Ζητάει αφοπλισμό της Αστυνομίας και του Στρατού.
Νέες απειλές για τρομοκρατικά χτυπήματα εξαπολύει μέσα από τη φυλακή, ο Νίκος Μαζιώτης με κείμενο που αναρτήθηκε σε αντιεξουσιαστική ιστοσελίδα.
Συγκεκριμένα η επιστολή του καταλήγει με τις φράσεις:
«Ένοπλη έφοδος για την κατάληψη των οχυρών της εξουσίας, Βουλή, υπουργεία, τράπεζες, Τράπεζα της Ελλάδος. Αφοπλισμός της Αστυνομίας και του Στρατού. Η μόνη λύση είναι η κοινωνική επανάσταση»

Μέσα από το κείμενό του ο Νίκος Μαζιώτης προτείνει τη δημιουργία μιας επαναστατικής πλατφόρμας και εξηγεί ότι επανάσταση για τον ίδιον είναι όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ανατρέπει με τη βία και τα όπλα την εξουσία.
Ο Νίκος Μαζιώτης βρίσκεται προσωρινά στις φυλακές Κορυδαλλού, στην ίδια πτέρυγα με τα φυλακισμένα μέλη της οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς καθώς είναι σε εξέλιξη η δίκη του στο Εφετείο για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα.
Ο Νίκος Μαζιώτης, μεταξύ άλλων, αναφέρεται και στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας: «Ετοιμάζεται να υπογράψει νέα συμφωνία-μνημόνιο με τους δανειστές συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική που εγκαινιάστηκε το 2010 και ενώ το ενδεχόμενο χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ έχει εμφανιστεί εκ νέου στον ορίζοντα».
Ο ίδιος προσθέτει πως «βρισκόμαστε στο κατώφλι ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων» που, όπως τονίζει αφορούν στην αναμενόμενη συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ «με τους δανειστές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ».
Ο Νίκος Μαζιώτης υπογραμμίζει πως η επικείμενη συμφωνία «επισφραγίζει την εδώ και καιρό προαναγγελθείσα υποχώρηση της κυβέρνησης και θα αποτελέσει την αρχή του τέλους, της ούτως ή άλλως λαβωμένης συναίνεσης και ανοχής αλλά και την αρχή της πολιτικής χρεοκοπίας της».
Διαβάστε, μεταξύ άλλων, το κείμενο που αναρτήθηκε στο indymedia και υπογράφει ο Νίκος Μαζιώτης:
«Μετά τη σύλληψη μου στις 16 Ιουλίου 2014, διοργανώθηκαν εκδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ηράκλειο Κρήτης και Πάτρα από αναρχικές-αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες με θέμα «Ένοπλος Αγώνας-Επαναστατικό Κίνημα-Κοινωνική Επανάσταση».
Σκοπός αυτών των εκδηλώσεων ήταν να αναδειχθεί η άρρηκτη σχέση του ένοπλου αγώνα με το επαναστατικό κίνημα του οποίου η δημιουργία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την Κοινωνική Επανάσταση, για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους.
Αυτές οι εκδηλώσεις αποτέλεσαν μια αφορμή συζήτησης και τοποθέτησης πάνω σε ζητήματα που απασχολούν όχι μόνο τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και την κοινωνία συνολικά και είναι ιδιαίτερα κρίσιμα αυτή την περίοδο, που η συνέχιση και το βάθεμα της κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές και ραγδαίες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
Η κυβέρνηση Σύριζα που ανέλαβε λίγους μήνες πριν την εξουσία, ετοιμάζεται να υπογράψει νέα συμφωνία-μνημόνιο με τους δανειστές συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική που εγκαινιάστηκε το 2010 και ενώ το ενδεχόμενο χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ έχει εμφανιστεί εκ νέου στον ορίζοντα. (…)
Όμως οι συνθήκες έχουν αλλάξει δεν βρισκόμαστε στην εποχή του εθνικού καπιταλισμού αλλά στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, όπου το κεφάλαιο κινείτε ελεύθερα πέρα από εθνικά σύνορα το οποίο δεν εμποδίζεται από δασμούς και προστατευτικούς νόμους, η εθνική ταυτότητα δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία όπως παλιότερα και έχει αναδειχθεί ως ηγέτιδα δύναμη, μια υπερεθνική οικονομική ελίτ που στο εσωτερικό της βέβαια υπάρχουν και ανταγωνισμοί και αντιπαραθέσεις. (…)
Επειδή βρισκόμαστε σε μια εποχή σύγχυσης όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους θα πρέπει να επανακαθορίσουμε και να επανανοηματοδοτήσουμε το τι είναι Επανάσταση. Επανάσταση είναι όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, οι φτωχοί, οι καταπιεσμένοι, οι εργαζόμενοι, η νεολαία ανατρέπει με τη βία και τα όπλα την εξουσία, δηλαδή το κράτος που κατέχει μια κοινωνική μειοψηφία, οι πλούσιοι, οι καπιταλιστές, οι ολιγάρχες και επιβάλλει τη θέληση του. Αυτό συνέβαινε ιστορικά από τότε που δημιουργήθηκαν οι ταξικοί διαχωρισμοί και εμφανίστηκε το κράτος και ξέσπασε η πάλη των τάξεων.
Άρα η Επανάσταση ή θα είναι Κοινωνική Επανάσταση ή δεν θα είναι Επανάσταση.
Η Επανάσταση δεν ήταν ποτέ και δεν μπορεί να είναι στοιχείο αυτοαναφορικότητας, δεν ταυτίζεται με την εξέγερση, δεν ορίζεται ως ατομική δράση και επιλογή αλλά είναι μια μακρά, συνθέτη και βαθιά κοινωνική διαδικασία, όπου προϋποθέτει να συμπορευτούμε και να δράσουμε με μεγάλα τμήματα των καταπιεσμένων, να αναζητούμε τρόπους επικοινωνίας τόσο σε επίπεδο δράσης όσο και λόγου, που να αγγίζει όσο περισσότερους καταπιεσμένους των χαμηλών κοινωνικών τάξεων γίνεται, γιατί αυτά τα στρώματα έχουν συμφέρον από την ανατροπή και να γειώνουμε το επαναστατικό πρόταγμα στις άμεσες κοινωνικές ανάγκες, αγωνίες και προβληματισμούς. (…)
Βρισκόμαστε στο κατώφλι ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων που αφορούν την αναμενόμενη συμφωνία της κυβέρνησης Σύριζα με τους δανειστές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ.
Η επικείμενη συμφωνία επισφραγίζει την εδώ και καιρό προαναγγελθείσα υποχώρηση της κυβέρνησης και θα αποτελέσει την αρχή του τέλους, της ούτως ή άλλως λαβωμένης συναίνεσης και ανοχής αλλά και την αρχή της πολιτικής χρεοκοπίας της, κάτι που θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε όσοι πραγματικά επιδιώκουμε την ανατροπή και την επανάσταση.
Αυτή την περίοδο μια στρατηγική των επαναστατών και του κινήματος, θα ήταν να υπονομεύσουν και να σαμποτάρουν τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές, πράγμα που θα οδηγούσε στην αστάθεια, στην υπονόμευση και στην ανατροπή της κυβέρνησης αλλά και στην χρεοκοπία του κράτους και του συστήματος, ως ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της επαναστατικής προοπτικής. (…)».