Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Μπέλες – Υποτομέας Ροδοπόλεως… Δύο τάγματα κατά των πάνοπλων Γερμανών





Η XVIII Μεραρχία Πεζικού (ΜΠ) κατείχε το άκρο αριστερό της «Γραμμής Μεταξά» τον Απρίλιο του 1941. Η μεραρχία με πέντε μόλις τάγματα κατείχε μια γραμμή μήκους 40 χλμ. έχοντας ως εφεδρεία έναν μόλις λόχο. Στον τομέα της μεραρχίας υπαγόταν και τα οχυρά Ιστίμπεϊ, Κελκαγιά, Αρπαλούκι και Παλιουριώνες. Η μεραρχία είχε τάξει τις δυνάμεις της σε τρεις υποτομείς.

Αριστερά ο Υποτομέας Ροδοπόλεως, υπό τον αντισυνταγματάρχη Λουκά Κίτσο, διέθετε το ΙΙ/70 και ΙΙ/91 Τάγματα Πεζικού (ΤΠ), μια ορειβατική πυροβολαρχία με 4 πυροβόλων των 65mm, δύο πυροβόλα των 85mm και ένα αντιαρματικό πυροβόλο των 37mm. Στην περιοχή ευθύνης του υποτομέα δε υπήρχε κανένα οχυρό.

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στον τομέα της XVIII ΜΠ από τις 05.15 της 6ης Απριλίου 1941. Στον Υποτομέα Ροδοπόλεως η κύρια γραμμή αντιστάσεως εκτεινόταν κατά μήκος τα κορυφογραμμής του Μπέλες. Ο αντισυνταγματάρχης Κίτσος είχε τάξει αριστερά το ΙΙ/70 ΤΠ και δεξιά το ΙΙ/91ΤΠ. Το πρώτο τελούσε υπό τον ταγματάρχη Κωνσταντίνο Γιακουμή και το δεύτερο υπό τον ταγματάρχη Στυλιανό Καλλονά.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως το  ΙΙ/91 με δύναμη δύο λόχων πεζικού, τεσσάρων όλμων των 81mm, οκτώ πολυβόλων και ενός αντιαρματικού πυροβόλου των 37mm κρατούσε μέτωπο 6 χλμ. στη γραμμή των φυλακίων στη μεθόριο με τη Βουλγαρία. Στην περιοχή υπήρχαν και επτά σκυρόδετα πολυβολεία. Το δε τάγμα διέθετα τα άθλια οπλοπολυβόλα Chauchat Υποδείγματος 1915.

Τα ίδια ίσχυαν και τον τομέα του ΙΙ/70 ΤΠ. Υπό αυτές τις συνθήκες η πρώτη ελληνική γραμμή, στον εν λόγω τομέα διασπάστηκε και μέχρι τις 07.00 είχε εγκαταλειφθεί πλην του φυλακίου 162.Εκεί βρισκόταν ο υπολοχαγός Χ. Μαρούδη με 17 στρατιώτες. Οι λίγοι αυτοί γενναίοι σύντομα περικυκλώθηκαν από συντριπτικά ανώτερες γερμανικές δυνάμεις, αλλά πολέμησαν για ώρες, απομονωμένοι, χωρίς ελπίδα. Δεν παραδόθηκαν. Έπεσαν όλοι, μέχρις ενός.

Η μάχη όμως συνεχιζόταν. Στο ύψωμα 1079 μια ελληνική διμοιρία μαχόταν με ένα ολόκληρο γερμανικό τάγμα. Και οι άνδρες πολέμησαν κυριολεκτικά σαν ήρωες. Υπέκυψαν μετά από αγώνα τριών ωρών όταν οι περισσότεροι ήταν νεκροί ή τραυματίες.

Τελικά ο διοικητής του ΙΙ/70 ταγματάρχης Γιακουμής κατάφερε να συγκεντρώσει δύο διμοιρίες και μια ομάδα μάχης, μαζί με τέσσερα πολυβόλα και δύο όλμους στο ύψωμα 1120. Εκεί οι λίγοι Έλληνες πολέμησαν άγρια, εκτελώντας μάλιστα και αντεπίθεση. Σύντομα όμως άρχισαν να θερίζονται από το γερμανικό πυροβολικό και τους όλμους.

Στον τομέα του ΙΙ/91 ΤΠ η εξέλιξη ήταν παρόμοια. Η XVIII ΜΠ επιχείρησε να ενισχύσει το τάγμα με τον μοναδικό εφεδρικό της λόχο, αλλά στάθηκε αδύνατο λόγω των σφοδρών γερμανικών πυρών. Το τάγμα, όπως αναφέρθηκε, τηρούσε μέτωπο 6 χλμ. σε σημεία στηρίγματος επιπέδου διμοιρίας. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε συνεχές μέτωπο, αλλά σημεία αντίστασης εγκατεστημένα στα κυριότερα υψώματα.

Το σημείο στηρίγματος στο ύψωμα 1521 άντεξε μέχρι τις 07.00. Ενώπιον του σημείου στηρίγματος στο ύψωμα 1488 όμως οι Γερμανοί καθηλώθηκαν. Στο κεντρικό σημείο στηρίγματος της αμυντικής γραμμής του τάγματος, σε αυτό της «Παλαιάς Διμοιρίας», σημειώθηκε επική μάχη με τους Έλληνες να μάχονται άγρια, αλλά μάταια. Κράτησαν μέχρι τις 10.30. Κατόπιν αυτών ο διοικητής του υποτομέα διέταξε σύμπτυξη του ΙΙ/91 ΤΠ στο ύψωμα 989 διαταγή που εκτελέστηκε γύρω στις 14.00.

Η μεραρχία, ελλείψει επικοινωνίας, δεν είχε σαφή γνώση της κατάστασης. Όταν ενημερώθηκε διέταξε τον Υποτομέα Ροδοπόλεως να υποχωρήσει προς την τοποθεσία των Κρουσίων. Το ΙΙ/91ΤΠ, κατάφερε να υποχωρήσει, αλλά ήταν ήδη σκιά του εαυτού του αφήνοντας πίσω του 51 νεκρούς και 150 τραυματίες.

Όσον αφορά το ΙΙ/70, ή μάλλον ότι είχε απομείνει από αυτό, παρέμενε κυκλωμένο, αλλά πάντα αγωνιζόμενο στο ύψωμα 1120. Από τη μικρή δύναμη του ταγματάρχη Γιακουμή μόνο τέσσερις στρατιώτες αιχμαλωτίσθηκαν χωρίς να έχουν τραυματισθεί. Οι λοιποί ήταν ή νεκροί, όπως ο ίδιος, ή τραυματίες.

Πιο γνωστή είναι η ιστορία των πολυβολείων Π9 και Π8. Το μεν πρώτο αμύνθηκε μέχρι τις 19.30 και παραδόθηκε μόνο όταν εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά. Στο Π8 γράφτηκε μια από τις ενδοξότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας με πρωταγωνιστή τον λοχία Δημήτριο Ίντζο. Το πολυβολείο αμύνθηκε μέχρι τις 16.00 και παραδόθηκε ελλείψει πυρομαχικών, έχοντας προξενήσει τεράστια φθορά στους Γερμανούς.

Ο Γερμανός διοικητής συνεχάρη τον Έλληνα λοχία και κατόπιν τον δολοφόνησε κατά παράβαση κάθε έννοιας πολεμικού δικαίου. Ήταν η πρώτη μέρα μιας μάχης που εξ αρχής δεν μπορούσε να κερδηθεί. Από τις 18.00 η XVIII ΜΠ έχασε κάθε επαφή με τον Υποτομέα Ροδοπόλεως. Άλλωστε ο υποτομέας δεν υφίστατο πλέον. Η συνέχεια δόθηκε στην τοποθεσία των Κρουσίων.

Οι Έλληνες γνώριζαν ότι οι βάρβαροι θα περνούσαν. Όπως και στις Θερμοπύλες, όπως στην Πόλη, όπως στην Αλαμάνα, δεν λιγοψύχησαν. Έδωσαν την χαμένη μάχη πολεμώντας μέχρις εσχάτων.

Έλληνες αναβιωτές με στολές της εποχής. Η φωτογραφία δημοσιεύεται με την άδεια της Ομάδας Ιστορικής Αναβίωσης ΕΣ (es1940.gr) την οποία και ιδιαιτέρως θερμά ευχαριστούμε.


Tags: XVIII ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΠΕΖΙΚΟΥΒ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣΓερμανίαΕΛΛΑΔΑΜΑΧΗ ΟΧΥΡΩΝΟΡΟΣΕΙΡΑ ΜΠΕΛΕΣΥΠΟΤΟΜΕΑΣ ΡΟΔΟΠΟΛΕΩΣ

Ακροϊνόν: To Βυζάντιο τσακίζει το σπαθί του Ισλάμ…


«Ιπτάμενα» άρματα μάχης… Η πιο τρελή ιδέα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…


Λεγεώνα των Ξένων: Οι πρώτες μάχες της στην αφιλόξενη Αφρική (1832-35)


Το “ιππικό” των αιθέρων: Γέννηση καταδιωκτικού… και η ελληνική πρωτοπορία


Συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας: Η Οργάνωση “Χ” και η μάχη του Θησείου


Κύπρος 1974, ΜΑΡΤΥΡΙΑ προδοσίας; “Αττίλας”, σήματα και σοβιετική “εισβολή”

720 με 40.000: Οι πρώτες “Θερμοπύλες” του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου… 55:1

Περικυκλωμένοι! Το τακτικό αριστούργημα του Ξενοφώντα που έσωσε χιλιάδες

Οκτώβριος 1940: Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ταπεινώνει τον Μουσολίνι…


Πηγή:https://www.history-point.gr/mpeles-ypotomeas-rodopoleos-dyo-tagmata-kata-ton-panoplon-germanon

Αποτροπή με απειλή γενικευμένης σύρραξης το δόγμα του Ανδρέα



Βαγγέλης Γεωργίου


Δύο από τους ισχυρότερους άνδρες της άμυνας των ΗΠΑ στέκονται πάνω από έναν χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Τον Φεβρουάριο του 1985, στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου, ο υπουργός Άμυνας Caspar Weinberger δείχνει στον στρατηγό John Vessey έναν εξαιρετικά «απλοποιημένο» χάρτη της περιοχής δίχως να υπάρχουν τα νησιά του Αιγαίου. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα έμπαιναν στον κόπο να δείξουν και τον ιδιοκτήτη τους. Η αμφισβήτηση της ελληνικότητας των νήσων ήταν φανερή. Ωστόσο, στην Αθήνα τα αντανακλαστικά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν. Μέσα από αδημοσίευτα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών, φαίνεται Τούρκοι και Αμερικανοί αντιμετώπισαν μια άλλου είδους ελληνική ηγεσία.


Οι Δυτικοί είχαν ηρεμήσει μετά την επανένταξη της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ το 1980. Η αμφιλεγόμενη δέσμευση του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Αβέρωφ ότι «το Αιγαίο, στο οποίο έχουμε μερικές διαφορές με την Τουρκία, πρέπει να μας ενώνει [Έλληνες και Τούρκους] και όχι να μας χωρίζει» είχε χαρίσει ένα ωραίο χαμόγελο στον Γ.Γ. ΝΑΤΟ. Ήταν η εποχή που οι ελληνικές κυβερνήσεις φρόντιζαν «να δημιουργηθεί κατάλληλα στην τουρκική πλευρά η ελπίδα ότι σε κάποια δεδομένη στιγμή μπορεί να συζητήσωμε (..) οποιαδήποτε χάραξη οριοθετικής γραμμής» (Κωνσταντίνος Καραμανλής, Αρχείο Γεγονότα & Κείμενα, τ.11).

Αυτή η ελληνική «γενναιοδωρία» όμως τερματίστηκε απότομα με την αλλαγή της κυβέρνησης το 1981 και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν είχαν περάσει δύο μήνες μετά τις ελληνικές εκλογές και τον Δεκέμβριο του 1981 μέσα στην αίθουσα που συνεδρίαζε η πανίσχυρη Επιτροπή Αμυντικού Σχεδιασμού (DPC) του ΝΑΤΟ ακούστηκε η πρόταση του Έλληνα πρωθυπουργού «να δεσμευτεί η Συμμαχία να παρεμβαίνει όταν ένα μέλος της δέχεται την επιθετικότητα από ένα άλλο».

Η Τουρκία φυσικά άσκησε ένα ηχηρό βέτο και ο Παπανδρέου έντεχνα έθεσε έτσι την Τουρκία στον ρόλο του επιτιθέμενου. Εκείνη την εποχή άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή από την Αθήνα μια νέα υψηλή στρατηγική εξαιρετικά διαφορετική από αυτή που υιοθετούσαν οι μέχρι τότε ελληνικές κυβερνήσεις. Η Αθήνα έβλεπε πως το ΝΑΤΟ υιοθετούσε ουσιαστικά τις θέσεις της Άγκυρας σε ζητήματα κυριαρχίας στο Αιγαίο (επιχειρησιακές ζώνες) υποκύπτοντας στις πιέσεις της.

Η πονηριά των νατοϊκών

Με ένα ταξίδι τους στην Αθήνα, ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, ο πονηρός στρατηγός Bernard Rogers και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Peter Carington πρότειναν τα όρια του νέου αεροπορικού στρατηγείου της Λάρισας να συμπίπτουν με τα ελληνικά μόνο σε περίοδο ειρήνης αλλά σε πολεμική περίοδο να «εξετασθεί η δυνατότητα μελέτης από τους στρατιωτικούς άλλων ρυθμίσεων με βάση στρατιωτικά κριτήρια»(!).

Μία τέτοια πρόταση όμως σήμαινε ότι σε περίπτωση στρατιωτικών ασκήσεων θα αμφισβητούντο τα ελληνικά όρια και θα αντικαθίσταντο από «άλλες ρυθμίσεις». Οι Έλληνες επιτελείς αντιλαμβανόταν πως μια τέτοια επιλεκτική «μεταβολή των ρυθμίσεων θα έθετε τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου υπό την αεροπορική κάλυψη άλλης δυνάμεως πλην της Ελλάδος».

Υπήρχε όμως και το εξίσου σοβαρό ζήτημα «περί δήθεν αποστρατικοποιημένου καθεστώτος της Λήμνου». Ενώ η Ελλάδα αξίωνε να συμμετάσχουν στις ασκήσεις του ΝΑΤΟ οι εγκατεστημένες στη Λήμνο ελληνικές δυνάμεις, οι Τούρκοι ασκούσαν βέτο σε μια τέτοια πρόταση. Με άλλα λόγια οι Τούρκοι κατάφεραν να εδραιώσουν μέσω του ΝΑΤΟ την θέση ότι εφόσον η Λήμνος θεωρείται αποστρατικοποιημένη, δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει αποδεκτό από το ΝΑΤΟ η συμμετοχή ελληνικών στρατευμάτων που είναι παράνομα εγκατεστημένα στην εν λόγω περιοχή.

Στο συρτάρι του Παπανδρέου

Και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η Λήμνος όχι μόνο συμπεριλαμβανόταν από τη Συμμαχία στους αμυντικούς της σχεδιασμούς αλλά εντάσσονταν και στα σχέδια των ΗΠΑ (contingency plan) για απόβαση δυνάμεων τους προς υπεράσπιση των Στενών σε περίπτωση πολέμου. Συνεπώς για την Αθήνα όλο αυτό φάνταζε σαν ξεκάθαρος εμπαιγμός. Ήταν μια πολιτική κίνηση της στρατιωτική Συμμαχίας που αμφισβητούσε ανοιχτά την ελληνική κυριαρχία, καθώς ορθωνόταν εν όψει ο θεσμικός κίνδυνος για αναγνώριση του δήθεν αποστρατικοποιημένου καθεστώτος.

Τότε λοιπόν, ο Παπανδρέου, οργισμένος πλην προετοιμασμένος, έβγαλε από το συρτάρι του ένα ενδιαφέρον έγγραφο και το παρέδωσε στην Υπουργική Σύνοδο του ΝΑΤΟ(DPC): Ήταν η επιστολή που είχε στείλει στις 6 Μαΐου του 1936 ο Τούρκος Πρέσβης Roussen Esref στην Αθήνα προς τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά στην οποία σημειωνόταν ότι «Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατικοποιηθεί κατ’ εφαρμογήν της Σύμβασης της Λωζάννης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux και αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα». Με την επιστολή εκείνη, οι Τούρκοι μάλιστα δεν στάθηκαν μόνο εκεί, αλλά πρότειναν και τον επανεξοπλισμό και των υπολοίπων νήσων του ανατολικού Αιγαίου, σε ύστερο χρόνο.

Ο Παπανδρέου εξέθεσε την πραγματικά δραστήρια τουρκική διπλωματία. Και αν σε αυτή την επικίνδυνη συνθήκη προστεθεί και η αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας των νησιών αυτών εκ μέρους της Τουρκίας «στην ουσία αποτελεί ένα πρώτο βήμα για την αμφισβήτηση αυτής ταύτης της ελληνικότητάς τους, πράγμα το οποίο όπως είναι φυσικό σε καμία περίπτωση και από καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό».

Συμπερασματικά, εφόσον δεν θα συμπεριλαμβανόταν η Λήμνος στην σχεδίαση και εκτέλεση των ασκήσεων και εφόσον παραβιάζονταν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο ο Παπανδρέου αποφάσισε ότι «η Ελλάδα δεν θα συμμετέχει ούτε στις επιχειρησιακές, ούτε στις επι χάρτου ασκήσεις, οπουδήποτε κ αν διεξάγονται αυτές». Ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε με δικό του αντιβέτο για τις τουρκικές δυνάμεις που θα διαθέτονταν στο ΝΑΤΟ. Η Αθήνα κατάφερε έτσι όλοι οι μηχανισμοί της Συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο να μπλοκαριστούν χαρίζοντας ένα επικίνδυνο μούδιασμα σε όλο τον νοτιανατολικό αμυντικό βραχίονα της Δύσης.

Εκνευρισμός δίχως τιμωρία

Ο βοηθός υπουργός Εθνικής Άμυνας Richard Perle, ο άνθρωπος που αργότερα θα πρωταγωνιστούσε στον πόλεμο του Ιράκ του Μπους του νεώτερου, είχε ανησυχήσει τόσο από τις κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας ώστε το 1985 θα δήλωνε ενώπιον της Υποεπιτροπής Ευρώπης-Μέσης Ανατολής στο Κογκρέσο πως «η κατάσταση χειροτέρευσε τα τελευταία δύο χρόνια. Η Ελλάδα συμμετείχε σε τρία μόνο από τα 13 στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ».

Ο ίδιος δήλωνε πως με την αποχή των Ελλήνων, η νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ καθίστατο πλέον ευπαθής καθώς οι Τούρκοι διέθεταν πεπαλαιωμένο στρατιωτικό υλικό. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 οι Τούρκοι παραδέχονταν μέσω του υπουργού Εξωτερικών Ιχσάν Τσαγλαγιαγκίλ «ότι η ελληνική πολεμική αεροπορία είναι χίλιες φορές ισχυρότερη από την Τουρκική».

Την ίδια στιγμή, στο Κογκρέσο ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών Richard Burt υπενθύμιζε ότι η Ελλάδα ήταν μια από τις χώρες που ήλεγχαν τις θαλάσσιες και αέριες οδούς της ανατολικής Μεσογείου καθώς και την πρόσβαση στην Μέση Ανατολή. Χωρίς τη συμμαχία κλειδί της Ελλάδας, επεσήμανε ο Burt, η νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ θα διχοτομούνταν (split). Ο Παπανδρέου δημιουργούσε έξυπνα αναστολές στον Λευκό Οίκο, για δυναμικότερη απάντηση, φροντίζοντας να λειτουργεί απρόσκοπτα η DECA ενώ η Ελλάδα διατηρούσε το status του εκλεκτού αγοραστή αμερικανικών όπλων.

Ο Richard Burt όχι μόνο κάλεσε τους Αμερικανούς βουλευτές να μην λάβουν τιμωρητικά μέτρα έναντι της ελληνικής κυβέρνησης «χάρις στα κοινά συμφέροντα μεταξύ ελληνικού και αμερικανικού λαού» αλλά πρότεινε να γίνει αποδεκτό το αίτημα της κυβέρνησης για χορήγηση βοήθειας μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων στην Ελλάδα.

140.000 επίλεκτοι Τούρκοι απέναντι

Από τις αρχές του 1985 η ελληνική κυβέρνηση είχε φροντίσει μέσω διαρροών να κάνει αισθητή την νέα στρατηγική προσέγγιση των σχέσεων της με το ΝΑΤΟ, την Τουρκία και τις ΗΠΑ. Υποτίθεται ότι η Συμμαχία θα κάλυπτε την Ελλάδα από οποιαδήποτε εξωνατοϊκή απειλή αλλά οι Έλληνες διαμαρτύρονταν πως η Συμμαχία «αφήνει τα ανατολικά της σύνορα απροστάτευτα όχι από ενδεχόμενη αλλά από τρέχουσα/υπάρχουσα και άμεση απειλή τη οποία δημιουργήθηκε και δημόσια από την Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ».

Η ελληνική κυβέρνηση στάθμισε την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας πάνω σε δύο παράγοντες: τις προθέσεις και τις δυνατότητες του γείτονα. Για παράδειγμα, από βορρά η Ελλάδα δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο. Η Βουλγαρία είχε επιδείξει υποδειγματική συμπεριφορά γείτονα ενώ και οι ένοπλες δυνάμεις της δεν «αποτελούσαν σοβαρό κίνδυνο για τις ελληνικές». Οι κυβερνήσεις Καραμανλή μάλιστα είχαν φροντίσει να εκμεταλλευτούν ακόμα και τα οχυρά της παρωχημένης Γραμμής Μεταξά για να διασφαλίσουν την βόρεια ηρεμία.

Αντίθετα, οι δυνατότητες και προθέσεις της Τουρκίας παρουσιάζονταν ιδιαίτερα απειλητικές (particularly menacing). Ήταν χαρακτηριστικό ότι οι Έλληνες κατέθεταν στους Δυτικούς συμμάχους ότι ενώ οι τουρκικές δυνάμεις στα σύνορα με την ΕΣΣΔ έχουν ένα βαθμό ετοιμότητας περίπου 50% ο Τουρκικός Στρατός Θράκης αντίθετα ίσως έφτανε ακόμα και το 100%.

140.000 επίλεκτοι Τούρκοι βρίσκονταν απέναντι από τα ελληνικά νησιά επανδρώνοντας μία Μεραρχία Πεζοναυτών, μια Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και όλους τους Αλεξιπτωτιστές που διέθετε ο τουρκικός Στρατός. Όλες αυτές οι δυνάμεις υποστηρίζονταν από μία αρμάδα 127 αποβατικών σκαφών. Και φυσικά «δικαιολογούμαστε να είμαστε σίγουροι ότι αυτά τα σκάφη δεν σκοπεύουν να αποβιβαστούν στην ΕΣΣΔ» έλεγε σαρκαστικά το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, στο πηδάλιο του οποίου καθόταν τότε ο Γιάννης Καψής.

Αν και η Ελλάδα υιοθέτησε ένα αμυντικό δόγμα που ήταν σύμφωνο με το άρθρο 3 του ΝΑΤΟ και το άρθρο 51 του ΟΗΕ περί δικαιώματος ατομικής αυτοάμυνας σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης, το απαύγασμα της νέας αμυντικής φιλοσοφίας της κυβέρνησης Παπανδρέου εντοπιζόταν στο μότο πως «μια επίθεση κατά ελληνικού εδάφους δεν θα οδηγήσει στην επιβολή συμβιβαστικών, μεσολαβητικών και πολιτικών λύσεων αλλά σε γενίκευση της σύρραξης μέχρι να αποκρουσθεί η εισβολή».

Βέβαια εάν «η Ελλάδα ένιωθε ασφάλεια ότι η Συμμαχία θα καλύψει τα ανατολικά της σύνορα τότε η εικόνα του Αιγαίου θα ήταν διαφορετική». Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του χειρισμού της κρίσης των Ιμίων, δέκα χρόνια αργότερα, δεν είναι συμπτωματική απλά… δεν υπάρχει.

Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του slpress.gr

ΕΤΙΚΕΤΕΣ


Αιγαίο


Ανδρέας Παπανδρέου


αποτροπή


Βαγγέλης Γεωργίου


Γιάννης Καψής


ελληνοαμερικανικές σχεσεις


ελληνοτουρκικές σχέσεις


ΝΑΤΟ


Πηγή: Το πραγματικά εξαιρετικό 

https://slpress.gr/ethnika/apotropi-me-apeili-genikeymenis-syrraxis-to-dogma-toy-andrea/


Σαν σήμερα πήραμε φαλάγγι τον Κιουταχή στην Καστέλλα 30 Ιανουαρίου 1827

Σαν σήμερα πήραμε φαλάγγι τον Κιουταχή στην Καστέλλα 30 Ιανουαρίου 1827


209669-ïñêïò, 1821.bmp
Πολεμική αναμέτρηση μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών στο λόφο της Καστέλας στον Πειραιά, που κατέληξε σε νίκη των ελληνικών όπλων.
Η αυγή του 1827 βρήκε την Επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα να φυλλορροεί. Ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς, γνωστότερος ως Κιουταχής, έχοντας καταλάβει την Αθήνα, πολιορκούσε στενά την Ακρόπολη, ενώ ο Καραϊσκάκης προσπαθούσε να σταθεροποιήσει τις ελληνικές θέσεις στη Βοιωτία. Μετά την ήττα των ελληνικών δυνάμεων στο Καματερό (27 Ιανουαρίου 1827), ο Κιουταχής, που στρατοπέδευε στα Πατήσια, θέλησε να εκμεταλλευτεί την επίδρασή της στο ηθικό των πολιορκημένων της Ακρόπολης και την ίδια ημέρα τους απέστειλε επιστολή-τελεσίγραφο:
27 Ιανουαρίου 1827. Στρατόπεδον Αθηνών

Προς τους αρχηγούς Ν. Κριεζώτην, Στάθην Κατσικογιάννην και λοιπούς εγκρίτους τους εις το φρούριον των Αθηνών αποκλεισμένους.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...