Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Δυτικό μπούμερανγκ ανεξέλεγκτης κλιμακούμενης βαρβαρότητας


Οι εικόνες της ανατίναξης της αρχαίας ασσυριακής πόλης Νιμρούντ στο Ιράκ προβάλλουν την αντίληψη του φασισμού, του ολοκληρωτισμού και της βαρβαρότητας που εμφυλοχωρεί στη δράση και στη σκέψη των «μαχητών» του ισλαμικού κράτους των ISIS.
 
Γράφει η Μερσίλεια Αναστασιάδου*
 
 
Τι όμως συμβαίνει σε αυτή την ταραγμένη περιοχή του κόσμου; Πράγματι θα έπρεπε να μας απασχολεί το φαινόμενο αυτό, αφού σε τελική ανάλυση δεν επηρεάζει την καθημερινότητα, την οικογένεια ή τις απολαβές μας; Στην σημερινή εποχή αυτό το οποίο λαμβάνει χώρα είναι μια άνευ προηγουμένου κατάσταση διαρκούς ρευστότητας και εναλλαγών ασφάλειας και ανασφάλειας, καθώς η εκδήλωση φαινομένων τρομοκρατίας και δη ισλαμικής τρομοκρατίας που έχει τις αφετηρίες της στις θρησκευτικές διαφορές, θα έπρεπε να κινητοποιήσει τον καθένα μας, αφού ο κίνδυνος βρίσκεται κυριολεκτικά παντού...
 
Η ασσυριακή πόλη Νιμρούντ αποτελεί προστατευόμενο τόπο από την Unesco και έχει ενταχθεί στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και επομένως υψηλής ευθύνης και διεθνούς προστασίας. Το αρχικό αραβικό όνομά της ήταν Καλχού (Kalhu) και κατά τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα δυτικοί ερευνητές την εντόπισαν και στην συνέχεια άρχισαν να μελετούν την ιστορία, την αρχιτεκτονική της, τις τοιχογραφίες της και τα αγάλματα που υπήρχαν σε αυτήν που την συνέδεαν με τους αρχαίους πολιτισμούς της περιοχής της Μεσοποταμίας, όπως αυτού των Ασσυρίων. 
 
Στην εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ κατά το 2003, η πόλη αυτή υπέστη σοβαρές, εντούτοις όχι ολοκληρωτικές και κατά συνέπεια όχι ανεπανόρθωτες καταστροφές και πολλά σημεία της οικοδομήθηκαν εκ νέου, αναστηλώθηκαν και έτυχαν ενδελεχούς συντήρησης. Οι καταστροφές αυτές προκλήθηκαν στο πλαίσιο των πολεμικών επιχειρήσεων και δεν συγκρίνονται με το μένος και την βαρβαρότητα των ισλαμοφασιστών του ISIS, όπου προκειμένου να μην αφήσουν τίποτα που να μπορεί να θυμίζει τον πολιτισμό που προϋπήρξε εκεί, ανατίναξαν εκ θεμελίων με μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών την πόλη και στην συνέχεια την ισοπέδωσαν με εκσκαφείς και μπουλντόζες. Επομένως επέλεξαν την μέθοδο της ολοκληρωτικής και ανεπανόρθωτης καταστροφής.
 
Αν και οι εικόνες και οι σκηνές που προέβαλλαν προκάλεσαν την κατακραυγή, όχι μόνο των ακαδημαϊκών ή ιστορικών που έχουν μελετήσει και αναγνωρίσει την σημασία και την σπουδαιότητα των πολιτιστικών αυτών κειμηλίων και θησαυρών, αλλά και της κοινής γνώμης παγκοσμίως στο σύνολό της, η Δύση –ειρήσθω εν παρόδω, ο αρχικός ηθικός ηγήτορας της πολυδιάστατης αυτής πολιτιστικής θηριωδίας μέσω της χρηματοδότησης της Αλ-Νούσρα και άλλων παρακλαδιών της Αλ-Κάιντα, που διακηρυκτικά αποσκοπούσαν στον αγώνα εναντίον του καθεστώτος Άσσαντ-, όπως συνήθως γίνεται, παρακολουθεί απαθής και εκ του μακρόθεν την συνέχιση της λεηλασίας αρχιτεκτονικών μνημείων και παγκόσμιων πολιτιστικών συμβόλων της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου διά μέσου των αιώνων, εφόσον αυτό το οποίο λαμβάνει χώρα βρίσκεται σε ακτίνα ασφαλείας από τις μητροπόλεις της ή από τα μάτια των επερχόμενων εκλογικών της ψηφοφόρων. 
 
Η ολιγωρία της παγκόσμιας κοινότητας και των θεσμών που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έχουν ως αποστολή τους την προστασία των πολιτιστικών θησαυρών της ανθρωπότητας, έχει ουσιαστικά λειτουργήσει ως επιβεβαίωση της ικανότητας των τζιχαντιστών, των ακραίων ισλαμιστών να προελαύνουν ανενόχλητοι στην Μέση Ανατολή, να ισοπεδώνουν μουσεία, βιβλιοθήκες και ολόκληρες πόλεις, να σκοτώνουν και να κατακρεουργούν αμάχους, γυναίκες, παιδιά χρησιμοποιώντας μεσαιωνικού τύπου σκοταδιστικές μεθόδους, να διώκουν τον χριστιανικό πληθυσμό και να τον υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια, χωρίς κανένα απολύτως κόστος και χωρίς την προβολή πολιτικών αποτροπής, επομένως αξιόπιστης παρεμπόδισης του έργου της συνέχισης της βαρβαρότητας. Η κοντόφθαλμη αυτή πολιτική της Δύσης μετατρέπεται σταδιακά σε κλιμακούμενο μπούμερανγκ που το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι να μην μετατραπεί η αυξανόμενη ισχύς των τζιχαντιστών σε μια μη αντιμετωπίσιμη απειλή για το δυτικό σύστημα ασφάλειας.
 
Αυτή η τραγική κατάσταση αποτελεί καθημερινότητα στις περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, όπως η Συρία, το Ιράκ, η Λιβύη και τόσες άλλες, ίσως πολύ περισσότερες από όσες φανταζόμαστε ή από όσες θα θέλαμε να υποθέσουμε πως λαμβάνουν χώρα τέτοια περιστατικά της πιο χαμερπούς ζωώδους βαρβαρότητας του ανθρώπου απέναντι σε άνθρωπο.  Αλήθεια πόσο κοστολογείται ο πολιτισμός και η ανθρώπινη ζωή στην Νέα Υόρκη, στην Ουκρανία, στο Ιράκ; Διαφορετικά ονόματα, σαφώς διαφορετικά συμφέροντα, εξόφθαλμα διαφορετική αξία της ζωής σε κάθε περιοχή, οπωσδήποτε διαφορετικές αντιδράσεις! Αυτό που γίνεται αντιληπτό ως υπαρκτό γεγονός μέσα από τις πηγές της σύγχρονης πληροφόρησης δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που μας μεταδίδεται -συχνά καθοδηγούμενο, αφού δεν αποτελεί θέμα που θα συγκινούσε, θα κινητοποιούσε ή απλώς πιο πεζά και άκομψα θα «πουλούσε», άρα θα εντασσόταν υψηλά στην ιεραρχία των ειδήσεων της ημερήσιας διάταξης της παγκόσμιας ενημέρωσης-. 
 
*Η Μερσίλεια Αναστασιάδου, είναι Επιστημονική Συνεργάτης του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: