάντια στη θρησκεία ως ειδικευμένοι προπαγανδιστές. Ενδεχομένως είχαν εξοικειωθεί και «ζυμωθεί» με την ορθοδοξία δυνάμει του περιβάλλοντος και της ανατροφής τους. Συχνά επικρίθηκαν τακτικά καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 και στη δεκαετία του '30 για την κατοχή εικόνων στα σπίτια τους, επειδή βάφτιζαν ακόμα τα παιδιά τους και παντρευόταν στις εκκλησίες. Αυτοί οι αφοσιωμένοι κομμουνιστές της υπαίθρου προφανώς δεν αντιλήφθηκαν και δεν κατενόησαν την αντίφαση μεταξύ της κομμουνιστικής ιδεολογίας τους και των θρησκευτικών τους συνηθειών.
Έχοντας διέλθει τη περίοδο της μέγιστης δραστηριότητας και αύξησης της από το 1928 ως το 1931, η Ένωση των Αθέων μειώθηκε γρήγορα ως τα μέσα της δεκαετίας του ’30, μέχρι σχεδόν την κατάρρευσή της. Ωστόσο προς το τέλος της δεκαετίας του '30, ο «Τρόμος» συνοδεύθηκε και από μια βραχεία ανανέωση και αναζωπύρωση της Ένωσης. Από την προηγούμενη κεντρική ηγεσία της Ένωσης παρέμειναν μόνον ο Γιαροσλάβσκι-Γκούμπελμαν και ο Όλεστσουκ. Ο πιό εμφανής «αποστάτης» σε αυτήν την περίοδο ήταν ο Νικολάι Φεντόροβιτς Πλατόνωφ, ο πρώην «Ανανεωτής» μητροπολίτης του Λένινγκραντ, ο οποίος το 1938 αρνήθηκε την χειροτονία του κι έγινε τακτικός αντιθρησκευτικός ομιλητής. Εργάστηκε επίσης ως διευθυντής του «Μουσείου της ιστορίας της θρησκείας και του αθεϊσμού» στο Λένινγκραντ και δημοσίευσε άρθρα του στον «Άθεο».
Η Ένωση βρέθηκε σε ιδιαίτερα τρωτή θέση, καθώς από το τέλος της δεκαετίας του '20 άρχισαν να αλλάζουν οι μέθοδοι «πολιτιστικής οικοδόμησης». Αν και η Ένωση αυξήθηκε πληθυσμιακά παρά πολύ κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι ίδιες πιέσεις που οδήγησαν στην αποβολή των πρώην κληρικών από τους κόλπους της προς το τέλος της δεκαετίας του '20, προκάλεσαν τελικά και την αμφισβήτηση της ανάγκης συνέχισής της. Η ομογενοποιητική πολιτισμική πολιτική που εξαπέλυσαν οι σταλινικοί μέχρι την πρώιμη φάση της δεκαετίας του '30 ήταν αντίθετη σε ανοικτές, πολιτικές θεσμικών φορέων υπό τη μορφή της Ένωσης.
Σύμφωνα με την επίσημη καθεστωτική ρητορική, η θρησκεία ήταν πιά «οριστικά νικημένη». Συνεπώς η Ένωση των Αθέων δεν ήταν πλέον απαραίτητη και κατέρρευσε γρήγορα. Οπότε, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1930 οι τεχνικοί «αστοί ειδικοί» και ακόμα και πολιτιστικοί «αστοί ειδικοί» καλωσορίστηκαν πίσω στη «μεγαλόκαρδη σοβιετική κοινότητα», αντίθετα υπήρξε πολύ λιγότερη ανάγκη για ιδεολογικούς ειδικούς στην περίοδο της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (NEΠ), οπότε αυτοί εξαφανίστηκαν ραγδαία από το προσκήνιο.
ΠΗΓΗ.xryshaygh.com

Συνελήφθη και ομολόγησε ο Πακιστανός «δράκος» της Πάρου



Συνελήφθη και ομολόγησε ο Πακιστανός «δράκος» της Πάρου
Συνελήφθη τελικώς, μετά χιλίων βασάνων, ο «δράκος της Πάρου», όπως τον αποκαλεί η Αστυνομία. Πρόκειται για έναν 21χρονο Πακιστανό, ονόματι Αλί Μ. (ούτε το πλήρες όνομά του δε δίνουν, για να τον προστατεύσουν!), στον οποίο είχαν καταλήξει τις τελευταίες ημέρες οι αρχές, θεωρώντας τον βασικό ύποπτο. Σύμφωνα με την διπλή ανάλυση στα εργαστήρια της Αστυνομίας, του γενετικού υλικού που βρέθηκε στο σπίτι του Πακιστανού ρατσιστή με αυτό του δράστη της αποτρόπαιης ρατσιστικής πράξης που βρέθηκε στα ρούχα της νεαρής Ελληνίδας (15χρονης!), υπάρχει πλήρης ταύτιση.

Μάλιστα σήμερα ομολόγησε την πράξη του. Αρχικά, είπε πως είδε την κοπέλα να ακούει μουσική με τα ακουστικά του κινητού της τηλεφώνου και θέλησε να της αρπάξει το τηλέφωνο. Αυτή όμως αντέδρασε, και τότε εκείνος χτύπησε με σαδιστική-ρατσιστική μανία το πρόσωπό της στα βράχια. Εν συνεχεία, ασέλγησε εις βάρος της και την κοπάνησε! Επιπροσθέτως, υπέδειξε το σημείο που πέταξε το τηλέφωνο της μικρής, γεγονός που αποδεικνύει περίτρανα ότι σκοπός του ήταν από την αρχή η ασέλγεια και όχι η κλοπή του τηλεφώνου.
Οι αρχές έφτασαν στον Πακιστανό εγκληματία χάρη στην παρατηρητικότητα της μητέρας του θύματος, που ανέφερε το γεγονός ότι μελαψό άτομο που φορούσε λευκό παντελόνι και πολύχρωμα πουκάμισο, πέρασε από μπροστά τους δύο φορές εκείνη την ημέρα και τις κοιτούσε επίμονα. Σύμφωνα με αυτούς που τον γνώριζαν και τον έβλεπαν συχνά –μιας και εργαζόταν ως κηπουρός σε επιχείρηση του νησιού- επιβεβαίωσαν τη μαρτυρία της μητέρας του θύματος, περί της αμφίεσής του δράστη την συγκεκριμένη ημέρα. Ο Πακιστανός ρατσιστής, μόλις είδε να σφίγγει ο κλοιός γύρω του εγκατέλειψε εσπευσμένα την Πάρο, προφασιζόμενος σοβαρή ασθένεια συγγενικού του προσώπου και κατέληξε στην Αθήνα.

Να σημειωθεί, ότι το θύμα της βδελυρής ρατσιστικής επίθεσης εξακολουθεί να νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Αττικό Νοσοκομείο… 

Εδώ και τώρα οφείλουν να απολογηθούν ενώπιον του ελληνικού λαού για τα παραμύθια που του σερβίρουν τόσον καιρό για «κακόμοιρους οικονομικούς μετανάστες» που «είναι θύματα ρατσιστικών επιθέσεων από Έλληνες», τα κόμματα της αριστεράς, τα ΜΜΕ, οι ΜΚΟ, ο Συνήγορος του Πολίτη, ο πρόεδρος των Πακιστανών Ελλάδος κ.α. και μετά να σιγήσουν για πάντα! Δεν δικαιούνται πλέον να ομιλούν! Επίσης, να κοπιάσει και ο… ευαίσθητος Επίτροπος Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, που λίγες ημέρες νωρίτερα απειλούσε ότι θα έρθει να εξετάσει τη… νομιμότητα της Χρυσής Αυγής. Να πάει, όμως, πρώτα από το Αττικό Νοσοκομείο για να δει τα απεχθή αποτελέσματα του ρατσισμού των προστατευομένων του κατά των Ελλήνων και μετά τα ξαναλέμε!  .xryshaygh.com

Διεκδικεί την πατρότητα της Ολυμπιακής φλόγας ο Ερντογάν!


Η παντελής έλλειψη δυναμικής εξωτερικής πολιτικής και στρατηγικής και οι συνεχιζόμενες υποχωρήσεις στην επιθετικότητα της Τουρκίας σε μείζονα ζητήματα (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, λαθρομετανάστες, Κυπριακό) έχουν αποθρασύνει πλήρως τους... καλούς μας γείτονες. Ο  τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, σε συνάντησή του με τον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ζαγκ Ρογκ υποστήριξε πως η Ολυμπιακή Φλόγα, το σύμβολο των Ολυμπιακών Αγώνων ανήκει στην Τουρκία και θα πρέπει να της επιστραφεί. Συγκεκριμένα, οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι σε κοντινή απόσταση από την Αττάλεια, υπάρχει ένα βουνό με το όνομα Όλυμπος, στην περιοχή της αρχαίας Λυκίας, όπου το έδαφος πυρακτώνεται με φυσικούς τρόπους, λόγω ύπαρξης μεθανίου στο υπέδαφος κι ανάβουν για χιλιάδες τώρα χρόνια. Μάλιστα αναφέρουν πως σύμφωνα με τον τοπικό μύθο αυτή είναι η περιοχή είναι η αρχική πηγή της Ολυμπιακής Φλόγας, που καίει στην Αρχαία Ολυμπία!

Ο υπουργός της Τουρκίας για την Νεολαία και τον Αθλητισμό, Σουάτ Κίλιτς σε συνέντευξη Τύπου μίλησε για τη συνάντηση Ερντογάν με τον Ζαγκ Ρογκ και έκανε ειδική αναφορά στο αίτημά τους για την Ολυμπιακή Φλόγα: " Ο πρωθυπουργός εξήγησε στον Ζαγκ Ρογκ ότι η Τουρκία είναι η ρίζα της Ολυμπιακής Φλόγας και θέλουμε πίσω στη χώρα μας. Ανέφερε επίσης, ότι ο ίδιος ο Ζακ Ρογκ και τα μέλη της ΔΟΕ έχουν δικαίωμα να φέρουν πίσω την Ολυμπιακή Φλόγα στις ρίζες της. Η Ανατολία περιμένει τη Φλόγα της”.
Επειδή η γελοιότητα έχει και τα όριά της δεν θα μπούμε στην διαδικασία να απαντήσουμε στις ανιστόρητες μυθοπλασίες του Ερντογάν. Εξάλλου, το μόνο "Ολυμπιακό άθλημα" στο οποίο οι γείτονες καταλαμβάνουν επάξια το χρυσό μετάλλιο είναι η διακίνηση λαθρομεταναστών!.xryshaygh.com

Αυτή ήταν η Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας



Κορυφαίο έργο του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου υπήρξε η δημιουργία της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας, της περιφήμου Ε.Ο.Ν. Η Ε.Ο.Ν. απετέλεσε μία μαζική οργάνωση των νέων ηλικίας από 8 έως 25 ετών. Η Ε.Ο.Ν. ήτο έργο προσωπικό του Ιωάννου Μεταξά ο οποίος έβλεπε ότι το μέλλον του Έθνους ήταν στα χέρια των νέων. Προσεπάθησε δια της οργανώσεώς τους να τους δώσει υγιή ιδεώδη και  εθνική υπερηφάνεια. Αν δεν μεσολαβούσε ο πόλεμος και ο θάνατος του Ιωάννου Μεταξά, η Ε.Ο.Ν. θα εξελίσσετο σε έναν κομματικό μηχανισμό του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και θα αποτελούσε το φυτώριο και τον κύριο μοχλό του νέου συντεχνιακού κράτους που οραματίζετο ο Μεταξάς.
Η δημιουργία της Ε.Ο.Ν. δεν ήταν μία εύκολη υπόθεσις που μπορούσε να πραγματωθεί με μία απλή πρωθυπουργική απόφαση. Και αυτό διότι ο Μεταξάς δεν ήτο ο απόλυτος άρχων και ο κυρίαρχος των πολιτικών εξελίξεων της εποχής του. Έπρεπε να περάσει πρώτα από τις συμπληγάδες πέτρες της αντίδρασης του Παλατιού και του αστισμού για να κυριαρχήσει. Η Ιστορία της Ε.Ο.Ν. έχει πολύ μικρότερη χρονική διάρκεια από την Ιστορία του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Δημιουργήθηκε ουσιαστικά στις αρχές του 1938. Στις 31 Δεκεμβρίου 1937 έγινε η ορκωμοσία των 500 πρώτων Φαλαγγιτών της Αθήνας οι οποίοι απετέλεσαν το πρώτο επίσημα ανεγνωρισμένο τμήμα της Ε.Ο.Ν., παρ’ όλο που οργανωμένα τμήματα υπήρχαν ήδη και σε άλλα μέρη της Ελλάδος των οποίων η επίσημη εισδοχή έγινε αργότερα. Η εκδήλωση χαιρετίστηκε από τον ίδιο τον Μεταξά ο οποίος στον χαιρετισμό του έδωσε με απλά λόγια  το σκοπό της δημιουργίας της Ε.Ο.Ν.
 
- ... Τραβήξατε μπροστά με θάρρος και με χαράν, την χαράν της Νεότητος, εις την ζωήν σας έχοντες πάντα υπ’ όψιν σας ότι δεν είσθε μόνοι, αλλ’ ότι ο καθένας από σας είναι αλληλεγγύως συνδεδεμένος με όλους τους συναδέλφους του, οι οποίοι έδωκαν τον ίδιον όρκον καθώς και η κάθε μία από σας είναι αλληλεγγύως συνδεδεμένη με όλας τας συναδέλφους της, αι οποίαι έδωκαν τον ίδιον όρκον.
Η ένωσις αποτελεί την δύναμιν. Αυτό μη το λησμονήσετε ποτέ εις την ζωήν σας και καταστείλατε κάθε ατομικήν ιδιοτροπίαν υπέρ της διατηρήσεως της ενώσεως του συνόλου σας. Ο δρόμος τον οποίον έχομεν να τραβήξωμεν είναι μακρύς, όσοι δ ε δεν τον φέρωμεν εις πέρας, θα τον αφήσωμεν ως κληρονομίαν δια σας, δια να τον φέρητε σεις εις πέρας, όπως και σεις θα τον αφήσητε μίαν ημέραν κληρονομίαν εις τους νέους της εποχής της μελλούσης. Ο δρόμος μας δεν τελειώνει. Όπως δεν τελειώνει ποτέ η Ελλάς. Αλλά εις κάθε βήμα του δρόμου αυτού πρέπει να έχητε μπροστά εις τα μάτια σας την δόξαν και το μεγαλείον της Πατρίδος και την επιβολήν και την κυριαρχίαν εις το εσωτερικόν υπέρ των ιδεών της Πατρίδος, τας οποίας εξεδήλωσεν η 4η Αυγούστου.
 
Η κατάταξις των νέων στην Ε.Ο.Ν. ήταν εθελοντική, μαζικοποιήθηκε όμως από το 1939, όταν εξέλιπε ακόμη ένα εμπόδιο, που ήταν ο έμπιστος του βασιλιά Γεωργίου υπουργός Παιδείας Γεωργακόπουλος, ο οποίος δεν έβλεπε με καλό μάτι την είσοδο της Ε.Ο.Ν. στα σχολεία. Ο αγγλόφιλος βασιλιάς, μετά το ζήτημα που ενέσκηψε με τη διαδοχή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών στα τέλη του 1938, ενέδωσε στην απαίτηση του Μεταξά να απομακρυνθεί ο έμπιστός του και να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Παιδείας. Ο Μεταξάς ανέλαβε τα επιπλέον καθήκοντα της Παιδείας στις 29 Νοεμβρίου 1938, με επιδίωξη την απόλυτο ενσωμάτωση των καθ’ αυτό εκπαιδευτικών ζητημάτων με τας αρχάς και τους σκοπούς της 4ης Αυγούστου.
 
Επίσης, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Ε.Ο.Ν. με το Σχολείο ο Μεταξάς ήτο κάθετος. Δεν θεωρεί την Ε.Ο.Ν. θεσμό ανταγωνιστικό του Σχολείου αλλά αλληλοσυμπληρούμενο. Καθ’ όλην την διάρκειαν του 1938 μπαίνουν οι βάσεις για την δημιουργία της μεγάλης Ε.Ο.Ν. Από τις αρχές του χρόνου αρχίζει να εκδίδεται το ιδεολογικό όργανο της Ε.Ο.Ν. « Η Νεολαία » και δημιουργούνται συνεχώς καινούρια τμήματα.
 
Οι αντιδράσεις προς την Ε.Ο.Ν. όμως εσυνεχίζοντο, όχι από τους νέους οι οποίοι βρήκαν στην Οργάνωση μια δημιουργική δραστηριότητα κι ένα υψηλό ιδανικό, αλλά από την κεντρική εξουσία και ιδιαίτερα από το Παλάτι. Ο Βασιλεύς έβλεπε ότι ο Μεταξάς αύξανε την επιρροή του τόσο στο λαό αλλά και ιδιαίτερα στη Νεολαία. Η ύπαρξις άλλων νεολαιών, παραθρησκευτικών, πολιτιστικών, κ.λ.π., συχνά παραρτημάτων διεθνιστικών οργανώσεων (  ΧΑΝ, ΧΕΝ, Πρόσκοποι, κ.λ.π.  ), απετέλεσε ένα ακόμη εμπόδιο στη δημιουργία μιας πανελλαδικής και εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας. Ο Μεταξάς κατάφερε να κάμψει τις αντιρρήσεις Βασιλέως και Διαδόχου, χάρις στην  εμμονή του στο ζήτημα της Νεολαίας αλλά και στη μαζικότητα που έπαιρνε αυτή. Έτσι λοιπόν, οι Οργανώσεις αυτές διαλύθηκαν τον Ιούνιο του 1939. Ο συμβιβασμός Παλατιού και Μεταξά στο ζήτημα της Νεολαίας είχε επιτευχθεί από τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, όταν απενεμήθη στον Διάδοχο ο τιμητικός βαθμός του Γενικού Αρχηγού. Ουσιαστικός Αρχηγός της Ε.Ο.Ν. ήταν ο ίδιος ο Μεταξάς έχοντας το βαθμό του  Γενικού Επιθεωρητή και  ο οποίος θα όριζε  τον εκάστοτε Κυβερνητικό Επίτροπο.
 
Τον Νοέμβριο του 1939 η Ε.Ο.Ν. αριθμεί πάνω από 750 000 μέλη που προέρχονται  απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις. Πλούσιοι και πτωχοί, αγόρια και κορίτσια, παιδιά του Σχολείου αλλά και της εργασίας, ίσα και αλληλέγγυα μεταξύ τους, φορώντας  την ίδια σκουρόχρωμη μπλε στολή και χαιρετώντας με προτεταμένο το δεξί χέρι, με ενθουσιασμό προσβλέπουν σε αυτό που λέει ο Ύμνος τους: ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ.
 
 
Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ Ε.Ο.Ν.
 
Στην γλυκειά μας την Πατρίδα
την τρανή κι ιστορική
συ απόμεινες ελπίδα
Νεολαία Ελληνική.
 
Την ολόθερμη ψυχή της
εθνική φωτίζει αυγή
κι ο Μεγάλος Κυβερνήτης
πάντα εμπρός την οδηγεί.
 
Εμπρός, για μια Ελλάδα νέα
εμπρός, μ’ ελληνική καρδιά
εμπρός, περήφανα γενναία
ναι, της Ελλάδος τα παιδιά.
 
Εμπρός, η δόξα η παληά μας
να ξαναζήση είναι καιρός
με τον μεγάλο Βασιληά μας
εμπρός, πάντοτε εμπρός!
 
 
Τον Μάιο του 1939 επικυρώνεται ο Κανονισμός Εσωτερικής Λειτουργίας της Ε.Ο.Ν. και δι’ αυτού ορίζονται όλα τα διοικητικά καθήκοντα και ο τρόπος λειτουργίας. Το όνειρον του Μεταξά για μια εθνική νεολαία παίρνει πλέον σάρκα και οστά. Για τον Μεταξά η Ε.Ο.Ν. ήτο έργο ζωής επί του οποίου στήριζε τις μέγιστες ελπίδες. Η Ε.Ο.Ν. ήτο γι’ αυτόν το πολυτιμότερον έργον του ως πολιτικού προσώπου.
Η Ε.Ο.Ν. γίνεται το επίκεντρο της καθημερινής ζωής των νέων σε όλη την Ελλάδα, από την μικρότερη κωμόπολη και χωριό έως τα μεγάλα αστικά κέντρα. Παντού νέοι και νέες δραστηριοποιούνται υπό τας διαταγάς της Οργανώσεως. Διοργανώνονται αθλητικοί αγώνες, καλλιτεχνικές παραστάσεις, γίνεται εθνική διαπαιδαγώγηση και εθνική διαφώτιση, σύμφωνα με τις κοινωνικές και πολιτικές κατευθύνσεις της 4ηςΑυγούστου.  Τ α νεαρά αγόρια εκπαιδεύονται σε στρατιωτικές ασκήσεις για να είναι προετοιμασμένα σε αυτά που θα αντιμετωπίσουν αργότερα ως άνδρες. Από το σύνολο των νέων διακρίνονται οι άριστοι. Η αξιοκρατία ασχέτως κοινωνικής προελεύσεως αποτελεί βασικό στοιχείο της Οργανώσεως. Οι καλύτεροι επιβραβεύονται με ηθικές αμοιβές. Πρώτα και πριν απ’ όλα η συμμετοχή της Ε.Ο.Ν. στην κοινωνία στηρίζεται στον εθελοντισμό. Τα αγόρια και τα κορίτσια της Ε.Ο.Ν. προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Πρόνοια.
 
Δυόμισι χρόνια μετά την ίδρυσή της, τον Μάιο του 1940 πραγματοποιείται στην Αθήνα, στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής, το Δεύτερο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ε.Ο.Ν. Ο Μεταξάς στο λόγο του χαριτολογώντας προέτρεψε τους συμμετέχοντες να μην επηρεασθούν από το περιβάλλον της αίθουσας η οποία είχε κτιστεί για άλλους λόγους, αναφέροντας για τον κοινοβουλευτισμό ότι « εφύγαμεν από αυτά πλέον». Επίσης τους παρότρυνε να πουν με θάρρος και πίστη τις απόψεις τους σε οιανδήποτε ελληνική γλώσσα και με οιονδήποτε ύφος, για να μπορέσει το Συνέδριο να καταλήξει σε πρακτικά συμπεράσματα.
 
Η Ε.Ο.Ν. ευρίσκεται τότε στον Κολοφώνα της δόξης της. Πάνω από ένα εκατομμύριο μέλη συμμετέχουν στην Οργάνωση. Μια νέα γενιά αποκομμένη από τα κομματικά μίση του παρελθόντος, ενεργή, δυνατή και με πίστη στο μέλλον αρχίζει να διαμορφώνεται. Είναι η γενιά που θα δημιουργήσει το Έπος των Βορειοηπειρωτικών βουνών στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940. Εξίσου μεγάλη ήταν και η προσφορά των νέων της Ε.Ο.Ν. που δεν πολέμησαν λόγω ηλικίας και παρέμειναν στα μετόπισθεν.
 
Δυστυχώς η μεγαλειώδης προσπάθεια του Μεταξά για την Νεολαία ανεκόπη λόγω του υπόπτου θανάτου του τον Ιανουάριο του 1941. Παρ’ όλη την έλλειψη του Αρχηγού η Οργάνωσις, όπως διαφαίνεται από την προκήρυξη του Κυβερνητικού Επιτρόπου στις 2/2/1941, θέλει και θα συνεχίσει να υφίσταται και χωρίς την παρουσία του Ιωάννου Μεταξά: « Απαιτώ από τους Βαθμοφόρους όπως αντιληφθούν και μη λησμονήσουν ποτέ, ότι εις υπάρχει και παραμένει και θα παραμείνει πάντοτε Αρχηγός της Ε.Ο.Ν., ο Ιωάννης Μεταξάς ».
 
Η Ε.Ο.Ν. θα διαλυθεί μετά την κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941, θα διατηρήσει όμως την αίγλη της και το μύθο της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι κομμουνιστές ονόμασαν την αντιστασιακή νεολαιίστικη οργάνωσή τους Ε.Π.Ο.Ν., όνομα ομόηχο του Ε.Ο.Ν., που συνειρμικά παραπέμπει στην Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, εκμεταλλευόμενοι έτσι τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού. Η Ε.Ο.Ν. ήτο ένα από τα κορυφαία έργα του καθεστώτος της 4ης  Αυγούστου και προσωπικά του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά. Αν και με ολιγόχρονη Ιστορία, σφράγισε με την παρουσία της μια εποχή και αποτελεί πρότυπο οργάνωσης Νεολαίας ακόμα και σ’ ένα σύγχρονο Λαϊκό Εθνικό Κράτος.
 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...