Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Επανάσταση στην Κίνα… το τέλος της κομουνιστικής παντοκρατορίας είναι γεγονός



Με ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος άρθρο / ανάλυση που φέρει την υπογραφή του αναλυτή Τζέικομπ Σαπίρο, «υποδέχθηκε» ο διαδικτυακός οργανισμός διεθνών αναλύσεων «Geopolitical Futures», τις πρώτες ειδήσεις που προέκυψαν από το συνέδριο του κινεζικού κομουνιστικού κόμματος που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος
Είναι εξαιρετικά ευχάριστο να διαβάζεις μία ανάλυση για την Κίνα από κάποιον που όχι μόνο φαίνεται πως γνωρίζει από οικονομικά, αλλά καταλαβαίνει την Κίνα και την πολυπλοκότητα των προβλημάτων και διλημμάτων που καλείται να διαχειριστεί η ηγεσία της, κάτι εξαιρετικά σπάνιο, ακόμα και σε διεθνές επίπεδο.

Έχοντας επί μακρόν ζήσει – και – στην Κίνα, πέραν της επί δεκαετίες επαγγελματικής μου ενασχόλησης στον παγκόσμιο χρηματοοικονομικό κλάδο, παρόλο που συμφωνώ με το σύνολο των παρατηρήσεων και συμπερασμάτων του Σαπίρο, το προκλητικό – με την καλή έννοια – σκεπτικό του, οδηγεί και σε πρόσθετα συμπεράσματα πέραν αυτών που διατυπώνει, στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο του.
Για να μπορέσουν να καταλάβουν καλύτερα το θέμα οι αναγνώστες μας, θα κάνω μία σύνοψη των κύριων σημείων αυτού του άρθρου αναφοράς, κατά την υποκειμενική μου εκτίμηση πάντα:
Το άρθρο ξεκινάει με μία θεμελιώδη παραδοχή, δηλαδή ότι, ότι συμβαίνει στην Κίνα, έχει παγκόσμιες επιπτώσεις και δεύτερον με ένα πολύ σημαντικό γεγονός, ότι για πρώτη φορά η Κινέζικη ηγεσία αποφάσισε να μιλήσει απροκάλυπτα και με ειλικρίνεια για ένα θέμα ταμπού έως σήμερα, το κινεζικό χρέος και τα προβλήματα της κινεζικής οικονομίας.
Η συζήτηση για το κινεζικό χρέος δεν είναι τίποτε το καινούργιο για τους Δυτικούς αναλυτές, όμως, η παραδοχή από την κινεζική ηγεσία της ύπαρξης χρέους και μάλιστα σε μεγέθη που δημιουργούν κινδύνους για την κινεζική οικονομία και κατ’ επέκταση την παγκόσμια, είναι μία τελείως διαφορετική υπόθεση.
Εδώ χρειάζεται μία επισήμανση: Πρέπει να διευκρινίσουμε τι εννοούμε όταν μιλάμε για χρέος, διότι η Κίνα ΔΕΝ εκδίδει κρατικά ομόλογα. Δεν εκδίδει μεν Κρατικά Ομόλογα αλλά το μεγαλύτερο τμήμα της οικονομίας της, Δημόσιο και Ιδιωτικό είναι καταχρεωμένο (περιλαμβανομένων και των νοικοκυριών) και μάλιστα χρεωμένο με ένα ιδιότυπο και «σκοτεινό» τρόπο που δεν είναι εύκολο να μετρηθεί, αλλά μόνο να εκτιμηθεί, κατά προσέγγιση.
Οι Διεθνείς Οίκοι Πιστοληπτικής Αξιολόγησης (rating agencies) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εκτιμούν ότι το κινεζικό χρέος ανέρχεται στο 242% με προοπτική να φθάσει το 304% του ΑΕΠ το 2022. Η προσωπική μου άποψη μου είναι λιγότερο αισιόδοξη, αλλά για το καλό της διεθνούς σταθερότητας, μακάρι να έχουν δίκιο και να είναι μόνο τόσο.
Το δεύτερο εξαιρετικής σημασίας γεγονός, είναι ότι στην ομιλία του ο Πρόεδρος (Premier, «προεδρεύων» στην ηγετική ομάδα για να είμαστε πιο ακριβείς) Ξι, στο άνοιγμα του συνεδρίου του ΚΚΚ αποτύπωσε μα αρκετά σκοτεινά χρώματα το πρόβλημα της κινεζικής οικονομίας και τις δυσκολίες που θα υπάρξουν για αρκετά χρόνια, έως ότου αυτή εξυγιανθεί, αλλά δίνοντας και τον απαραίτητο τόνο αισιοδοξίας, υπογράμμισε ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Το τρίτο μεγάλο γεγονός, είναι συνέντευξη που παραχώρησε ο Κεντρικός Τραπεζίτης της Κίνας κ. Ζου (αξιωματούχος της απολύτου εμπιστοσύνης του προέδρου Ξι) στο κινεζικό οικονομικό περιοδικό «Caijing». Στην συνέντευξη αυτή ο κ. Ζου υπήρξε άκρως αποκαλυπτικός και εξόχως ειλικρινής μιλώντας για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας και τη νομισματική πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί.
Έφθασε μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει, ότι στο μέλλον, η ισοτιμία / διακύμανση του κινεζικού νομίσματος πρέπει να καθορίζεται τελείως ελεύθερα από τις διεθνείς αγορές και όχι από την Κεντρική Κυβέρνηση, απόδειξη του ότι η Κίνα έχει αποφασίσει να αποτελέσει υπεύθυνο μέρος του σύγχρονου κόσμου.
Το τέταρτο σημαντικό γεγονός είναι η παραδοχή από τον πρόεδρο Ξι ότι ο κινεζικός Στρατός (προφανώς η αναφορά αφορά τις Συμβατικές Δυνάμεις) θα φθάσει στο σημείο να μπορεί να είναι 100% αξιόμαχος ώστε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε διεθνή πρόκληση / υποχρέωση, περί τα μέσα του τρέχοντος αιώνος.
Θα σταθώ σε αυτά τα τέσσερα γεγονότα και θα θέσω το πρώτο ερώτημα… τι «τσίμπησε» την Κινέζικη Ηγεσία και έγινε ξαφνικά τόσο ανοιχτή και ειλικρινής, σε σημείο που να αιφνιδιάσει τους πάντες; Και γιατί τώρα; Ο κ. Σαπίρο, στο άρθρο του δεν διακινδύνευσε να επιχειρήσει να απαντήσει σε αυτά τα απόλυτα λογικά ερωτήματα. Θα μπω όμως στον πειρασμό να το κάνω εγώ.
Η πρώτη πενταετία του Προέδρου Ξι δεν είχε δώσει καθαρά σημάδια για τις αποφάσεις που είχαν παρθεί από το κομουνιστικό κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ). Οι παραδεκτές ερμηνείες διεθνώς, ήταν ότι οι σκληροπυρηνικοί του κόμματος είχαν πάρει το «πάνω χέρι» και ότι οδεύαμε σε μία νέα προσωποπαγή διακυβέρνηση με τον τότε νεοκλεγέντα πρόεδρο Ξι… σε στιλ Μάο.
Όλοι εκτός Κίνας είχαν κάνει λάθος! Στην πραγματικότητα, προ του κοινού κινδύνου όλες οι κομματικές φατρίες που εναλλάσσονταν στην ηγεσία του ΚΚΚ, είχαν κάνει πέρα τις όποιες μικροδιαφορές τους και είχαν συνταχθεί ό ένας δίπλα στον άλλο υπό την ηγεσία του προέδρου Ξι. Ποιος ήταν αυτός ο κίνδυνος; Η απώλεια του οικονομικού ελέγχου της χώρας και κατ’ επέκταση απώλεια του ελέγχου στη διακυβέρνηση της χώρας.
Για να απαντηθεί το ερώτημα του πως προέκυψε ο κίνδυνος απώλειας του ελέγχου της οικονομίας πρέπει να πάμε πίσω στην Ιστορία της Κίνας, την εποχή του Ντενγκ Ξιάο Πινγκ (Deng Xiao Ping), ο οποίος ήταν ο πρώτος κομουνιστής ηγέτης της Κίνας που συνειδητοποίησε μερικά από τα αδιέξοδα του Μαρξισμού ως οικονομικού μοντέλου.
Ο Κινέζος ιστορικός ηγέτης αποφάσισε πως ο μόνος τρόπος «να πάρει μπροστά» η οικονομία της χώρας, ήταν να δώσει κίνητρα στον Κινέζο πολίτη να παράγει πλούτο, δηλώνοντας ότι «Ο Πλούτος Δεν Είναι Κακό Πράγμα». Η απενοχοποίηση του πλούτου και του κέρδους ήταν η πρώτη οικονομική επανάσταση της Κίνας, που επέτρεπε στον Κινέζο πολίτη να κινηθεί κερδοσκοπικά.
Το κόμμα βεβαίως έδωσε αυτή την δυνατότητα στους Κινέζους κρατώντας τον απόλυτο έλεγχο της χώρας σε όλα τα επίπεδα, αλλά και επιλέγοντας την ελάχιστη επικοινωνία της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο. Κατά την περίοδο αυτή υπήρχαν δύο ειδών οικονομικές δραστηριότητες: Η μία αφορούσε διακρατικές οικονομικές συμφωνίες και η άλλη αφορούσε εξαγωγές προς τρίτες χώρες, μέσω εμπορικών αντιπροσωπιών του Χονγκ Κονγκ.
Όποιος Δυτικός επιχειρηματίας ήθελε να κάνει δουλειές με την Κίνα, έπρεπε να πάει στο Χονγκ Κονγκ και να βρει κάποιο γραφείο εξαγωγών που αντιπροσώπευε κινεζικά εργοστάσια. Παρόλο που από το 1997 το Χονγκ Κονγκ επέστρεψε στην κυριαρχία της Κίνας (Ένα Έθνος, Δύο Συστήματα), το καθεστώς των κινεζικών εξαγωγών μέσω Χονγκ Κονγκ παρέμεινε μέχρι το 2000.
Τότε ήταν που η κινεζική κυβέρνηση αποφάσισε ότι δεν χρειαζόταν πια η διαμεσολάβηση του Χονγκ Κονγκ και άνοιξε τις πόρτες της στον κόσμο. Σε αυτό το σημείο η κινεζική κυβέρνηση πήρε λάθος στροφή και η τεκμηρίωση είναι μάλλον εύκολη:
Δεν μπορείς να είσαι μέλος του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, να εφαρμόζεις τις πρακτικές της παγκοσμιοποίησης στις εξωτερικές σου σχέσεις και να πιστεύεις ότι μπορείς να διατηρήσεις τον έλεγχο στο εσωτερικό της χώρας σου εφαρμόζοντας μαρξιστικό μοντέλο στην πολιτική, αλλά καπιταλισμό και δη ασύδοτο στην οικονομία σου. Σκέτη ουτοπία.
Αν σε αυτά προσθέσεις την υπέρμετρη οικονομική ανάπτυξη που στηριζόταν σε «νομισματική φούσκα» (τυπώνοντας συνεχώς χρήμα) και τον ασύδοτο δανεισμό προς τους πάντες, σε συνδυασμό με εκτεταμένη διαφθορά όλων των μορφών και επιπέδων, το μείγμα αρχίζει και γίνεται εκρηκτικό.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, νέα κοστοβόρα και υπερφιλόδοξα σχέδια μπήκαν σε εφαρμογή, όπως εκτεταμένες επενδύσεις στο εξωτερικό, ανταγωνιστική κούρσα εξοπλισμών και το μεγαλεπήβολο έργο της αναβίωσης του «Δρόμου του Μεταξιού» (Silk Road).
Είναι προφανές ότι η κινέζικη ηγεσία συνειδητοποίησε το αδιέξοδο και το εκρηκτικό της κατάστασης λίγο πριν το δέκατο όγδοο συνέδριο του ΚΚΚ, όπου αποφασίστηκε η ανάληψη της ηγεσίας της Χώρας από τον Ξι, που με το επιτελείο του εκκαλείτο «να βγάλει το φίδι από την τρύπα».
Η τελική απόφαση κατά το τρέχον συνέδριο, δείχνει ότι η Κίνα αποφάσισε την πλήρη της ένταξη της στην Παγκοσμιοποίηση και στο Καπιταλιστικό σύστημα, αποδεχόμενη όσα αυτό προϋποθέτει, διατηρώντας «την Κινέζικη Ιδιαιτερότητα» στο πολιτικό κομμάτι.
Φρούδες ελπίδες, καθώς οι δικτατορίες έχουν ημερομηνία λήξης, πολύ δε περισσότερο μία δικτατορία που δεν στηρίζεται σε πολιτικές η εθνικιστικές βάσεις, αλλά σε μία οικονομική θεωρία που η ίδια κατήργησε. Μιλάμε για τον απόλυτο παραλογισμό…
Τι προσπαθεί να επιτύχει η ηγεσία της Κίνας; Τη συνέχιση της παραμονής της στην εξουσία. Είναι αυτό δυνατό; Η απάντηση είναι αρνητική. Η απελευθέρωση της οικονομίας θίγει όλο το νομικό και κανονιστικό πλαίσιο της χώρας και θα το υποχρεώσει σε σταδιακή απελευθέρωση.
Το τέλος της Κομουνιστικής Παντοκρατορίας στην Κίνα είναι γεγονός αναπόφευκτο, δύο ερωτήματα μόνο παραμένουν αναπάντητα: Το «πότε» και το «πως». Ας ευχηθούμε η αλλαγή να επέλθει σταδιακά και ομαλά, διότι αυτό είναι προς το συμφέρον όλων μας.
Προσωπικά έχω εμπιστοσύνη στην κινεζική ηγεσία ότι θα τα καταφέρει. Η ποιότητα των ανθρώπων-κλειδιά στην κινεζική ηγεσία είναι πολύ υψηλή, κάτι που δεν θα το έλεγε κανείς για τις υπόλοιπες πολιτικές ηγεσίες του σύγχρονου κόσμου μας…

Δεν υπάρχουν σχόλια: